Skip to content

Για μια χούφτα ελιές.

Νοέμβριος 13, 2012

 

Ελιές.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια χούφτα ελιές. Προέρχονται από ένα δικό μου χωράφι, σε μια περιοχή του νησιού μας όπου βρέχει πολύ.

 

Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που το συγκεκριμένο  μέρος είχε γίνει δικό μου.

 

Με το που έγινα ιδιοκτήτης έπαθα το σύνδρομο του αστού γεωργού. Πέρασα πολλά απογεύματα και σαββατοκύριακα εκεί.

 Έσκαβα, φύτευα, σκάλιζα, κλάδευα…

Α κλάδεμα!

Η κορύφωση της παραγεωργικής δραστηριότητας! Κάνεις κάτι που χρειάζεται χρόνο, κάνεις κάτι που είναι χρήσιμο, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη εργασία, και κάνεις και κάτι που σε ευχαριστεί! Και δεν αξιοποιεί μεγάλο μέρος της εγκεφαλικής σου λειτουργίας, και μπορείς να σκέφτεσαι, να διαλογίζεσαι με τα κλαδάκια, και τα φυλλαράκια, αν παρασυρθείς, μπορείς να κόψεις και κανένα δάχτυλο άμα τύχει.

 

Κλάδεμα: το τέλειο άλλοθι!

 

Άρχισα  να κάνω και άλλες εργασίες: άρχισα να φτιάχνω και δόμες, για να δημιουργήσω αποθήκη, δεξαμενή, χώρους εργασίας στο χωράφι, που δεν κατόρθωσα ποτέ να ονομάσω περιβόλι. Βλέπετε  ναι μεν στην περιοχή βρέχει πολύ, βρέχει πάρα πολύ, αλλά όλο το νερό μπαίνει βαθιά μέσα στη γη. Το έδαφος είναι ηφαιστειακό, δεν κάνει σχεδόν ποτέ λάσπες, ενώ ούτε λιμνούλες βλέπεις. Φυσικά, κάτω από την επιφάνεια, στις καλές χρονιές, τα νερά ανεβαίνουν στα 1-2 μέτρα κάτω από το χώμα, και όσες ρίζες φτάσουν τελικά μέχρι εκεί, τότε τα δέντρα από πάνω μπαίνουν σε εντελώς άλλη φάση.

 

Τα πλείστα από τα πολλά δεντράκια που φύτεψα δεν το έχουν πετύχει αυτό ακόμα.

 

Και ενώ η εικόνα του χωραφιού τους μήνες που βρέχει είναι πανέμορφη, είναι παραδεισένια, το αντίθετο συμβαίνει τους ξηρούς μήνες, που στεγνώνει το χώμα και αποτραβιέται πολύ χαμηλά το νερό.

 

Όπως όλοι οι παραγεωργοί φύτεψα και ελιές. Ελιές κυπριακές, ελιές καλαμάτες, ελιές κορωνέϊκες για λαδάκι. Όχι πολλά δέντρα, καμιά ντουζίνα όλα κι όλα. Γιατί ήξερα πως γεωργός δε θα γίνω ποτέ.

 

Παραγεωργός είπαμε.

 

Αφού ήξερα τα όρια μου, λειτουργούσα και βάσει αυτών των ορίων. Ενώ στην αρχή είχα προσπαθήσει να κάνω και τακτικά ποτίσματα για τα μικρά δεντράκια κατά τη διάρκεια της διακεκαυμένης ζώνης, μετά τα παράτησα.

Ας πάρει η φύση το δρόμο της είχα πει.

Οι σκληρές ελίτσες τα κατάφεραν. Άντεξαν μέσα στα χρόνια, εκτός από μια. Η οποία δεν χάθηκε από τη ξηρασία, αλλά από την επαναδιεκδίκηση του χώρου από ένα ρυάκι, που μετά από δυνατή καταιγίδα, θυμήθηκε την ιστορική του διαδρομή, έκοψε μέσα από το χωράφι μου και έξυσε το χώμα γύρω από εκείνη την ελίτσα.

 

Ελιές.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια χούφτα ελιές.

 

Από εκείνες τις ελιές που δεν μάζεψα ποτέ μέχρι τώρα. Δεν είναι αρκετές για να διοργανώσω συνεργείο, δεν αξίζει τον κόπο να τις πάρω για διαχείριση σε γνωστούς που ήδη έχουν ελιές στο σπίτι τους. Μένουν πάνω στα δέντρα, τις τρώνε οι τζιήκλες και άλλα πουλιά, επιστρέφουν στη φύση χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου.

Ελιές.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια χούφτα ελιές.

Τις μάζεψα όταν πήγα εκεί πριν λίγες μέρες. Και τις άφησα με προσοχή πάνω στο χορταράκι.

Ένοιωσα ενοχές που δεν μπορούσα να ολοκληρώσω τη διαδικασία, να τις κάνω μέρος της ανθρώπινης διατροφής, να τις τιμήσω για την προσφορά τους στην διαιώνιση του είδους μας.

(Χμμ, ήταν άραγε αυτό κάτι καλό;)

Ένοιωσα ενοχές που φύτεψα αυτά τα  δέντρα και δεν μπορούσα να τα χειριστώ όπως αναμενόταν.

Ελιές.

Στη φωτογραφία βλέπετε μια χούφτα ελιές.

Φεύγοντας προσπάθησα να δικαιολογηθώ. Έχω τουλάχιστο το όραμα, ψέλλισα. Το φύτεψα, το φρόντισα, το επιθυμώ.  

Κυρίως, το «είδα» και ήταν κάτι όμορφο, βιώσιμο και παραγωγικό.

Μπορεί και να μην τα καταφέρω ποτέ.

Θα μπορούσα όμως να μην το σκεφτόμουν ποτέ. 

Advertisements
14 Σχόλια leave one →
  1. Νοέμβριος 13, 2012 20:45

    Γιάννο, γραφεις τις καλλύττερές σου αναρτήσεις τις τελευταίες μέρες!
    Ποιητικά εξομολογητικό. Τούτες οι γαμημένες οι ενοχές…και οι συζητήσεις με τον εαυτό μας όπου πάντα νικούμεν(!).

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 14, 2012 17:06

      Νίκο, κάποτε ο διάλογος με τον εαυτό σου είναι εκείνο που απομένει. Κάποτε όλα σε σπρώχνουν, σε περιορίζουν ή ποιος ξέρει, σε ενθαρρύνουν να καταλήξεις εκεί.
      Εσωστρέφεια, απέχθεια, απογοήτευση, όταν όλα γύρω φαίνονται να θέλουν να σε ισοπεδώσουν, ε, ποιος μένει;

      Ο «παλιός καλός φίλος» που λέει και μια καλή φίλη.

      Τώρα, ποιος νικάει…

      Μου αρέσει!

  2. Νοέμβριος 13, 2012 22:11

    έτσι ακριβώς οι καλύτερες σου αναρτήσεις

    ευτυχώς που γράφεις για ελιές ποδήλατα βουνά γιατί προφανώς με τα πολιτικοοικονομικά εκατάλαβες και από την μη ανταπόκριση των φίλων οικονομικοπορδολόγων στο θέμα των 3 δις ότι δεν σου φκαίνει

    τζαι πουσαι ακόμα που εννα μειώσουν τζιάλλον τους μισθούς στους δημόσιους υπαλλήλους τους δασκάλους τους καθηγητάες κλπ τζαι τούτα ούλλα που σήμερα θεωρούν δεδομένα εννα τους αναγκάσουν να ασχοληθούν ουσιαστικά με την πολιτική εκτός που γλυκουλικα πασιαμικά τζαμέ εννα αντιληφθούν ότι οι άνθρωποι βολεμένοι οικονομικά με σιλιάες σιλιάων επιχειρηματίες που ζητούν να μειωθούν μισθοί των ήδη χαμηλόμισθων δεν είναι φιλαράκια γλυκά αλλά κάτι άλλο

    φιλάκια

    Μου αρέσει!

    • Natasa S permalink
      Νοέμβριος 13, 2012 22:41

      Αυτοσυγκέντρωση, επαναπροσδιορισμοί, γενναίες αποφάσεις. Καμιά φορά τα δέντρα και τα λουλούδια μεγαλώνουν με τις όμορφες σκέψεις του γεωργού, με την φωτεινή του ενέργεια, με την ικανότητά του να γίνει ένα με το σύμπαν και να συμπορευτεί μαζί του χωρίς πρακτικότητες και ιδιοτέλειες. Αυτές οι ελιές ίσως είναι πιο ευεργετικές από την πρωταρχική τους αξία. Διότι, αν κάτι τόσο απλό, όπως μια χούφτα ελιές, εμπνέει τη συγγραφή αυτού του υπέροχου κειμένου με το λυρικό και εξομολογητικό του τόνο, έχει ήδη αξιοποιηθεί. Ευχαριστούμε για την υπέροχη ανάρτηση.

      Μου αρέσει!

      • Νοέμβριος 14, 2012 06:45

        στροβολιώτη εσύ επιλέγεις μέσα στον ελεύθερο κόσμο της ελεύθερης αγοράς μας!!!!

        εκτός από το για μια χούφτα ελιές
        διάλεξε

        Για μια χούφτα δολλάρια;

        ή

        Για ένα κομμάτι ψωμί

        αφού ξέρουμε τι θα επιλέξεις!!

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Νοέμβριος 14, 2012 17:29

        «Αυτοσυγκέντρωση, επαναπροσδιορισμοί, γενναίες αποφάσεις…» ή κάτι σαν άλλοθι σε σχέση με αυτά, Νατάσα.

        Μου αρέσει!

        • Νοέμβριος 14, 2012 19:06

          μεγάλα λόγια μεγάλων ανδρών τε και γυναικών

          η πόλις όμως θα σε ακολουθεί

          και επίσης ας μην ξεχνάμε ότι στην τελική σαν βγεις στον πηγαιμό για την ιθάκη πρόσεξε να μην χαθείς και βρεθείς στην θράκη

          ω λόγια λόγια

          ο τέμπορα ο μόρες

          αναμένω με αγωνία το επόμενο βαθύ

          Μου αρέσει!

  3. mary permalink
    Νοέμβριος 14, 2012 08:21

    πάρα πολύ ωραίο 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Νοέμβριος 14, 2012 11:32

    Έτσι είναι ο κόσμος φίλε μου… για λίγες ελιές και ένα κομμάτι ψωμί… τελικά δεν είναι πολλά που έχουν σημασία…

    Μου αρέσει!

    • Νοέμβριος 14, 2012 12:51

      δεν έιναι όντως τα πολλά που έχουν σημασία φτάνει να έχεις όμως και τα απαραίτητα για να μπορει΄ς να κάμνεις τζαι το κκέφι σου όπως κάμνει το φιλούδιν στροβολιώτης με τις σιιλιάες του κλπ

      εν πολλά εύκολο για τον κάθε στροβολιώτη τον κάθε οσρ τον κάθε βολεμένο κυπριοπουλο που να έσιει την πολυτέλεια να πηαίνει στις ελιές να πηαίνει στον ποτόν να πηαίνει το ποηλατίν του κλπ τζαι να λαλεί για τούτους ούλλους τους πάμφτωχους ανθρώπους του κόσμου πχ 50 εκατομύρια στις ΗΠΑ 80 εκατομύρια στην ΕΕ και τα δισεκατομύρια στον λεγόμενο τρίτο κόσμο οπυ ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης

      ότι «ε καλά ολάν πάντα εισιεν φτωχούς»

      εν πολλά εύκολον ο κάθε βολεμένος να το λαλεί τούτον

      αμαν δεν είναι αυτός φτωχός

      Μου αρέσει!

  5. Νοέμβριος 14, 2012 15:28

    άτε πότε εννά αλλάξεις ποστ;

    προτείνω το επόμενο ποστ εκτός από γλυκούλικο να έχει και χαρτ ροκ άμα λάχει να ούμ

    Μου αρέσει!

  6. bananistanos permalink
    Νοέμβριος 14, 2012 17:51

    Τουλάχιστον κάμε λλίες αρτιτές ή/και ξυδάτες

    Μου αρέσει!

  7. Δεκέμβριος 6, 2012 12:35

    Κείμενο πολυδιάστατο… όπως και οι ελιές.

    Τελικά χαίρομαι που το άφησα να το διαβάσω σήμερα 🙂

    Η ίδια ίσως υποσυνείδητη ενοχή.. ότι ζούμε… ότι δημιουργούμε χωρίς ποτέ να είμαστε σε θέση να ζήσουμε αιώνια για να φέρουμε εις πέρας ότι αρχίζουμε…

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Σφήνες. « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: