Skip to content

Εν κινήσει.

Μαΐου 15, 2013

 

Έγερση με το πρώτο φώς.

 

Εν τάχει μετάβαση στο γραφείο.

 

Φωτογραφία που δε βγήκε ποτέ: ένα μοναδικό σύννεφο εκεί στην ανατολή, ακριβώς στο σημείο της ανόδου του φωτεινού δίσκου. Γκρίζο, με ποτάμια αχτίνων να ξεχύνονται από όλες τις πάντες.

 

Μάταιη η προσπάθεια του, ο ήλιος θα νικήσει.

 

Γρήγορη ετοιμασία για τα απαραίτητα, μετά γρήγορη μετάβαση στη Λάρνακα για σημαντική αποστολή της δουλειάς.

 

Φωτογραφία που δε βγήκε ποτέ: η εκκλησία στα Λύμπια, πάλι στην ανατολή. Φαίνεται τεράστια, δεσπόζει σχεδόν εξωπραγματικά.

 

Ψεύτικα.

 

Επιστροφή.

 

Τα πρώτα νέα της ημέρας από το σπίτι, όχι καλά.

 

Αρχίζει η ροή των λοιπών ειδήσεων της ημέρας.

 

Όχι καλές.

 

Έρχεται ο Σιμόν για επίσκεψη. Έχει ένα χρόνο να τον δούμε. Ένοιωσε πως δεν χρειαζόταν να επισκεφθεί το νησί μας για τη συνηθισμένη δεύτερη φορά πέρσι. Ένα χρόνο αργότερα η πρώτη του κουβέντα: “I am sorry, this is a sad city”. Τρία πλάσματα όλα κι’ όλα στο Χίλτον λέει, όλα τα καταστήματα κλειστά…

 

Το μεσημέρι ήταν να βρεθούμε με την παλιά πολύτιμη φίλη.

 

Να το συνδυάσουμε με μια επίσκεψη στο Λεβέντειο, να δούμε τον Κόσμο της Κύπρου».

Ο μεγάλος πίνακας.

Ο μεγάλος πίνακας.

Η φωτογραφία από εδώ.

Περπατώ από το γραφείο. Τα σύννεφα μαζεύονται και πάλι απειλητικά.

 

Το μουσείο κλειστό! Για παράδοξους  απροσδόκητους λόγους. Χμμμμ, λέτε να χάλασε η μόνωση της στέγης και να έσταξε η βροχή στον πίνακα;

 

Θα ήταν μια ό,τι πρέπει εξέλιξη!

 

Πάμε για καφέ στην καρδιά της παλιάς πόλης. Κοντά στο γραφείο όπου είχα δει πρώτη φορά τον παπά μου να δουλεύει. Σε μια γειτονιά που από τότε έπεσε στη φθορά και την παρακμή, αλλά  τώρα βρήκε κάπου μια καινούργια ζωή για να συνεχίσει.

 

Υποθέτω είναι λίγο πολύ το ίδιο παντού.

 

Η φίλη, πολλά χρονιά μακριά από το νησί, κάπως αποξενωμένη, η κουβέντα πάει πίσω στο 2004, που μας ένωσαν ίδιες ελπίδες και όνειρα. Βλέπουμε να έρχεται πάλι κάτι. Δεν ελπίζουμε πια, νοιώθουμε απλώς πως πρέπει πλέον να «κλείσει».

 

Νοιώθουμε και οι δυο πως μαζεύονται γύρω – γύρω τα σύννεφα του Κυπριακού, στο χέρι μας είναι να τα αξιολογήσουμε θετικά ή αρνητικά.

 

Τα άλλα, τα πραγματικά σύννεφα, μαύρισαν, έφεραν ανεμοβρόχι, ο αέρας πήρε τα χαρτιά, ακόμα και τα διπλανά τραπεζάκια, εμείς μόνοι, κάτω από την τέντα προσπαθούσαμε να δούμε μέσα από την ομίχλη.

 

Πίσω στο γραφείο.

 

Είχα ένα άλλο, επαγγελματικό αυτή τη φορά ραντεβού.

 

Πάλι περπατώ.

 

Στην Μακαρίου στις 5 το απόγευμα, μέσα του Μάη, μετά τη σύντομη σημερινή βροχή, σχεδόν κρύο, – και εικόνες ερήμωσης: θύμιζε πρωινό 15ης Αυγούστου.

 

Δίκιο είχε ο Σιμόν: “It’s a sad city”.

 

Και όμως, θα ξαναγεννηθεί και αυτός ο δρόμος.

 

Στο ραντεβού οι κουβέντες μοιραία στα οικονομικά μας χάλια. Και εδώ συμφωνία: οι αριθμοί δύσκολα βγαίνουν. Αλλά βλέπεις πως το βλέπουν και άλλοι: κάποιοι σχεδιάζουν στη βάση του κακού σεναρίου, κάποιοι ελπίζουμε βάσει του καλύτερου από τα κακά.

 

Ξανά πίσω στο γραφείο.

 

Οι αρνητικές ειδήσεις από τον επαγγελματικό χώρο κλείνουν μια άθλια μέρα. Τα προβλήματα αυτή τη φορά αφορούν όλους. Πόση όρεξη και δύναμη θα έχουμε να τα διαχειριστούμε *και* αυτή τη φορά, *άλλη* μια φορά;

 

Κάνω μια κίνηση απελπισίας σε σχέση με ένα καλό συνεργάτη, που ήδη βρίσκεται σε κατάσταση απελπισίας – για να τον κρατήσω. Παίρνω αυτή την απάντηση: «Μέσα σε αυτές όλες τις τραγικές στιγμές που ζούμε είναι παρήγορο που διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπιά και η εκτίμηση κάποιων ανθρώπων και κυρίως των συνεργατών μας δεν χάθηκε…»

 

Εντάξει, θα δούμε…

 

Η υπόλοιπη οικογένεια είπε να έρθει κάτω στο κέντρο να με βρει, να πάμε κάπου να φάμε κάτι. Τα μωρά πήγαν καλά σε ένα διαγώνισμα ή κάτι τέτοιο. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που μπορούμε  να περνούμε καλά όλοι μαζί – με κάθε ευκαιρία.

 

Πάω να τους βρω. Πάλι περπατώ. Είναι ωραία να περπατάς στην έρημη Λευκωσία, στα μέσα του Μάη μετά τη σύντομη βροχή, σχεδόν κρύο.

 

Εκεί που τελειώναμε έρχεται να μας χαιρετήσει ένας άλλος παλιός, εκλεκτός φίλος.

 

Χαίρεται που μας βλέπει – Χαθήκαμε, και με αυτούς.

 

Τι κάνει η οικογένεια του λέω;

 

Με μια κόρη στα 17 και ένα γιο στα 14 απαντά, ζήσε εσύ όσο μπορείς αυτές τις δικές σου στιγμές!

 

15 ώρες αργότερα επιστροφή στο σπίτι.

 

Το καλό νέο της ημέρας: βγήκαν από το κουκούλι οι πρώτες δυο πεταλούδες! Μια αρσενική και μια θηλυκή. Και το μπόνους: μια από τις δυο είναι ο συνηθισμένος άσπρος μεταξοσκώληκας, ο άλλος είναι μαύρος που ήρθε από ένα φίλο στην Ισπανία. Δεν ξέρω ποιος είναι ποιος.

Ασπρόμαυρο ασύστολο σεξ.

Ασπρόμαυρο ασύστολο σεξ.

 

Άντε, κάτι να προσβλέπω για τον επόμενο Μάρτη!

 

Το τραγούδι το άκουσα σήμερα το πρωί  ενώ έγραφα στο μυαλό μου το κείμενο αυτό.  Σπουδαίος ήχος.

 

 

Advertisements
4 Σχόλια leave one →
  1. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 15, 2013 19:53

    Όμορφο κείμενο – από μάλλον δύσκολη μέρα, Ακόμη και αφορμές για τα τρολάκια δίνεις 😉

    Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 15, 2013 21:30

    Στα συν του Αναστασιάδη να καλέσει τους δύο πρώην προέδρους δίπλα του. Πως να μη χρειαστεί δυό έμπειρους πολιτικούς τέτοιες ώρες;

    Μου αρέσει!

  3. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 16, 2013 19:06

    Πάρτηνα 😉

    Μου αρέσει!

  4. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 17, 2013 01:02

    Άκου καμόν την επιτροπήν του Πική ρε. Αν έκαμεν αίτησην για δάνειον που την Λαϊκήν τράπεζαν η Ομόνοια ! ! ! Νομίζω ότι «τούτος», ο Πικής, θα φάει τζιαί τον Πολυβίου. «Ο Αθανάσιος Ορφανίδης και οι διοικήσεις των τραπεζών επέδειξαν αυθόρμητον ηρωισμόν . . . ενώ ο πρόεδρος Χριστόφιας επέδειξεν ασύγνωστην αμέλεια . . . . ΑΘΑΝΑΤΟΙ . . . «.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: