Skip to content

21 Δεκεμβρίου. Χρόνια πολλά σε όλους. Το Κυπριακό Άλλοθι γίνεται σήμερα 50 χρονών. Οι πλείστοι εύχονται να τα εκατοστίσει.

Δεκέμβριος 21, 2013

Αναδημοσιεύω πιο κάτω κείμενο του αγαπημένου μου εθνικιστή δημοσιογράφου, του Λάζαρου του Μαύρου:

Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 1963 – Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2013:

 

Τ Ο Υ Ρ Κ Α Ν Τ Α Ρ Σ Ι Α & 5 0 Χ ρ ό ν ι α Κ υ ρ ι α ρ χ ί α ς

 

Σ Α Β Β Α Τ Ο ήταν και πριν 50 χρόνια η 21η Δεκεμβρίου 1963 τής έναρξης της Τουρκανταρσίας. Της ένοπλης τουρκοκυπριακής ανταρσίας την οποία από χρόνια προσχεδίασε, στρατιωτικά προπαρασκεύαζε, πολιτικά μεθόδευε, συστηματικά προετοίμαζε και επιτελικά διηύθυνε το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού γενικού επιτελείου, με την απευθείας διοικούμενη από το ίδιο, στρατιωτική και πολιτική πτέρυγα της τρομοκρατικής ΤΜΤ: Του στρατιωτικού βραχίονα που η Τουρκία μυστικά συγκρότησε, διαρκώς εξόπλιζε, οργάνωνε και εκπαίδευε από το 1958 στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Προς σταδιακή υλοποίηση τής από το 1956 σχεδιασμένης απ’ τον Νιχάτ Ερίμ στρατηγικής της Τουρκίας στο Κυπριακό. Την οποία το ΓΕΠ ανέλαβε να θέσει σε μακρόχρονη, επίμονη, εφαρμογή, με το επιτελικό «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου» (ΚΙΡ).

 

– Στρατιωτική πτέρυγα: Η διοικούμενη από εν ενεργεία Τούρκο συνταγματάρχη ΤΜΤ, στελεχωμένη από Τούρκους αξιωματικούς και στρατολογημένους Τ/κ «μουτζαχίντ» (μαχητές).

 

– Πολιτική πτέρυγα: Η υπάκουη στην στρατιωτική, σύμπασα η πολιτική ηγεσία των Τ/κ, Φαζίλ Κιουτσούκ, Ραούφ Ντενκτάς κ.ο.κ.

 

– Από της εγκαθιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας προετοιμαζόμενοι, με λεπτομερή (ανακαλυφθέντα) Γραπτά Σχέδια, ακόμη και για τους, κατά τη ρήση Ντενκτάς, «χρήσιμους νεκρούς», αλλά και για τη βίαιη, υπό της ΤΜΤ, μετακίνηση των Τ/κ σε προκαθορισθέντες θυλάκους, με την αναγκαία επιμελητεία τους, για την, διά της ένοπλης τουρκανταρσίας, διάλυση της Κ.Δ.

 

Α Π Ε Τ Υ Χ Ε η Τουρκανταρσία να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε η διατεταγμένη εγκατάλειψη των υπουργικών και όλων των άλλων κρατικών και δημόσιων αξιωμάτων και υπηρεσιών από τους Τ/κ, ούτε οι ενόπλως οχυρωθέντες θύλακοι, κατάφεραν να διαλύσουν το κυπριακό ΚΡΑΤΟΣ. Το επίμονο τουρκικό επιχείρημα ότι η ΚΔ ήταν (από τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959) ένας «Συνεταιρισμός» που διαλύθηκε με την φυγή των Τ/κ «συνεταίρων», σ υ ν ε τ ρ ί β η έκτοτε και διά παντός, έναντι πάντων, με το Ψήφισμα 186 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ της Τετάρτης, 4 Μαρτίου 1964, το οποίο αναγνώριζε κι επικύρωνε τη διεθνή νομιμότητα, την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της ΚΔ, κυβερνωμένης αποκλειστικά από τους Έλληνες Κυπρίους.

 

Η ΕΝΟΠΛΗ αντίσταση των Νομίμων Δυνάμεων του Κράτους, με ραχοκοκαλιά την εθελοντική Εθνοφρουρά (1963-64) κι η μαχητική διπλωματία της τότε κυβέρνησης στον ΟΗΕ, πέτυχε τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας: Της κρατικής υπόστασης, προστασίας και διαφύλαξης του Ελληνισμού, στην ελληνική μεγαλόνησο. Αυτή την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ επιβουλεύεται έκτοτε η τουρκική στρατηγική να διαλύσει. Για να καταστήσει τους Τούρκους «συνεταίρους» και συγκυρίαρχους εφ’ όλης της Κύπρου…

 

ΕΡΩΤΗΣΗ

Ρωτήσατε ποτέ τους γείτονές σας, όσους τυγχάνουν στελέχη και μέλη των κομμάτων, εάν οι ηγεσίες τους οργάνωσαν ποτέ οιανδήποτε κομματική συγκέντρωση, συνέδριο, συνδιάσκεψη, ημερίδα ή οτιδήποτε παρόμοιο, για να συζητήσουν σ’ οποιοδήποτε επίπεδο, τα ζητήματα τής, εδώ και τέσσερεις σχεδόν δεκαετίες, υπό διαπραγμάτευση στις «διακοινοτικές», ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ κι αν έχουν παραγάγει οιονδήποτε κείμενο τα κόμματα γι’ αυτή την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, για τη λεγόμενη «πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων», το «κατάλοιπο εξουσίας» και την «Εξωτερική Κυριαρχία» που ξεφούρνισε την προπαρελθούσα Παρασκευή εν Αθήναις, ενώπιον του «αγαπητού φίλου» του, υπ.Εξ, του συνεχιζόμενου Αττίλα, Νταβούτογλου, ο και συνταγματολόγος Αναν-ιστής κ. Βαγγέλης Βενιζέλος;

 

Λάζ.Α.Μαύρος

 

Πηγή, το φατσοβιβλίον και το  ιστολόγιον του Λάζαρου.

 

Το τι γράφει πιο πάνω ο Λάζαρος μπορεί να είναι και η ιστορική πραγματικότητα. Μπορεί να είναι μέρος της ιστορικής πραγματικότητας. Μπορεί όμως να είναι απλώς η ελληνοκυπριακή προπαγάνδα, αυτή που συνοδεύει τους περισσότερους από εμάς για όλη τους τη ζωή.

 

Η προπαγάνδα που αφετηρία είχε τα ίδια πράγματα που έφερε ως αποτέλεσμα: την αδυναμία των ελληνοκυπρίων να μοιραστούν αυτό το νησί με τους τουρκοκυπρίους – ανεξαρτήτως του αν οι τουρκοκύπριοι ενηλικιώθηκαν φυσιολογικά ή μη φυσιολογικά ως έτερη κοινότητα.

Γιατί ξεχνάμε πως στις συμφωνίες εγκαθίδρυσης και το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας – εκείνο που κουβαλούμε με περισσή περηφάνια σε Ευρώπη και Αμερική, και ΟΗΕ, και ΕΕ και παντού, αναφέρονται ως θεμελιωτές της Κυπριακής Δημοκρατίας οι δυο μεγάλες κοινότητες. Αυτό το παραδέχεται και ο Λάζαρος, και αυτό δεν άλλαξε ποτέ, είναι ακόμα μέρος της νομιμότητας που συνοδεύει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Τελεία.

Δεν είμαι ιστορικός, δεν γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες, εκείνης της εποχής, αλλά η πρόσβαση σε πληροφορίες για τη δεκαετία του 60 ανοίγει τα μάτια.

Την πιο κάτω φωτογραφία την πήρα από τουρκοκύπριο, φατσοβιβλιακό φίλο:

 

Τεθωρακισμένη Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία.

Τεθωρακισμένη Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία.

 

Σύμφωνα με δική του μαρτυρία, απεικονίζει αυτοσχέδιο ελληνοκυπριακό άρμα μάχης, το οποίο εισέβαλλε στις γειτονιές της Πάφου και κατεδάφιζε τουρκοκυπριακά σπίτια. Αυτά λίγους μήνες μετά τον Δεκέμβρη του 1963.

 

Φυσικά, ο φίλος, μπορεί να λέει και ψέματα.

 

Υ.Γ. Το ποιος και γατί, και αν ήταν ο ένας πρώτος ή ο άλλος, ή αν είχε κάποιος κάποτε περισσότερο δίκιο, από αργότερα ή νωρίτερα δεν έχει καμιά σημασία σήμερα που προσπαθούμε να το λύσουμε.

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. Δεκέμβριος 22, 2013 08:37

    Ας μας ξαναπεί ο κ. Μαύρος, που τόσον κόπτεται για την ιστορικήν «αλήθκειαν», πόσοι αγνοούμενοι υπάρχουν, τζιαι που τες θκιό πλευρές κατά την περίοδον τζιείνην, τζιαι πόσον καλά μεταφέρεται τούτη η πτυχή της ιστορικής «αλήθκειας» στα ελληνορθόδοξα προσυλητηστήρια που ονομάζουμεν σχολεία…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 22, 2013 16:46

      Μπορεί και να ξέρει το νούμερο και να συ το πει. Και θα έχει μια εξήγηση και μια δικαιολογία…

      Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 22, 2013 09:47

    50 χρόνια από τα αιματηρά γεγονότα του 1963. Η «πράσινη γραμμή» προάγγελος της de facto διχοτόμησης

    Σάββατο, 21 Δεκέμβριος 2013 11:35

    Επετειακό αφιέρωμα του Αριστείδη Βικέτου στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων – Συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τα αιματηρά γεγονότα του 1963 μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, που, στην συνέχεια, έφεραν πολλά δεινά στην Κύπρο με αποκορύφωμα, 11 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, την de facto και την συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική κατοχή του βορείου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ήταν και τότε Σάββατο, όπως σήμερα, όταν ένας αστυνομικός έλεγχος, στην κεντρική εμπορική, οδό Ερμού της Λευκωσίας είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο δύο τουρκοκυπρίων και την γενίκευση των συγκρούσεων σε όλη την Κύπρο με εκατοντάδες νεκρούς τους επόμενους μήνες, αγνοούμενους και την χάραξη στον χάρτη «πράσινης γραμμής», με την οποία «κόπηκε» στα δύο η κυπριακή πρωτεύουσα.

    Ο πολιτικός ορίζοντας στην Κύπρο είχε αρχίσει να μαζεύει σύννεφα, από τα τέλη Νοεμβρίου, με την πρόταση του τότε προέδρου, αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, για τροποποιήσεις στο Σύνταγμα (τα λεγόμενα «Δεκατρία Σημεία»), που αφορούσαν στη διανομή των εξουσιών ( τηρουμένων των αναλογιών τα ίδια θέματα είναι και σήμερα τα «αγκάθια» για να αρχίσουν οι συνομιλίες) ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα και θα το καθιστούσαν, κατά την ελληνοκυπριακή άποψη, πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό.

    Οι τροποποιήσεις, που πρότεινε ο Μακάριος, μεταξύ άλλων, αφαιρούσαν το δικαίωμα βέτο από τον ελληνοκύπριο πρόεδρο και τον τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και άλλαζαν το σύστημα των χωριστών πλειοψηφιών, περιορίζοντας τα υπερπρονόμια της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε διασφαλισμένα δικαιώματα μειονότητας. Πριν ακόμα εκφράσει την άποψή της η τουρκοκυπριακή ηγεσία, έσπευσε η Τουρκική Κυβέρνηση να επιδώσει έντονο και προσβλητικό υπόμνημα στον Μακάριο, με το οποίο απέρριπτε τα «Δεκατρία Σημεία», θεωρώντας τις προτάσεις,ως προσπάθεια αλλαγής της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου και περιορισμού των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων.

    Στην Αθήνα η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε εκφράσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεση της σε αλλαγή των Διεθνών Συμφωνιών,για την Κύπρο ήδη από τον Απρίλιο του 1963. Η Βρετανία αποδείχτηκε ότι εξαπάτησε τον Μακάριο, αφού τον ενθάρρυνε, αλλά δεν βοήθησε να συζητήσει η ‘Αγκυρα τα «Δεκατρία Σημεία». Τη συνταγματική κρίση διαδέχονται αιματηρές διακοινοτικές ταραχές, με αφορμή αστυνομικό έλεγχο Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους αστυνομικούς. Στις αρχές Δεκεμβρίου 1963, έφθασαν, στον υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, πληροφορίες ότι επίκειται η διανομή 300 αυτόματων όπλων, από τον τουρκοκυπριακό τομέα Λευκωσίας σε Τουρκοκύπριους, εκτός της πόλης. Οι υποψίες ενισχύθηκαν, όταν οι τουρκοκύπριοι υπουργοί πρότειναν, ως μέτρο βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων τη διενέργεια αστυνομικών ελέγχων σε αυτοκίνητα μόνο από αστυνομικούς της ίδιας κοινότητας με τους επιβάτες. Το Υπουργικό Συμβούλιο επέμεινε, ωστόσο, να διατηρηθούν οι μικτές περίπολοι και οι μικτοί έλεγχοι, ενώ ο διοικητής της Τ.Μ.Τ. ( παραστρατιωτική τουρκοκυπριακή οργάνωση), Μποζκούρτ, έδωσε εντολή να μην σταματούν τα τουρκοκυπριακά αυτοκίνητα ή να αρνούνται την έρευνα της Αστυνομίας.Έτσι , στις 21 Δεκεμβρίου 1963, Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο από αστυνομική περίπολο, ακολούθησε συμπλοκή , κατά την οποία έχασαν την ζωή τους δύο Τουρκοκύπριοι. Αυτή ήταν η αρχή. Την επόμενη μέρα πλήθος Τουρκοκυπρίων, πολλοί από τους οποίους ένοπλοι, άρχισε να περιφέρεται ανεξέλεγκτα στους δρόμους της παλιάς πόλης της Λευκωσίας .

    Οι εκκλήσεις του προέδρου Μακαρίου και του αντιπρόεδρου Κιουτσούκ έπεσαν στο κενό και η σύγκρουση επεκτάθηκε στη Λάρνακα. Την επομένη επεκτάθηκαν και στην Αμμόχωστο. Η κατάσταση κλιμακώθηκε επικίνδυνα με την ΤΟΥΡΔΥΚ-Τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα που εγκαταστάθηκε στην Κύπρο με βάση τη Συνθήκη Συμμαχίας- να βγαίνει, την ημέρα των Χριστουγέννων, από το στρατόπεδο της και να συμμετέχει στις συγκρούσεις, υποστηρίζοντας την προσπάθεια των Τουρκοκυπρίων ενόπλων να ενισχύσουν τις οχυρώσεις τους γύρω από το τουρκοκυπριακό χωριό Ορτάκιοϊ. H ΕΛΔΥΚ-(Ελληνική Δύναμη Κύπρου- εγκαταλείπει και αυτή το στρατόπεδο της, προς υποστήριξη των Ελληνοκυπρίων, αλλά επιστρέφει σε αυτό, όταν ο Μακάριος αποδέχτηκε την κοινή παρέμβαση των Εγγυητριών Δυνάμεων, για εκτόνωση της κρίσης. Στις 26 Δεκεμβρίου 1963,η ελληνοκυπριακή πλευρά παραδίδει στον Ερυθρό Σταυρό 800 γυναικόπαιδα από την τουρκοκυπριακή κοινότητα, που είχαν απομακρυνθεί από την περιοχή των μαχών, και η τουρκοκυπριακή πλευρά παραδίδει 26 ελληνοκύπριους.

    Στις 30 Δεκεμβρίου 1963 υπογράφηκε η πρώτη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Με την ίδια συμφωνία χαράχθηκε και η λεγόμενη «πράσινη γραμμή», κατά μήκος του κέντρου της Λευκωσίας, για να χωρίσει τις βόρειες τουρκοκυπριακές από τις νότιες ελληνοκυπριακές συνοικίες της. Η οριοθέτηση της διαχωριστικής γραμμής ανατέθηκε στον βρετανό υποστράτηγο, Πίτερ Γιανγκ, ο οποίος τη χάραξε πάνω στο χάρτη με ένα πράσινο μολύβι.Ως ειρηνευτική δύναμη παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στους αντιμαχόμενους Βρετανοί στρατιώτες των Βάσεων, αναλαμβάνοντας το ρόλο του μεσολαβητή, που επεδίωκαν εξαρχής.Στις 15 Ιανουαρίου 1964 συνήλθε πενταμερής συνδιάσκεψη στο Λονδίνο για την εξεύρεση λύσης. Η συνδιάσκεψη οδηγήθηκε σε αποτυχία . Ο Κιουτσούκ είχε ήδη διακηρύξει ότι «το Σύνταγμα είναι νεκρό» και ότι δεν υπήρχε πλέον προοπτική συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων στην Κύπρο.

    Σε συνέντευξη του στη Le Monde ήταν πιο ξεκάθαρος για τα τουρκικά σχέδια: «Θέλουμε χωριστό κράτος. Ήδη προχωρούμε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας χωριστής διοίκησης, έχουμε δική μας Αστυνομία και τηλεπικοινωνίες», δήλωσε. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, με την απόφασή του αρ. 186/4-3-1964, εγκατέστησε για πρώτη φορά στην Κύπρο ειρηνευτική δύναμη 7.000 ανδρών. Οι ταραχές του Δεκεμβρίου 1963 κορυφώθηκαν στρατιωτικά, στις αρχές Αυγούστου του 1964, όταν ελληνικές δυνάμεις και δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν στον τουρκοκυπριακό θύλακα των Κοκκίνων. Η Τουρκία αντέδρασε άμεσα στην επίθεση και η αεροπορία της βομβάρδισε ελληνοκυπριακές θέσεις στην Τυλληρία με βόμβες ναπάλμ, καθιστώντας σαφείς τις προθέσεις της σε περίπτωση εμπλοκής. Πενήντα πέντε ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων οι 28 πολίτες.

    http://inews.com.cy/index.php?option=com_k2&view=item&id=17310

    Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 22, 2013 09:49

    ΗΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ
    50 χρόνια από τα αιματηρά γεγονότα του 1963

    Συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τα αιματηρά γεγονότα του 1963 μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που, στην συνέχεια, έφεραν πολλά δεινά στην Κύπρο με αποκορύφωμα, 11 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, την de facto και την συνεχιζόμενη τουρκική στρατιωτική κατοχή του βορείου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ήταν Σάββατο βράδυ της 20ής προς την 21η Δεκεμβρίου όταν ένας αστυνομικός έλεγχος, στην κεντρική εμπορική οδό Ερμού της Λευκωσίας είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο δύο Τουρκοκυπρίων και την γενίκευση των συγκρούσεων σε όλη την Κύπρο με εκατοντάδες νεκρούς τους επόμενους μήνες, αγνοούμενους και την χάραξη στον χάρτη «πράσινης γραμμής», με την οποία «κόπηκε» στα δύο η κυπριακή πρωτεύουσα.

    Ο πολιτικός ορίζοντας στην Κύπρο είχε αρχίσει να μαζεύει σύννεφα, από τα τέλη Νοεμβρίου, με την πρόταση του τότε προέδρου, αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, για τροποποιήσεις στο Σύνταγμα (τα λεγόμενα «Δεκατρία Σημεία»), που αφορούσαν στη διανομή των εξουσιών ( τηρουμένων των αναλογιών τα ίδια θέματα είναι και σήμερα τα «αγκάθια» για να αρχίσουν οι συνομιλίες) ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα και θα το καθιστούσαν, κατά την ελληνοκυπριακή άποψη, πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό.

    Οι τροποποιήσεις, που πρότεινε ο Μακάριος, μεταξύ άλλων, αφαιρούσαν στο δικαίωμα βέτο από τον Ελληνοκύπριο πρόεδρο και τον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και άλλαζαν το σύστημα των χωριστών πλειοψηφιών, περιορίζοντας τα υπερπρονόμια της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε διασφαλισμένα δικαιώματα μειονότητας.

    Πριν ακόμα εκφράσει την άποψή της η τουρκοκυπριακή ηγεσία, έσπευσε η Τουρκική Κυβέρνηση να επιδώσει έντονο και προσβλητικό υπόμνημα στον Μακάριο, με το οποίο απέρριπτε τα «Δεκατρία Σημεία», θεωρώντας τις προτάσεις,ως προσπάθεια αλλαγής της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου και περιορισμού των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων.

    Στην Αθήνα η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε εκφράσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεση της σε αλλαγή των Διεθνών Συμφωνιών,για την Κύπρο ήδη από τον Απρίλιο του 1963.

    Η Βρετανία αποδείχτηκε ότι εξαπάτησε τον Μακάριο, αφού τον ενθάρρυνε, αλλά δεν βοήθησε να συζητήσει η Άγκυρα τα «Δεκατρία Σημεία». Τη συνταγματική κρίση διαδέχονται αιματηρές διακοινοτικές ταραχές, με αφορμή αστυνομικό έλεγχο Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους αστυνομικούς. Στις αρχές Δεκεμβρίου 1963, έφθασαν, στον υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, πληροφορίες ότι επίκειται η διανομή 300 αυτόματων όπλων, από τον τουρκοκυπριακό τομέα Λευκωσίας σε Τουρκοκύπριους, εκτός της πόλης.

    Οι υποψίες ενισχύθηκαν, όταν οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί πρότειναν, ως μέτρο βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων τη διενέργεια αστυνομικών ελέγχων σε αυτοκίνητα μόνο από αστυνομικούς της ίδιας κοινότητας με τους επιβάτες.

    Το Υπουργικό Συμβούλιο επέμεινε, ωστόσο, να διατηρηθούν οι μικτές περίπολοι και οι μικτοί έλεγχοι, ενώ ο διοικητής της Τ.Μ.Τ. ( παραστρατιωτική τουρκοκυπριακή οργάνωση), Μποζκούρτ, έδωσε εντολή να μην σταματούν τα τουρκοκυπριακά αυτοκίνητα ή να αρνούνται την έρευνα της Αστυνομίας.

    Έτσι, στις 21 Δεκεμβρίου 1963, Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο από αστυνομική περίπολο, ακολούθησε συμπλοκή , κατά την οποία έχασαν την ζωή τους δύο Τουρκοκύπριοι.

    Αυτή ήταν η αρχή.

    Την επόμενη μέρα πλήθος Τουρκοκυπρίων, πολλοί από τους οποίους ένοπλοι, άρχισε να περιφέρεται ανεξέλεγκτα στους δρόμους της παλιάς πόλης της Λευκωσίας .

    Οι εκκλήσεις του προέδρου Μακαρίου και του αντιπρόεδρου Κιουτσούκ έπεσαν στο κενό και η σύγκρουση επεκτάθηκε στη Λάρνακα. Την επομένη επεκτάθηκαν και στην Αμμόχωστο.

    Η κατάσταση κλιμακώθηκε επικίνδυνα με την ΤΟΥΡΔΥΚ-Τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα που εγκαταστάθηκε στην Κύπρο με βάση τη Συνθήκη Συμμαχίας- να βγαίνει, την ημέρα των Χριστουγέννων, από το στρατόπεδο της και να συμμετέχει στις συγκρούσεις, υποστηρίζοντας την προσπάθεια των Τουρκοκυπρίων ενόπλων να ενισχύσουν τις οχυρώσεις τους γύρω από το τουρκοκυπριακό χωριό Ορτάκιοϊ.

    H ΕΛΔΥΚ-(Ελληνική Δύναμη Κύπρου- εγκαταλείπει και αυτή το στρατόπεδο της, προς υποστήριξη των Ελληνοκυπρίων, αλλά επιστρέφει σε αυτό, όταν ο Μακάριος αποδέχτηκε την κοινή παρέμβαση των Εγγυητριών Δυνάμεων, για εκτόνωση της κρίσης.

    Στις 26 Δεκεμβρίου 1963, η ελληνοκυπριακή πλευρά παραδίδει στον Ερυθρό Σταυρό 800 γυναικόπαιδα από την τουρκοκυπριακή κοινότητα, που είχαν απομακρυνθεί από την περιοχή των μαχών, και η τουρκοκυπριακή πλευρά παραδίδει 26 ελληνοκυπρίους.

    Στις 30 Δεκεμβρίου 1963 υπογράφηκε η πρώτη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Με την ίδια συμφωνία χαράχθηκε και η λεγόμενη «πράσινη γραμμή», κατά μήκος του κέντρου της Λευκωσίας, για να χωρίσει τις βόρειες τουρκοκυπριακές από τις νότιες ελληνοκυπριακές συνοικίες της.

    Η οριοθέτηση της διαχωριστικής γραμμής ανατέθηκε στον Βρετανό υποστράτηγο, Πίτερ Γιανγκ, ο οποίος τη χάραξε πάνω στο χάρτη με ένα πράσινο μολύβι. Ως ειρηνευτική δύναμη παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στους αντιμαχόμενους Βρετανοί στρατιώτες των Βάσεων, αναλαμβάνοντας το ρόλο του μεσολαβητή, που επεδίωκαν εξαρχής.

    Στις 15 Ιανουαρίου 1964 συνήλθε πενταμερής συνδιάσκεψη στο Λονδίνο για την εξεύρεση λύσης. Η συνδιάσκεψη οδηγήθηκε σε αποτυχία .

    Ο Κιουτσούκ είχε ήδη διακηρύξει ότι «το Σύνταγμα είναι νεκρό» και ότι δεν υπήρχε πλέον προοπτική συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων στην Κύπρο. Σε συνέντευξη του στη Le Monde ήταν πιο ξεκάθαρος για τα τουρκικά σχέδια: «Θέλουμε χωριστό κράτος. Ήδη προχωρούμε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας χωριστής διοίκησης, έχουμε δική μας Αστυνομία και τηλεπικοινωνίες», δήλωσε.

    Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, με την απόφασή του αρ. 186/4-3-1964, εγκατέστησε για πρώτη φορά στην Κύπρο ειρηνευτική δύναμη 7.000 ανδρών.

    Οι ταραχές του Δεκεμβρίου 1963 κορυφώθηκαν στρατιωτικά, στις αρχές Αυγούστου του 1964, όταν ελληνικές δυνάμεις και δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν στον τουρκοκυπριακό θύλακα των Κοκκίνων.

    Η Τουρκία αντέδρασε άμεσα στην επίθεση και η αεροπορία της βομβάρδισε ελληνοκυπριακές θέσεις στην Τυλληρία με βόμβες ναπάλμ, καθιστώντας σαφείς τις προθέσεις της σε περίπτωση εμπλοκής. Πενήντα πέντε Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων οι 28 πολίτες.

    22/12/2013 – 09:36

    http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=253501&-V=articles

    Μου αρέσει!

  4. Ανώνυμος permalink
    Δεκέμβριος 22, 2013 12:43

    Το «τεθωρακισμένο» όχημα μάλλον είναι ο περιβόητος σιοίρος του Τραλλαλλά, που έδρασε εκείνη την εποχή και απόλαυσε αργότερα τους κόπους της δράσης του διατελέσας επί μακρόν αστυνομικός δοευθυντής Πάφου. Έτσι ήταν και έτσι είναι το κράτος μας. Δε χρειάζεται να έχεις προσόντα για να κατέχεις μια νευραλγική θέση. Φτάνει να έχεις δράσει, ή να έχει δράσει ο πατέρας σου, ο φίλος σου, ο συγγενής σου, ο γείτονας σου. Ή απλά να έχεις επιθυμία να δράσεις ασχέτως αν δεν βρήκες ακόμα την ευκαιρία. Και ασφαλώς είναι αναγκαίο να είσαι δεξιός. Ε ακατάχνωτα.
    Κατηγορούν τον Ντενκτάς ότι δημιουργούσε χρήσιμους νεκρούς. Δηλαδή οι δικοί μας αγωνιστές της ΕΟΚΑ τί ήταν; Δεν ήταν χρήσιμοι νεκροί; Ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού τί ήταν; Δεν ήταν χρήσιμοι νεκροί; Οι 13 του Μαρί τί ήταν; Δεν ήταν χρήσιμοι νεκροί; Νά ‘χαμεν να θάφκαμεν. Να χαίρονται τους χρήσιμους νεκρούς τους και οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι. Τουλάχιστον τώρα που υπάρχουν. Γιατί ο αιώνας αυτός μάλλον είναι ο τελευταίος τους.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 22, 2013 16:51

      Δύσκολο το σχόλιό σου. Θυμάμαι το όνομα «Τραλαλάς» ο οποίος νομίζω κατέληξε στη φυλακή για διάφορες μαφίες;;

      Όσο και αν συμφωνώ με τις αναφορές για τους «χρήσιμους» νεκρούς, δεν μπορώ όμως να τους συσχετίσω με το Μαρί, περίπτωση στην οποία τα πλάσματα πήγαν εντελώς μούχτιν λόγω άπειρης αχαπαροσύνης…

      Η τελευταία πρόταση τι στο καλό σημαίνει;

      Μου αρέσει!

  5. Δεκέμβριος 22, 2013 12:53

    Λοιπόν μια παρατήρηση: ανα δέκα έτη οι Τουρκοι ή οι Τ/Κ προκαλούν πάντα ένα θερμό επεισόδιο και εμείς πάντα πέφτουμε σαν τους χάννους μες την παγίδα ’63-’64:13 σημεία->Τουρκανταρσία, ΄74- Πραξικόπημα εξω ο Μακαριος-Εισβολή α φαση β φάση ειρήνη μέσα ο Μακαριος, 89 πληρης απόσχιση -δημιουγία κυβέρνησης, 96 Ημια -Δερύνεια Σολωμος, Ισαακ, 2004 σχεδιο αναν-ΟΧΙ, 2013 οικονμικη κρίση-Σκατα

    Θα πει κάποιος ότι έγιναν και άλλα Χούντα, Παπαδόπουλος, Πολυτεχνείο, Ιωαννίδης, Γουοτεργκαιτ, Κισσιντζερ κτλ.

    Η ουσία όμως δεν διαφέρει. Εστηνναν παγίδες και εμεις ετσακκωνούμαστε για τα κόμματα, την μοιρασιά και τα λάφυρα της εξουσίας, Καλά να πάθουμε.

    Καλά χριστούγεννα

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Δεκέμβριος 22, 2013 13:34

    Ο Λαζαρος Μαυρος ειναι ενας δημοσιογραφος της σχολης για ολα φταιν οι κακοι Τουρκοι και παντα υποφερουν οι καλοι Ελληνες. Παρουσιαζει παντα την μπλε εκδοχη της ιστοριας, δειχνει μονο τα αρνητικα της αλλης πλευρας και τα δικα μας λαθη τα παραβλεπει και τα βαζει κατω απο το χαλι. Πιο αντικειμενικοι ειναι οι δημοσιογραφοι τυπου Δρουσιωτη που δεν βλεπουν τα γεγονοτα ουτε σαν ε/κ ή σαν τ/κ αλλα σαν ανεξαρτητοι που δεν ανηκουν ουτε στην μια ουτε στην αλλη κοινοτητα και παρουσιαζουν πιο αντικειμενικα την Ιστορια. Φυσικα τετειοι δημοσιογραφοι θεωρουνται προδοτες γιατι παρουσιαζουν και καποια μελανα σημεια της ιστοριας μας, που αν και αληθειες ειναι μεγαλα ταμπου για την δικη μας πλευρα (π.χ. δολοφονιες εοκα, τ/κ αγνοουμενοι). Φυσικα αν ενας δημοσιογραφος της ιδιας σχολης σκεψης σαν τον Σενερ Λεβεν στην αλλη πλευρα, γραψει για ενα εγκλημα των Τ/κ, αυτοι οι δημοσιογραφοι σαν τον Λ. Μαυρο το αναπαραγουν και θεωρουν εγκυροτατη την πηγη, αν και αυτη την σχολη σκεψης στην δικη μας πλευρα την θεωρουν προδοσια.

    Δυστυχως ειμαστε μια κοινωνια που μεγαλωσε με το να ακουει τον Λαζαρο Μαυρο, ενα δημοσιογραφο που οι θεσεις του ειναι πιο κοντα στην Χρυση Αυγη παρα σε οποιοδηποτε αλλο πολιτικο χωρο. Αν μπεις στην Ιστοσελιδα του Ελαμ η της Χρυσης Αυγης οι αποψεις, η φιλοσοφια και ο τροπος σκεψεις τους δεν διαφερουν και πολυ. Θυμαμε καθε μερα στο ραδιοφωνο να τον ακουμε οταν πηγαιναμε σχολειο(ηταν η πιο δημοφιλης πρωινη εκπομπη της εποχης), σκεφτητε με τι αρνητικες επιρροες μεγαλωσε η δικη μου γενια. Ακομη και στην δουλεια περσι, ερχομουν σε αντιπαραθεση με τους συναδελφους μου που θελαν να τον ακούν το πρωι στο αυτοκινητο. Αμαν ανοιγα καμοια συζητηση για το Κυπριακο και εριχνα καμοια προοδευτικη αποψη πχ. του τυπου δεν φταιν για ολα οι Τουρκοι, καναμε και μεις εγκληματα, με παρεξηγουσαν ολοι και θεωρουσαν τις αποψεις μου εξωπραματικες ενω ο λογος του Λαζαρου Μαυρου και οι αποψεις του ηταν Ευαγγελιο. Ποσες φορες ακουσα να λεν ο Λαζαρος Μαυρος ειναι ενας πατριωτης και να τους απαντω ειναι ενας εξτρεμιστης που μονο ζημια κανει στον τοπο.

    Το ωραιο φετος με την εκλογη Αναστασιαδη, ξερω και μερικους αριστερους που τον ακουν το πρωι γιατι ηδονιζονται να τον ακουν να κατηγορα τον προεδρο ασυστολα, ασχετο αν ιδεολογικα ο εν λογο δημοσιογραφος υποστηριζει την ακριβως αντιθετη ιδεολογια με αυτους και πριν ενα χρονο εκανε τα ιδια στον δικο τους προεδρο.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 22, 2013 16:55

      Πολύ σωστή η παρατήρηση για τον τρόπο που χειρίζονται οι δικοί μας ακροδεξιοί ανθρώπους όπως τον Σενέρ Λεβέντ. Ο Λάζαρος δεν νομίζω να ήθελε να ταυτιστεί με την ΧΑ ή το ΕΛΑΜ, αλλά αντιστρόφως, είμαι σίγουρος ότι εκείνα τα καλά παιδιά τον θεωρούν έμπνευση΄τους….

      Μου αρέσει!

      • Ανώνυμος permalink
        Δεκέμβριος 22, 2013 17:39

        Συμφωνω, ουτε νεοναζι ειναι ουτε και ρατσιστης ο Λ. Μαυρος,αλλα ουτε θελει να ταυτιστει μαζι τους. Απλα ειπα οτι ειναι πιο κοντα σε αυτες τις ιδεες σαν εθνικιστης. Και σιγουρα αυτα που ακους αποτελουν για σενα παντα εμπνευση και δυστυχως αυτα τα παιδια εχουν αυτες τις ιδεες γιατι καποιο τους τις εμφυτεψαν και τους μαθαν να σκεφτονται ετσι (κοινωνια,σχολειο, στρατος,μμε). Και εγω πριν 10-15 χρονια ειμουν κοντα σε αυτες τις ιδεες όχι απο επιλογη, απλα γιατι με μαθαν να σκεφτομαι ετσι. Στην πορεια όμως περνοντας τα χρονια και αφου ειχα και αλλες επιρροες αναθεωρησα τα πιστευω μου.

        Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Δεκέμβριος 22, 2013 13:52

    Για το αυτοσχεδιο αρμα μαχης ακουσα κ εγω απο καποιο ε/κ που εζησε τα γεγονοτα της εποχης οτι ο Σαμψων επιασε μια μπουλτοζα και την μετετεψε σε τεθωρακισμενο κ με αυτο γρεμιζαν τα σπιτια κ εθαβαν τους νεκρους Τ/κ.

    Μου αρέσει!

  8. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 22, 2013 23:20

    1963 is still a historical minefield
    First checkpoint at the Ledra Palace Hotel in early 1964
    By Elias Hazou

    THE FANATICS won: that’s the view shared by a growing number of modern historians and researchers on the outbreak of inter-communal violence on the island exactly 50 years ago.

    Mutual distrust was aided and abetted by false-flag operations and disinformation on both sides. Perhaps the only ingredient missing was the spark to light the powder keg, and that came on December 21 1963.

    A historical analysis of the period both before, during and right after is like navigating a minefield.
    The dominant narrative on the Greek Cypriot side has been that in 1963 the Turkish Cypriots mounted an insurrection, effectively seceding/withdrawing from the Republic which they sought to undermine.

    The Turkish Cypriot official narrative holds that the Greeks, the majority, never regarded them as equal partners and provoked the conflict by attempting to scrap the 1960 Constitution: they were the victims reacting to the violence initiated by the Greeks.

    Greek Cypriot fighters in Limassol
    Tensions between the two communities in administrative affairs began to show in the immediate aftermath of the Republic’s establishment.

    Disputes over separate municipalities and taxation created a deadlock in government. A constitutional court ruled in 1963 that Archbishop Makarios had failed to uphold article 173 of the constitution which called for the establishment of separate municipalities for Turkish Cypriots.

    Makarios subsequently declared his intention to ignore the judgement.

    He then proposed 13 amendments to the constitution. Under the proposals, the president and vice president would lose their veto, the separate municipalities as sought after by the Turkish Cypriots would be abandoned, the need for separate majorities by both communities in passing legislation would be discarded and the civil service contribution would be set at actual population ratios (82:18) instead of the slightly higher figure for Turkish Cypriots.

    The ‘Akritas’ plan, drafted at the height of the constitutional dispute by the Greek Cypriot Interior Minister Polycarpos Yiorkadjis, called for the removal of undesirable elements of the constitution so as to allow power-sharing to work.

    The plan stipulated an organised attack on Turkish Cypriots should they show signs of resistance to the measures, stating: “In the event of a planned or staged Turkish attack, it is imperative to overcome it by force in the shortest possible time, because if we succeed in gaining command of the situation (in one or two days), no outside intervention would be either justified or possible.”

    Turkish Cypriot fighters in Limassol in early 1964
    The trigger came in December 1963, which has come to be known as ‘Bloody Christmas’. On December 21, a Greek Cypriot police patrol, ostensibly checking identification documents, stopped a Turkish Cypriot couple on the edge of the Turkish quarter in Nicosia. A hostile crowd gathered, shots were fired, and two Turkish Cypriots were killed.

    On the same day, armed Turkish Cypriots from the paramilitary TMT (Turkish Resistance Organisation) clashed with Greek Cypriots loyal to Yiorkadjis. The conflict escalated fast and spread from Nicosia to Larnaca, Famagusta, Limassol, Paphos and Kyrenia.

    On December 24 alone, 31 Turkish Cypriots and five Greek Cypriots were killed. There were attacks on Omorphita, Kumsal, Kaimakli and other parts of the capital, as well as nearby villages.

    Newspapers at the time reported the forceful exodus of the Turkish Cypriots from their homes in the days and weeks that followed. According to the Times, threats, shootings and attempts of arson were committed against the Turkish Cypriots to force them out of their homes.

    British soldiers were brought in on December 27 1963, ahead of the UN peacekeeping force UNFICYP in March 1964
    Fearing a Turkish invasion, Makarios agreed to a British proposal for troops from the British bases to deploy between the two sides. The first British soldiers from this truce force went on patrol in Nicosia on December 27, immediately trying to supervise a ceasefire. Under their supervision, 545 Turkish Cypriot hostages were exchanged for 26 Greek Cypriots.

    In April 1964 Turkish Cypriots established a bridgehead at Kokkina, in the Tylliria region north of the island, providing them with arms, volunteers and materials from Turkey and abroad. Seeing this incursion of foreign weapons and troops as a major threat, the Cypriot government invited EOKA leader George Grivas to return from Greece as commander of the Greek troops on the island and launch an attack on the bridgehead. Turkey retaliated by dispatching its fighter jets to bomb Greek positions.

    The threat of a Turkish military escalation and a resolution of the United Nations Security Council calling for a ceasefire ended the standoff. The UN peacekeeping force, UNFICYP was established in Cyprus in March 1964, mainly comprising troops from the British truce force. Few could have imagined then that UNFICYP would still be present today, half a century later.

    Political commentator and columnist Loucas Charalambous was a teenager at the time; he recalls how preparations for an armed conflict were underway long before December 1963.
    “Weeks before, our teachers would come to school and speak to us, rather excitedly, about a ‘struggle’ that was imminent. Some of them even bore side arms,” he told the Sunday Mail.

    Greek Cypriots being evacuated from predominantly Turkish Cypriot neighbourhoods
    Charalambous personally witnessed military exercises taking place by paramilitaries months prior to the outbreak of hostilities.

    “In the afternoons, we’d play football near a house, and then these armed men showed up, kicked us out and started training.”

    It turned out that the site, located next to the Presidential Palace no less, ended up becoming the headquarters of the ‘Akritas’ organisation.

    Charalambous also remembers seeing sandbags being filled in the days before December 21 near what came to be known as the ‘Green Line’ in Nicosia.

    “Greek Cypriot policemen used to get off work early in the afternoons, which was rather curious. It was obvious that they were going off to do training. The Turkish Cypriot members of the police of course did not fail to take note of this and knew something was brewing,” he said.

    “By the following morning (December 22) barricades and roadblocks had been erected almost across the length of the entire Green Line. It can only mean that both sides had been preparing.”

    Research produced by Canadian scholar Richard Patrick in the 1970s is considered among the most authoritative accounts of the period.

    Patrick was an officer in UNFICYP in the late 1960s and pursued his interest in the Cyprus conflict as a doctoral student in political geography at the London School of Economics. This research was published as ‘Political Geography and the Cyprus Conflict, 1963-1971.’

    Women and children being evacuated from the Turkish village of Ayios Sozomenos
    Summarising his findings, Patrick wrote: “The general trends of the December 1963 – August 1964 period are clear. . . Decisions were made to implement the conflicting ideas of enosis [union with Greece] and taksim [partition] by various coercive movements. Violence induced a refugee movement which altered existing demographic fields.”

    Subsequently a Turkish Cypriot civil and military administration was developed to govern the Turkish Cypriots and the land they held, he said.

    “The result was the de facto partition of the Republic of Cyprus.”

    From his research, Patrick argued that most Turkish Cypriots moved only after Turkish Cypriots had been killed, abducted or harassed by Greek Cypriots within their village or quarter.

    “Most refugees expected to return to their homes within a few months at the most, and it was this assumption of an early return that facilitated their departure in the first place,” he said.

    These findings cast doubt on the argument that the Turkish Cypriot gathering into enclaves was a calculated move by hardline Turkish politicians wanting ethnic segregation.

    Patrick goes on to note: “Any official administrative organisation to direct refugee movements was not established until the bulk of the refugees had already moved on their own initiative.”

    The researcher also makes this interesting point: “In any case, by August 1964, the abandoned homes were looted…Neither community had the resources to rebuild the houses, to purchase new farming equipment or to provide resettlement grants. The side that undertook such indemnities would also be tacitly admitting to a degree of responsibility in the creation of the refugee problem, and that neither community was prepared to do.”

    Opinions vary on whether the conflict could have been avoided. Costas M Constantinou, professor of international relations at the University of Cyprus, believes it could have been.

    The barricades go up at the bottom of Ledra Street at end of 1963
    “I don’t consider that the 1963 troubles were inevitable, though one would certainly expect that those who remained committed to either enosis or taksim, even after the advent of independence, would have found an opportunity to prove the dysfunctionality of the Republic, one way or another, and to use it as a pretext to legitimise their opposing political aspirations.”

    The segregation that followed the forceful movement of the Turkish Cypriots into enclaves in 1963-64 had tremendous implications and created a paradoxical alliance between Greek and Turkish nationalisms, he said.

    “For the Greek nationalists, the withdrawal of the Turkish Cypriots from the government allowed them to rule the bi-communal Republic mono-communally under the law of necessity, something that politically marginalised the Turkish Cypriots and put them under considerable social and economic pressure,” he said.

    “For the Turkish nationalists, the enclave period was a great opportunity to build a separate system of governance that would progressively create the rationale for an ethnically-based territorial division of the island when conditions allowed, as they did in 1974.”

    Assessing those explosive times, Yiannis Papadakis, a social anthropologist with the University of Cyprus, says:
    “In Turkish Cypriot collective memory, 1963 stands for the major collective trauma, as does 1974 for Greek Cypriots. Turkish Cypriots annually, and officially, commemorate 1963 as ‘Kanli Noel’ (Bloody
    Christmas) for which Greek Cypriots have no official commemoration.

    1974 is officially commemorated differently by the two sides with Greek Cypriots placing the greatest emphasis as ‘the dark anniversaries of the coup and the invasion’, while for Turkish Cypriots it stands for the ‘Happy Peace Operation’.”

    Dr Meltem Onurkan Samani, assistant professor of History at the European University of Lefke, and vice-president of the Association for Historical Dialogue and Research (AHDR), thinks that neither side was disposed toward compromise.

    “It was obvious that both leaderships had shared the opinion that the 1960 state would not last forever and they had decided to be ready for the day.

    The spot in Nicosia where two Turkish Cypriots were killed on December 21, 1963
    Goodwill was missing from the very beginning,” she said “The 1960 constitution was the one that required goodwill, interdependency, good cooperation and dialogue and trust between two communities of Cyprus. On the contrary, unfortunately both sides’ leaderships did their best to create mistrust between the communities in order to prove that the 1960 settlement was not working and that the guilty party was ‘the other side’.”

    http://cyprus-mail.com/2013/12/22/1963-is-still-a-historical-minefield/

    Μου αρέσει!

  9. Από Πλατεία Βάθης permalink
    Δεκέμβριος 23, 2013 06:09

    Ηθικη ή Δίκαιο σε εμπολεμη κατάσταση;;; …ου τόπος (τελεία)
    Παρθένες σε οικο ανοχής;; Αγγελοι στην κόλαση;; …ου τοπος (τελεία).
    Στροβωλιότη, αφου «αγοράζεις και πουλάς», προτείνω… ΜΑΣΤΊΓΙΑ (η κρίση ως ευκαιρία).
    Το δικαιο-ηθικο-αληθές ΑΥΤΟΜΑΣΤΙΓΩΜΑ ειναι της μόδας. Θα πλουτίσεις!!
    Γιά αλλο πέρασα απο τον Στρόβωλο.
    «Τέρμα στην διπλοπροσωπεία»
    http://kostasxan.blogspot.gr/2013/12/blog-post_3088.html?m=1

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 23, 2013 07:30

      Καλημέρα Πλατεία! Για ποιο ακριβώς λόγο πέρασες από εδώ λοιπόν; Για να μας αφήσεις ένα άρθρο που περιλαμβάνει διάφορες ανοησίες με κορυφαία κείνη που συγκρίνει τα πολιτικά δεδομένα της Νοτίου Αφρικής με εκείνα της …Κύπρου;

      Αν ο ρεαλισμός είναι αυτομαστίγωμα δηλώνω μαζοχιστής!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: