Skip to content

Ναι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα – αν θυμόμαστε ακόμη ποιος είναι ο σκοπός.

Μαρτίου 13, 2014

 

Προχθές Τρίτη, η πολιτική επικαιρότητα ήταν ακόμη ρευστή. Το ζήτημα του ανασχηματισμού ήταν στον αέρα, οι πληροφορίες έλεγαν πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης είχε αλλάξει πάλι ιδέα, ενώ ήταν στο φόρτε της η αντιπαράθεση για το ζήτημα της παραίτησης του Πανίκου Δημητριάδη. Μέσα σε όλα αυτά μαθαίνω πως βγήκαν τα αποτελέσματα των εκλογών στη βόρειο Κορέα. Ο πρόεδρος κύριος  Κιμ Γιονγκ-Ουν έπρεπε προφανώς να περάσει από τη βάσανο της εκλογής στην εθνοσυνέλευση της χώρας. Και τα κατάφερε: με ποσοστό 100% χωρίς καμιά αποχή.

Α, λέω, ευτυχισμένη η χώρα αυτή, με τέλειο σύστημα που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Και έστειλα το πιο κάτω tweet: «Παραιτήσεις, διαπλοκή, ανασχηματισμός, συμμαχίες, επίσημα, ανεπίσημα κόμματα. Δημοκρατικές μας αδυναμίες! Βόρειος  Κορέα: εκλογή Κιμ παμψηφεί και ησυχάζεις!»

Ναι, η δημοκρατία έχει αδυναμίες: η ανάγκη σεβασμού της άλλης άποψης, η ανάγκη συμβιβασμών για να προχωρήσεις με όσο γίνεται πιο πλατιά υποστήριξη έχουν και άλλη όψη: σημαίνει πως δεν μπορείς να είσαι μαξιμαλιστής, σημαίνει πως δεν γίνεται να είσαι απόλυτος. Έχουμε αποδείξεις που οδηγεί μια τέτοια στάση, αφού στη διαχρονική μας συμπεριφορά αναφορικά με το μεγάλο μας πρόβλημα – και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μας άλλοθι, το Κυπριακό, τις περισσότερες φορές συμπεριφερθήκαμε ακριβώς μέσα σε αυτή τη λογική: του μαξιμαλισμού και της απόλυτης ταύτισης με αρχές που θεωρούσαμε σωστές. Και φυσικά, εκ των πραγμάτων φάνηκε πως η στάση μας αυτή μας οδηγεί σταθερά σε μια πιο αδύναμη θέση ενώ τώρα πια οι ρεαλιστικές επιτυχίες που αναμένουμε στο Κυπριακό, πολύ απέχουν από τις αρχικές επιδιώξεις.

 

Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, και έχοντας ακόμη το Κυπριακό ως μέγιστη παράμετρος αξιολόγησης της εκάστοτε πολιτικής μας ηγεσίας, σημασία έχει τελικά *τι* πετυχαίνει ο κάθε πρόεδρος, *ποιο* έργο καταφέρνει να παραδώσει, *ποιες* εκκρεμότητες μπορεί να ξεπεράσει.

Πολύ πριν την εκλογή του ο πρόεδρος Αναστασιάδης φάνηκε πως είχε στόχο να παίξει δυνατά το παιγνίδι των ελιγμών και του συμβιβασμού. Οι συνθήκες ήταν φυσικά ευνοϊκές εξ αιτίας της πενταετίας Χριστόφια που προηγήθηκε, και η οποία απέδειξε πως τα όρια ενός ανεπαρκούς προέδρου είναι άπειρα, το ίδιο και η ζημιά που μπορούσε να κάνει.

 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η εκλογή Νίκου Αναστασιάδη ως πρώτος στόχος, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Αμέσως μετά, ο Νίκος Αναστασιάδης βρέθηκε αντιμέτωπος με καταλυτικές συνθήκες που επέβαλλαν τη λύση των προβλημάτων που κορυφώθηκαν τα προηγούμενα 5 χρόνια, εντός ενός σαββατοκύριακου. Όποιο και να είναι το τελικό αποτέλεσμα εκείνων των αποφάσεων (και ναι, μπορώ να δω και να ελπίζω ακόμη στο θετικό σενάριο, χωρίς να έχει ακόμη εγκαταλειφθεί το κακό σενάριο), οι εμπειρίες εκείνες, και οι πληγές εκείνες θα συνοδεύουν τον πρόεδρο σε όλη την πενταετία.

 

Μετά από αυτό ο Νίκος Αναστασιάδης προχώρησε με τρόπο που είτε μπορεί να χαρακτηριστεί ευέλικτος με την καλή έννοια, είτε γεμάτος συνδιαλλαγές με την κακή έννοια.

Μια πρώτη ενότητα ήταν ο αρχιεπίσκοπος, με τον οποίο κάποιοι από τους ψηφοφόρους του Νίκου Αναστασιάδη θα επιθυμούσαμε να δούμε μια ρήξη και μια αποκαθήλωση από τη θέση ισχύς εντός της κοινωνίας της Κύπρου, για ζητήματα πολιτικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά.  Με μέχρι πρόσφατα υπουργό τον Κυριάκο Κενεβέζο ήταν φανερό πως η παιδεία κινήθηκε προς συντηρητικές κατευθύνσεις, πως ο αρχιεπίσκοπος θα ένοιωθε άνετα με ό,τι έβλεπε. Ώσπου φτάσαμε στο κυπριακό όμως, και αντιμετωπίσαμε τη μεγάλη έκπληξη: ο αρχιεπίσκοπος έγινε η τελευταία και μάλιστα μεγάλη μετεγγραφή στο στρατόπεδο των φιλολυσικών. Και ενώ στο σημείο αυτό μπορεί να μη σημαίνει και πολλά αυτή η εξέλιξη, λύση ακόμη δεν είδαμε, ενώ δεν υπάρχει και εγγύηση για το ποιά λύση θα έχουμε τελικά, το γεγονός και μόνο πως ο αρχιεπίσκοπος δεν θα εξαντλεί το λόγο του σε πύρινα πατριωτικά κηρύγματα, «κτίζοντας» μια νέα αντίδραση ένα νέο όχι, πριν καν τη δούμε τη λύση είναι θετικό. Και αυτό εγώ το εντάσσω πλήρως στη λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», και θεωρώ πως πέτυχε απόλυτα ο πρόεδρος.

Τις τελευταίες βδομάδες όμως είχαμε μια ταχεία διαδοχή τριών γεγονότων όπου η λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» εξελίχθηκε σε εφ όλης της ύλης λειτουργικό σύστημα και θεραπεία πάσας φθοράς και πάσας ασθενείας.

Σε κάθε μια από τις περιπτώσεις μπορεί να χτιστεί και το τυπικό, το τεχνοκρατικό σενάριο, πως όλα έγιναν εντός διαδικασιών, και τίποτα μεμπτό δεν υπάρχει. Επειδή όμως δεν είμαστε στη Βόρειο Κορέα, είναι δύσκολο να πιστέψουν πολλοί πως δεν λειτούργησε η εκτελεστική εξουσία με σημαντική βοήθεια από τη νομική υπηρεσία, με στόχο τα πολιτικά κέρδη.

 

Και εξηγούμαι: περίπτωση Δρομολαξιάς. Λέει ο πρόεδρος: χρειάζεται μια αναγνώριση της θετικής στάσης του ΑΚΕΛ για το Κυπριακό, χρειάζεται και μια ανταπόδοση, άρα ας δούμε τι μπορεί να γίνει ούτως ώστε να μειωθεί η έκθεση του επίσημου ΑΚΕΛ στο ζήτημα αυτής της μεγάλης κομπίνας. Και έτσι, η απαλλαγή από τις κατηγορίες του Χρίστου Αλέκου, στελέχους του ΑΚΕΛ, λειτούργησε πολύ βολικά.

Μετά ήταν ο ανασχηματισμός. Ο οποίος έκλεισε ως λίγο πολύ «καθαρή» λύση τελικά, αλλά σε όλη την περίοδο από την ακατανόητη και αυτοκαταστροφική απόφαση του Νικόλα Παπαδόπουλου να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, τα κριτήρια που έπαιζαν δεν ήταν ποιοτικά, ήταν σαφώς πολιτικά: πως κάνουμε την (συν)αλλαγή με το λιγότερο δυνατό πολιτικό κόστος, κρατώντας και μια πισινή για το κοινοβούλιο όπου χρειάζεται συνεργασία και με άλλους για να περάσουν οι κυβερνητικές επιθυμίες. Η όλη άσκηση φυσικά  έχει να κάνει με ένα διαχρονικό καρκίνωμα στην Κυπριακή πολιτική σκηνή, αυτό που ονομάζεται ΔΗΚΟ, αλλά καλά κάνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης να θυμάται πως πολλοί από εμάς τον ψηφίσαμε για να παραδώσει έργο, όχι για να ελίσσεται μεταξύ των διαφόρων συμφεροντολογικών φραξιών του ΔΗΚΟ.

Και ήρθε και η περίπτωση του Πανίκου Δημητριάδη. Πάλι με τη βοήθεια της νομικής υπηρεσίας, βρέθηκε μια λύση η οποία σε κάποιο βαθμό προστατεύει νομικά τον κ. Δημητριάδη, του δίνει ένα καθαρό CV, του δίνει κάμποσα ριάλια, όπως προέβλεπε το βασιλικό του συμβόλαιο, συν κάτι ψιλά, αλλά δίνει και στον πρόεδρο την ευκαιρία να διορίσει στην κεντρική Τράπεζα ένα άτομο – να σημειωθεί, με καθολική θετική αποδοχή – με το οποίο αναμένει να έχει καλύτερη συνεργασία από αυτή που είχε με τον κ. Δημητριάδη.

Στα τρία πιο πάνω ζητήματα ο πρόεδρος δε στάθηκε σε αρχές, δεν επέμεινε σε μαξιμαλιστικές θέσεις, δεν αναζήτησε το βέλτιστο. Ελίχθηκε, συνδιαλλάχτηκε, συμβιβάστηκε, και έχει από σήμερα ένα νέο κυβερνητικό σχήμα (έκλεισαν και όλες οι θέσεις που εκκρεμούσαν σε όλα τα επίπεδα της κυβερνητικής μηχανής) με το οποίο ευελπιστεί να συνεχίσει να κυβερνά.

Αν ο στόχος του ήταν να συνεχίσει να κυβερνά, το κατάφερε. Λειτούργησε άψογα το « ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ο πρόεδρος μπορεί να περηφανεύεται πως κάτω από τις περιστάσεις τα κατάφερε λίγο πολύ ικανοποιητικά.

Μια πικρή γεύση παραμένει όμως. Και όσο κυνικός και να θέλει να παραμείνει κάποιος και όσο και να αναγνωρίζουμε κάποιοι πως η πολιτική δεν είναι προσκοπική άσκηση βάσει κάποιας ηθικής και κάποιων διαχρονικών θεμιτών αρχών, μένει στον πρόεδρο μια μεγάλη πρόκληση: να αποδείξει πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» όχι για να συνεχίσει να νέμεται την εξουσία εκείνος και η εκάστοτε ομάδα του, αλλά στόχος είναι η παραγωγή έργου που υπερβαίνει τα στενά πολιτικά συμφέροντα της νέας κυβερνητικής ομάδας.

Και με δεδομένη ήδη την πάροδο του ενός πέμπτου του διαθέσιμου χρόνου, τα πράγματα πρέπει να κινηθούν ταχέως, και τα αποτελέσματα πρέπει να φανούν συντόμως.

Γιατί θα είναι κρίμα αν μπούμε στη δίνη της αμφιβολίας και της απορίας για πιο σκοπό αγιάστηκαν τα μέσα.

Για να δούμε τι θα δούμε, Πρόεδρε.

Για να δούμε τι θα δούμε, Πρόεδρε.

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. Μαρτίου 13, 2014 08:11

    Πρέπει να επιταχύνει τις συνομιλίες αν θέλει να τις δει να οδηγούν σε λύση. Αν είναι δυνατόν, πριν την επόμενη αξιλόγηση της τρόικας.

    Μου αρέσει!

  2. bananistanos permalink
    Μαρτίου 13, 2014 08:50

    Θα ‘αντεχα τα υπόλοιπα εκτός την εμπλοκή της εισαγγελίας. Τα περισσότερα μας προβλήματα, συμπεριλαμβαννομένου και του πολιτικού, προέκυψαν γιατι ποτέ δεν τηρούμε τους κανόνες του παιγνιδιού (νόμους). Η «αναστολή ποινικής δίωξης» κατάντησε (μικρο)πολιτικό εργαλείο

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 13, 2014 13:00

      Συμφωνώ στο επίπεδο των αρχών και της ηθικής. Αλλά επειδή θέλω να ελπίζω ακόμη, είπα να αναλύσω το θέμα μέσα από το φακό του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», και αναμένοντας αποτελέσματα..

      Μου αρέσει!

  3. Beduin024 permalink
    Μαρτίου 13, 2014 13:12

    Από αυτά που γράφεις φαίνεται και η τεράστια αρνητική επίδραση του Κυπριακού στην πολιτική ζωή της Κύπρου. Για τη στήριξη του ΑΚΕΛ, του Αρχιεπισκόπου και μέρους του ΔΗΚΟ στο Κυπριακό αναγκάζεται να κάνει ο Πρόεδρος υποχωρήσεις σε άλλα θέματα. Το Κυπριακό γίνεται όλο και σοβαρότερο πρόβλημα και 40 χρόνια μετά έχει μετατραπεί σε απόστημα.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 13, 2014 13:23

      Δεν είναι τυχαίο που επιμένω να περιγράφω το Κυπριακό ως «μέγα άλλοθι.»

      Μου αρέσει!

  4. Μαρτίου 13, 2014 17:26

    Εν ξέρω ρε Στροβ, τούτη η κατάσταση με τον αρχιεπίσκοπον εγώ θωρώ την ως συμμαχίαν με τον θκιάολον. Τζιαι έτσι συμμαχίες ποττέ εν έχουν καλόν τέλος.
    Άσε που διά πάτημαν σε πολλούς να μας πατούν τους κάλλους. Τζιείνες οι φωτογραφίες με τα προσκυνήματα των κοκκάλων τζιαι της «προεδρίας» επί της ιεράς συνόδου εν καταπίννουνται με τίποτε…
    Αν τζιαι προσωπικά το κυπριακόν τζιαι η λύση του εν πεδίον που βάλλει την πσυshιήν μου σε κίνδυνον «πώλησης», υπάρχουν όρια…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 13, 2014 17:29

      Το μόνο που μένει είναι πως ελπίζω να δούμε τι θα δούμε και να ειναι και καλό 🙂

      Μου αρέσει!

  5. Μαρτίου 13, 2014 20:28

    Το πιο πάνω κείμενο αποτελεί προσπάθεια του Blogοδεσπότη Strovolioti να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και δη τις λανθασμένες [όπως αποδεικνύεται τοις πάσι κι όπως ο ίδιος κατ βάθος παραδέχεται] πολιτικές επιλογές του.
    Σταχυολογώ από το κείμενο του μερικά σημεία με απολογητική χροιά:

    1. «Ναι, η δημοκρατία έχει αδυναμίες: η ανάγκη σεβασμού της άλλης άποψης, η ανάγκη συμβιβασμών για να προχωρήσεις με όσο γίνεται πιο πλατιά υποστήριξη έχουν και άλλη όψη: σημαίνει πως δεν μπορείς να είσαι μαξιμαλιστής, σημαίνει πως δεν γίνεται να είσαι απόλυτος»… [Δεν κατάλαβα, ζηλεύει τον Κιμ Γιονγκ-Ουν της Βορείου Κορέας, ή παραδέχεται ότι άνθρακες ο θησαυρός με τον Νίκαρο;]…
    2. «… τώρα πια οι ρεαλιστικές επιτυχίες που αναμένουμε στο Κυπριακό, πολύ απέχουν από τις αρχικές επιδιώξεις»… [Τί έγινε ο ρεαλισμός του Νικουθκιού, αλλά και η χείρα βοηθείας που θα του έτειναν οι ευρωπαίοι φίλοι του; Πώς τούτοι μας προστάτευσαν από τις παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία;]…
    3. «… ο Νίκος Αναστασιάδης βρέθηκε αντιμέτωπος με καταλυτικές συνθήκες που επέβαλλαν τη λύση των προβλημάτων που κορυφώθηκαν τα προηγούμενα 5 χρόνια, εντός ενός σαββατοκύριακου. Όποιο και να είναι το τελικό αποτέλεσμα εκείνων των αποφάσεων (και ναι, μπορώ να δω και να ελπίζω ακόμη στο θετικό σενάριο, χωρίς να έχει ακόμη εγκαταλειφθεί το κακό σενάριο), οι εμπειρίες εκείνες, και οι πληγές εκείνες θα συνοδεύουν τον πρόεδρο σε όλη την πενταετία»… [Μα καλά ο τόσο διορατικός Νίκαρος, που προεκλογικά μιλούσε για «καμένη γη», δηλ. γνώριζε τα δεδομένα, πώς και την έπαθε έτσι χιώτικα και όρμησε ξεβράκωτος στ’ αγγούρια;]…
    4. «Μετά από αυτό ο Νίκος Αναστασιάδης προχώρησε με τρόπο που είτε μπορεί να χαρακτηριστεί ευέλικτος με την καλή έννοια, είτε γεμάτος συνδιαλλαγές με την κακή έννοια»… [Η συνδιαλλαγή είναι στο DNA κάθε αστού!]…
    5. «Μια πρώτη ενότητα ήταν ο αρχιεπίσκοπος, με τον οποίο κάποιοι από τους ψηφοφόρους του Νίκου Αναστασιάδη θα επιθυμούσαμε να δούμε μια ρήξη και μια αποκαθήλωση από τη θέση ισχύς εντός της κοινωνίας της Κύπρου, για ζητήματα πολιτικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά»… [Στην Κύπρο Δεξιά και Εκκλησία πανε πακέτο, κάτι που αδυνατεί να δει ή/και να δεχτεί ο Blogοδεσπότης Strovoliotis]…
    6. «Με μέχρι πρόσφατα υπουργό τον Κυριάκο Κενεβέζο ήταν φανερό πως η παιδεία κινήθηκε προς συντηρητικές κατευθύνσεις, πως ο αρχιεπίσκοπος θα ένοιωθε άνετα με ό,τι έβλεπε» … [Γιατί ο νέος Υπουργός Παιδείας που έβαλε το Νικούιν εν καλλύττερος; Παιδίν του Αρχιεπισκόπου είναι τζιαι τούτος! – link: http://aneforiwn.blogspot.com/2014/03/282014.html?showComment=1394728098747#c1037406554997240076]…
    7. «Και εξηγούμαι: περίπτωση Δρομολαξιάς. Λέει ο πρόεδρος: χρειάζεται μια αναγνώριση της θετικής στάσης του ΑΚΕΛ για το Κυπριακό, χρειάζεται και μια ανταπόδοση, άρα ας δούμε τι μπορεί να γίνει ούτως ώστε να μειωθεί η έκθεση του επίσημου ΑΚΕΛ στο ζήτημα αυτής της μεγάλης κομπίνας. Και έτσι, η απαλλαγή από τις κατηγορίες του Χρίστου Αλέκου, στελέχους του ΑΚΕΛ, λειτούργησε πολύ βολικά»… [Κι επειδή σ’ αυτό το κατά βάθος αυτοκριτικό κείμενο του Strovolioti, δεν μπορούσε να είπε το ΑΚΕΛ, γιατί στον λόγο του είναι όπως την κόκα κόλα που πάει με όλα, είπε να μας σερβίρει τζιαι μιαν κουβέντα του καφενέ, καθότι αδυνατεί να παραδεχτεί τα εξόφθαλμα. Δηλ. τις ματσαράγκες και τις συναλλαγές τις Νομικής Υπηρεσίας σε βάρος των στελεχών του ΑΚΕΛ. Παράλληλα ξεκάθαρα μας λέει ότι τα πάντα είναι μια συνδιαλλαγή. Από την άλλη όμως αυτό αντιφάσκει με διαχρονικές τοποθετήσεις του με τις οποίες εξυμνεί το μεγαλείο, τις αρχές και τις άξιες της αστικής δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης]…
    8. «Η όλη άσκηση φυσικά έχει να κάνει με ένα διαχρονικό καρκίνωμα στην Κυπριακή πολιτική σκηνή, αυτό που ονομάζεται ΔΗΚΟ…» … [Μα εν νεν με τις ψήφους του Καρογιαννικού ΔΗΚΟ που εκλεγηκε ο Νίκαρος στην Προεδρία της Δημοκρατίας;]…
    9. «… καλά κάνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης να θυμάται πως πολλοί από εμάς τον ψηφίσαμε για να παραδώσει έργο, όχι για να ελίσσεται μεταξύ των διαφόρων συμφεροντολογικών φραξιών του ΔΗΚΟ»… [Παραδοχή ότι το Νικούιν εν περιορισμένων ικανοτήτων, γι’ αυτό και αναγκάζεται να κρατά «και μια πισινή για το κοινοβούλιο όπου χρειάζεται συνεργασία και με άλλους για να περάσουν οι κυβερνητικές επιθυμίες»;
    10. «Πάλι με τη βοήθεια της νομικής υπηρεσίας, βρέθηκε μια λύση…»… [Μυλλοσφοτζιήσματα δηλαδίς! Έτσι θα κάμει το Νικούιν την Κύπρο μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα;]…
    11. «Στα τρία πιο πάνω ζητήματα ο πρόεδρος δε στάθηκε σε αρχές…» … [Άτε ρε, μας σοβαρά;]…
    12. «Μια πικρή γεύση παραμένει όμως»… [Αν είναι μόνο «μια» πάλι καλά!]…
    13. Κι εν κατακλείδι, η έκφραση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αποτελεί κι αυτή ένα τρόπο δικαιολόγησης των συναλλαγών των αστών πολιτικών…
    Πάντως ΕΜΕΙΣ είναι από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε «στη δίνη της αμφιβολίας και της απορίας», αλλά και της αμφισβήτησης των λόγγων και των πράξεων του Νικουθκιού! Δεν εθέλαμε να δούμε τζιαι το θερκόν το ίδιο, εκάνεν μας τζι’ η κωλοσυρμαθκιά του!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 14, 2014 07:01

      Αγαπητέ Ανεφ, το κείμενό μου ειναι μια καλόπιστη (και πιστεύω αυστηρή) κριτική για τον πρόεδρο, ο οποίος αντιμετωπίζει δύσκολες και πολύπλοκες καταστάσεις. Όπως γνωρίζεις για εμάς τους φιλελεύθερους δεν υπάρχουν «δικοί μας» και «δικοί σας» όπως για εσάς, τους κομμουνιστάς 🙂

      Κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Και όπως μπορείς να διαβάσεις, πέραν της κριτικής, αφήνω και σημάδια πως ακόμη ελπίζω (και του εύχομαι) να τα καταφέρει. Όπως ήλπιζα και για τον προηγούμενο, ο οποίος τελικά αποδείχτηκε πως ήταν ο χειρότερος πρόεδρος που είχαμε ποτέ, σωστά;

      (Φυσικά και δεν ειναι σωστά, δεν υπάρχουν κακοί αριστεροί, η κριτική μου ήταν άδικη, στρεβλωμένη από την ταξική και ιδεολογική μου προέλευση…)

      Μου αρέσει!

    • Μαρτίου 14, 2014 07:54

      «Η συνδιαλλαγή είναι στο DNA κάθε αστού!».
      Καλαμπουρίστικη διάθεση ή οϊ, Άνεφ, μεν σύρνεις έτσι τσιόφτες, έννεν καθόλου αριστερές, ή για να το πω πιο έντονα, εν τζιει που τες «αστικές»…

      Μου αρέσει!

      • Μαρτίου 14, 2014 16:55

        Blogοδεσπότα Strovoliotis & σχολιογράφε Woofis,

        Έγραψα ένα σχόλιο πέραν των 700 λέξεων κι αντί να σχολιάσετε αυτά που κατέθεσα μέσα από ερωτήσεις και τοποθετήσεις, περιοριστήκατε
        – ο πρώτος να πει ότι «το κείμενό του είναι μια καλόπιστη (και αυστηρή) κριτική για τον πρόεδρο» [όμως δεν βλέπει ότι όλ’ όσα έθιξα αποτελούν απόρροια του διαχρονικού βίου και της πολιτείας του Νίκαρου] και να πει εξυπνάδες και ειρωνείες για «την ταξική και ιδεολογική του προέλευση», και
        – ο δεύτερος να απομονώσει μια αναφορά μου «στο DNA κάθε αστού», η οποία είναι προφανές ότι έχει μεταφορική έννοια. Με το DNA εννοώ την κοινωνικοοικονομική/ταξική θέση του καθ’ ενός μας… Δεν κατάλαβα, Woofis γιατί σε πείραξε… Μάλλον γιατί το συνέδεσα με τους αστούς;

        Κατά τ’ άλλα κάποιοι είστε και υπέρ του διαλόγου…

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Μαρτίου 14, 2014 17:16

          Αγαπητέ Άνευ, έχεις δίκιο. Διάβασα το σχόλιό σου και κατ’ αρχάς είχα υπόψιν να απαντήσω σημείο με σημείο, αλλά τελικά δεν το έκανα.
          Η έλλειψη χρόνου ήταν ο ένας λόγος.
          Ο άλλος όμως είναι αυτός που τελικά ανέφερα: με πολλούς εξ αριστερών ορμώμενους φίλους με τους οποίους έμπαινα στο παρελθόν σε διάλογο, νοιώθω πλέον πως μια τέτοια άσκηση είναι αδιέξοδη. Δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογήσω όταν ο άλλος θα με «τελειώσει» και θα με «αποστομώσει» με μια ατάκα του στυλ: ό,τι και να πεις δεν αξιολογείται βάσει της αξίας του, αλλά βάσει του γεγονότος πως είσαι αστός, νεοφιλελεύθερος και καπιταλιστής!
          Αν υποσχεθείς πως δε θα καταλήξεις σε ανάλογο συμπέρασμα, θα σου απαντήσω εν εκτάσει, αφού το σχόλιο σου προσφέρεται 🙂

          Μου αρέσει!

        • Μαρτίου 15, 2014 14:40

          Strovoliotis,

          Κι ΕΓΩ προσωπικά θεωρώ την άσκηση της συζήτησης μεταξύ Ημών αδιέξοδη. Όμως σε μιαν ελεύθερη(;) συζήτηση ΔΕΝ πρέπει να μπαίνουν όροι. Γιατί κι εγώ μπορώ να θέσω θέμα [ή να χέσω χέμα που λαλεί τζι’ Χιλιππής ο Ανορχωσιάτης] για τα αξιώματα ΣΟΥ που πασάρεις μέσα από δογματικές τοποθετήσεις κι ατάκες του τύπου «ό,τι και να πεις» αυτό σύστημα έχουμε και δεν αλλάζει και στη βάση αυτού θα κάμουμε κουβέντα… Προκαθορίζεις τα πλαίσια της συζήτησης, όμως προφανώς δεν το αντιλαμβάνεσαι!

          Α, και υποσχέσεις ΔΕΝ δίνω! Μόνο με τη σύζυγο ΜΟΥ δώσαμε πριν χρόνια αμοιβαία υπόσχεση γάμου!

          Μου αρέσει!

  6. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 15, 2014 21:33

    Το πρόγραμμα με τον Χιλιππή και τους άλλους ειναι το αγαπημένο μου:) Ετσι μιλάτε τζιει κάτω;

    Το σύστημα φυσικά και *μπορεί* να αλλάξει. Και όταν αλλάξει θα μιλάμε με τους κανόνες που θα ισχύουν *τότε*. Προς το παρόν η συζήτηση, για να ε΄χει νόημα πρέπει να περιοριστεί στους κανόνες που ισχύουν στο υπάρχον σύστημα. Αυτό δεν ειναι δογματισμός, ειναι στοιχειώδες πλαίσιο λειτουργίας και διαλογισμού.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: