Skip to content

Old friends.

Δεκέμβριος 25, 2012

Ο καιρός έκανε την ανατροπή.

Εκεί που λίγες μέρες πριν τη μεγάλη γιορτή είχε ξεκινήσει η βροχή, και στο δρόμο ξέχασε να σταματήσει, τη μεγάλη μέρα, όλα ήταν διαφορετικά. Μια λαμπρή μέρα, σχεδόν «καλοκαιρινή». Φαντασιώσεις και εισαγόμενη προπαγάνδα περί «λευκών Χριστουγέννων» (στ’ αλήθεια, πότε είχαμε «λευκά» Χριστούγεννα στην Κύπρο – των ορεινών χωριών εξαιρουμένων;), κατέρρευσαν, και μερικοί τολμηροί έβγαλαν τα τραπέζια στην αυλή, στο νοτιά.

 

Στο ζεστό συγγενικό σπίτι όπου περνούμε εδώ και πολλά χρόνια τη μέρα αυτή, τα τραπέζια έμειναν μέσα. Στήθηκαν με το συνηθισμένο τρόπο.

Το «καλό» τραπέζι για τους πρεσβύτερους, τα «μωρά» κάπου κοντά στην τηλεόραση, να τα κρατήσουμε απασχολημένα. Όσοι περισσεύουν στην κουζίνα, στο σαλόνι, εδώ και εκεί.

Όταν είχαμε πάρει για πρώτη φορά πρόσκληση για αυτό το σπίτι, τα μικρά μωρά τα είχαν άλλοι. Τώρα έφηβοι, ή πρώιμοι φοιτητές. Οι κουβέντες των ημερών, εδώ, και όπου βρεθήκαμε, επαναλαμβανόμενες:

–      Τελειώνω σε ένα χρόνο, αλλά αν μου δώσουν δουλειά, σκέφτομαι να μείνω άλλα 5 – 6 χρόνια, πριν να επιστρέψω πίσω.

–      Καλά, δεν σε χρειάζεται ο παπάς σου; Δε θέλει βοήθεια;

–      Θέλει, αλλά ξέρει πως θα έρθω πίσω και θα πάθω κατάθλιψη με τα προβλήματα που υπάρχουν. Και εγώ είμαι μεν τυχερός, αφού έχω την επιλογή. Οι παρέες μου όμως τι να κάνουν, γυρεύουν δουλειά ή κάποιο τρόπο να μην έρθουν πίσω, αφού ξέρουν πως δεν έχουν επιλογή.

Η άλλη, λίγο πιο κουλτουριάρα, λίγο πιο πολιτικοποιημένη, οργανώνει συμφοιτητές να πάνε όλοι μαζί να ψηφίσουν τη μέρα των εκλογών.  Η μη Κυπραία μάνα της μου λέει πως θέλει να μιλήσει μαζί μου, που ξέρει πως ασχολούμαι με τα πολιτικά, για να μάθει τι γίνεται, να δει που θα πάει η ψήφος.

Σχεδόν συγκινούμαι από την αθωότητα.

–      Τι θέλεις να μάθεις; Τη ρωτώ.

–      Ποιες είναι οι γυναίκες υποψήφιες; Πιστεύω πρέπει να δώσουμε ώθηση στις γυναίκες. Είναι αξιοπρεπείς παρουσίες;

–      Χμμ, η Πραξούλλα και η Μακαρία; Μήπως θα ήταν καλύτερο αν διευρύναμε τα κριτήρια πέραν του φύλου; Όχι πως έχω πειστική θεωρία δηλαδή…

Είδα διάφορους νέους των είκοσι +/- κάτι, αυτές τις μέρες. Πρώτη φορά πήρα και έδωσα τόσο προβληματισμό, για την καριέρα, για την πολιτική, για το μέλλον, για τον τόπο τους.

Ίσως το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει αυτά τα παιδιά από τους υπόλοιπους είναι η λάμψη των δικών τους  νιάτων, και η έμπνευση του έρωτα.

Αυτά, τα ζωντανά τους χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να τους τα αφαιρέσει κανείς.

Τώρα στο τραπέζι των μωρών είναι και τα δικά μας μωρά. Παίζουν παιδικά παιγνίδια, τσακώνονται, ζουν μια ηλικία αφασίας. Σε πλήρη αντίθεση, σε πλήρη άγνοια με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Εκείνη την ατμόσφαιρα των μεγάλων, που έφτιαξαν οι μεγάλοι.

Τους νοιάζουν μόνο, τα παιγνίδια, τα δώρα, οι αμερικάνικες κινούμενες φιγούρες στην φλατ απέναντι οθόνη.

Πάντα επιδίωκα να κάθομαι στο τραπέζι των πρεσβυτέρων. Η πρώιμη αναχώρηση όλων των προ εμού δικών μου, παππούδων, γιαγιάδων, γονέων, πριν ουσιαστικά ωριμάσω, πριν να νοιώσω πως είμαι σε θέση να κάτσω ίσος απέναντι τους, άφησε ένα προφανές κενό, με έκανε φαίνεται να γυρεύω υποκατάστατα.

Φυσικά, υπό κανονικές συνθήκες είμαι και το πειραχτήρι της παρέας, οπότε οι θρησκευόμενες γιαγιάδες μπορεί να έδειχναν πως δυσφορούσαν, αλλά έκαναν πολύ χάζι που τις ρωτούσα για την εκκλησία που είχαν πάει το πρωί, για το ποια νέα έμαθαν από τους παπάδες, ποια κουτσομπολιά αντάλλαξαν. Τις ρωτούσα ακόμη για τα ευαγγέλια, τους αγίους, το γιατί κάποιος ή κάποια γίνηκε άγιος ή αγία. Οι δικές τους κουβέντες τελείωναν από τον καιρό των μωρών με την ίδια επωδό: «να παίρνεις τα μωρά εκκλησία, δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις.»

Κάναμε και άλλου είδους πλάκες με τους πρεσβύτερους. Ήταν έξι ως πριν 2-3 χρόνια. Παλιοί πλέον φίλοι στην οικογένεια, στη ζωή  Και κάθε χρόνο κάναμε τον λογαριασμό σε πόσο καιρό θα συμπλήρωναν όλοι μαζί 500 χρόνια γεμάτα με γνώση, πείρα, και βάσανα.

Είχαν φτάσει πάρα πολύ κοντά. Μέχρι τη μέρα που την έκανε ο κύριος Γιώργος, μας χάλασε το λογαριασμό, και πλέον το αστείο έπαψε να είναι αστείο.

Η φαινομενικά πιο καταπονημένη από τους πρεσβύτερους, η κυρία Μαίρη, ήταν και η πιο παρατηρητική. Με ρώτησε γιατί δεν μιλάω πολύ, γιατί δεν τους έκανα πολλά αστεία.

–      Πολλή κούραση κυρία Μαίρη μου, της λέω, πολλή η κούραση.

 

 

Old Friends
Old Friends
Sat on their park bench like bookends
Newspaper blowin’ through the grass
Falls on the round toes
Of the high shoes
Of the old friends

Old Friends
Winter companions the old men
Lost in thier overcoats
Waiting for the sunset
The sounds of the city sifting through trees
Settle like dust
On the shoulders of the old friends

Can you imagine us years from today
Sharing a park bench quietly?
How terribly strange to be seventy…

Old Friends
Memory brushes the same years
Silently sharing the same fear

(Musical Interlude)

A time it was
It was a time
A time of innocence
A time of confidences

Long ago it must be
I have a photograph
Preserve your memories
They’re all that’s left you

Advertisements
8 Σχόλια leave one →
  1. ΤΟΞΟΤΗΣ permalink
    Δεκέμβριος 25, 2012 20:37

    Ναι αλλά μέσα σε όλα αυτά είσαι εξαιρετικά τυχερός που έχεις ανθρώπους να μοιραστείς τέτοιες στιγμές τέτοιες σκέψεις για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα…

    Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 25, 2012 20:42

    Αγαπητέ φίλε, το ξέρω πάρα πολύ καλά: εγώ είμαι καλά.

    Άλλο οι σκέψεις και τα συναισθήματα.

    Μου αρέσει!

  3. Δεκέμβριος 25, 2012 21:20

    Όσο κι αν απαντάμε σε αυτό το «πώς θα περάσετε φέτος» λέγοντας «οικογενειακά» με ένα τόνο μεμψιμοιρίας, έχουν πάντα μια γλύκα αλλιώτικη αυτές οι οικογενειακές συνάξεις…

    Χρόνια πολλά, Στροβολιώτη. Μαζί με αυτούς που αγαπάς.

    Μου αρέσει!

  4. Δεκέμβριος 25, 2012 21:50

    χρονια καλα φιλε

    Μου αρέσει!

  5. ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΗΚΟΣ permalink
    Δεκέμβριος 25, 2012 22:25

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ,ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΌΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ,ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ.

    Μου αρέσει!

  6. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 26, 2012 09:58

    Πολλές ευχές και σε σας φίλοι μου. Για οποιοδήποτε λόγο εσείς κρίνετε ως σημαντικό.

    Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Δεκέμβριος 26, 2012 10:44

    Μου αρέσει!

  8. Δεκέμβριος 26, 2012 12:00

    Χρόνια πολλά!

    Μας έχεις μεταφέρει ένα ζεστό οικογενειακό κλίμα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: