Skip to content

Σκέψεις φθινοπωριναί.

Οκτώβριος 21, 2013

 

Βρέθηκα στην Αθήνα για 2-3 μέρες.

Λιγότερα καταστήματα προς ενοικίαση σε σχέση με τη Λευκωσία.

Πιο πολλά βανδαλισμένα.

Στη συνάντηση με καλαμαράδες φίλους το θέμα μοναδικό για την τρέχουσα κατάσταση: για τον ένα μοναχικό μνημονιακό ταξιτζή που επισημάνθηκε από οποιονδήποτε εξ ημών.

Σας δούλευε μου είπε κάποιος.

Που όμως δεν γνώριζε τι ένοιωθε ο ταξιτζής ενώ ήταν απόλυτα σίγουρος για το τι επιθυμούσε εκείνος: την εκδίκηση και την κατάρρευση.

Και έτσι, ο ταξιτζής που προφανώς σκεφτόταν το ίδιο με εκείνο, δεν μπορεί παρά να μας δούλευε.

Σκεφτόμουν τις συμπυκνωμένες εμπειρίες σήμερα που βρέθηκα στην πόλη του Φαντούση για τη δουλειά μου. Σκεφτόμουν πως η μαμά πατρίδα έχει τώρα πια πολύ κόσμο που έζησε όλη του τη ζωή, ή μεγάλωσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες κρίσης, σε συνθήκες αποτυχίας του συστήματος.

 

Οι εκτιμήσεις των φίλων για το αύριο συγκρουόμενες. Ναι μεν, αλλά, είναι το πόρισμα.

Από μακρυά.

Από μακρυά.

 

Στην πόλη του Φαντούση φυσούσε ένας ανατρεπτικός βαριάς. Έβλεπες τα αεροπλάνα να προσγειώνονται και να απογειώνονται στο και από το αεροδρόμιο …από τη λάθος πλευρά.

Ηταν εξόχως φθινοπωρινό.

 

Ήξερες  πως η εποχή άλλαξε οριστικά, πως «το καλοκαίρι έφυγε, και δεν το πήρε η βροχή».

 

Μπαίνουμε στο φθινόπωρο, αλλά όλη μερα σήμερα στο ράδιο άκουγα της γνωστικές κεφαλές να λένε κάτι άλλο:  «Φθινόπωρο είχαμε μέχρι τώρα. Χειμώνας μπαίνει, και θα είναι χειμώνας για 1-2 χρόνια.»

Εντάξει, θα το πολεμήσουμε, θα το παλέψουμε, επιλέγουμε να είμαστε αισιόδοξοι είχα πει πάλι σε ένα καλό φίλο καλαμαρά.

Σας εμπιστεύομαι, μου λέει.

 

Ακόμα και να έχει δίκιο, ακόμα και αν οι ευσεβείς μου πόθοι αποδειχτούν αληθινοί, πόση παρηγοριά είναι αυτό;

Πήγα σε ένα συνεργάτη μακριά από την πόλη του Φαντούση.

Πέρασα από τα τουριστικοχώρια.

Εγκαταλειμμένα, η θάλασσα θυμωμένη στα χέρια του αιώνιου αντιπαλαιστή της, του αέρα. Και σπίτια, πολλά σπίτια γέρημα και κλειστά. Θα το χαιρόμουν αν είχα ένα από αυτά φώναξε μέσα μου η φύση του αστού μου. Να το είχα και να δεις πόσο θα το χαιρόμουν, πόσο θα το γέμιζα πόσο «κατοικημένο» σήμερα, όχι αύριο θα έμοιαζε.

Αλλά στ’ αλήθεια, αν είναι τόσο εύκολο γιατί δεν το κάνουν όλοι;

Και ήρθε ξανά η σκέψη – φόβος: ο χρόνος. Ο λιγοστός χρόνος. Που είναι αναμφισβήτητα μετρήσιμος. Ας πούμε, ένα μέτρο συνειδητοποίησης είναι πως η στατιστική  δύσκολα θα μου επιστρέψει να φτάσω να δω τα παιδιά μου στην ηλικία που είμαι εγώ σήμερα.

Και όσο λιγότερος χρόνος μπροστά, είναι πολύ περισσότερος πίσω. Ο Σωτηρόπουλος βάζει την σύγχρονη – λάτιν  ερμηνεία του «Ρίτα Ριτάκι».

 

Και με πιάνει τρόμος – αντί χαρά – όταν σκεφτώ πως μπορούσα και ερωτευόμουν πολύ πιο πριν από την έκδοση της αυθεντικής «Ρίτας».

 

 

Τελειώνω και φεύγω. Ο Σωτηρόπουλος πέρασε στον Μάνο Λοΐζο που είχε γεννηθεί κάποτε αυτές τις μέρες, λέει. Δε ξέρω αν το έπαιξε αυτό, αλλά αν δεν, το βάζω εγώ.

 

 

 

Για ένα στίχο του Ναζιμ Χικμέτ:

«Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου

Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου

Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις

Όσο κι αν φοβάσαι

Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά»

Ναι, είναι όμορφο τα θράσος.

Ένας καλός φίλος μου έλεγε πως αποφίλεψε κάποιο στο ΦΒ μετά που είχαν μια ιδεολογική διαφωνία. Διαφωνία που ήταν ειλικρινής ομολογία για τον φίλο, ήταν όμως και απαξίωση για το μόνο πιστεύω του δικού του πρώην φίλου.

Τον αποφίλεψε και γλύτωσε.

Εμείς οι φιλελεύθεροι δεν εγκρίνουμε τέτοιες μεθόδους του λέω. Ασ’ τον εκεί, επιστρέφεται στον κομιστή η ύβρις.

Ακούγεται και γελοίο: να αποφιλέψεις κάποιο για …ιδεολογικούς λόγους. Στ’ αλήθεια, για πιο λόγο μπορεί ένας ενήλικας να αποφιλέψει ένα άλλο στο ….ΦΒ;

Ο ανατρεπτικός βοριάς δοκίμαζε τα νέα έργα στην παραλιακή της Λάρνακας, που πήραν μια ιδέα για το  πως θα είναι.

Γέμισε και τις παραλίες του ξανθού γένους με βρωμερά φύκια της Μεσογείου.

Φεύγοντας, από τη μακρινή διαδρομή, έπεσα σε μια παραλία όπου είχα παει αυθόρμητα με τα μωρά ένα πρωί Σαββάτου νωρίς το καλοκαίρι που έφυγε.

Τότε φαινόταν ζεστή, γεμάτη σκονισμένα αυτοκίνητα σέξι κορούδες, σκεμπετζήδες αδρώπους, και κυρίως τόσο πολλά υποσχόμενη.

 

Τωρα ηταν απλώς απειλητική.

 

Από ψηλά.

Από ψηλά.

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: