Skip to content

Το πάζλ.

Οκτώβριος 13, 2012

Ξεκινάς με αποσκευές. Άλλες βαρίδια, άλλες πούπουλα. Γεμάτες χαρά και στενοχώρια. Χαρά και στενοχώρια που ορίζουν τα γεγονότα, ο εγωισμός ή και τα δυο.
Κάποτε τα βαρίδια σε τραβούν κάτω μαζί τους, άμα ξεφύγεις, μπορεί να πάθεις πατατράκ.
Μετά συνεχίζεις (δεν μπορείς αλλιώς, πρέπει να συνεχίσεις). Ο δρόμος μπορεί να είναι και ίσιος, μπορεί και γεμάτος κούρβες.
Στα ισιοτόπια κάνεις χαρές. Στους όμορφους σταθμούς πετάς. Η χαρά σε πετάει ακόμα πιο ψηλά, δεν χρειάζεσαι φτερά στους απόλυτους σταθμούς.
Τελειώνει η μέρα. Και μια άλλη, διαφορετική στενοχώρια σε βαραίνει. Γιατί, νηφαλιότερος μεν τώρα, αλλά βαριά κτυπημένος από την πραγματικότητα, σημειώνεις πως σου λείπουν κομμάτια για να κλείσεις το παζλ.
Που μένει ανοικτό, και ανεκπλήρωτο, όπως εκείνο το τραγούδι που μια ζωή ήθελες να σου αφιερώσουν γιατί πίστευες πως σου ταίριαζε, αλλά δεν ευτύχησες.
Και αφού έτσι, ξανά από την αρχή.

(δεύτερη γραφή)

………………………………………………………………………………………………………………………………..

Η σκηνή στο Ιταλικό εστιατόριο. Εμείς, με τα σχετικά φρόνιμα μωρά – μεγαλώνουν. Είχε άλλα τρία – τέσσερα τραπέζια με μωρά. Καλό αυτό.
Στην άκρη του μαγαζιού ήταν τα τραπεζάκια για δυο. Τα κοσμούσαν διάφορα ζευγαράκια. Στο γωνιακό η εντυπωσιακή δίμετρη, πιθανώς Ρωσσίδα και μαζί ο αδικαιολόγητα ψυχρός και αδιάφορος, προφανώς Κύπριος συνοδός.

Στο επόμενο, δυο πολύ νεαροί. Πρέπει να γεννήθηκαν επί πρώτης πενταετίας Κληρίδη. Ίσως να ήταν και η πρώτη τους έξοδος κάπου μαζί. Κουρεμένος ο νεαρός, πιθανότατα στρατιώτης. Η νεαρά φρεσκότατη, με την μαγκιά των νιάτων έκρυβε μια δυνητική ασχημούλα, όταν θα αρχίσουν να ξεθωριάζουν τα βεγγαλικά.
Ήρθαν μετά από εμάς, αλλά τέλειωσαν λίγο πιο πριν. Ήρθε ο λογαριασμός τους, ψάχτηκε το αγόρι, προφανώς δεν έβγαιναν, πήγε η κορού πίσω στο μικρό τους αυτοκίνητο, έφερε το δικό της πορτοφόλι, πάλι δεν έβγαιναν, ξαναπήγε πίσω, και δεν ξέρω τι έγινε τελικά, γιατί η δική μας πιστωτική κάρτα ξεκαθάρισε μονομιάς τον λογαριασμό, και ήμασταν ελεύθεροι.
Είδα πως ακόμη γελούσαν, ήταν χαλαροί, άγγιζαν ο ένας τον άλλο με κάθε ευκαιρία, και πιθανόν να ανυπομονούσαν να βρεθούν μόνοι μαζί, σε κάποιο σκοτεινό δρομάκι, πίσω από μια πολυκατοικία.
Τα μωρά κοιμήθηκαν στο όχημα. Ο γιος κατέβηκε διαμαρτυρόμενος πως θέλει να κοιμηθεί εδώ και τώρα και δεν αντέχει άλλο, κλπ, κλπ. Η κόρη ζήτησε να την πιάσω πάνω μου εγώ.
– Είσαι μεγάλη πια άγγελε μου, δεν σε σώννω.
Δεν το παζάρευε, σήκωσε ψηλά τα χέρια και πιάστηκε από το λαιμό μου. Την τράβηξα από το όχημα και κόλλησε πάνω μου σαν βεντούζα.

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. Οκτώβριος 14, 2012 09:17

    Δεν είναι ακριβώς πάζλ.
    Είναι μια διαδικασία συνεχών μεταβολών που πρέπει να έχει ως στόχο το λιμάρισμα των βαριδιων

    Μου αρέσει!

  2. Μάριος permalink
    Οκτώβριος 14, 2012 16:50

    Προεδρικό ψέμα… αξίας 4.5 δις ευρώ

    http://alithia.com.cy/el/news/10/28495/Προεδρικό-ψέμα-αξίας-45-δις-ευρώ.htm

    Άρχισε ήδη να βγαίνει στην επιφάνεια η αλήθεια στην ιστορία με το φόρτωμα της Κύπρου 4 δις σε μια νύχτα. Παρά να στήνουμε λαικά δικαστήρια και ανούσιες γενικεύσεις όπως ´για όλα φταίνε οι τράπεζες´, καλύτερα να επικεντρωνόμαστε σε συγκεκριμένα ονόματα και πως μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε. Αναγκαστικά για να μπορούμε να πάρουμε και μέσω της νομικής οδού τους υπαίτιους. Για το Μαρί μας έλεγε η κυβέρνηση να μην στήνουμε λαικά δικαστήρια όσο αφορά την εθνικη τραγωδια και να περιμένουμε το πόρισμα που θα μας δείξει ποιός φταίει και τώρα έρχονται και παρασέρνουν συνειδητά τους οπαδούς τους σε λαικό δικαστηριο εναντιον των τραπεζων σαν σύνολο αντι να περιμένουν τις έρευνες.

    Μου αρέσει!

  3. Ανώνυμος permalink
    Οκτώβριος 14, 2012 22:51

    Ο πρόεδρος απαντούσε σε άλλους πολιτικούς που τον κατηγορούσαν συνέχεια. Δεν άκουσες τίποτε τόσο καιρό; Μαλάκας θά ‘σαι. Εκτός κι’ αν έχουν όλοι το δικαίωμα να μιλούν εκτός από τον πρόεδρο. Αλλά όταν βλέπω τέτοια σχόλια καταλαβαίνω γιατί χάθηκε η μισή Κύπρος και όπου νά ‘σαι πάει κι’ η άλλη μισή.

    Μου αρέσει!

  4. Toxotis permalink
    Οκτώβριος 15, 2012 16:02

    Θα μπορούσες να το πεις και ανάποδα: Είμαι μεγάλος πια άγγελε μου εν σε σώνω. Προτίμησες όμως να τα φορτώσεις πας το μωρό, ότι τζείνο μόνο μεγαλώνει 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • strovoliotis permalink*
      Οκτώβριος 15, 2012 16:41

      Εγώ νομίζω είσαι τζιαι εσύ ένας χαζομπαμπάς που θωρείς τον εαυτόν σου σε τούτες τες αναρτήσεις 🙂

      Άσε που πρέπει να είσαι πιο μεγάλος μου αν κρίνω που τες γνώσεις τζιαι την πείρα που είναι εμφανής στα λοιπά σου σχόλια 😉

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: