Skip to content

Όταν οι Αμερικάνοι παίζουν μάππα.

Φεβρουαρίου 3, 2014

Δεν είμαι γνώστης του σπορ, αλλά αν κατάλαβα καλά οι Seattle Seahawks, η ομάδα που υποστηρίζει ο  Αμερικάνος πρέσβης στην Κύπρο κ. John M. Koenig κέρδισε ψες το «SuperBowl». Ο κ.  Koenig πρέπει να νοιώθει πολύ χαρούμενος γιατί κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης γιορτής του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, η ομάδα του κέρδισε για πρώτη φορά τον τίτλο.

 

Ο δρόμος για το παιγνίδι ήταν τόσο σημαντικός, κράτησε την ένταση ψηλά για πολλές μέρες για τον κ. πρέσβη, σε σημείο μάλιστα που θέλησε να γράψει ένα άρθρο στην χθεσινή Καθημερινή  όπου συνδέει το ζήτημα της αμερικανικής μάππας με τη λύση του Κυπριακού. Η παρέμβαση του δεν έχει κάποια πρωτοτυπία, ούτε αγγίζει την ουσία. Λέει απλώς πως είναι καιρός για τα πλάσματα από τις δυο κοινότητες που επιθυμούν τη λύση, να μπουν στο παιγνίδι και να σπρώξουν τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

 

Γλυκιά παρέμβαση από ένα πρέσβη με συμπαθέστατη φάτσα.

 

Ένας ευτυχισμένος Αμερικάνος.

Ένας ευτυχισμένος Αμερικάνος.

 

Βεβαίως, αν αναλογιστεί κανείς πως έρχεται στο νησί μας και η υφυπουργός του, αν δούμε πολλά δημοσιεύματα πως με μεσολάβηση των αμερικάνων καταλήγουμε επιτέλους σε συμφωνία για το κοινό ανακοινωθέν – κάτι που συνάφερε και εκείνος ο άσχετος ο Μπαν Κι Μουν-, τότε η εκ πρώτης όψεως γλυκιά παρέμβαση του αμερικανού πρέσβη μπορεί να κρύβει πολύ περισσότερα, πολύ περισσότερη πίκρα για τους λυσοφοβικούς παντός είδους.

 

Έχω γράψει πολλές φορές πως οι αμερικάνοι επιθυμούν τη λύση, όχι γιατί είναι καλά πλάσματα, αλλά γιατί επιδιώκουν την ευρύτερη ομαλοποίηση της κατάστασης σε μια περιοχή όπου «παίζουν» πολλοί δικοί τους φίλοι, αλλά και πολλοί εχθροί. Εννοείται, πως για *αυτό* ακριβώς το λόγο, όσοι θεωρούν πως έχουν συμφέροντα που δεν ταυτίζονται με τα αμερικάνικά, όπως οι παλιόφιλοι οι Ρώσοι,  βρίσκονται ντε φάκτο στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Βεβαίως, οι αμερικάνοι δεν είναι βλάκες. Γνωρίζουν τις δυσκολίες, γνωρίζουν τα προβλήματα, γνωρίζουν πως η διαβρωμένη αξιοπιστία και ο αυξανόμενος δεσποτισμός του Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας παράγοντας πολύ πιο σημαντικός από την αδιαλλαξία του σκληρού Ντερβίς Έρογλου.  Παρ’ όλα ταύτα, φαίνεται να επιμένουν να οδηγήσουν τους παίχτες στο γήπεδο, και όχι μόνο αυτό, επιδιώκουν να γεμίσουν και τις κερκίδες.

 

Εύχομαι καλή επιτυχία.

 

Το σχετικό άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή:

 

«Σήμερα, περισσότεροι από 100 εκατ. Αμερικανοί και εκατοντάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, θα καθίσουν μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να παρακολουθήσουν το ετήσιο αθλητικό πανόραμα, στο οποίο πριν από 48 χρόνια απονεμήθηκε ο τίτλος «The SuperBowl», το πρωτάθλημα του αμερικανικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το ποδόσφαιρο που παίζεται με κράνη και προστατευτικά μαξιλαράκια και με μία μπάλα που δεν είναι στρογγυλή.

Για μένα, που προέρχομαι από την περιοχή του Σηάτλ, αυτή η χρονιά είναι ιδιαίτερα συναρπαστική, καθώς η αγαπημένη μου ομάδα Seattle Seahawks θα προσπαθήσει να κερδίσει το πρωτάθλημα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, μία ιστορία που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1974, όταν η Εθνική Αθλητική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, NFL, παραχώρησε το δικαίωμα στην πόλη να δημιουργήσει (επαγγελματική ποδοσφαιρική) ομάδα. Οι Seahawks κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τον τελικό του αμερικανικού πρωταθλήματος, το SuperBowl, ακόμη μία φορά στην ιστορία τους, την περίοδο 2005-06, αλλά δεν το κατάκτησαν. Φέτος, οι Seahawks είναι μία πολύ διαφορετική ομάδα από εκείνη που ήταν φιναλίστ το 2006. Οι ποδοσφαιριστές παίζουν δυναμικό, σκληρό ποδόσφαιρο που μοιάζει να βρίσκεται σε αντίθεση με το Σηάτλ που εγώ ξέρω, με ανθρώπους λάτρεις της τεχνολογίας, της φύσης και του βιβλίου. Θαυμάζω τα πάντα σε αυτή την ομάδα.
Ως οπαδός αυτής της ομάδας από την αρχή, ελπίζω ότι όσοι από εσάς υποστηρίζετε πιστά μία ομάδα, μπορείτε να καταλάβετε την ένταση των συναισθημάτων μου, καθώς πλησιάζει η έναρξη του παιχνιδιού. Το προσωπικό της πρεσβείας και οι Κύπριοι φίλοι μου με πειράζουν που φορώ κάθε μέρα στο γραφείο τη γραβάτα των Seahawks για να δείξω την υποστήριξή μου.

Η ομοιότητα μεταξύ της ιστορίας των Seahawks και των γεγονότων στην Κύπρο δεν μου διαφεύγει. Σήμερα, όμως, μία από τις δύο ομάδες στο γήπεδο, το Σηάτλ ή το Ντέρβερ, θα κερδίσει και μία θα χάσει. Στην Κύπρο, όμως το 2014, υπάρχει μία μοναδική ευκαιρία για την επίτευξη μιας λύσης στο κυπριακό πρόβλημα που θα επιτρέπει τόσο στους Ελληνοκυπρίους όσο και στους Τουρκοκυπρίους να κερδίσουν και να μπουν μαζί σε μία νέα περίοδο ευκαιριών.

Υπάρχει ακόμα μία αναλογία που βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό μου. Όλες οι ομάδες έχουν πιστούς οπαδούς, αλλά οι Seahawks έχουν αναβαθμίσει το θέμα αυτό σε άλλο επίπεδο με τον λεγόμενο «δωδέκατο παίκτη», τους φιλάθλους στο γήπεδο που είναι οι πιο θορυβώδεις σε όλα τα επαγγελματικά αμερικανικά αθλήματα. Καταρρίπτοντας ρεκόρ θορύβου σε ανοικτά στάδια (και σε μερικές περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου παιχνιδιού, ο θόρυβος κατεγράφη ως σεισμική δόνηση!!!) οι υποστηρικτές του Σηάτλ έχουν μετατραπεί σε τρομερή δύναμη. Περισσότερο από θεατές, είναι μέσα στο παιχνίδι και συνεχώς παροτρύνουν τους Seahawks και κυριολεκτικά ταρακουνούν τις φιλοξενούμενες ομάδες.

Για να επιτευχθεί λύση στο κυπριακό πρόβλημα, οι Κύπριοι και στις δύο κοινότητες πρέπει να γίνουν ο «δωδέκατος παίκτης», να εμπλακούν στενά, σπρώχνοντας για λύση και ενθαρρύνοντας τους ηγέτες τους να φθάσουν στο υψηλότερο επίπεδο απόδοσης. Πρέπει να εμπλακούν στο παιχνίδι. Το να κάθονται απλώς πίσω και να κρατούν απόσταση, περιμένοντας από τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων να τους παρουσιάσουν λύση, δεν είναι αρκετό. Στην Αμερική, αυτό το φαινόμενο το ονομάζουμε «Monday morning quarterback» (κάτι ανάλογο με τον «προπονητή της κερκίδας») και είναι κάτι που ένας πραγματικός οπαδός δεν θέλει να είναι. Όπως ακριβώς οι οπαδοί παρακινούν και προσφέρουν στήριξη, σημαντικά στοιχεία για την επιτυχία της ομάδας, η κοινωνία των πολιτών έχει ένα σημαντικό ρόλο να παίξει στην επίτευξη και στήριξη μιας λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Έτσι, όταν κατά τις μικρές ώρες της Δευτέρας θα πάρω τη θέση μου μπροστά στην τηλεόραση, η καρδιά μου θα είναι 9000 χιλιόμετρα μακριά, στο φετινό SuperBowl στη Νέα Υόρκη. Καθώς θα μένω ξύπνιος όλη τη νύκτα, τα φώτα που θα βλέπετε στην αμερικανική πρεσβεία και ο θόρυβος που θα ακούτε, θα είναι μία ένδειξη ότι ο «δωδέκατος παίκτης» ζει και εδώ στη Λευκωσία. Βεβαίως θα σκέφτομαι «Πάμε Seahawks». Όμως, κάθε μέρα, καθώς Κύπριοι από τις δύο κοινότητες αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτό το νησί, σκέφτομαι «Πάμε Κύπρος!» Όλοι μας σας επευφημούμε – είναι καιρός να μπείτε στο παιχνίδι.»

* Ο κ. John M. Koenig είναι Πρέσβης των ΗΠΑ στην Κύπρο.

 

Advertisements
10 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 3, 2014 10:52

    Θέλεις ν’ ακούσεις τζιαι σου πρωί-πρωί με τες πρεσβείες…

    🙂

    Μου αρέσει!

  2. Epidietitis permalink
    Φεβρουαρίου 3, 2014 13:20

    Ο Σέρτης έγραφε για χρόνια: «ΜΙΑ είναι η πρεσβεία», υπονοώντας τους αμερικάνους;

    Μου αρέσει!

  3. ΤΟΞΟΤΗΣ permalink
    Φεβρουαρίου 3, 2014 15:40

    Να και ένας άνθρωπος ακομπλεξάριστος που θα ακούσει πολλά από κομπλεξικούς

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 3, 2014 16:58

      Φίλε μου ακριβώς αυτό σκεφτόμουν όταν τον διάβασα! Φλώρο θα τον ανεβάσουν λέω, αθκειασερό θα τον κατεβάσουν… Και δεν είχα άδικο…

      Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Φεβρουαρίου 4, 2014 07:07

    Για όσους το παίζουν – και το καταλαβαίνουν:

    American football’s new champion
    Peytondammerung
    Feb 3rd 2014, 4:23 by J.F. | ATLANTA

    YESTERDAY’S Super Bowl, in which the Seattle Seahawks (pictured) defeated the Denver Broncos 43-8, was not the most lopsided Super Bowl ever. That honour belongs to the 1990 edition, which the Broncos also lost—then to the San Francisco 49ers 55-10 (four years earlier the Chicago Bears defeated the New England Patriots 46-10 in the second-most lopsided championship). Nor were the Broncos the lowest-scoring Super Bowl loser ever: five teams scored just seven points and one, the hapless Minnesota Vikings in 1975, scored just six.

    But the Seahawks scored faster than any team previously had. They held the lead for all but the game’s first twelve seconds, when a bad snap flew past Peyton Manning, Denver’s quarterback, and into the back of the Broncos’ end zone, where Knowshon Moreno was tackled for a safety. They had 36 points before Denver scored their first touchdown. The subject of when the game was effectively over will be chewed over and debated in barrooms for years, but it was well before the last whistle blew, and really well before the fourth quarter even began. In addition to the safety and two field goals Seattle also scored by running, passing (twice), returning an interception and returning a kick. Even though the point gap between winning and losing teams may have twice been greater, this game felt lopsided, from the first to the last snap.

    One might not have guessed this result, however, by looking at the comparative team statistics, which seem at first surprisingly even. Seattle slightly edged Denver in first downs, total net yards, and time of possession, but the Broncos threw for more yards, completed more passes and were penalised half as many times for less than half the yards. Demariyus Thomas, Denver’s leading wide receiver, set a Super Bowl record for receptions with 15, while Mr Manning set one for completed passes, with 33. The two teams differed in their running games—Denver ran for 27 yards to Seattle’s 135—in efficiency on offence—Seattle gained an average of 6.2 yards per play to Denver’s 4.8—and most importantly in turnovers: Denver threw two interceptions and fumbled four times, giving the ball up twice.

    That is the story of how Seattle won: they made fewer errors, and they took maximum advantage of their opponents’ missteps. Their defence disrupted Denver and kept their drives short and their running game ineffective; their offence was creative (though that second end-around to Percy Harvin should not have worked; surrendering big yardage on one trick play is bad enough for a defence, but giving up big yards twice to the exact same trick is shameful), with Russell Wilson, Seattle’s quarterback, distributing the ball widely; and their special teams gave up 30 yards on one return but otherwise no more than nine. It was more a surgical than a statistical route.

    Denver entered the game a two-and-a-half point favourite, largely because of Mr Manning’s tremendous popularity: even one of the sharps profiled in James Vlahos’s tremendously entertaining piece about the world’s best football betters maintains a rule of never wagering against a marquee quarterback. One day before the Super Bowl Mr Manning won his record fifth Most Valuable Player award. By the numbers he had a terrific season, made all the more impressive by his relatively weak arm: like Greg Maddux in baseball, he lives on his wits and toughness more than on his physical gifts, such as they are. Last night, however, he looked more like a shaky rookie than a confident veteran. Yet historically his loss is not a surprise. Six previous Super Bowls pitted the league’s top offence against its top defence, as Denver and Seattle were respectively. All but once the defence prevailed.
    http://www.economist.com/blogs/gametheory/2014/02/american-footballs-new-champion?fsrc=nlw|newe|2-3-2014|7724414|36028493|

    Μου αρέσει!

  5. ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΗΚΟΣ permalink
    Φεβρουαρίου 5, 2014 22:12

    Εμείς τί κανουμε όλα αυτά τα χρόνια ως ελληνοκυπριακή πλευρά για να μπούμε στο παιχνίδι. Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι κάποιοι που ήταν διαχειριστές της τύχης μας αποφάσισαν ότι δεν είναι η ώρα για λύση αλλά στην πραγματικ’ότητα δεν ετύθετο θέμα εθνικών συμφερόντων αλλά οικονομικών .Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Φυσικά και η άλλη πλευρά η τουρκοκυπριακή έδιδε τις αιτίες αλλά και τα προσχήματα για την μή λύση. Νομίζω έφθασε η ώρα ο κάθε κατεργαραίος να κάτση στην θέση του . Το δυστυχές όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι οι πολιτικές μας ηγεσίες ουδέποτε ενημέρωναν για την πραγματικότητα τον κυπριακό λαό σε σχέση με την ενημέρωση που ετύγχαναν οι τουρκοκύπριοι απο τους τούρκους. Σας πληροφορώ ‘οτι οι Τούρκοι σήμερα με βάση ενημέρωση που είχα απο τουρκοκύπριο που κατοικεί στο κατεχόμενο χωριο μου ότι τους ενημέρωσαν ότι θα μετακινηθούν σύντομΑ ΣΕ καινούριες κατοικίες πάνω απο την περιοχή Μόρφου δηλαδή στην περιοχή των πανεπιστημίων τους και συγκεκριμένα στην περιοχή Αγίας Ειρήνης. Φαίνεται ότι όλα προετοιμάζονται οι τουρκοκύπριοι ενημερόνονται αλλά εμείς τίποτε. Μακ’άρι να υπάρχει ΕΙΡΗΝΗ.ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 5, 2014 22:38

      Ασυνήθιστα εποικοδομητικό το σχόλιο σου φίλε μου 🙂

      Ζώδια;

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: