Skip to content

Δίψα.

Φεβρουαρίου 26, 2013

 

Την είδα:

 

Νοσταλγία.

Νοσταλγία.

Την πρώτη μέρα που ένοιωσα λίγο ζέστη, έστω και αν βρίσκομαι μέσα σε ένα μακρύ, ήπιο μεν, αλλά εκνευριστικό κρυολόγημα που με συνοδεύει σχεδόν από τα Χριστούγεννα.

Την είδα, την νοστάλγησα και την πεθύμησα.

Σε αυτή την μεταβατική περίοδο, οι σκέψεις λιώνουν και πάνε πίσω.

Και μπροστά.

Στον ατέλειωτο κύκλο που αποκτά νόημα όταν εμείς οι άνθρωποι τον μοιράζουμε σε μονάδες μέτρησης του χρόνου.

Εκείνου που έρχεται, περνά και ούτε μας ρωτά, ούτε μας κοιτάζει.

Είναι περίεργο το αίσθημα αφού ο γράφων είναι σταθερός και φανατικός υποστηρικτής της βροχής. Της έντονης βροχής, της ραγδαίας βροχής, της βαρβάτης βροχής. (Που μας έχει ξεχάσει, όλο σχεδόν τον Γεννάρη αλλά και τον Φλεβάρη – έστω! Είχαμε πολύ θετικό υπόλοιπο από πριν).

Μόλις ζεστάθηκε λίγο το κοκαλάκι μου λοιπόν, ένιωσα πως πρόδωσα την εποχή που αγαπώ περισσότερο.

Νοστάλγησα γαλάζια νερά, νοστάλγησα να ξεχνιέμαι με τη μάσκα εξερευνώντας ατέλειωτες ώρες καινούργιους βυθούς.

Νοστάλγησα κρασάκι δίπλα από το κύμα, θυμήθηκα  νυχτερινά μπάνια στο λαμπρό φεγγάρι του Αυγούστου, ξύπνημα στα τσιακκιλούθκια του  Ασπρόγκρεμμου, πριν το Άνασσα, με τον ήλιο να κεντράρει τα μάτια μου στην πρώτη του εμφάνιση.

Όλα αυτά τα όμορφα έμοιαζαν σαν παραμύθι – και έλιωσαν σαν παραμύθι.

Και μια σκούπα κακιά,  τα έσπρωξε με βία στην άκρη.

Και έμειναν κάποιες εικόνες πάρα πολύ απλές, κοινές, από μέρη  παρακμιακά.

Ένα ζεστό απόγευμα εργάσιμης μέρας  το προπερασμένο καλοκαίρι στο Governor’s beach. Ένα χρόνο νωρίτερα σε ένα στιλάτο νομίζω, μέρος στην  παραλία Μακένζι – πάλι ήταν μέρα δουλειάς. Μέρη που πάντα ειρωνευόμουν και υποτιμούσα ως θαλασσινούς προορισμούς. Μέρη, εύκολα, κοντινά, καθημερινές πιθανές πολυτέλειες – που τις θυμάσαι τόσο αραιά.

Αλλά τότε ήμασταν εκεί με τα μωρά.

Δημιουργούσαμε μελλοντικές αναμνήσεις για λογαριασμό τους. Τους χαρίζαμε ατέλειωτες ήρεμες ώρες  στα ζεστά νερά της Μεσογείου, στην καυτή άμμο, στην χαλαρότητα του να μένουν μέσα στο νερό μέχρι το βράδυ, να τρώνε και να κάνουν την αμαρτία να μπαίνουν αμέσως ξανά στο νερό, να μην τα καλούμε να πάνε για ύπνο σε 5 λεπτά, διαφορετικά… θα συνέβαιναν διάφορα κακά.

Η νοσταλγία κάθε εποχής που περνά, η επιθυμία για την επόμενη που θα έρθει  είναι μαζί και δίψα.

Για να ζήσω, να επιθυμήσω να νοσταλγήσω.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 26, 2013 21:19

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

    Μου αρέσει!

  2. Φεβρουαρίου 27, 2013 09:20

    Επροκάλεσές μας Δίψα!
    Εν έντονο συναίσθημα τελικά!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: