Skip to content

Η χάρη που ζήτησε η κόρη.

Δεκέμβριος 11, 2012

 

Η μέγιστη χαρά στη ζωή μου, ήταν η υιοθεσία του γιου μας. Η άλλη μέγιστη χαρά στη ζωή μου, ήταν η υιοθεσία της κόρης μας.

 

Τα μωρά γεννήθηκαν την ίδια χρονιά, και έτσι ακαδημαϊκά ανήκουν επίσης στην ίδια χρονιά, έστω και αν έχουν σχεδόν 9 μήνες διαφορά.

 

Είναι πολύ διαφορετικά μωρά, και νομίζω σοφά, επιμείναμε να τοποθετηθούν σε διαφορετικά τμήματα, ούτως ώστε να αναπτυχθεί το κάθε ένα στο δικό του περιβάλλον, να κάνει τις δικές του παρέες, να «αποσείσει» τον κίνδυνο του αδελφικού ανταγωνισμού σε περίπτωση που είχαν μεγάλες διαφορές στη δυνατότητα τους να απορροφούν τα σοφά πράγματα που θα τους σέρβιρε το σχολείο.

 

Αφελώς νόμιζα πως ο γιος που φαινόταν από μικρός πιο εξωστρεφής, πιο ανταγωνιστικός, πιο γρήγορος θα ήταν ο «εξυπνότερος». Τελικά η εσωστρεφής, σιγανή κόρη αποδείχτηκε αρκετά καλύτερη από ακαδημαϊκής άποψης. Και αυτό δεν οφειλόταν μόνο στο γεγονός πως είναι πολύ συγυρισμένη, οργανωμένη και μπορεί να δουλεύει χωρίς ιδιαίτερη επιτήρηση και καθοδήγηση.

 

Φαινόταν πως τα «έπαιρνε» πιο εύκολα τα γράμματα!

 

Και ήρθε η μέρα για το πρώτο μεγάλο διαγώνισμα για «μεγάλους». Προειδοποίηση αρκετές μέρες πιο πριν, διάβασμα με βάση πρόγραμμα, επανάληψη της ύλης, γενικά ένας μικρός πανικός.

 

Το έκαναν την ίδια μέρα το διαγώνισμα, αλλά επειδή έλειπαν κάποια μωρά, η όλη διαδικασία της διόρθωσης, ολοκληρώθηκε με διαφορά 2 μέρες.

 

Ο γιος έφερε το διαγώνισμα στο σπίτι, και το αποτέλεσμα του ήταν πολύ καλό, ίσως λίγο καλύτερο από εκείνο που ανέμενα. Η αντίδραση του, μάλλον αδιάφορη.

 

Σήμερα ήταν να φέρει το διαγώνισμα η κόρη. Τη ρώτησα πηγαίνοντας σπίτι αν το πήρε.

 

– Ναι, μου λέει.

 

– Πως τα πήγες;

 

– Κακά, απαντά κοφτά.

 

– Μα γιατί άγγελε μου, είπα με μια δόση δυσπιστίας, πόσα πήρες;

 

– Δεν είμαι καλή, απαντά, και άρχισαν να γεμίζουν τα μάτια της.

 

Φτάσαμε στο σπίτι αφού εν τω μεταξύ μερίμνησα να αλλάξω κουβέντα.

 

Η κόρη άνοιξε τη τσάντα και άρχισε να ψάχνεται.

 

Ο γιος είχε πάει να πλυθεί πριν το φαγητό.

 

Και έρχεται, με κοιτά με δυο πλημμυρισμένα μάτια, κρατώντας το διαγώνισμα στο χέρι, και ρωτά αν μπορεί να μου πει κάτι.

 

–          Φυσικά, καλή μου!

 

–          Γίνεται να μην το δείξεις στον αδελφό μου; Και τα δάκρυα πιτολοούσαν από τα όμορφα της μάτια.

 

Το είδα, δεν ήταν καλό, αλλά δεν ήταν και πολύ κακό. Κάπου έμπλεξε την γενική με την αιτιατική, και πήγαν όλα χαράμι.

 

– Δε θα το πω σε κανένα, της απαντώ, δεν ήταν κακό το διαγώνισμα σου, την άλλη φορά θα είναι καλύτερο, την αγκαλιάζω, αλλά μου ξεφεύγει, και ρίχνεται με λυγμούς πάνω στο κρεβάτι της.

 

Την κάλαρα, αφού το φαγητό ήταν από τα αγαπημένα της,  ηρέμησε, σταμάτησε να κλαίει, και συνέχισε το πρόγραμμα της.

 

Από εκείνη την ώρα είναι γεμάτα τα δικά μου τα μάτια.

 

Πιθανότατα, για αυτό το συμβάν.

 

Σύννεφα

Advertisements
7 Σχόλια leave one →
  1. Μελαθκιώτης permalink
    Δεκέμβριος 11, 2012 18:19

    Εννά σε καρφώσω οτι όι μόνο είπες το, αλλά έκαμες το και τουτούκι!!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 11, 2012 21:21

      Έχεις δίκιο, αλλά υποθέτω μέχρι να μπορέσουν συνειδητά να τα διαβάσουν, και να τα χωνέψουν αυτά, το συμβάν θα είναι ένα μακρινό άκακο γεγονός…

      Μου αρέσει!

      • gina permalink
        Δεκέμβριος 12, 2012 13:24

        Μα δεν το «είπε» σε κανένα… Απλά το έγραψε… Τώρα επειδή βρεθήκαμε όλοι εμείς και το διαβάσαμε και συγκινιθήκαμε, άλλη υπόθεση…

        Να τους χαίρεσαι Γιάννο μου!

        Μου αρέσει!

  2. Δεκέμβριος 11, 2012 22:56

    όμορφο και συγκινητικό, Γιάννο.

    Μου αρέσει!

  3. Δεκέμβριος 14, 2012 14:22

    Τούτον μάλιστα, εξηγά πολλά πράματα. Προφανώς τζαι είshεν πιάσει το διαγώνισμα του άγγονα του ο Πρόεδρος πριν να φκεί στο βήμα της ΠΕΟ τις προάλλες… 😀

    Μου αρέσει!

  4. ιων σκεπτικός permalink
    Δεκέμβριος 15, 2012 20:46

    Να τα χαίρεστε. Πολλά ευαίσθητο το κοριτσάκι. Πιο πολλά ευαίσθητος και φτανόκαρτος ο παπάκης. ¨-))

    Μου αρέσει!

  5. ομοιοπαθης permalink
    Δεκέμβριος 15, 2012 23:59

    Ομοιοπαθης καταθετει:
    _αν το παιδι πηρε εστω και εμμεσα το μηνυμα οτι οι γονεις χαιρονται ιδιαιτερα για τους καλους βαθμους, τοτε εμφανιζουν τετοια φαινομενα
    _το πιο ξεαγχωτικο για το παιδι ειναι οι γονεις να μην ρωτουν για τις επιτυχιες του αλλα να δηλωνουν παντα: κανε την προσπαθεια σου, και εστω και αν παρεις ασσο ειμαι πολυ ευχαριστημενος.
    _ η πιο καλη μεθοδος διαπαιδαγωγισης βασιζεται στη θεωρια των σεξολογων, που συμβουλευει το ζευγαρι που δυσκολευεται να ολοκληρωσει: κανε ολα τα υπολοιπα αλλα για το καλο της θεραπειας ακομα και να σας προκυψει μην ολοκληρωσετε. Αποτελεσμα ειναι αφου φευγει το αγχος της επιτυχιας, το ζευγαρι να ολοκληρωνει, ταχατες παρα τη συμβουλη περι του αντιθετου
    _εις υγειαν μας ευαισθητε πατερουλη

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: