Skip to content

Προλετάριοι όλου του κόσμου, παρετάτε!

Ιουνίου 4, 2013

Δεν είναι τόσο απλό φυσικά, αλλά το κείμενο του Economist δίνει πολλή τροφή για σκέψη σε όσους νοιώθουν άσχημα για την κατάντια του καπιταλισμού στις περιοχές μας.

 

Ή αντίθετα για όσους νοιώθουν καλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Ο δρόμος προς τη δόξα.

Ο δρόμος προς τη δόξα.

 

 

The world’s next great leap forward

Towards the end of poverty

Nearly 1 billion people have been taken out of extreme poverty in 20 years. The world should aim to do the same again

Jun 1st 2013

 

IN HIS inaugural address in 1949 Harry Truman said that “more than half the people in the world are living in conditions approaching misery. For the first time in history, humanity possesses the knowledge and skill to relieve the suffering of those people.” It has taken much longer than Truman hoped, but the world has lately been making extraordinary progress in lifting people out of extreme poverty. Between 1990 and 2010, their number fell by half as a share of the total population in developing countries, from 43% to 21%—a reduction of almost 1 billion people.

Now the world has a serious chance to redeem Truman’s pledge to lift the least fortunate. Of the 7 billion people alive on the planet, 1.1 billion subsist below the internationally accepted extreme-poverty line of $1.25 a day. Starting this week and continuing over the next year or so, the UN’s usual Who’s Who of politicians and officials from governments and international agencies will meet to draw up a new list of targets to replace the Millennium Development Goals (MDGs), which were set in September 2000 and expire in 2015. Governments should adopt as their main new goal the aim of reducing by another billion the number of people in extreme poverty by 2030.

Take a bow, capitalism

Nobody in the developed world comes remotely close to the poverty level that $1.25 a day represents. America’s poverty line is $63 a day for a family of four. In the richer parts of the emerging world $4 a day is the poverty barrier. But poverty’s scourge is fiercest below $1.25 (the average of the 15 poorest countries’ own poverty lines, measured in 2005 dollars and adjusted for differences in purchasing power): people below that level live lives that are poor, nasty, brutish and short. They lack not just education, health care, proper clothing and shelter—which most people in most of the world take for granted—but even enough food for physical and mental health. Raising people above that level of wretchedness is not a sufficient ambition for a prosperous planet, but it is a necessary one.

The world’s achievement in the field of poverty reduction is, by almost any measure, impressive. Although many of the original MDGs—such as cutting maternal mortality by three-quarters and child mortality by two-thirds—will not be met, the aim of halving global poverty between 1990 and 2015 was achieved five years early.

The MDGs may have helped marginally, by creating a yardstick for measuring progress, and by focusing minds on the evil of poverty. Most of the credit, however, must go to capitalism and free trade, for they enable economies to grow—and it was growth, principally, that has eased destitution.

Poverty rates started to collapse towards the end of the 20th century largely because developing-country growth accelerated, from an average annual rate of 4.3% in 1960-2000 to 6% in 2000-10. Around two-thirds of poverty reduction within a country comes from growth. Greater equality also helps, contributing the other third. A 1% increase in incomes in the most unequal countries produces a mere 0.6% reduction in poverty; in the most equal countries, it yields a 4.3% cut.

China (which has never shown any interest in MDGs) is responsible for three-quarters of the achievement. Its economy has been growing so fast that, even though inequality is rising fast, extreme poverty is disappearing. China pulled 680m people out of misery in 1981-2010, and reduced its extreme-poverty rate from 84% in 1980 to 10% now.

That is one reason why it will be harder to take a billion more people out of extreme poverty in the next 20 years than it was to take almost a billion out in the past 20. Poorer governance in India and Africa, the next two targets, means that China’s experience is unlikely to be swiftly replicated there. Another reason is that the bare achievement of pulling people over the $1.25-a-day line has been relatively easy in the past few years because so many people were just below it. When growth makes them even slightly better off, it hauls them over the line. With fewer people just below the official misery limit, it will be more difficult to push large numbers over it.

So caution is justified, but the goal can still be achieved. If developing countries maintain the impressive growth they have managed since 2000; if the poorest countries are not left behind by faster-growing middle-income ones; and if inequality does not widen so that the rich lap up all the cream of growth—then developing countries would cut extreme poverty from 16% of their populations now to 3% by 2030. That would reduce the absolute numbers by 1 billion. If growth is a little faster and income more equal, extreme poverty could fall to just 1.5%—as near to zero as is realistically possible. The number of the destitute would then be about 100m, most of them in intractable countries in Africa. Misery’s billions would be consigned to the annals of history.

Markets v misery

That is a lot of ifs. But making those things happen is not as difficult as cynics profess. The world now knows how to reduce poverty. A lot of targeted policies—basic social safety nets and cash-transfer schemes, such as Brazil’s Bolsa Família—help. So does binning policies like fuel subsidies to Indonesia’s middle class and China’s hukou household-registration system (see article) that boost inequality. But the biggest poverty-reduction measure of all is liberalising markets to let poor people get richer. That means freeing trade between countries (Africa is still cruelly punished by tariffs) and within them (China’s real great leap forward occurred because it allowed private business to grow). Both India and Africa are crowded with monopolies and restrictive practices.

Many Westerners have reacted to recession by seeking to constrain markets and roll globalisation back in their own countries, and they want to export these ideas to the developing world, too. It does not need such advice. It is doing quite nicely, largely thanks to the same economic principles that helped the developed world grow rich and could pull the poorest of the poor out of destitution.

 

 

Advertisements
27 Σχόλια leave one →
  1. Μελαθκιώτης permalink
    Ιουνίου 4, 2013 16:07

    It’s all capitalist propaganda!!

    Μου αρέσει!

  2. Ιουνίου 4, 2013 16:38

    Εν το σχέδιον των καπιταλιστων Στροβολιώτη. Διούν του φτωχού το κόσμου δουλειές, κινητά, σπίθκια, αυτοκίνητα, φαΐ τζαι τζοιμίζουν τους τζαι μετά κλέφκουν τους τον ορυκτό και ενεργειακο πλούτο. Εν το εκατάλαλαβες ακόμα. Μετά κλέφκουν τους τζαι τα πιο έξυπνα μωρά για να τα σπουδάσουν να τα κάμουν μοντέρνους δούλους να δουλεύκουν 16ωρα για την google τζαι το facebook. Είχα σε για πιο έξυπνον…

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 4, 2013 16:53

    εξέφυγε τούτος ο οικονομιστ τέλια….

    Πριν λίους μήνες εφκήκε με άρθρο που εκατηγόραν τη Κίνα γιατί το μοντέλο της ήταν state capitalism. τωρά που «έππεσεν» (γιατί εγώ εν τζαι πιστέφκω το) η φτώσσια (κυρίως στη κίνα) ακού τι μας λαλεί : «κάμε υπόκλιση καπιταλισμέ» !! Έτο δαμέ :
    http://www.economist.com/node/21543160
    Έσσιει τζι άλλους έξυπνους η μάνα τους ;
    Αν εν έτσι να μας πει αν η κίνα εν το μοντέλο να το ακολουθήσουμεν ούλλοι…..
    όι κατηγοράς την που τέυχος σε τεύχος, τζαι άμαν έσσιει τζαι κάτι «καλό» καρπωνεταί ο καπιταλισμός….. Σε λίον εννα ρέξει τη μπιλντ που ελάλε ότι οι έλληνες τζαι οι ισπανοί εν πιο πλούσιοι που τους γερμανούς….

    Που εμειώθηκε αλλού η φτώσσια εν τζαι λαλεί μας…. Αλλά όταν έγραφε για την ανισότητα παρόλο που δεν του άρεσκεν επαραδέχτηκεν ότι έππεσε σε χώρες της λατινικής αμερικής όπου εφαρμοστήκαν κοινωνικά προγράμματα. Θυμάσαι τη σειρά άρθρων – εν εσύ που την εξανάβαλες..
    Τέλος πάντων υπάρχουν σειρά άλλων μελετών που αμφισβητούν ότι ο κόσμος «πάει καλύττερα» ελέω καπιταλισμού…. πόσο μάλλον τη τελευταία δεκαετία.

    Γιατί ο οικονομιστ παίζει με θκυο νούμερα τζαι νομίζει ότι έππεσεν η φτώσσια….
    Έτσι στατιστικές εξυπνάδες επερνούσαν παλιά…. τωρά πλέον….

    Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 4, 2013 17:55

    http://www.globalissues.org/article/26/poverty-facts-and-stats

    Εκατάλαβες το τρικ στροβολιώτη μου ;
    Το όριο της φτώχιας είναι στο 1.25 δολλάρια την ημέρας.
    Τζαι συ πανυγυρίζεις επείδη ο καπιταλισμός εκατάφερεν να έσσιει 3 δις ανθρώπων (σχεδόν τη μισή γη) κάτω που 2 δολλάρια ημερησίως.

    Εύγε, έυγε. Υπόκλιση. Χειροκρότημα στο καπιταλισμό.

    Ενώ οι πεινασμένοι αυξηθήκαν το 2012 – είσσιεν φαί να φαν ούλλοι !!
    http://www.worldhunger.org/articles/Learn/world%20hunger%20facts%202002.htm

    Αλλά χάτε – η διατήρηση του συστήματος εν πιο σημαντική…. Τι τζι αν δεν έσσει ο άλλος να φάει…

    και πρόσεξε την αξιοπιστία των στοιχείων
    http://www.brookings.edu/research/opinions/2012/03/06-contradictions-poverty-numbers-kharas-chandy

    φαίνεται ότι εν στο περίπου που φκαίνουν τα νούμερα
    και εδώ

    http://www.counterpunch.org/2012/03/16/should-we-celebrate-a-decline-in-global-poverty/

    Όποταν στροβολιώτη μου πριν φκαίνεις με έτσι πομπώδεις τίτλους καλόν είναι να διασταυρώνεις λιόν τα νουμερα σου……
    Μερικές φορές κάμνεις τζαι απορώ!
    Αμφισβήτησες το εθνικό παραμυθί που μας επουλούσαν στο σχολείο…. Εν σου επέρασεν ποττέ που το νου να αμφισβητήσεις τζαι τον οικονομιστ ; Ωξα νομίζεις μόνο εσύ τον θκιεβάζεις…..

    μέχρι να εξαλειφτεί ή άτε πραγματικά να μειωθεί η φτώσσια παρά να ζητάς στους προλετάριους να παραιτήσουν θα σου εισηγούμουν να παρετήσεις να θκιεβάζεις οικονομιστ…. ένα γυρώ στα πιο καπιταλιστικά βιβλιοπωλεία να πάεις θα έβρεις σήμερα 10δες βιβλία κριτικής στο σύστημα…. Φτάνει οικονομιστ τζαι πολίτη….

    Μου αρέσει!

  5. Ιουνίου 4, 2013 18:19

    Ο Strovoliotis εν τα συμφέροντα του που υπερασπίζεται με την προβολή τέτοιων άρθρων! Ας το δουν αυτό κάποιοι άλλοι που πραγματικά είναι προλετάριοι!

    Μου αρέσει!

  6. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 4, 2013 21:27

    Οι προκλητικοί τίτλοι του Economist αλλά και κάποιοι δικοί μου, ελκύουν μεταξύ άλλων ανθρώπους ιδεολογικά δεδηλωμένους, που ειναι σε θέση να επιχειρηματολογήσουν, και με τους οποίους δεν έχω καμιά πίστη πως θα κερδίσω τη συζήτηση, αφού εν πολλοίς τα ζητήματα αυτά δεν ειναι δυνατόν να κριθούν με δικαστικό, τελεσίδικο τρόπο.

    Στέλιο, θα επαναλάβω μόνο αυτό: «Δεν είναι τόσο απλό φυσικά, αλλά το κείμενο του Economist δίνει πολλή τροφή για σκέψη σε όσους νοιώθουν άσχημα για την κατάντια του καπιταλισμού στις περιοχές μας.
    Ή αντίθετα για όσους νοιώθουν καλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο.»

    Ελκύουν επίσης φίλους άνευ επιχειρημάτων, που αναπαράγουν απλοϊκές ατάκες, αδύναμοι να αντιπαραθέσουν διάλογο, αφού βρίσκονται σε εντελώς άλλο επίπεδο. Δεν κρίνω αν ειναι καλύτερο ή χειρότερο αυτό το επίπεδο. Λέγω μόνο πως το δικό τους απέχει πολύ από τον κόσμο που ζούμε, και ειναι συνεπώς μη συναφές.

    Μου αρέσει!

    • Ιουνίου 5, 2013 14:52

      Κοίταξε να δεις….
      Το ότι η πολιτική κουβέντα δεν μπορεί να κριθεί με δικαστικό ή τελεσίδικο τρόπο είναι προφανές.

      Η πολιτική κουβέντα (έππεσεν η φτώσσια – τι το επροκάλεσε) θα μπορούσε να ξεκινήσει βεβαίως αν τα νούμερα δεν αμφισβητούνταν. Δαμέ οι ιστοσελίδες που επαράθεσα λεν ξεκάθαρα ότι τα νούμερα είναι λάθος… Ο τρόπος μέτρησης δεν είναι αξιοπιστος….
      Επίσης αμφισβητείται ότι το 1.25 δολλάρια την ημέρα είναι ένας αντιπροσωπευτικός όριο της ακραίας φτώχιας.
      Εν τζαι εν κουβέντες του αέρα… Έχουν γραφτεί σειρά άρθρων για το θέμα.

      Τέλος δεν απάντησες.
      Η κίνα είναι αυτή που εμείωσε την φτώσσια…Όχι αλλού.
      Είναι αυτό το μεγαλείο του καπιταλσιμού ;

      Νομίζω οι ερωτήσεις είναι ευθύς και απαντούται ασχέτως επιπέδου….

      Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 5, 2013 15:09

        Steliε Papalangi,
        Λες: «Το ότι η πολιτική κουβέντα δεν μπορεί να κριθεί με δικαστικό […] τρόπο είναι προφανές»… — Μα η Επιτροπή των Γερόντων υπό τον Πική, τι μάshεται να κάμει;

        Μου αρέσει!

        • Ανώνυμος permalink
          Ιουνίου 5, 2013 15:11

          Η αχαπαροσύνη δεν είναι πολιτική.

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 5, 2013 22:34

          Δηλαδή Ανεφ, εσύ πιστεύεις πως η πολιτική κουβέντα μπορεί να κριθεί με τρόπο δικαστικό και τελεσίδικο; Δεν είναι αστείο δηλαδή, πιστεύεις πως πράγματι ο κομμουνισμός είναι τέλειος και μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα από τον καπιταλισμό;

          Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Ιουνίου 5, 2013 22:32

        Στέλιο, εγώ δε θα χρησιμοποιήσω ποτέ τη λέξη «μεγαλείο» για να περιγράψω ένα σύστημα.

        Αν δουλεύει, είναι καλό!

        Δεν είμαι σίγουρος τι εννοείς, άνκαι καταλαβαίνω τις αμφισβητήσεις για τα νούμερα. Να το θέσω διαφορετικά: αν υπήρχε τρόπος να ρωτήσουμε τους Κινέζους σήμερα, πιστεύω θα παίρναμε μικρότερο αριθμό που θα δήλωναν φτωχοί σε σχέση με το 1990 ας πούμε. Πάλι όμως αυτό το εύρημα θα ήταν μόνο μια παράμετρος στην εξίσωση που δίνει την ευημερία ενός ατόμου και μιας κοινωνίας.

        Μου αρέσει!

    • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΗΚΟΣ permalink
      Ιουνίου 5, 2013 23:23

      Ακριβώς όπως το είπες ΚΑΤΑΝΤΙΑ του καπιταλισμού. Σε ποιό ανέλπιστο σημείο έφτασε. Να χρησιμοποιεί μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι ΜΠΟΛΣΙΕΒΙΚΟΙ για να μπορέσει να επιβιώσει. Και μιλώ φυσικά για την κατάσχεση δια μέσου μίας νυκτός των χρημάτων του κόσμου απο τις τράπεζες.Αυτό ονομάζεται κρατικοποίηση «προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος». Αν είναι δυνατό.Με λίγα λόγια θα δούμε ακόμα πολλά.Ουσιαστικά μας έχουν μπερδέψει πλέον , έχουν χαθεί οι οριμοί κάποιων λέξεων ή/και φράσεων παραδοσιακών και μπαίνουμε σε μία εποχή που η ανθρωπότητα ψάχνεται και αναζητεί σταθερότητα. Εάν η ανθρωπότητα αφοσιωθεί στην πράξη και όχι στην θεωρία ΄, μακριά απο θέσεις ταμπουρομένες με νέες εντελώς προσεγγίσεις προσγειωμένες και ανθρώπινες ,τότε ΝΑΙ θα σταθεροποιηθεί.Με λίγα λόγια σεβασμός και αφοσίωση στον ίδιο τον άνθρωπο.Απο εδώ αρχίζουν όλα.

      Μου αρέσει!

  7. Ιουνίου 4, 2013 23:03

    Από το πτώμαν του χειρότερου κομμουνισμού εγεννήθην ο χειρότερος καπιταλισμός (τζιαι ας έσωσεν 600 εκ αθρώπους που την εξαθλίωσην).

    Άτε να δούμε τί θα φκεί που το πτώμαν του καλλύττερου καπιταλισμού του οποίου αγωνιά να σώσει την τιμήν τζιαι την υπόληψην ο Στροβολιώτης :))

    Πάντως που το άθρον που βάλλεις Στόβο μου, θα μπορούσαμεν επίσης με την ίδιαν λογικήν που φκάλλεις τα δικά σου συμπεράσματα, να συμπεράνουμεν επίσης ότι η διχτατορία κάμνει καλόν στην εξάληψην της πίνας αφού που το 1 δις τα 600 εκ πινασμένων ήβραν φαΐ στην Κίνα τζιαι φαντάζουμαι μερικά άλλα στην Ινδονησία.

    Αρέσκει μου ότι by default για τους ίν λάτρες του καπιταλισμού ο economist είναι reference τζιαι το κρατείτε τζιαι καμάριν τζιόλας.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 5, 2013 22:24

      Ρε φίλε, εκτός από τον τίτλο, που μπήκε για να τραβήσει τον Ανεφ, *δεν* βγάζω συμπεράσματα. Τροφή για σκέψη ειναι το κειμενο, έτσι; Επίσης δεν αγωνιώ για την επιβίωση οποιουδήποτε συστήματος, αντίθετα θεωρώ πως όλα τα συστήματα κάνουν τον κύκλο τους (ακόμα και τα εφαρμόσιμα), το ίδιο και η γη μας, και ο κόσμος που ειναι πάνω της. Μην μου πεις όμως πως εσύ δεν ανησυχείς για κάποιο σύστημα, ή δεν έχεις κάποια έντυπα ως σημεία αναφοράς;

      Μου αρέσει!

      • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΗΚΟΣ permalink
        Ιουνίου 5, 2013 23:25

        Το σημείο αναφοράς δεν πρέπει να είναι το σύστημα αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος. όταν αυτό γίνει αντιληπτό τότε αλλάζουν άρδην τα πάντα.

        Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 6, 2013 07:59

        «…εκτός από τον τίτλο, που μπήκε για να τραβήσει τον Ανεφ…»
        Ρε Strovolioti,
        Εκτός από ακόμα έναν «εγιώ εν τζιαι…» που σαφέστατα ΜΑΣ λαλείς δαμέ, εν το έξερα ότι ΣΟΥ έγινα εφιάλτης που να ξυπνάς το πρωί να αναρτάς κείμενα και να τούς βάζεις τίτλους ειδικά για μένα! Απολογούμαι!

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 6, 2013 08:11

          Εφιάλτης;;;

          Κύριε (μακρυά από εμάς) ελέησον!

          Αγαπημένος σχολιαστής είσαι, όχι εφιάλτης!

          Μου αρέσει!

  8. Ιουνίου 5, 2013 14:13

    Κι ένα σχετικό κομματάκι από τις “Σπόντες” της τελευταίας [ψεσινής] έκδοσης της Δέφτερης Ανάγνωσης” [http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=732]:
    «Όταν ο Economist αναζητά μοντέλα καταπολέμησης της φτώχειας… ανακαλύπτει πάλι… την Κίνα. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού που εξέφρασε τον νεοφιλελευθερισμό, το εξώφυλλο είναι αφιερωμένο στη μείωση, λέει, της φτώχειας παγκόσμια. Και στο κύριο άρθρο εξηγεί ότι έγινε ένα τεράστιο άλμα τις τελευταίες δεκαετίες. Όταν, όμως, προσπαθεί να δώσει κάποια αιτία, καταφεύγει στο κλισέ… ο καπιταλισμός και γιατί παρακαλώ; Γιατί φέρνει λέει ανάπτυξη. Το λιγότερο κρύο ανέκδοτο, αλλά επειδή το περιοδικό έχει συνήθως και στοιχεία, περιμένεις ότι κάτι θα εμφανίσει. Λίγες παραγράφους παρακάτω ομολογεί ότι η μείωση οφείλεται κατά τα τρία τέταρτα σε μια μόνο χώρα την …Κίνα… Δημάδη ο καπιταλισμός σε τόσες χώρες δεν κατάφερε να μειώσει την φτώχεια και αναγκάστηκε η φωνή του χρηματιστικού κεφαλαίου να καταφύγει στην Κινά και το κρατικό της υβρίδιο για να επιτευχθεί το «θαύμα». Οπότε, θα αρχίσει να εισηγείται και κρατικό σχεδιασμό τώρα ο Economist; Η αναφορά είναι αλληγορική, επίσης. Όπως μετακινιέται ανατολικά το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας, θα είναι ενδιαφέρον τι θα λένε σε λίγο οι νυν δυτικολάγνοι. Αλλά, η ιστοριούλα με τον Economist έχει και μια άλλη παραπομπή – όπως η Κίνα είναι η αναπόφευκτη πραγματικότητα την οποία βρίσκει μπροστά του θέλοντας ή μη ο Εconomist, έτσι είναι και τα σκάνδαλα των τραπεζών… για όσους προσπαθούν ακόμα να τα συγκαλύψουν.»

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 5, 2013 22:26

      Δυο ερωτήσεις:

      1. Είναι κακό αν με οποιονδήποτε τρόπο μειώνεται η φτώχεια;
      2. Η Κίνα ειναι πέτυχε λόγω του κομμουνισμού ή λόγω του καπιταλισμού;

      Μου αρέσει!

      • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΗΚΟΣ permalink
        Ιουνίου 5, 2013 23:36

        Η Κίνα έχει ένα μεικτό σύστημα αλλά το θέμα δεν είναι αυτό.Γιατί η Κίνα έφτασε ως εδώ?? Διότι ακριβώς οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν σε διάφορες χρονικές στιγμές ήταν τέτοιες που φαίνεται να πέτυχαν προς το παρόν. Φυσικά οι προβλέψεις δεν είναι ευχάριστες και φαίνεται ότι σύντομα ακολουθεί την κατηφόρα. Με λίγα λόγια είναι κύκλος αγαπητοί φίλοι και γθρίζει .Έτσι είναι και η σύντομη ζωή του ανθρώπου. Βρέστε τρόπο να την χαρείτε και μήν ψάχνεστε με τα συστήματα. Διότι το κέθε σύστημα το δημιουργεί ο ίδιος ο λαός και το προσαρμόζει ανάλογα με τις δικές του ιδιαιτερότητες ,τοπικές , παραδοσιακές και άλλες. Αυτές οι προκλητικές και ξενόφερτες εμπλοκές στα εσωτερικά των χωρών είναι αυτές που έφεραν τα πάνω κάτω , που νεκάτωσαν το διεθνές σύστημα. Τα γεγονότα διεθνώς είναι τέτοια που φαίνεται σύντομα θα έχουμε ΟΝΤΩΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ. Ο ίδιος ο άνθρωπος θα πάρει την ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ.

        Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 6, 2013 01:46

        Η Κίνα επέτυχεν διότι εγάμησεν τζιαι γαμά το περιβάλλον τζιαι τους εργαζόμενους για να πουλά φτηνά.

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 6, 2013 07:27

          Σε κάθε περίπτωση πάντως, η Κίνα πέτυχε ή «πέτυχε» στην μετα-κομμουνιστική εποχή.

          Μου αρέσει!

        • Avitus permalink
          Ιουνίου 9, 2013 10:15

          Η νέα φάση του κινέζικου πειράματος σίγουρα δεν περνιέται για καπιταλισμός. Επειδή παράγει nike και addidas δεν σημαίνει ότι έγινε και καπιταλιστική…

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 9, 2013 21:35

          Αν λειτουργεί στη βάση κάποιου συστήματος, αυτός ειναι ο καπιταλισμός, έστω και στη Κινεζική εκδοχή του: σαφώς όμως δεν ειναι κομμουνισμός οποισδηπιοτε εκδοχης!

          Μου αρέσει!

  9. Ιουνίου 5, 2013 14:33

    Θα μπορούσα να κάμω παρόμοιο επιχείρημα για την δημοκρατία ή την τεχνολογία ή την εκπαίδευση…. ο στόχος ΟΛΩΝ των οικονομικών συστήματων, των πολιτικών (όχι των ανθρώπων – not politicians, but policies), των κοινωνιών κτλ… είναι ακριβώς ο διαμοιρασμός των πόρων του πλανήτη… τα οικονομικά ορίζονται ακριβώς σαν η κοινωνική επιστήμη που μελετά τον διαμοιρασμό των πόρων στην κοινωνιά…

    Άρα αν ο καπιταλισμός σημαίνει ελευθερία, δημοκρατία, απασχόληση… γιατί για να λειτουργήσει σωστά θέλει κι άλλα κομμάτια… τότε οκ… Όπως λέει και το άρθρο αν η ελέυθερη αγορά σημαίνει να απελευθερωθεί η Αφρική που δασμούς – που μπορεί να παράγει φθηνότερα από άλλες περιοχές της γης – και όχι αν θα μπόρει μια μεγάλη εταιρεία να κάμνει ό,τι θέλει πάνω από τον νόμο… τότε οκ….

    Δυστυχώς αμφιβάλλω αν θα εξαλειφθεί η φτώχεια – τζαι το ζήτημα της διανομής του πλούτου πάντα θα υπάρχει. Δεν είναι ζήτημα συστήματος τόσο όσο θέλησης τζαι δύναμης – αυτοί που έχουν δύναμη δεν έχουν θέληση, και όσοι έχουν τη θέληση δεν έχουν τη δύναμη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: