Skip to content

Μοναξιές, στο σπίτι του Σεξπήρου, Βόρεια Λευκωσία.

Οκτώβριος 4, 2012

Ο ψευδοαστυνομικός ήταν τραγικά βαριεστημένος.

Ούτε ένα καθίκι, ούτε ένας καπαρετζής, ούτε μια πουτάνα, ούτε ένα βαποράκι με τούρκικο ψευδοβούτυρο, ούτε ένας εύελπις δολοφόνος, ούτε καν ένας καζινόβιος δεν φαινόταν ένθεν και ένθεν της τρύπας μέσα στην οποία ανέμενε πελάτες.
Όταν τέλειωσε με μένα, του δείχνω την πρόσκληση, για το βόρειο τμήμα της Βρετανικής Ύπατης Αρμοστείας, το σπίτι του Σεξπήρου και ζήτησα οδηγίες. Ένοιωσε την ανάγκη να με βοηθήσει. Βγήκε έξω από την τρύπα, έβαλε τη διεύθυνση στο GPS του έξυπνου ψευδοτηλέφωνου, και μου έδειξε τον χάρτη.
Που βασικά επιβεβαίωσε το δικό μου.

Τι νομίζετε; Θα πήγαινα σε ένα ψευδομέρος χωρίς να έχω ένα αληθινό χάρτη μαζί μου;
Ήταν περίπου δέκα λεπτά περπάτημα.

Το απόγευμα υγρό.

Γύρω από τη Λευκωσία έκανε καταιγίδες, η σειρά μας θα έρθει εντός των επομένων 5 ημερών, αλλά σήμερα το μόνο που είχε μείνει ήταν η υγρασία και η μπόχα.
Μια τεράστια βρόχα μιας χρειάζεται.
Ο Σεξπήρος έλειπε, αλλά το σπίτι ήταν εντυπωσιακό. Προφανώς επί της κοίτης του Πεδιαίου που διέρχεται από τη βόρεια Λευκωσία, ψηλοί ευκάλυπτοι, αναμορφωμένες ελιές, γρασίδι, το σπίτι φτιαγμένο από πουρόπετρα, όμορφος φωτισμός, όλα ανέδειχναν μια χμμμ, αποικιακή αρχοντιά.
Το στήσιμο της δεξίωσης εντελώς εγγλέζικο. Καλά ποτά, ένα σωρό τσιμπήματα, ένα κουαρτέτο εγχόρδων άσχημων κορούδων με δυο βιολιά και ένα τσέλο που έπαιζε Albinoni, Beatles και Τηλλυρκώτησσα.
Αλλά δεν ήξερα ούτε ένα πλάσμα.
Η πρόσκληση αναφερόταν στους νικητές του Στέλιου. Δεν είδα κανένα. Ο δικός μου συνεργάτης δεν μπορούσε, η ειδικά αναφερόμενη στην πρόσκληση “spouse”, κωλυόταν, και έτσι βρέθηκα σε ένα μεγαλοπρεπώς στημένο πάρτι, χωρίς να γνωρίζω κανένα.
Για μια στιγμή αναρωτήθηκα αν η πρόσκληση οφειλόταν σε ένα κυριολεκτικό ή έστω σημειολογικό λάθος.
Γιατί ένοιωθα να ζω ένα λάθος.
Αφού πήγα εκεί, στα πλαίσια ενός θεσμού στον οποίο είχα λάβει μέρος. Γιατί πίστευα σε κάτι άλλο, ανώτερο, νόμιζα.
Και εντελώς απόν.
Άσε που μας προέκυψε και ο Χριστόφιας του βορρά. Ο Ντερβίς Έρογλου, που ενώ πήρε πανηγυρική υποδοχή, μετά μιλούσε με δυο – τρεις συγγενείς του νομίζω, και έδειχνε το ίδιο απομονωμένος με τον Έρογλου του Νότου.

Έμεινα μακριά, μπας και με έπαιρνε καμιά κάμερα, και μετά ποιος με σώζει από τους δεξιούς ζηλωτές που παρακολουθούν το μπλοκ;
Το 80 τοις εκατόν των παρόντων ήταν Εγγλέζοι έποικοι, η μεγάλη πλειοψηφία του συνόλου ήταν μεγαλύτεροι μου, για να καταλάβετε το τραγικό της κατάστασης, από τα 200 ας πούμε πλάσματα που σκάναρα, ταυτοποίησα μόνο μια δυνητική γκόμενα.
Όταν βγήκε στο βήμα ο Βρετανός άπατος αρμοστής, επιβεβαίωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά (μα καλά, κάνουν λάθη οι Εγγλέζοι;).
Αναφέρθηκε στις σχέσεις Τουρκοκυπρίων και Εγγλέζων  έριξε και πέντε – έξι κακά προφερόμενες τούρκικες λέξεις, και κατέληξε πλέκοντας το εγκώμιο μιας Εγγλέζας που έκανε προσφορά μηχανημάτων που έχουν σχέση με το αίμα στα βόρεια νοσοκομεία.
Και την ευχαρίστησε και όλοι χειροκρότησαν.
Ε, και η ιστορία με τον Στέλιο;
Καλά, εγώ τι γύρευα εκεί;
Ένας ψηλός Τουρκοκύπριος  που μιλούσε εξαίρετα ελληνικά με πλησίασε και είπαμε 3 κουβέντες. Ο παπάς του ήταν παπλωματάς στην Ερμού. Μου φάνηκε πολύ fit για εβδομηντάχρονος, μου φάτσαρε ένας αιώνιος πολεμιστής, και διερωτήθηκα πόσους «δικούς μας» είχε καθαρίσει κατά καιρούς.

Πέντε ποτήρια τουρκικού κρασιού σε 90 λεπτά ήταν πολλά, και είπα να πάω, πριν ξεχάσω πως βρέθηκα εκεί.

Εξ’ άλλου ο κύβος είχε ριφθεί όταν ένα βούττημα απεχωρίσθει από το καρότο με το οποίο προσεκτικά το είχα μαζέψει, και έκατσε πάνω στο πουκάμισο μου αφήνοντας μια έντονη πρασινομώβ τάτσα.
Ε, είχα πλέον θέση εκεί;
Οι δρόμοι είχαν σκοτεινιάσει , οι ψυευδοαστυνομικοί διάβαζαν αθλητικά και φώναζαν, σιώπησαν απότομα όταν είδαν το βλοσυρό μου ύφος.
Ο δικός μας αστυνομικός ήταν δύσκολος, του είπα το συνηθισμένο καλησπέρα, αλλά δεν μάσησε. Στο πανεπιστήμιο με νόμιζαν Εβραίο, ίσως και εκείνος να νόμισε έτσι, και μου ζήτησε ταυτότητα ή διαβατήριο.

– Καλή είναι; Του λέω.
– Καλή, μου λέει, σφραγίζοντας την ανωτερότητα μας.
– «20% χαμηλότερη τιμή» φώναξε κάποιος άλλος αστυνομικός σε ένα πηγαδάκι αθκειασερών λίγο πιο πίσω.
Προφανώς κάτι φτήνισε.
Μαλακισμένος τόπος.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. ψευδο-αστυφύλαξ του νότου permalink
    Οκτώβριος 5, 2012 00:15

    το μαλακισμένος, είναι λίγο σκληρό να το λες για ένα τόπο ως επιθετικό προσδιορισμό… αν έλεγες ένας τόπος που δυστύχησε να τον κατοικούν μαλάκες άνθρωποι θα μα κάλυπτε πλήρως….
    τώρα, η βεβαιότητα σου για το ότι ο του Βορρά είναι »ψευδο-αστυνομικός» και του Νότου »αστυνομικός» με εκπλήσσει κάπως… απλά να σου αναφέρω ότι πριν μερικές μέρες ήμουν εκεί στο οδόφραγμα της λήδρας με δυο-τρεις συναδελφους και όλοι συμφωνούσαμε ότι εμείς είμαστε οι ψευδο-αστυνομικοί και οι του Βορρά οι πραγματικοί αστυνομικοί….

    Μου αρέσει!

  2. Depressed permalink
    Οκτώβριος 5, 2012 11:29

    Πολύ καταθλιπτικό. You threw me even further down in the dumps. Cheer up pls

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: