Skip to content

Η τελευταία του στρατού συμβουλή.

Σεπτεμβρίου 13, 2012

Πάλι ο φίλος ο Πατίνιος με προσγείωσε όταν έμαθε τα νέα. Σε μια βδομάδα λέει που κρίθηκα πως δεν μπορώ να τρέχω και να ποδηλατώ (ελπίζω προσωρινά), πήρα και το τελευταίο ΦΑΠ (Φύλλον Ατομικής Πρόσκλησης, βασικά ένταλμα να παρουσιαστείς μια μέρα και ώρα σε κάποια στρατιωτική εγκατάσταση),  από την Εθνική Φρουρά.

Πρέπει να αρχίσεις να προβληματίζεσαι για το τι σου παει λάθος, μου λέει!

……………………………………………………..

Απολύομαι λοιπόν!

Μετά από 3 δεκαετίες ευδόκιμης υπηρεσίας με σκαρτάρουν οι μαλάκες, θέλουν να μου πάρουν τα όπλα και τις εξαρτήσεις, θέλουν να μου στερήσουν την αυτονόητη χαρά της προσφοράς προς την πατρίδα που όλοι νοιώθουμε όταν υπηρετούμε στην εφεδρεία.

Έτυχε όμως η μέρα να σημαδευτεί από κάτι σημαντικό, μιας εξαιρετικής σπουδαιότητας ενημέρωση, η οποία σύμφωνα με τον εκπαιδευτή, θα λύσει το πρόβλημα των αγνοουμένων στον επόμενο πόλεμο.

Κάθε μονάδα λέει, πρέπει να εφοδιαστεί με πολλές μπουκάλες. Από τον Φωτιάδη, τον Λανίτη, όλους αυτούς που έχουν πολύ υλικό.

Γυάλινες μπουκάλες, με τον ττάππο τους, τις οποίες θα χρεωθεί η κάθε μονάδα.

Και όταν έρθει ο πόλεμος, θα έχουμε ένα υπεύθυνο αξιωματικό εκεί στο Απολλώνιο όπου θα πηγαίνουν οι απώλειες μας, ο οποίος θα κρατά μια πλήρη λίστα με ονόματα, θα ττικκάρει τους τραυματίες, θα σταυρώνει τους πεθαμένους, και θα ζητά αντικατάσταση.

Για την τελευταία κατηγορία θα έχει άλλη μια ευθύνη εκείνος ο τυχερός αξιωματικός, νοουμένου φυσικά πως οι νεκροί θα είναι αρκούντως συνεργάσιμοι, και σε αναγνωρίσιμη κατάσταση: θα πρέπει να συμπληρώνει τα στοιχεία του στρατιώτη, να βάλλει την κόλλαν μέσα σε μιαν πότσαν, να την βάλλει πάνω στο στήθος του νεκρού, θα σταυρώνει από πάνω τα χέρια (αν υπάρχουν) για να μην χαθεί η πότσα, και θα τους πέμπει για ταφή στο κοιμητήριο του Στροβόλου.

 

Τόσο διαστροφικά απλό, και τόσο κυνικό, σχεδόν μου άρεσε.

 

Κρίμα που η εκπαίδευση μου θα μείνει ως εδώ.

Advertisements
7 Σχόλια leave one →
  1. Σεπτεμβρίου 13, 2012 21:45

    Φίλε μεν στεναχώριεσε όλα κάνουν το κύκλο τους τη και αν δεν μπορείς πλέων (εύχομαι πέραν των αστείων προσωρινά) να αθλείσαι τη και αν σε κάλεσαν να ξεφορτωθείς τα όπλα για να σε απολύσουν από έφεδρο (έξαλλου εμείς δεν χριζόμαστε όπλα , είμαστε ειρηνιστές!!) ασυμβίβαστου με τα χρόνια που κουβαλάς στην πλάτη και συνέχισε να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου και ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ… !!! 😀

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 13, 2012 22:25

      Σωστά, όσο περνά ο καιρός όμως, μια μέρα θα *είναι* η τελευταία 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 13, 2012 21:50

    μα αφού άμα τους αναγνωρίσουν παύουν να είναι αγνοούμενοι. επίσης εννά πρέπει να σπάζουμεν την μπουκάλα για να διαβάσουμε τα ονόματα; θυμίζει μου τους Police με το message in a bottle η κουβέντα τούτη.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 13, 2012 22:27

      Η ιδέα είναι να τους θάψουν μαζικά και γρήγορα, για να μην μείνουν να βρωμίσουν, ενώ ακόμα μαίνονται οι μάχες, και μετά να τους ξεθάψουν οι δικοί τους για να τους θάψουν κάπου αλλού, πιο προσωπικά.

      Μου αρέσει!

  3. Ανώνυμος permalink
    Σεπτεμβρίου 14, 2012 00:13

    Μα τι καλοί αυτοί οι στρατιωτικοί ε; Τα προνόησαν όλα κύριε. Αλλά . . . . αν με ρωτήσουν πως προτιμώ να σκοτωθώ, τί να τους πω; Δεν αποφάσισα ακόμα ο μαλάκας.

    Μου αρέσει!

  4. Σεπτεμβρίου 14, 2012 01:42

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: