Skip to content

Meanwhile at Rizokarpaso….

Ιανουαρίου 30, 2014

Δεν συνηθίζω τους αγγλόφωνους τίτλους, αλλά νοιώθω πως και στην περασμένη ανάρτηση και σε αυτή, η αγγλική γλώσσα καταφέρνει να αποδώσει καλύτερα το νόημα.

 

Φυσικά, μπορεί και να κάνω λάθος.

 

Αλλά διαβάζοντας λίγο την εφημερίδα, ακούγοντας δηλώσεις του κ. Ομήρου και του κ. Λιλλήκκα, δεν μπορώ παρά να θυμώσω – με ψυχραιμία.

Και δεν μπορώ παρά να αποδώσω – με ψυχραιμία πάντα, τους χαρακτηρισμούς που αρμόζουν σε τέτοιους ανθρώπους: κρετίνοι της πολιτικής φκάρτε φάουσαν και αφήστε επιτέλους αυτό τον τόπο να κοιτάξει μπροστά.

 

Πάντα με ψυχραιμία, διαβάζεις τι γινόταν 50 χρόνια πριν, και βλέπεις πως η νοοτροπία και η ρητορική είναι ριζωμένη εκεί, μέσα σε δηλητηριασμένο πατριωτισμό, μέσα σε δηλητηριώδη εθνικισμό, και σκέφτεσαι – πάντα με ψυχραιμία – πως θα ήταν τα πράγματα αν οι εκάστοτε αρχηγοί μας ήταν της νούσιμης σχολής – νοουμένου φυσικά πως η νούσιμη σχολή θα μπορούσε να αποδώσει απόφοιτους στις διάφορες ιστορικές συγκυρίες.

 

Εφημερίδα "Ελευθερία" 30/1/1964 μέσω σημερινού "Πολίτη"

Εφημερίδα «Ελευθερία» 30/1/1964 μέσω σημερινού «Πολίτη»

Και μετά από πενήντα χρόνια  θυμάσαι πως υπάρχουν και εγκλωβισμένοι, σύμβολο της πατριωτικής ρητορείας, αλλά και φτύσιμο στην πατριωτική ρητορεία: ««Περάσαμε πολλά κόρη μου», λέει ο Ιωάννης Α., ο μόνος άνδρας μέσα στο δωμάτιο. «Όμως τώρα τα πράγματα εν καλύττερα», συμπληρώνει. Το χαμόγελο είναι διάπλατο όταν μιλά για τα παιδιά του, μερικά που παρέμειναν στα κατεχόμενα και τα άλλα που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές.»

 

Ναι, εν «καλλύττερα τα πράματα», παρά την κατοχή, και παρά την ασφυκτική πατριωτική  προπαγάνδα.

 

Και ναι, εγώ νοιώθω καλά αυτές τις μέρες. Νοιώθω πως δε θα πέσουμε στο βάραθρο, νοιώθω πως δε θα ξεπεράσουμε τις κόκκινες γραμμές. Νοιώθω πως στην οικονομία θα τα καταφέρουμε.

Νοιώθω πως και στο Κυπριακό θα τα καταφέρουμε – το μεγαλύτερο στοίχημα από όλα.

 

Και θα γράψω και το αιρετικό: πιστεύω στα κόμματα, τα μεγάλα κόμματα, το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ που τσακώνονται καθηκόντως αλλά δε θα μας αφήσουν να κατρακυλήσουμε στο επίπεδο της Ελλάδας ή ακόμη χειρότερα της Συρίας.

 

Πάντα με ψυχραιμία.

 

Η πιο κάτω ιστορία από το ΚΥΠΕ. Καλά ξυπνητούρια.

 

 

Τετάρτη, λίγο μετά τις 11 το πρωί, και η πλατεία στο Ριζοκάρπασο αρχίζει να ζωντανεύει. Η Τετάρτη δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα για τους εγκλωβισμένους Ελληνοκύπριους. Είναι η μέρα που θα φθάσει η αυτοκινητοπομπή της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ και θα τους μεταφέρει τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη. Αλλά είναι επίσης ημέρα συνεύρεσης και κουβέντας, να μάθει ο ένας τα τελευταία νέα του άλλου.

Πάντα με ψυχραιμία.

Πάντα με ψυχραιμία.

Στο τέλος της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής στα τέλη Αυγούστου του 1974, περίπου 20.000 Έλληνες και Μαρωνίτες Κύπριοι που κατοικούσαν σε χωριά και κωμοπόλεις κυρίως στη χερσόνησο της Καρπασίας στη βορειοανατολική Κύπρο και σε χωριά δυτικά της Κερύνειας παρέμειναν πίσω από τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός.  Τα άτομα αυτά έγιναν γνωστά ως οι «εγκλωβισμένοι».

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2014, και παρά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στη Βιέννη στις 2 Αυγούστου 1975, με την οποία η τουρκική πλευρά αναλάμβανε να παράσχει στον εγκλωβισμένο πληθυσμό «κάθε βοήθεια για να διάγει ομαλή ζωή, περιλαμβανομένων διευκολύνσεων για την παιδεία και για την άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων του, καθώς και ιατρική περίθαλψη από δικούς του γιατρούς και ελευθερία διακίνησης στο βορρά», ο αριθμός των εγκλωβισμένων μειώθηκε δραματικά λόγω της συνεχούς παρενόχλησης από το κατοχικό καθεστώς.

Σύμφωνα με τον Λειτουργό Πολιτικών Υποθέσεων της UNFICYP, Δώρο Θεοδώρου, 460 άτομα περίπου παραμένουν στα κατεχόμενα, από τα οποία 340 είναι Ελληνοκύπριοι και 120 Μαρωνίτες. Οι περισσότεροι από αυτούς επέλεξαν να παραμείνουν στα χωριά τους λόγω της συναισθηματικής τους σύνδεσης με τον τόπο τους και της ελπίδας ότι μια ώρα τα πράγματα θα αλλάξουν.

Στη διάρκεια της δοκιμασίας των εγκλωβισμένων, η Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών, ανελλιπώς από το 1974, διανέμει προμήθειες κάθε βδομάδα με φορτηγά τα οποία ταξιδεύουν προς Άγιο Ανδρόνικο, Αγία Τριάδα και Ριζοκάρπασο καθώς και στα Μαρωνίτικα χωριά Ασώματος, Καρπάσια και Κορμακίτης.

Πριν το μακρινό ταξίδι, τα φορτηγά μεταβαίνουν στις Κρατικές Αποθήκες της Δημοκρατίας και παραλαμβάνουν λαχανικά, φρούτα, κατεψυγμένα κρέατα, αλεύρι, όσπρια, πάνες, είδη καθαρισμού, και άλλα.

Και σήμερα, ημιφορτηγά των εγκλωβισμένων έχουν πάρει θέση κατά μήκος του δρόμου της Δημοτικής Αγοράς του Ριζοκαρπάσου που παλιά έσφυζε από ζωή και αναμένουν τις παραλαβές. Παρά τα σημάδια του χρόνου και της εγκατάλειψης που αμείλικτα έχουν πάρει θέση στο κτίριο, την Τετάρτη, η αγορά παίρνει χρώμα και ζωή. Οι άνδρες αναμένουν την άφιξη των φορτηγών για να βοηθήσουν στη διανομή. Μέσα στην αγορά, οι γυναίκες συγκεντρώνονται στο μοναδικό γραφείο. Γύρω από μια σόμπα υγραερίου που έχει ψήσει κυριολεκτικά το δωμάτιο, ηλικιωμένοι ήρωες, που αψήφησαν τα προβλήματα και δοκιμασίες αναμένουν υπομονετικά την άφιξη των φορτηγών και ανταλλάζουν κουβέντες με τις συγχωριανούς. Όλοι κρατούν από μια μεγάλη τσάντα. Η άφιξή μας, δύο γυναικών από τις ελεύθερες περιοχές, τους χαροποιεί και ζητούν να μάθουν τα ονόματά μας, την καταγωγή μας, να δουν αν γνωρίζουν κάποιο συγγενή μας.

«Περάσαμε πολλά κόρη μου», λέει ο Ιωάννης Α., ο μόνος άνδρας μέσα στο δωμάτιο. «Όμως τώρα τα πράγματα εν καλύττερα», συμπληρώνει. Το χαμόγελο είναι διάπλατο όταν μιλά για τα παιδιά του, μερικά που παρέμειναν στα κατεχόμενα και τα άλλα που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές.

Πίσω του, κάθονται δύο κυρίες που φέρουν το ίδιο όνομα, Ελένη. Η μία, αντάρτισσα, καπάτσα! Μένει μόνη της, δεν χρειάζεται βοήθεια λέει. Η άλλη Ελένη, γλυκιά και υπομονετική, μας λέει να καθίσουμε. Στο μεγάλο γραφείο στο βάθος του δωματίου, η Αγγελική, υπεύθυνη για τη διανομή, έχει έτοιμες τις λίστες της, ξέρει τι θα πάρει και πόσα ο καθένας. Ούτε 40 χρόνων δεν είναι, αλλά μόλις πριν λίγες μέρες πάντρεψε τον γιό της ενώ έχει παιδί ακόμη στο δημοτικό. Έχει ετοιμάσει μηλόπιτα για να προσφέρει στα μέλη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και την έβαλε πάνω σε άλλο τραπέζι, μαζί με ένα κουτί με σοκολατάκια. Με ένα ζεστό χαμόγελο και αποφασιστική φωνή, μας καλωσορίζει και μας λέει να κάτσουμε. Στο ίδιο δωμάτιο, δύο αδελφές της, αναμένοντας και εκείνες υπομονετικά, ανταλλάζουν κουβέντες με τους συγχωριανούς.

Η αυτοκινητοπομπή φθάνει και όλοι σηκώνονται για να πάρουν θέση. Τελευταίοι έρχονται και οι άνδρες που κάθονταν στο καφενείο του κ. Βασίλη, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Συνέσιου. Η βοήθειά τους είναι ανεκτίμητη, αφού αρκετοί θα παραλάβουν είδη και για άλλους εγκλωβισμένους που δεν έχουν μεταφορικό μέσο ή δεν μπορούν να κινηθούν εύκολα.

Οι άνδρες της ΟΥΝΦΙΚΥΠ επιβλέπουν τη διαδικασία, βοηθάνε αλλά παίρνουν και μια ανάσα μετά το μακρινό ταξίδι στο Ριζοκάρπασο, τελευταίο σταθμό του σημερινού ταξιδιού τους. Τα κεραστικά τους αναμένουν μέσα στο δωμάτιο.

Η διαδικασία παίρνει γρήγορη τροπή. Εντός της αγοράς, μπαίνουν ένα φορτηγό και ένα βαν ενώ έξω παραμένει το φορτηγό με τις μποτίλιες υγραερίου. Και αρχίζει η διανομή. Πρώτα το υγραέριο. Νεαροί εγκλωβισμένοι για να βοηθήσουν τους συγχωριανούς τους, κατεβάζουν τις μποτίλιες από το φορτηγό.

Μέσα στην αγορά αρχίζει και η διανομή του νερού. Αναλογεί μια εξάδα ανά άτομο. Καρτερικά, αρκετοί ηλικιωμένοι έχουν τοποθετήσει καρέκλες πίσω από το φορτηγό για να καθίσουν μέχρι να έρθει η σειρά τους και να τοποθετήσουν γύρω τους τα είδη που θα πάρουν σήμερα. Ένα νεαρό ζευγάρι, ο Κύπρος και η αρραβωνιαστικιά του Βούλα που σε τρεις μήνες θα γίνουν γονείς, περιμένουν και εκείνοι να γεμίσουν τη τσάντα τους. Προτίμησαν να μείνουν στο Ριζοκάρπασο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, και οι δύο άνεργοι.

Οι νεαροί εγκλωβισμένοι πάλι παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο και κατεβάζουν τώρα τις μπουκάλες από το φορτηγό, όπως και τα φθαρτά, πορτοκάλια, αγγουράκια, ντομάτες, πατάτες και κρεμμύδια. Δεν λείπουν τα αστεία μεταξύ τους, ελαφραίνει η ατμόσφαιρα.

Τέλος, αρχίζει και η διανομή των κατεψυγμένων ειδών. Σήμερα το μενού περιλαμβάνει κοτόπουλο. Μέλη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ κατεβάζουν τα κιβώτια από το ψυγείο και τα απλώνουν στο χώρο που παλιά ήταν τα κρεοπωλεία στην αγορά. Στα κιβώτια αναγράφονται τα ονόματα των δικαιούχων.

Ο Captain Εντουάρντ Μπαρσκίεντες, που ηγείτο της αυτοκινητοπομπής σήμερα, δήλωσε στο ΚΥΠΕ ότι κάθε βδομάδα παίρνουν από τις κρατικές αποθήκες τα τρόφιμα, το νερό και σήμερα τα κατεψυγμένα. Επίσης, περνούν και από τον Ερυθρό Σταυρό για να πάρουν το ψωμί δίαιτας και φάρμακα. «Μετά αρχίζει το ταξίδι προς τον Άγιο Ανδρόνικο, την Αγία Τριάδα, τον Άγιο Θέρισο και τελευταίος σταθμός το Ριζοκάρπασο».

Η συνάδελφός του, Liza Nolan από την Ιρλανδία, φανερά ικανοποιημένη, αναφέρει, «απολαμβάνουμε την αποστολή, οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι και αυτό είναι που μετρά».

Η αποστολή ολοκληρώθηκε και αυτή τη βδομάδα. Τα οχήματα της UNFICYP έχουν βάλει μπροστά τις μηχανές των οχημάτων τους και ετοιμάζονται για την επιστροφή.  Οι εγκλωβισμένοι μας ζητάνε να ξανάρθουμε, να πάμε στα σπίτια τους να μας κεράσουν. Δεν μας αφήνουν να φύγουμε με άδεια χέρια. Φεύγουμε με δύο κομμάτια από την πολύ γευστική μηλόπιτα, πορτοκάλια από το υστέρημά τους και δύο κουλουράκια που τα έφτιαξε μια από τις ηρωίδες του Ριζοκαρπάσου με την ευκαιρία των γενεθλίων του εγγονού της. Φεύγουμε από το Ριζοκάρπασο με ανάσα αισιοδοξίας, ότι υπάρχουν ακόμη γνήσιοι άνθρωποι αλλά και αισθήματα πικρίας ότι ίσως εμείς οι «ελεύθεροι» έχουμε ξεχάσει αυτούς τους ανθρώπους που αποτελούν μια από τις πιο πονεμένες πτυχές του Κυπριακού.

(ΚΥΠΕ/ΑΧΡ/ΓΧΡ)

 

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. Ιανουαρίου 30, 2014 08:10

    Καλημέρα Στροβολιώτη

    Χαίρομαι για την ψύχραιμη αισιοδοξία σου, όμως αν ξέρεις κάτι ειδικά για το κυπριακό, μπορείς να μας το αποκαλύψεις; Έτσι, για να έχουμε κάπου κι εμείς οι μακρυνοί ένα κλαδάκι να ελπίζουμε…
    🙂

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 30, 2014 20:59

      Ναι, είναι διάφορες πληροφορίες εδώ και εκεί, είναι ο ορθολογισμός που λεει πως κάτι θα γίνει, γιατί *πρέπει* να γίνει, ειναι και η αίσθηση πως οι αντιδράσεις ναι μεν ειναι πάντα εδώ, αλλά θα ειναι τώρα πιο ευάλωτες.

      Μου αρέσει!

  2. ιων permalink
    Ιανουαρίου 30, 2014 08:44

    Πολλές καλημέρες. Τέρας ψυχραιμίας. Εγώ βρίζω τους τζιαι ασσιχτιρίζω τους άμα τους ακούω, αλλάσσω κανάλι.

    Μου αρέσει!

  3. mike permalink
    Ιανουαρίου 30, 2014 17:39

    καλά δηλαδή όπως διαβάζω το δημοσίευμα, ο μακάριος με το γιωρκατζη τι παράξενο, τρελλό είπαν εκάμαν κατα την περιοδεία τους στην καρπασία και μας πιασαν οι υστεριες. Κατι για ικανοποίηση για την αρμονικη συμβιωση ε/κ και τ.κ της επαρχιας διαβαζω…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 30, 2014 21:03

      Ναι, on face value δεν τα πήγαν άσχημα, εκτός από κάτι αγιασμούς κλπ. Αν ήσουν τότε Τκς θα τους πίστευες; 🙂

      Εννοείται, πως η αντίδραση μου αφορά κατά μεγάλο μέρος τον τίτλο…

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: