Skip to content

Μα, έγινε ο Α-κάμας, εθνικό πάρκο;

Ιουλίου 3, 2012

Κάποτε, θα ρωτούσα και ποιανού έθνους ήταν το πάρκο.

 

Το απόγευμα ήταν παράξενο. Διαυγές, και σχεδόν δροσερό. Οι συνέπειες του βοριά, του ασυνήθιστου  για καλοκαίρι βοριά που φυσάει κάτω από πολύ ειδικές συνθήκες. Συνθήκες που επηρεάζουν το κλίμα από το Αιγαίο μέχρι τα Ιμαλάια,  και καθορίζουν τον καιρό στο νησί μας.

Ένας ασυνήθιστος βοριάς, ένας επικίνδυνος βοριάς. Που όταν φυσάει το καλοκαίρι, σπάει τα κατεστημένα.  

Πάω στο σπίτι. Πιάνω το λάστιχο να δροσίσω τα φυτά. Φαίνονται λιγότερο ταλαιπωρημένα σήμερα. Τα δέντρα της γειτονιάς δείχνουν πιο έντονα τα χρώματα τους.  Το ουράνιο φόντο  σαφώς πιο γαλάζιο αυτό το απόγευμα, χωρίς υγρασία, δημιουργεί συνειρμούς.

 

Αν ήταν έτσι το καλοκαίρι, στην Κύπρο, θα ήταν καλό, θα ήταν υποφερτό το καλοκαίρι στην Κύπρο.

 

Όμως δεν.

 

Η εμπειρία  ήταν ασυνήθιστη. Το μυαλό στράφηκε πολύ πίσω, όταν ο μακαρίτης ο παππούς ο Γιάννης, κέντριζε για πρώτη φορά το καιρικό μου ένστικτο, μου μιλούσε για τα φαινόμενα, και  έλεγε πως τέτοιες μέρες προϊδεάζουν για σεισμό.  Αυτό δεν βασιζόταν φυσικά σε επιστημονική γνώση. Αλλά κάτι κοινό και συλλογικό κύλησε μέσα στους αιώνες της προφορικής παράδοσης. Ίσως το ασυνήθιστο του φαινομένου ήταν αυτό που πυροδοτούσε τις δοξασίες.

Δεν είχαμε σήμερα σεισμό, όμως η αλήθεια είναι πως ένοιωσα κάποιες δονήσεις. Και κάποια σκόνη  στροβιλιζόταν στην  άλλη πλευρά του Πηθκιά.

Νομίζω κατεδαφίζουν το παλιό δημοτικό μου σχολείο.

Ναι, ο σκληρός αλλά υπόκωφος ήχος της μπουλντόζας αλαλάζει δηλώνοντας την παρουσία της.

Ο εφιαλτικός ήχος της μπουλντόζας. Εκείνος ο ήχος  που φοβόμουν να ακούσω κάθε φορά που βρισκόμουν στην περιοχή του Ακάμα, πολλά χρόνια πιο πριν. Και βρισκόμουν συχνά εκεί. Βασικά κάθε σαββατοκύριακο. Ήμουν ερωτευμένος με την περιοχή, και δεν έβλεπα λόγο να βρίσκομαι πουθενά αλλού, όταν δεν το απαιτούσαν οι λοιπές μου υποχρεώσεις.  Η εποχή των «Φίλων του Ακάμα», η εποχή της αθωότητας, η εποχή της νηπιακής ηλικίας του οικολογικού κινήματος της Κύπρου.

Μετά, μεγάλωσε.

Θυμάμαι  μια φορά μετά από μια έντονη συνεδρίαση των  ΦΤΑ, που μου είχε πει ο Σύμης: «εσύ θα πεθάνεις αν κτίσουν τον Ακάμα.»  Φαίνεται τώρα πια υπερβολικό, και  εξωπραγματικό, αλλά ναι, τότε ήταν ο καιρός που «πέθαινα για σένα». Πέθαινα στον αγώνα για την προστασία του Ακάμα, στον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, στον αγώνα για την απαλλαγή της Κύπρου από την κατοχή (που νόμιζα τότε πως ήταν ισοδύναμη με το Κυπριακό πρόβλημα), πέθαινα γιατί υπήρχε τότε το πρέπει.

Έπρεπε να προστατευτεί ο Ακάμας, έπρεπε να γίνει άριστος ο κόσμος, έπρεπε να ανατραπεί η κατοχή στο νησί μας.

Μετά, κατάλαβα πως τίποτα δεν έπρεπε να γίνει, τίποτα δεν  ήταν γραμμένο στην πέτρα.  Αντίθετα, κατάλαβα πως ο κόσμος δεν έχει καμιά έφεση να είναι τέλειος. Εμείς μόνο θεμελιώνουμε ένα σωρό μικρές και μεγάλες ουτοπίες, πάνω στις οποίες κτίζουμε θεωρίες, ιδεολογίες, καριέρες, ολόκληρες ζωές.

Χωρίς να ρωτάμε ποτέ το γιατί.

Γιατί πρέπει να είναι τέλειος ο κόσμος;  

 

Μετά την πάροδο της εποχής της ουτοπίας, χάθηκα και από τον Ακάμα. Ήταν βεβαίως και άλλοι λόγοι, η οικογένεια, τα μωρά, οι ομορφιές του βορρά που αποκαλύφθηκαν και μου προκάλεσαν σοκ. Ε, μέσα σε όλα αυτά, έχασα προφανώς και την ανακήρυξη της περιοχής σε «Εθνικό Πάρκο». Δηλαδή συναίνεσε ο κ. Φωτιάδης, οι κάτοικοι των χωριών της περιοχής και ένα σωρό άλλοι αντιδραστικοί και ξεροκέφαλοι στο να ανακηρυχθεί η περιοχή σε Εθνικό Πάρκο;

Αν συνέβη κάτι τέτοιο απολογούμαι για την άγνοια, γιατί από τον καιρό που έκοψα τις επαφές μου με το οικολογικό κίνημα θεωρούσα ήδη πως κανείς δε θα μπορούσε ποτέ να προστατεύσει την περιοχή όπως θέλαμε τότε εμείς, άρα είχαμε συνεπώς αποτύχει.

Και από τότε, έστω και αν  βλέπω την περιοχή να χαλάει βήμα με βήμα, και στενοχωριέμαι όποτε πάω εκεί, ευτυχώς τουλάχιστον, δεν επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψη του Σύμη.

Κάηκαν λοιπόν  δυο τετραγωνικά χιλιόμετρα στο «Εθνικό Πάρκο Ακάμα», από «τεραστίων διαστάσεων πυρκαγιά» που άπλωσε ο βοριάς, λένε οι ανταποκριτές. Ε, μα μια τέτοια τεράστια πυρκαγιά  θα έκαιγε μόνο  δύο τετραγωνικά χιλιόμετρα;  

Που να δεις το σημερινό deformation.

Ούτε βεβαίως θα χρειαστεί  «ένας αιώνας» να ανακάμψει η φύση. Γνωρίζω πολύ καλά την περιοχή, και γνωρίζω και τι συνέβηκε σε πυρκαγιές του παρελθόντος. Ναι το μαύρο δεν είναι ωραίο, ναι, τα κωνοφόρα και οι δρύες καίγονται και δεν μένει τίποτα και αυτό είναι κακό. Τα άλλα όμως, η μεγάλη πλειοψηφία των δέντρων και θάμνων της Κύπρου, θα έχουν πράσινα φύλλα πριν το τέλος του καλοκαιριού. Ελιές, χαρουπιές, σχινιές, τρεμιθιές, λατζιές, αντρουκλιές και όλοι οι άλλοι θάμνοι θα λάμπουν σε μερικούς μήνες αν έχουμε άλλο ένα καλό χειμώνα.

Έτσι είμαστε εμείς.

  

Η Πόλη Χρυσοχούς, από περίπου το σημείο που κάηκε σήμερα.

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. Ιουλίου 4, 2012 00:57

    Δε βαριέ… αφού θα καούν όλα!

    Μου αρέσει!

  2. Ιουλίου 4, 2012 00:57

    ola=link

    Μου αρέσει!

  3. Ιουλίου 4, 2012 09:26

    Όταν μετά από απουσία 10 ετών επέστρεψα στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του 90, η πρώτη εργασία που βρήκα ήταν οι εκδρομές στον Ακάμα που συμπεριελάμβαναν και οδοιπορικό στον Αβακά με αναρρίχηση στο οροπέδιο από πάνω ξεναγώντας τουρίστες.

    Εκείνην την εποχή, έμενα στη Λεμεσό. Και κάθε φορά που τελείωνα τη δουλειά μου, αναχωρούσα επέστρεφα σπίτι κυριολεκτικά σκοτωμένος από την κούραση, και όταν έφτανα στο σπίτι πήγαινα κατ’ ευθείαν για ύπνο ανυπομονώντας να ξαναξημερώσει και να επιστρέψω στη δουλειά μου.

    Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνην την εποχή που ανακάλυπτα το ένα απίστευτο τοπίο μετά το άλλο σε μια πατρίδα που δεν ήξερα πως υπήρχε καν.

    Οι χτεσινές πυργκαϊές με ήταν ένα σοκαριστικό μαντάτο, αλλά δεν θεωρώ πως η κατάσβασή τους σώθηκε ο Ακάμας. Το φυσικό του τοπίο το απειλούν ακόμη οι ανεξέλεγκτες αναπτύξεις, οικιστικές, εμπορικές και οδοκατασκευαστικές, η υπερβόσκηση, η λαθροθηρία, ο μαζικός τουρισμός και η έλλειψη πολιτικής βούλησης να αντιμετωπιστούν αυτά τα φαινόμενα.

    Μου αρέσει!

  4. Ιουλίου 4, 2012 10:21

    Βες Αντιπολιτευόμενε… η εναντίωση στο «μαζικό τουρισμό» εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε «τουρισμό για την όποια ελίτ». Έτσι;

    Μου αρέσει!

  5. Ιουλίου 4, 2012 16:38

    Μούφλε, ξέρω πως είναι το τι έγραψα κάπως αντιφατικό, μ ε την έννοια πως αν δεν είχε η Κύπρος μαζικό τουρισμό δεν θα είχα τότε δουλειά.
    Ωστόσο πιστεύω πως υπάρχει και μέση οδός. Μπορείς να κάνεις μια χώρα προσιτή και για έναν τουρίστα με μέσο εισόδημα ή ακόμα και χαμηλό εισόδημα, χωρίς να θυσιάζεις την ποιότητα για χάρη της ποσότητας. Αν θέλεις παραδείγματα μπορώ να σου προσφέρω.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: