Skip to content

ΑΚΕΛ μόνο, κινδυνεύει.

Φεβρουαρίου 3, 2013

 

Έχω γράψει πολλές φορές για το ΑΚΕΛ σε αυτό το μπλοκ. Τα τελευταία χρόνια με αυξανόμενα επικριτικό τόνο. Η αρχική μου κριτική για ζητήματα που αφορούν το Κυπριακό εξελίχτηκε σε εφ’ όλης της ύλης κριτική ενώ προχωρούσε η τραγική πενταετία Χριστόφια.

Τραγική πρώτον γιατί αποδείχτηκε πως ανεξαρτήτως ιδεολογικής προέλευσης, ο εκάστοτε ηγέτης πρέπει να έχει και άλλα χαρίσματα, που ο απερχόμενος, προφανώς δεν είχε, αλλά και γιατί φάνηκε και η ιδεολογική γύμνια αυτής της παράταξης: πέντε χρόνια Χριστόφια και δύσκολα μπορώ να θυμηθώ έστω και ένα τομέα στον οποίο έγιναν προοδευτικά βήματα.

«Προοδευτικά» με την έννοια που τους δίνεται στην Δυτική Ευρώπη φυσικά, και όχι «προοδευτικά» με την έννοια του άκρως συντηρητικού κρατισμού στον οποίο πιστεύουν ακόμα οι ιδεολογικοί καθοδηγητές του ΑΚΕΛ. Με δεδομένη αυτή τη διαφοροποίηση περί «προοδευτισμού», που σημαίνει φυσικά πως θεωρώ το ΑΚΕΛ ένα άκρως συντηρητικό χώρο, έχω κατηγορηθεί πολλές φορές από αριστερούς σχολιογράφους, πως παραείμαι «δεξιός» για να έχω δικαίωμα λόγου στα της αριστεράς.

Το γεγονός αυτό είναι και η ρίζα του προβλήματος: το πολιτικό τοπίο της Κύπρου είναι ανώμαλο, και αυτό οφείλεται πρωτίστως  στο ΑΚΕΛ. «Ανώμαλο» γιατί δεν έχει να παρουσιάσει μια σύγχρονη προοδευτική κεντροαριστερή πολιτική δύναμη που θα διαχειριστεί τον καπιταλισμό με εναλλακτικό τρόπο από την παραδοσιακή δεξιά. Αντί αυτού έχουμε ένα ΑΚΕΛ που παραπαίει μεταξύ της ανάγκης που του επιβάλλει το μέγεθος του για να είναι μέρος της εξουσίας από τη μια, και της πεπαλαιωμένης και εντελώς μη λειτουργικής του ιδεολογίας που προνοεί σύγκρουση και κατεδάφιση του καπιταλισμού, και όχι διαχείριση.

Με δεδομένο αυτό το κενό, μπορεί μεν το ΑΚΕΛ για πολλούς λόγους, να συγκρατεί τις δικές του δυνάμεις, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει νέους ψηφοφόρους. Αν ληφθούν μάλιστα υπόψιν τα δυο παραπάνω δεδομένα, δηλαδή η ανεπάρκεια Χριστόφια, και η αδυναμία εναλλακτικής πρότασης στα κοινά, τότε δεν θα έχουμε απλώς τον Αναστασιάδη για νέο πρόεδρο, αλλά και το ΑΚΕΛ μακριά από την εξουσία, χαμένο μέσα στην πολιτική μοναξιά  για πάρα πολύ καιρό.

Εάν δεν αλλάξει!

Δεν γίνεται να έχεις ταυτόχρονα *και* ρητορική Παπαρήγα, *και* να κάνεις και το διαχειριστή του καπιταλισμού, *και* να λες πως τίποτα δεν αλλάζει γιατί το βαθύ κράτος της δεξιάς έχει ισχυρές ρίζες!

Όλα αυτά είναι τα ιδεολογικά. Τωρα βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, κατ’ ακρίβεια προς το τέλος αυτής, και είναι πολύ αργά να περιμένουμε οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή. Ο Σταύρος Μαλάς θα μπορούσε  να ελπίζει σε ψήφους πέραν του σκληρού πυρήνα του ΑΚΕΛ αν λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τα δυο χαρακτηριστικά που ανέφερα πιο πάνω: να κάνει αυτοκριτική την οποία αναζητούν ακόμη και οπαδοί του κόμματος για την πενταετία, και να αφήνει να νοηθεί πως ήρθε η ώρα να αλλάξει το ΑΚΕΛ.  Αντί αυτών, επικεντρώθηκε σε παλιομοδίτικη άμυνα, σε δικαιολόγηση των πάντων βάσει του ότι φταίνε οι άλλοι, η εξωτερική κρίση, οι τράπεζες, ο Ορφανίδης και τα λοιπά φαιδρά αλλά πρωτίστως μισά λόγια.

Τις τελευταίες μέρες όμως είδαμε μια ποιοτική υποβάθμιση της προεκλογικής εκστρατείας από την πλευρά κυρίως του ΑΚΕΛ ( ο Σταύρος προς τιμήν του φαίνεται κρατεί αποστάσεις), με την υιοθέτηση της λάσπης που εφευρίσκει το επιτελείο Λιλλήκκα εναντίον του Αναστασιάδη, κάτι που μου προκάλεσε και έκπληξη, και λύπη.

Βασικό στοιχείο της λάσπης η ανάμιξη ευαίσθητων ζητημάτων ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και χρηματισμού του Αναστασιάδη το 2004 για το ΝΑΙ στο καταραμένο σχέδιο Ανάν. Σίγουρα θα βρεθούν κάποιοι να πουν πάλι πως δεν μου πέφτει λόγος, αλλά οι ΑΚΕΛικοί που δίνουν υπόσταση στον Λιλλήκκα θα έπρεπε να ντρέπονται.  Όχι γιατί αναμένεται να είναι άγιοι, αλλά γιατί δεν αντιλαμβάνονται τη ζημιά που κάνουν ενισχύοντας έμμεσα τις βρωμιές που εκπέμπει ο πιο επικίνδυνος από τους υποψηφίους.

Όπου προσπάθησα να συζητήσω το ζήτημα βρέθηκα σε αδιέξοδο. Η λογική έχει πάρει άδεια, και βρίσκεις τοίχο μπροστά στα επιχειρήματα. Αυτές τις μέρες νοιώθεις πως η αριστερά της Κύπρου έχει πάθει συλλογική παράλυση και δεν είναι σε θέση να ακούσει, να σκεφτεί, να λειτουργήσει.

Όλα καθοδηγούνται από μια εξόχως κακόγουστη προπαγάνδα. Το κίστημα και το πικκάρισμα είναι τα συναισθήματα που την κυριαρχούν.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχει απάντηση στο γιατί συμβαίνουν αυτά.

Κατά κύριο λόγο είναι η μοιραία σύγκριση των ηγετών. Είχαμε τον Χριστόφια που ηρωικά επέλεξε και επέβαλε τον Τάσσο, πέρασε την περιπέτεια του 2004 και έμεινε στην εξουσία, την κράτησε τεσσεράμισι χρόνια, μετά έκανε το μεγάλο βήμα και την κατέχτησε ο ίδιος. Στο τέλος όμως των πέντε χρόνων ο Χριστόφιας δε φεύγει μόνο αποτυχημένος από τη διαχείριση του Κυπριακού και του κράτους, δεν αφήνει απλώς μια βαθιά λαβωμένη παράταξη, αλλά τη θέση του θα πάρει ο άνθρωπος που σε όλη αυτή την πορεία εθεωρείτο σε κάθε βήμα ο μεγάλος χαμένος. Και το 2003, και το 2004, και το 2008 ο Χριστόφιας ηταν στην πλευρά των θριαμβευτών, και ο Αναστασιάδης ο χαμένος.

Τωρα όμως ο Αναστασιάδης εκλέγεται θριαμβευτικά, κυρίως *λόγω* του Χριστόφια, και αυτό, πολύ  λίγοι ΑΚΕΛικοί μπορούν να το χωνέψουν.

 

Υπάρχει και άλλος λόγος: η αποτυχία του ΑΚΕΛ να δώσει εναλλακτική πρόταση κατά την περίοδο της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης ηταν το θανατηφόρο χτύπημα σε εκείνους που είχαν ακόμη ελπίδες για μια καλύτερη διαχείριση.

Το ΑΚΕΛ απέτυχε *και* στην ιδεολογία *και* στην ικανότητα του ηγέτη, και αυτά τα δυο δεδομένα εύκολα εξηγούν το κίστημα και το πικκάρισμα των τελευταίων τους ημερών στην εξουσία.

Ελπίζω το ΑΚΕΛ να καταφέρει να περάσει γρήγορα το σοκ της επερχόμενης εκλογικής ήττας, αλλά εύχομαι περισσότερο να καταφέρει να ξεπεράσει το κώμα στο οποίο βρίσκεται. Αν δεν τα καταφέρει, κινδυνεύει και η δική του ύπαρξη, κινδυνεύει επίσης – και πρωτίστως-  η σωστή λειτουργία του  πολιτικού μας συστήματος.

Εύχομαι πραγματικά να βρεθούν δυνάμεις εκεί μέσα που θα μεταλλάξουν τον χώρο και θα τον κάνουν αυτό που ανέφερα πιο πάνω: μια σύγχρονη προοδευτική πολιτική, σοσιαλδημοκρατική οντότητα με εναλλακτική σε σχέση με τη δεξιά, πρόταση διαχείρισης του καπιταλισμού.

Όπως ήρθαν τα πράγματα η δεξιά θα είναι στην εξουσία για πολύ καιρό. Ένα πολιτικό, αξιόπιστο και ισορροπημένο  αντίβαρο αριστερά του κέντρου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία του συστήματος. Και με τη μορφή που έχει σήμερα το ΑΚΕΛ, δεν είναι σε θέση να παίξει το ρόλο που του αναλογεί.

Και μόνο το ίδιο το κόμμα μπορεί να αλλάξει το σκηνικό.

 

Πνίγεται, και αρνείται να πάρει σωσίβιο.

Πνίγεται, και αρνείται να πάρει σωσίβιο.

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 3, 2013 21:56

    Στροβολιώτης, μόνος, δεν ξέρει τί του γίνεται.

    Βαζω ένα αρθρο από την Γκαρντιαν. Είναι ένας φανταστικός διάλογος. Σε αυτον λαμβανουν μερος η Παπαρηγα – εσυ – το ακελ – και καποιοι εξωακελικοι. Αν εντοπισεις ποιος είναι ποιος τότε ίσως αρχισεις να υποπτευεσαι γιατι λέω πως δεν ξέρεις τί σου γίνεται…

    Τι θα έλεγαν ο Αμερικανός θεμελιωτής του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν με τον Γερμανό ιδρυτή του κομμουνισμού Καρλ Μαρξ, τον Βρετανό υπέρμαχο της ανάπτυξης με ελεγχόμενο κρατικό παρεμβατισμό Τζον Μέιναρντ Κέινς και τον Γερμανό οπαδό της ανθρώπινης κλίμακας στην οικονομία, Ερνστ Φρίντριχ Σουμάχερ, αν συναντιόντουσαν σήμερα στο ίδιο πάνελ; Πώς θα έβλεπαν την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση οι πιο διάσημοι οικονομολόγοι του 19ου και του 20ου αιώνα; Αυτό αναρωτιέται σήμερα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο Λάρι Έλιοτ, οικονομικός συντάκτης της βρετανικής εφημερίδας Guardian, που επιχειρεί στο άρθρο του να δημιουργήσει ένα φανταστικό πάνελ ανάμεσα σε κορυφαίους του παρελθόντος, με θέμα την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και την ΕΕ και συντονίστρια την…διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ.

    Ο Έλιοτ τοποθετεί στο ίδιο τραπέζι του Νταβός τον Γερμανό θεμελιωτή του κομμουνισμού και συγγραφέα του «Κεφαλαίου» Καρλ Μαρξ (1818 – 1883), τον Βρετανό υπέρμαχο της ανάπτυξης με ελεγχόμενο κρατικό παρεμβατισμό Τζον Μέιναρντ Κέινς (1883 – 1946), τον Αμερικανό θιασώτη του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, ιδρυτή της λεγόμενης «Σχολής του Σικάγο» Μίλτον Φρίντμαν (1912 – 2006) και τον Γερμανό οπαδό της ανθρώπινης κλίμακας στην οικονομία και συγγραφέα του «Το μικρό είναι όμορφο», Ερνστ Φρίντριχ Σουμάχερ (1911-1977).

    Μου αρέσει!

  2. Φεβρουαρίου 3, 2013 21:57

    Λαγκάρντ: Καρλ, πως βλέπεις την κατάσταση στη Ευρώπη σήμερα;

    Μαρξ: Η καπιταλιστική τάξη που συγκεντρώθηκε στο Νταβός πέρασε τις τελευταίες μέρες γκρινιάζοντας για την ανεργία και την έλλειψη ζήτησης για τα προϊόντα της. Αυτό που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν είναι ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Υπάρχει μια τάση για υπερ-επενδύσεις και υπερ-παραγωγή και μια ταυτόχρονη πτώση του κέρδους, την οποία, ως είθισται, οι εργοδότες προσπαθούν να εξισορροπήσουν κόβοντας τους μισθούς και δημιουργώντας μια εφεδρική στρατιά εργαζομένων. Γιαυτό υπάρχουν πάνω από 200 εκατ. άνθρωποι άνεργοι ανα τον κόσμο και μια διαρκής τάση για κοινωνική ανισότητα. Είναι πιθανό το 2013 να είναι καλύτερο από το 2012, αλλά και πάλι θα μιλάμε για μια απλή ανάπαυλα.

    Λαγκάρντ: Εκανες μια εξαιρετικά απαισιόδοξη ανάλυση, Καρλ. Οι μισθοί ανεβαίνουν με γρήγορους ρυθμούς σε κάποια μέρη του κόσμου, όπως η Κίνα, αν και συμφωνώ πως η ανισότητα αποτελεί απειλή. Οι δικές μας εκτιμήσεις, του ΔΝΤ, λένε πως όντως η ανισότητα συνδέεται με την οικονομική αστάθεια.

    Μαρξ: όντως οι αναδυόμενες αγορές αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς, αλλά κι αυτοί εν καιρώ θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα.

    Λαγκάρντ (απευθύνεται στον Κέινς): Μέιναρντ, πιστεύεις ότι η κατάσταση είναι τόσο άσχημη όσο την περιγράφει ο Καρλ;

    Κέινς: Όχι, εγώ δεν το πιστεύω. Το πρόβλημα είναι σοβαρό, αλλά λύνεται. Όταν εμείς αντιμετωπίσαμε παρόμοια κρίση, απαντήσαμε με επιθετική χαλαρότητα της νομισματικής μας πολιτικής, μειώνοντας τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επιτόκια. Στις ΗΠΑ, ο φίλος μου ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, υποστήριξε μια νομοθεσία που θα επέτρεπε την οργάνωση των εργατών σε συνδικάτα και την κερδοφορία για τις επιχειρήσεις. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διεθνής κοινότητα ίδρυσε το ΔΝΤ προκειμένου να εξισορροπήσει την ανισορροπία των πληρωμών, να αποτρέψει τους νομισματικούς πολέμους που θα ξεκινούσαν λόγω της στρατηγικής «beggar-thy-neighbor» (η «εξαγωγή της κρίσης στον γείτονα») και να ελέγχει τη μετακίνηση του κεφαλαίου. Όμως ξεχάσαμε όλα αυτά τα μαθήματα. Σήμερα η ισορροπία μεταξύ δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής είναι λανθασμένη, οι νομισματικοί πόλεμοι συνεχίζονται και ο οικονομικός τομέας παραμένει χωρίς μεταρρυθμίσεις. Τα οικονομικά δείχνουν κολλημένα στο παρελθόν, λες και οι φυσικοί νόμοι δεν άλλαξαν στο κόσμο απ’ την εποχή του Κέπλερ.

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 3, 2013 21:58

    Λαγκάρντ (απευθύνεται στον Φρίντμαν): Εσύ, Μίλτον, διαφωνείς με αυτό που λεει ο Μέιναρντ;

    Φρίντμαν: σε αντίθεση με τον Μέιναρντ, εγώ δεν θα υποστήριζα μέτρα που θα αύξαναν την διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων, αλλά σίγουρα θα υποστήριζα αυτό που προσπαθεί να κάνει τωρα ο Μπεν Μπερνάνκι [πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ] με την αμερικανική νομισματική πολιτική και θα προωθούσα, αν μπορούσα, ακόμη πιο δραστικά μέτρα. Όπως για παράδειγμα μια νομισματική πολιτική που θα είχε στόχο την ονομαστική παραγωγή, δηλαδή την αύξηση του οικονομικού μεγέθους που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στον πληθωρισμό. Αν η αύξηση αυτή είναι τοσο υψηλή, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να σκληρύνουν την πολιτική τους. Αν όμως είναι χαμηλή, θα πρέπει να την χαλαρώσουν. Σε ακραίες περιστάσεις, θα επέτρεπα τακτικές που θολώνουν την διάκριση ανάμεσα στη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική. Εγώ αυτό εννοώ λέγοντας πως θα έπρεπε να «πέσουν λεφτά στην οικονομία από ελικόπτερο».

    Λαγκάρντ (δίνει τον λόγο στον Σουμάχερ): Εσύ, Φριτζ, πώς κρίνεις την κατάσταση της οικονομίας σήμερα;

    Σουμάχερ: Βλέπω πως υπάρχει μια εμμονή στην ανάπτυξη με κάθε κόστος, παραβλέποντας τις όποιες περιβαλλοντικές ζημίες. Η κλιματική αλλαγή δεν αναφέρθηκε καθόλου εδώ στο Νταβός, ειδικά μετά από μια χρονιά όπως το 2012, όπου σημειώθηκαν πολλά ακραία καιρικά φαινόμενα. Κανείς δεν δείχνει να ασχολείται με την υπερθέρμανση του πλανήτη και η τρέχουσα ύφεση αδιαφορεί ολοένα και περισσότερα για «πράσινες» πολιτικές. Όλα γίνονται στη λογική των «μπίζνες» και του κέρδους: χτίστε δρόμους, μεγαλώστε τα αεροδρόμια, προσπαθήστε να τονώσετε την κατανάλωση αγαθών. Οι σημερινοί επιστήμονες λένε πως οι παγκόσμιες θερμοκρασίες σύντομα θα επιστέψουν σε επιπεδα πολύ ανώτερα αυτών που επικρατούσαν επί Βιομηχανικής Εποχής.

    Λαγκάρντ: Μέιναρντ, τι λες για όλα αυτά;

    Κέινς: Συμφωνώ απολύτως. Αν ήμουν ο Ρούσβελτ, θα καλούσα για ένα νέο Πράσινο New Deal (η «Νέα Συμφωνία» το 1932). Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς ανάπτυξη, αλλά όπως λεει ο Φριτζ, χρειαζόμαστε επειγόντως μια πιο καθαρή και πιο έξυπνη ανάπτυξη. Γιατί αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, η επόμενη γενιά θα είναι «ψημένη, τσουρουφλισμένη και καμένη».

    Σουμάχερ: Ετσι είναι. Δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα.

    Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Φεβρουαρίου 3, 2013 22:09

    Δις, μόλις διάβαζα τον Άριστο, και την ευγενική του προτροπή προς τους οπαδούς του Λιλλήκκα να ψηφίσουν τον Σταύρο. Φυσικά, ευτυχώς που θα περάσει ο Σταύρος αν έχουμε δεύτερο γύρο – , γιατί θα ήταν μεγάλο το πάρτι αν έμενε έξω…

    Ενδιαφέρων ο διάλογος που παραθέτεις. Και χαίρομαι που επιτέλους συμφωνείς πως ο Κάρολος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τους άλλους κυρίους που αναφέρονται στο δημοσίευμα. Στοχαστές, επιστήμονες, αλλά τίποτα περισσότερο. Οι θεωρίες τους χρήσιμα εργαλεία, αλλά σε καμιά περίπτωση οριστικές απόλυτες λύσεις. Σου τάλεγα εγώ πρόσφατα, δεν πιστεύω να ξέχασες…

    Μου αρέσει!

    • Φεβρουαρίου 3, 2013 23:25

      Στροβ, μεν κλώννεις. Το άρθρο είναι της Γκαρντιαν, δεν πιστευω να νομίζεις πως οι αναγνωστες μιας καθεστωτικής εφημερίδας μπορουν να αποδεκτούν κάτι περαν από μιαν απλή αναφορα στον Μαρξ χωρίς να πεσουν δραστικά οι πωλησεις…

      Στο προκειμενο. Ποιός είναι ποιός; Και που εντοπίζεται η απολυτη συγχιση σου για το τι ειναι το ακελ και το τί εισαι εσύ και το δησυ;

      Το άρθρο του Δαμιανού…ναι εμεις οι αριστεροι μπορουμεν να μπαινουμε δημοσια στα βαθκια τζαι να συζητούμε….δεν έχουμε προβλημα να συζητουμε. Δεν μας απασχολει η σκληρη κριτική στον καθρεφτη μας. Διοτι θελουμε να σπασουμε ολους τους σημερινους καθρεφτες.

      Φυσικα ολες οι δημοσκοπησεις εδειξαν πως η πλειοψηφια των ψηφοφορων του Λιλλήκα, στο δευτερο γυρο, μεταξυ Νικου και Μαλα θα ψηφίσουν τον Νικο!!! Οποταν….καλυτερα να σου φκει το όνομα παρα το ματι!…

      Ξερεις μηπως γιατι προτιμουν τον Νικο αυτοι οι παρανοϊκοί;

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Φεβρουαρίου 4, 2013 07:01

        Dis, δεν κλώννω ποσώς! Διάβασα το άρθρο, και επαναλαμβάνω: όλοι οι επιστήμονες είναι χρήσιμοι. Οι ιδέες τους έχουν ή δεν έχουν συνάφεια με τα τρέχοντα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι τραγικό να αγιοποιούμε τις απόψεις ενός ανθρώπου και να νομίζουμε πως ο κόσμος δουλεύει στη βάση της δικής του θεωρίας!

        Ναι οι αριστεροί όντως συζητούν – μεταξύ τους! Άμα είναι να συζητήσουν και να βρουν άκρη σε γενικότερα ζητήματα όμως, μένουν έξω. Ο φίλος μας ο Νέος λέει πως από την επόμενη της εκλογής Αναστασιάδη θα ξεκινήσει η αποδόμηση του! Τόση υπευθυνότητα! Να καεί ο Αναστασιαδης, να καεί και η χώρα, ποίος νοιάζεται!

        Αναφορικά με τους οπαδούς του Λιλλήκκα που θα πάνε στον Νίκο, υπάρχει απάντηση. Απλώς *δεν* θα πάνε στον Σταύρο για τους λόγους που γράφω πιο πάνω. Εδώ ούτε καν το σύνολο των ΑΚΕΛικών έχει πειστεί από την προπαγάνδα, πόσο μάλλον οι άλλοι. Ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ εκλέγουν τον Νίκο σχεδόν αποκλειστικά λόγω της απόδοσης τους.

        Αλλά ξέρω, αυτό δεν ταιριάζει στην Μαρξιστική ανάλυση, άρα απλώς δεν υπάρχει.

        Άντε, και καλήν ημέραν!

        Μου αρέσει!

  5. Φεβρουαρίου 3, 2013 23:27

    Η στειρότητα, η ξεροκεφαλιά, η πεισματική άρνηση της πραγματικότητας. Το τελικό στάδιο μιας σχιζοφρένειας που εδώ και πενήντα χρόνια ταλανίζει το ΑΚΕΛ. Το αποτέλεσμα μιας «ρεαλιστικής» απόφασης για συμμετοχή στην εξουσία με σκοπό την «διαχείρηση» του καπιταλισμού. Μιας απόφασης αντίθετης στην ιδεολογία και τις αξίες ενός κουμμουνιστικού κόμματος. Που το έγειρε και στο τέλος το διέφθειρε και το έφερε στην σημερινή του τραγική κατάσταση.

    Μου αρέσει!

    • Φεβρουαρίου 3, 2013 23:30

      «… Που το έφθειρε…» Οχι «έγειρε» που γ… το iPhone γ…

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 4, 2013 07:07

      Ευκαιρία να αλλάξει, για το καλό όλων μας.

      Μου αρέσει!

      • Χαρίτων permalink
        Φεβρουαρίου 4, 2013 11:02

        Μπορεί να αλλάξει; Μακάρι. Ένα υγιές αριστερό κόμμα είναι απαραίτητο σε οποιαδήποτε κοινωνία.

        Μου αρέσει!

        • Ανώνυμος permalink
          Φεβρουαρίου 4, 2013 15:18

          «Ένα υγιές αριστερό κόμμα είναι… »

          Οξύμωρο σχήμα.

          Μου αρέσει!

  6. superman permalink
    Φεβρουαρίου 4, 2013 12:43

    Δυστυχώς το Ακελ αν και πρεσβέυει κάποιες καλές ιδέες και ιδανικά, στην ιεραρχία του ανελίχθηκαν άτομα χαμηλών δυνατοτήτων και αυτοί πέρνουν την μερίδα του λέοντος στην εξουσία. Όσον αφορά την κρίση μπορούσαν να κάνουν αρκετά ώστε να βελτιώσουν την κατάσταση αλλά αντί να υπερασπιστούν το απλό άνθρωπο υπερπιστήκαν τον Κρατισμό λόγω ιδεολογίας. Όσον αφορά την διαχείριση το Κυπριακού εσυνέβαλαν στην καλλιέργεια της διχόνοιας και του εθνικισμού.To ότι στην Κυπριακή κοινωνία υπάρχει έξαρση του εθνικισμού και άνοδος των εθνικιστικών κινημάτων ευθύνεται κυρίως το Ακέλ. Όταν ένα αριστερό κόμμα με το 30-35% ψήφων δεν προωθεί την επαναπροσέγγιση, την ειρήνη και την προοδευτική σκέψη στον βαθμό που πρέπει πως θα μαλακώσεις την υπόλοιπη μάζα του κόσμου. Ποιος είναι ο χειρότερος, η Εοκα β που ήταν φανατισμένοι, τυφλωμένοι, δέν είχαν την σωστή παιδεία και έκαναν ότι εκάμαν ή μια μερίδα προοδευτικών του Ακέλ που την μια εκάμναν τάχα επαναπροσέγγιση αλλά απο την άλλη είχαν πολιτική Ευρωκό στο κυπριακό αφού επιάσαν ένα εθνικιστή (με τις ίδιες ιδέες με την Εόκα β στο Κυπριακό) και εκάναν τες εθνική πολιτική. Το ότι οι Παπαδόπουλος, ο Κουλίας και κάθε λογής αποριπτικός εθνικιστής έχει βάρος ο λόγος του οφείλεται σε αυτούς. Που ήταν το ακέλ όταν όλοι αυτοί αλωνίζαν? Το μεγαλύτερο λάθος του Ακέλ είναι ότι δεν προετοίμασε την κοινωνία να αποδεχτεί την άλλη πλευρά. Τα 2/3 των Ελληνοκύπριων νέων δεν θέλουν συμβίωση και μεγάλη ευθύνη φέρει το Ακέλ. Αν και μορφωμένοι σε μεγάλο βαθμό εν συγκρίση με τους γονείς τους, η κοινωνία δεν τους άφησε ποτέ να σκεφθούν ρεαλιστικά και να δουν με άλλο μάτι την άλλη πλευρά.
    Και ελα εσύ να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας……

    Μου αρέσει!

  7. Soran permalink
    Φεβρουαρίου 4, 2013 17:04

    Αν ο Μαλας συσπειρωνει 21-22% με το ζορι 13 μερες πριν τις εκλογες, σκεφτειτε να κατεβαινε ο Χριστοφιας για μια δευτερη και τελειωτικη επιθεση, τι ποσοστο θα επαιρνε!

    Ο Τασος εφυγε και μας αφησε χωρις νερο, ο Χριστοφιας ηρτεν εκοψεν μας το ρευμα καλοκαιρι, εκανε τα ‘μαγικα’ του σε ολα τα επιπεδα, φευγει και μας αφηνει χωρις ρευστο. Ας ελπισουμε η κατασταση μας να ειναι ανατρεψιμη, τιποτε αλλο.

    Μου αρέσει!

  8. superman permalink
    Φεβρουαρίου 6, 2013 21:49

    http://www.choose4cyprus.com/

    Δείτε τις πολιτικές σας θέσεις σε σύγκριση με τις θέσεις των υποψηφίων Προέδρων για τις Προεδρικές Εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας του 2013.
    Γιάννο, είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που είχες αναρτήσει στις βουλευτικές εκλογές, είναι αρκετά ενδιαφέρον.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: