Skip to content

Η realpolitik της Σοβιετικής Ένωσης και το ΑΚΕΛ – του Χρυσόστομου Περικλέους.

Ιουνίου 21, 2014

 

Η realpolitik της Σοβιετικής Ένωσης και το ΑΚΕΛ  (Δυο ερωτήματα που θέτει το βιβλίο του Μ. Δρουσιώτη.)

 

 

Χρυσόστομος Περικλέους

Κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Μακάριου Δρουσιώτη ΚΥΠΡΟΣ 1974-1977: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Η realpolitik των ΗΠΑ και το διπλό παιγνίδι της ΕΣΣΔ, τέθηκαν, υπό μορφή προβληματισμού, δυο κρίσιμα ερωτήματα: Το πρώτο, το οποίο αφορούσε τη Σοβιετική Ένωση και στρεφόταν ευθέως προς τον συγγραφέα, συνίστατο στα εξής: Αν ΗΠΑ και ΕΣΣΔ εφάρμοζαν κυνικά μια realpolitik που αποσκοπούσε αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση ίδιων στρατηγικών συμφερόντων, γιατί ο συγγραφέας μιλά για διπλό παιγνίδι της Σοβιετικής Ένωσης; Η λακωνική απάντηση που έδωσε ο συγγραφέας, στα πλαίσια του ελάχιστου χρόνου που διέθετε, χρειάζεται να τύχει κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας. Ο Κίσσιντζερ, έχοντας επαναφέρει κι εμπεδώσει τον όρο –όσο και το περιεχόμενο- της realpolitik στον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, διαχώριζε πλήρως την πολιτική από οποιεσδήποτε ηθικές αρχές, είτε επενέβαινε για την ανατροπή του Αγιέντε στη Χιλή (1973), είτε επενέβαινε για στήριξη του Ισραήλ στον αραβο-ισραηλινό πόλεμο (1973), είτε τερμάτιζε την επιδρομή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ (1975), είτε αρνείτο να εμποδίσει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο (1974), είτε έκανε το παν για να ματαιώσει το εμπάργκο του Κογκρέσου κατά της Τουρκίας (1975). Αντίθετα, η Σοβιετική Ένωση, ενώ με τον ίδιο κυνισμό εφάρμοζε realpolitik στην εξυπηρέτηση στρατηγικών της συμφερόντων, επένδυε αυτή την πολιτική με τον μανδύα της διεθνιστικής αλληλεγγύης προς όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου που απειλούντο είτε από την επιδρομικότητα του ιμπεριαλισμού είτε από την αρπακτικότητα του καπιταλισμού των δυτικών μητροπόλεων. Αυτό το έκαμνε και όταν κατέπνιγε την επανάσταση της Ουγγαρίας (1956) και όταν ανέτρεπε τον Ντούπτσεκ για να ματαιώσει την «άνοιξη της Πράγας» (1968), και όταν, επί της ουσίας στήριζε την τουρκική εισβολή (1974-) προσβλέποντας, μέσα από το ρήγμα που η εισβολή δημιουργούσε στο ΝΑΤΟ, να προσεταιριστεί την Τουρκία, πράγμα που πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.

Το δεύτερο ερώτημα, το οποίο τέθηκε υπό μορφή προβληματισμού, εστίαζε στο κατά πόσον το ΑΚΕΛ, μέσα από την πλήρη συμπόρευσή του με τη Σοβιετική Ένωση, μετατρεπόταν σε ένα κόμμα υπηρέτη μιας ξένης δύναμης όταν μάλιστα η πολιτική αυτής της δύναμης έδινε διεξόδους στην Τουρκία για να αποφύγει πιέσεις των δυτικών δυνάμεων για τερματισμό της επιδρομής της κατά της Κύπρου. Κατ’ αρχήν, ο Μακάριος Δρουσιώτης παραθέτει τα γεγονότα αφήνοντας τις όποιες ερμηνείες στον αναγνώστη. Ο οποίος θα πρέπει να λάβει υπόψη του κι άλλα σημαντικά στοιχεία, που εκφεύγουν του ερευνητικού πεδίου του βιβλίου, πριν καταλήξει σε σχετικά συμπεράσματα. Μια ερμηνεία που να λαμβάνει υπόψη τον τρόπο σκέψης των ηγετικών στελεχών του ΑΚΕΛ θα εστίαζε στο γεγονός ότι έβλεπαν το Κόμμα ως τμήμα ενός παγκόσμιου διεθνιστικού κινήματος που είχε ύψιστο καθήκον τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτό τον αγώνα ήταν φυσικό να αναγνωρίζουν την πρωτοκαθεδρία –και συνακόλουθα και την καθοδήγηση- της Σοβιετικής Ένωσης, της δύναμης που επαγγελλόταν, μέσα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία. Όταν η φλόγα ενός οράματος, μιας κοινωνικής ιδεολογίας -όπως και μιας θρησκείας- αρχίζει να χάνει την αρχική της δύναμη, τότε οι άνθρωποι την φέρνουν στα μέτρα τους. Αυτό συνέβη μετά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, αυτό συνέβη και τις πρώτες δεκαετίες μετά τη ρωσική επανάσταση. Το ίδιο συνέβη και μετά τις πρώτες δεκαετίες του κυπριακού κομμουνιστικού κινήματος, του οποίου η ηρωική εποχή τελειώνει, θα ’λεγα, με το τέλος της δεκαετίας του 1940. Από κει και πέρα αρχίζει να λειτουργεί περισσότερο ως ένας οργανωτικός μηχανισμός και λιγότερο ως ένα πρωτοποριακό επαναστατικό κίνημα. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, η μοίρα όλων των μεγάλων οραματικών κινημάτων, όταν αποκτούν το αίσθημα της ασφάλειας είτε ως εξουσία είτε ως μέτοχοι της εξουσίας, να μετατρέπονται σε μηχανισμούς συντήρησης και να χάνουν τη δημιουργική τους πνοή. Το έζησα από μέσα ως μέλος του ΑΚΕΛ τη δεκαετία του 1960. Πιο πολύ η «τακτική» παρά το όραμα. Ένα κόμμα που στην κρίση της Τσεχοσλοβακίας είδε τον Ντούπτσεκ ως «πράκτορα του ιμπεριαλισμού» και τη σοβιετική εισβολή ως πράξη «διεθνιστικής αλληλεγγύης». Είχα διαβάσει στην αγγλική τη «Νέα Αριστερά» του Ερνστ Φίσερ, θεωρητικού της «άνοιξης της Πράγας». Συζητούσα κατ’ ιδίαν με συντρόφους. Αλλά κι εκείνοι που συμφωνούσαν μαζί μου για την ανάγκη εκδημοκρατισμού κι εξανθρωπισμού του σοσιαλισμού, στη συνεδρία της Ο.Β. δέχονταν σιωπηλά τις ντιρεκτίβες του Κόμματος. Διαφώνησα ανοικτά με τη σοβιετική εισβολή κι έφυγα από το Κόμμα. Άλλοι σιώπησαν κι έμειναν. Μερικοί  ταύτιζαν τη δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης με την προοπτική του σοσιαλισμού. Άλλοι ασχολούνταν με πιο πεζά πράγματα. Είχαν παιδιά να σπουδάσουν με υποτροφίες του Κόμματος… Αυτό μας φέρνει σε ένα άλλο ζήτημα, αυτό της οικονομικής εξάρτησης του ΑΚΕΛ από τη Σοβιετική Ένωση μέσα από διαδικασίες εν πολλοίς αδιαφανείς. Ήταν βέβαια αυτό ένας τρόπος να στήσει το Κόμμα έναν επαρκή οργανωτικό μηχανισμό εφόσον οι πενιχρές συνδρομές των μελών –οι μόνοι άλλοι πόροι- δεν αρκούσαν. Στο τέλος όμως η στρατιά των εμμίσθων που ζούσε από τον μηχανισμό αποξενωνόταν από την ιδεολογία και το όραμα και ταύτιζε την επιβίωσή της με τη συντήρηση του μηχανισμού. Και μπαίνομε σε μια μικροκλίμακα της realpolitik όπου ο καθένας και το συμφέρον του, η κάθε ομάδα και το συμφέρον της. Οπόταν στενεύουν οι ορίζοντες, χάνεται η καθαρή όραση που βλέπει απευθείας κι ερμηνεύει ελεύθερα κι αδιαμεσολάβητα την πραγματικότητα. Το Κόμμα είναι πλέον πιο πολύ ένας μηχανισμός συντήρησης παρά ένας χώρος αναμόχλευσης και παραγωγής ιδεών. Η ελευθερία της συνείδησης είναι βαρύ φορτίο, θα μας πει ο Ντοστογιέφσκυ στους Αδελφούς Καραμάζοβ, τόσο βαρύ ώστε οι πολλοί να το αναθέτουν σε άλλους. Ο ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής εντοπίζει στην ανθρώπινη φύση μια από τις λανθάνουσες αιτίες όλων των αυταρχισμών. Μέσα από τον Ντοστογιέφσκυ ερμήνευα τότε και τη στάση του ΑΚΕΛ έναντι του «μεγάλου αδελφού». Προσπαθώντας όμως πάντα να κατανοήσω και τα όρια των επιλογών που είχε.

Επιδέχεται ασφαλώς αυτή η στάση κι άλλες ερμηνείες αν μπουν κι άλλα δεδομένα στην εξίσωση. Δύσκολα όμως θα δικαιώσουν το ΑΚΕΛ ως ένα ελεύθερο, αδογμάτιστο, και γνήσια πρωτοποριακό κίνημα κατά την υπό εξέταση περίοδο. Ο τρόπος που η ηγεσία του Κόμματος διαχειρίστηκε τη μοίρα του τόπου και την εξουσία είτε ως συγκυβέρνηση είτε ως κυβέρνηση, ιδιαίτερα τα τελευταία δέκα χρόνια, δεν το νομιμοποιούν ως τέτοιο. Έχω όμως την ελπίδα πως οι λαϊκές δυνάμεις που στηρίζουν το ΑΚΕΛ, άνθρωποι που οραματίζονται έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο, θα βρουν τον τρόπο να υπερβούν τους μηχανισμούς και να προχωρήσουν στη νέα εκείνη σύνθεση που θα αφήνει περισσότερο χώρο στην ελευθερία, άρα και στις ανανεωτικές δυνάμεις του ανθρώπου.

 

Το κείμενο αυτό διαβάζεται μαζί με αυτό, επίσης του ιδίου συγγραφέα.

 

Για όσους έχουν ικανό χρόνο και ικανή γνώση της αγγλικής, να και ένα κειμενο που επανεξετάζει (ποιο είναι το ρήμα για τη λέξη ρεβιζιονισμός;;), το πραξικόπημα στη Χιλή.

 

Εξ όσων γνωρίζω, πρόκειται για αξιόπιστη πηγή.

Advertisements
36 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 21, 2014 10:27

    Κατι ασχετο αλλά σημαντικό! Σημερα είναι η 21- στη αριθμολογια 1και 2= 3. Δημιουργική ημερα. Αν το ψαξεις κ Στροβ θα δεις οτι εχεις αρκετα 3 δτο ποφιλ σοθ πχ γενεθλιος αριθμος και life path no, YOU DON’T HAVE TO PUBLISH THIS COMMENT!

    Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 21, 2014 13:18

    Ακόμα περιμένω απάντηση: Ποιός έκανε το πραξικόπημα και γιατί;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 22, 2014 11:30

      Αφού εχεις ακόμη απορίες, θα εισηγούμουν τα βιβλία του Μακάριου του Δρουσιώτη. Εξηγούν και την ιστορία, και τους μύθους.

      Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 21, 2014 17:58

    Πετάμε ένα «εξ όσων γνωρίζω, πρόκειται για αξιόπιστη πηγή» και ξεμπερδέψαμε. Δεν χρειάζεται να παρουσιάσουμε στοιχεία και επιχειρήματα. Μας φτάνει που τα λέει ένας ογκόλιθος της ιστορικής έρευνας [ο Μακάριος Δρουσιώτης] ή ένας μεγάλος πολιτικός αναλυτής [ο Χρυσόστομος Περικλέους], ή ακόμα κι ένας πρώην πράκτορας της CIA [ο Jack Devine] που περιγράφει σε μια έκθεση ιδεών του, [για να μην πω λαφαζανιών του], «how the U.S. government learned of the coup in Chile»! Μάνα μου ρε. Τόσο άχρηστοι ήταν οι πράκτορες της CIA στη Χιλή!
    Είναι πολύς ο κόσμος, [του εδώ blogοδεσπότη μη εξαιρουμένου] που είναι έτοιμοι να δεχτούν [γιατί τους βολεύει πολιτικά] το όποιο νέο ιδεολόγημα που αθωώνει τους αμερικάνους κι ανατρέπει “μύθους” [που η Αριστερά δημιούργησε, προφανώς εκ του μη όντος], όπως το ποιοι βολεύονταν με την ανατροπή του Μακαρίου στην Κύπρο μεθόδευσαν το χουντοφασιστικό πραξικόπημα και την τούρκικη εισβολή, κι αναλόγως και το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή… Όλ’ αυτά δεν αποτελούν απλώς επανεξέταση της ιστορίας, αλλά ξεκάθαρη διαστρέβλωση και παραποίηση της. Κι το αυτό επιχειρούν εδώ και χρόνια και οι δημοκράτες ευρωπαίοι εταίροι μας οι οποίοι αποκαθιστούν στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες κάθε φασίστα ή/και συνεργάτη των ναζί, ή στηρίζουν ακόμα και φιλο-φασιστικές κυβερνήσεις [βλέπε Ουκρανία]…

    Για τη Χιλή [και τα εκεί προ, κατά και μετά το φασιστικό πραξικόπημα γεγονότα] συστήνω σ’ όλους [ακόμα και σ’ εκείνους που την έχουν ήδη δει] την εξαιρετική ταινία του έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά “Ο Αγνοούμενος”
    Κι επίσης εδώ σ’ αυτό το link [http://www.haravgi.com.cy/site-article-54604-gr.php] υπάρχει κι ένα σχετικό με τις λαφαζανιές του Jack Devine, αρθράκι…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 22, 2014 11:44

      Αγαπητέ Άνευ, από όσο γνωρίζω, το Foreign Affairs στο οποίο παραπέμπω για το δημοσίευμα για τη Χιλή, διαβάζεται από το σύνολο των διπλωμάτων .
      Πιθανολογώ πως το διαβάζουν και οι περί των διεθνών σχέσεων στο ΑΚΕΛ γιατί ακόμη και να μην συμφωνείς με τα κείμενα, παίρνεις μια πολύ καλή μυρωθκιάν.
      Το βόλεμα μάλλον αντίστροφα πάρει: κάποιοι από εμάς θεωρούν κάποιες αφηγήσεις της ιστορίας ως θέσφατες. Έρχονται στοιχεία που τις ανατρέπουν, πάλι ήταν σωστές οι αφηγήσεις που πάντα πίστευαν!
      Μάλλον κάτι προβληματικό υπάρχει εδώ!
      Αναφορικά με τη Χιλή πάντως, καλό είναι να γνωρίζεις πως κατά την παρουσίαση του βιβλίου του, ο Δρουσιώτης έκανε σχετική αναφορά λέγοντας πως για αυτή τη χώρα υπάρχουν αποδείξεις εμπλοκής της CIA. Διάβασες τουλάχιστον το κείμενο στο οποίο παραπέμπω; (Εγώ πάντως δηλώνω πως *δεν* γνωρίζω αρκετά για να έχω ολοκληρωμένη άποψη).
      Οι εταίροι μας στην ΕΕ προωθούν στην εξουσία φασίστες στην Ουκρανία, ε; ή μήπως η αποχή της χώρας από δημοκρατικές διαδικασίες λόγω κουμμουνισμού ήταν ένας τους λόγους που οδήγησαν στην ανάδειξη αυτών των επικίνδυνων ακροδεξιών;
      Το κείμενο στη Χαραυγή δύσκολα μπορεί να αξιολογηθεί – η προπαγάνδα και τα συνθήματα δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.

      Μου αρέσει!

      • Maria permalink
        Ιουνίου 22, 2014 22:17

        «Οι εταίροι μας στην ΕΕ προωθούν στην εξουσία φασίστες στην Ουκρανία, ε; ή μήπως η αποχή της χώρας από δημοκρατικές διαδικασίες λόγω κουμμουνισμού ήταν ένας τους λόγους που οδήγησαν στην ανάδειξη αυτών των επικίνδυνων ακροδεξιών;»

        Με βάση τη λογική σου η Ευρώπη η δημοκρατική πως γίνεται να έχει φασίστες και νεοναζί? Επίσης δεν απάντησες γιατί η δημοκρατικότατη Ευρώπη τους στηρίζει αυτούς τους «ελλειματικούς δημοκράτες» της Ουκρανίας?

        Η προσπάθεια σου είναι 10 με τόνο πάντως….

        Μου αρέσει!

        • Ιουνίου 22, 2014 23:21

          Strovoliotis,

          Συμπληρωματικά στα όσα αναφέρει η σχολιογράφος Maria, πιο πάνω:
          Στη Γαλλία, που είναι και η χώρα που γέννησε την αστική δημοκρατία [με ποταμούς αίματος όμως –βλέπε περίοδο της “Τρομοκρατίας” επί Ροβεσπιέρου], γιατί το ακροδεξιό κόμμα της Λεπέν είχε τόση σημαντική άνοδο και ξεπέρασε το 20%; Μήπως έχουν κι εκεί ελλείμματα δημοκρατίας ή τους έμεινε από τον καιρό του Ροβεσπιέρου; Try again!

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 06:49

          Μαρία, από ότι ίσως και εσύ να θυμάσαι, όταν ανέβηκαν στην εξουσία οι ακροδεξιοί στη Ρωσία, οι Ευρωπαίοι πήραν μέτρα εναντίον της χώρας, και αν προσέξεις στην ανάρτηση Άνευ, γράφω πως αυτός ήταν ένας από τους λόγους. Συνεπώς νοιώθω πως ειμαι καλυμμένος.

          Φαινόμενα ακροδεξιάς υπάρχουν παντού και είναι φυσικά πολυδιάστατα.

          Μου αρέσει!

        • AnefOriwn permalink
          Ιουνίου 25, 2014 11:09

          Strovoliotis ,
          Για τη Γαλλία τι μέτρα παίρνουν;

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 18:56

          Το πιο πάνω σχόλιο μου αναφέρεται λανθασμένα στη Ρωσία, εννοούσα την Αυστρία του Χαίντερ νομίζω τον λέγανε. Στη Γαλλία δεν έχουμε κυβέρνηση ακροδεξιών ακόμη.

          Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 21, 2014 17:59

    Και δυο – τρία σχόλια για το άρθρο του μέγα πολιτικού αναλυτή Περικλέους, το οποίο στην ουσία αποτελεί κριτική προς το ΑΚΕΛ, παρά ανάλυση του βιβλίου του Δρουσιώτη:

    1. Γράφει [ο Περικλέους]: «Κατ’ αρχήν, ο Μακάριος Δρουσιώτης παραθέτει τα γεγονότα αφήνοντας τις όποιες ερμηνείες στον αναγνώστη»… — Γεγονότα είναι το χουντοφασιστικό πραξικόπημα και η τούρκικη εισβολή που έχουν και συγκεκριμένους θύτες… Ο Δρουσιώτης δεν τα παραθέτει απλώς, αλλά στη βάση συγκεκριμένων εγγράφων, κάμνει ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ εκτιμήσεις και ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΆ τα ερμηνεύει… Και το ανάλυσα αυτό [με βάση τη συνέντευξη του στη Ελίτα σε δύο αναρτήσεις μου, τις οποίες θα βρείτε αν πατήσετε στα links http://aneforiwn.blogspot.com/2014/06/552014-persona.html και http://aneforiwn.blogspot.com/2014/06/562014-2002.html

    2. Γράφει επίσης [ο Περικλέους]: «Όταν η φλόγα ενός οράματος, μιας κοινωνικής ιδεολογίας -όπως και μιας θρησκείας- αρχίζει να χάνει την αρχική της δύναμη…» — Ατυχέστατη η έμμεση σύγκριση που επιχειρεί της Κομμουνιστικής ιδεολογίας με την όποια θρησκεία. Ενδεικτικό κι αυτό της γενικότερης προσπάθειας για την εξ αριστερών [λέμε τώρα] αποϊδεολογικοποίηση της κοινωνίας…

    3. Γράφει ακόμα: «Το έζησα από μέσα ως μέλος του ΑΚΕΛ τη δεκαετία του 1960 […] Διαφώνησα ανοικτά με τη σοβιετική εισβολή κι έφυγα από το Κόμμα…» — Για να πάει σ’ ένα δεξιότερο κόμμα, την ΕΔΕΚ;

    4. Αντιγράφοντας ή ερμηνεύοντας τον Ντοστογιέφσκι [δεν είμαι σε θες να το επιβεβαιώσω, αλλά δεν έχει σημασία] μας λέει [ο Περικλέους και πάλι]: «Η ελευθερία της συνείδησης είναι βαρύ φορτίο…» — H συνείδηση και η ελευθερία είναι κάτι το μεταφυσικό ή είναι δημιούργημα συγκεκριμένων υλικών καταστάσεων και αναγκών; Και το ερώτημα αυτό τίθεται να απαντηθεί απ’ όποιο αισθάνεται ή/και λειτουργεί σαν Αριστερός…

    5. Και καταλήγει [ο Περικλέους]: «Έχω όμως την ελπίδα πως οι λαϊκές δυνάμεις που στηρίζουν το ΑΚΕΛ, άνθρωποι που οραματίζονται έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο, θα βρουν τον τρόπο να υπερβούν τους μηχανισμούς και να προχωρήσουν στη νέα εκείνη σύνθεση που θα αφήνει περισσότερο χώρο στην ελευθερία, άρα και στις ανανεωτικές δυνάμεις του ανθρώπου». — Δεν μας λες κύριε Περικλέους για ποια «ελευθερία» μιλάς; Αυτήν που καταργεί κάθε εργασιακό κεκτημένο και δικαίωμα με σκοπό για να ορθοποδήσει ο καπιταλισμός και που εξαναγκάζει τους ανθρώπους να αποδεχτούν ότι μπορούν να ζήσουν με 480 ευρώ τον μήνα και να βρουν τρόπους για να το πράττουν; [Προφανώς με νερό, αέραν κουπανιστόν και να ζουν σε τσσιατίριν]…

    Μου αρέσει!

    • Ιουνίου 22, 2014 00:30

      Δεν θα ήθελα να αναμοχλεύσω τα πάθη που βασανίζουν την ακελική αριστερά μέσα απο την άσφαιρη εκ καθηκοντος υπεράσπιση της απο τον συμπαθή κατά τα άλλα, Άνευ Ορίων και ονόματος. Ο υποτιμητικός και προσβλητικός ωστόσο τρόπος με τον οποίο καταφέρεται στο πρόσωπο του κ. Περικλέους με αναγκάζουν να παρέμβω. Ίσως ο ακελικός φίλος να μην γνωρίζει την επιστημονική προσφορα στην Κύπρο και το κυπριακο του κ. Περικλέους, στην εξαιρετικής ποιότητας σειρά των εκδόσεων Παπαζήση την οποία υπεύθυνα και επιτυχημένα για πολλά χρόνια τώρα επιμελείται. Στην σειρά μάλιστα αυτή υπάρχει και δικό του πολυσέλιδο ιστορικο βιβλίο που δείχνει αν μη τι άλλο τις γνώσεις και την επιστημονική συγκρότηση του σεμνότατου αυτου αγωνιστή και ανιδιοτελή πατριώτη. Όταν λοιπόν μας χαρακτηρίζει μια τέτοια στοιχειώδης άνευ ορίων άγνοια, κρείττον το σιγάν…

      Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 22, 2014 02:26

        Κύριε Antonis Κoursoumpa,

        Στην παρέμβαση ΜΟΥ απεύθυνα συγκεκριμένα ερωτήματα στη βάση του άρθρου του Χρυσοστόμου Περικλέους. Φυσικά δεν περίμενα ότι θα ΜΟΥ απαντούσε καθώς δεν ξέρω καν αν παρακολουθεί το Blog του Strovolioti… Τα ερωτήματα ΜΟΥ είναι ξεκάθαρα πολιτικά και καμία σχέση έχουν με την επαγγελματική δραστηριότητα του κυρίου Περικλέους. Γι’ αυτό και διερωτούμαι γιατί κάμνετε αναφορά σ’ αυτήν… Απ’ εκεί και πέρα πρώην Ακελικέ φίλε, αφού αισθανθήκατε την ανάγκη να υπερασπιστείτε τον πρώην Ακελικό, κύριο Περικλέους, πιο παραγωγικό και ουσιαστικό θα ήταν να λέγατε δυο-τρία λόγια πάνω στα ζητήματα που έθεσα…
        Πάντως ο “τίτλος” πρώην Ακελικός ΔΕΝ κάμνει ΚΑΝΕΝΑΝ [επιστημονική] αυθεντία γι’ αυτά που λεει και γράφει (επι)κρίνοντας το ΑΚΕΛ… Εκτιμήσεις, κρίσεις και συμπεράσματα εκφράζει κι αυτός μέσα από τη δική του κοσμοθεώρηση, όπως στο κάτω – κάτω (δια)πράττουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ… Κι όταν γράφουμε και μιλούμε δημόσια υποκείμεθα ΟΛΟΙ σε κρίσεις, επικρίσεις, μομφές κι ακόμα και ειρωνείες, γι’ αυτό και τα περί «σεμνότατου […] αγωνιστή και ανιδιοτελή πατριώτη», αποτελούν προσπάθεια [ΣΟΥ] για παραχώρηση “ασυλίας” και αποτροπή της όποιας κριτικής. [Ο κύριος Περικλέους είναι μήπως καμιά ιερή αγελάδα;]… Αντιλαμβάνομαι ότι εκείνο που [ΣΕ] ενοχλείσαι ιδιαίτερα, κύριε Κoursoumpa, είναι προφανώς η έκφραση ΜΟΥ περί «του μέγα πολιτικού αναλυτή Περικλέους». Τούτη θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ειρωνική, ή/και ως «υποτιμητική και προσβλητική», από τους όποιους προκατειλημμένους κι αλάνθαστους πάπες, που ως Μεσσίες προσπαθούν μέσα από τη μοναδικότητα τους να μάς σώσουν. Μήπως τελικά, “όποιος έχει μούγιαν μουγιάζεται”
        Με τον ίδιο τρόπο, δηλ. ως «υποτιμητική και προσβλητική», θα μπορούσα να εκλάβω κι εγώ την αναφορά του κου Antonis για b>«άσφαιρη εκ καθηκοντος υπεράσπιση της απο τον συμπαθή κατά τα άλλα, Άνευ Ορίων και ονόματος» [θεωρεί αμάρτημα η ανωνυμία ΜΟΥ;], αλλά δεν με απασχολεί γιατί δεν ήταν αυτή η ουσία της παρέμβασης ΜΟΥ. Τα ερωτήματα ΜΟΥ είν’ εκεί και στέκουν! Ο κορνιαχτός του κυρίου Κουρσουμπά δεν τα κάλυψε!

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Ιουνίου 22, 2014 11:48

        Αντώνη, είμαι σίγουρος πως ο ΑΚΕΛικός φίλος γνωρίζει! Σίγουρα 😉

        Μου αρέσει!

        • Ιουνίου 22, 2014 23:23

          Μπορείτε να ΜΕ πείτε τί είναι αυτό που «ο ΑΚΕΛικός φίλος γνωρίζει», αλλά ΔΕΝ το πήρε πρέφα;

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 06:54

          Ο ΑΚΕΛικός φίλος γνωρίζει την σοβαρότητα και ποιότητα του Χρυσόστομου Περικλέους, αλλά τον επικρίνει γιατί τόλμησε να γράψει σε βάρος του ΑΚΕΛ…

          Μου αρέσει!

        • AnefOriwn permalink
          Ιουνίου 25, 2014 11:07

          Strovoliotis

          ΕΓΩ τον Χρυσόστομο Περικλέους εν πολιτικά που τον κρίνω κι όχι την όποια «σοβαρότητα και ποιότητα» ΤΟΥ. Και πιστεύω ότι δικαιούμαι να αξιολογήσω και να κρίνω [είτε θετικά είτε αρνητικά] τις επικρίσεις του για το ΑΚΕΛ. Δεν χρειάζομαι ούτε την δική ΣΟΥ άδεια, ούτε και του οποιουδήποτε άλλου…

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 19:00

          Εννοείται! Έλα όμως που *δεν* υπάρχει πιθανότητα σε αυτό το σύμπαν να πει κάποιος κάτι τεκμηριωμένο ή όχι σε βάρος του ΑΚΕΛ και να μη θυμώσεις. Εξ άλλου γνωρίζουμε όλοι πως το ΑΚΕΛ ειναι διαχρονικά αλάνθαστο 🙂

          Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 22, 2014 11:47

      Άνευ, δυο σύντομες παρατηρήσεις για το δευτερο σχόλιο:

      Είναι κακό που έφυγε ο Περικλέους από το ΑΚΕΛ, διαφωνώντας με τη στήριξη του κόμματος σε μια εγκληματική ενέργεια;

      Βλέπω ότι το ψεύδος των 480 ευρώ τον μήνα εμπεδώνεται…

      Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 22, 2014 23:40

        Strovoliotis,

        Μερικά σύντομα σχόλια και ερωτήματα:
        1. Δεν βλέπω να χαρακτηρίζεις με την ίδια θερμή ως «εγκληματική ενέργεια», κι ανάλογες πράξεις και ενέργειες των φιλών ΣΟΥ των Δυτικών [αμερικανών, ευρωπαίων, ΝΑΤΟϊκών], όπως οι επεμβάσεις, εισβολές και πραξικοπήματα, σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Χιλή, Ουκρανία [με όποιο τρόπο κι αν γίνονται αυτές]…
        2. Το «εγκληματική ενέργεια» [για την επέμβαση των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968] είναι πολύ βαριά κουβέντα και προσωπικά δεν την αποδέχομαι. Όμως γιατί δεν την εντάσεις κι αυτή σε μια realpolitik;
        3. Και βεβαίως ήταν δικαίωμα του Περικλεούς να φύγει από το ΑΚΕΛ όταν διαφωνούσε προφανώς σε πολλά ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα. Όπως έφυγε κι ακολούθως από την ΕΔΕΚ. Μήπως όμως [διερωτούμαι ΕΓΩ ο έχων απορίες πολλές] δεν του κάθονται οι συλλογικότητες και θέλει να λειτουργεί ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ; Δικαίωμα του κι αυτό, όμως σεβαστείτε και το δικό ΜΑΣ δικαίωμα να λειτουργούμε διαφορετικά και να μην αποδεχόμαστε τις ιδέες, σκέψεις κι απόψεις κάποιων ως πανάκεια!
        4. Παρά να αφορίζεις και να συνθηματολογείς με τοποθετήσεις του τύπου «βλέπω ότι το ψεύδος των 480 ευρώ τον μήνα εμπεδώνεται», μπορείς να ΜΑΣ αναλύσεις τι ΕΣΥ αντιλαμβάνεσαι, μ’ αυτό το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα των 480 ευρώ;

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 07:06

          Άνευ, τι σχέση έχουν όλες αυτές οι εισβολές με τον Χρυσόστομο;

          Δεν θα σχολιάσω καμιά εξ αυτών των εισβολών γιατί δεν είναι το θέμα μας – πέραν του γεγονότος πως επεμβάσεις τρίτων χωρών σε άλλες γενικά ειναι εγκληματικές ενέργειες, αν και πάντα υπάρχουν διαβαθμίσεις. Όταν αναδημοσιεύω κείμενα το κάνω για να μαθαίνω και εγώ από τον πιθανό διάλογο που ακολουθεί.
          Για τα 480 απαξιώ: γνωρίζεις πολύ καλά πως πρόκειται για την πιο αριστερή κίνηση που έγινε ποτέ από κυβέρνηση, αλλά δεν πρόκειται να το παραδεχτείς ποτέ, έτσι;

          Μου αρέσει!

        • AnefOriwn permalink
          Ιουνίου 25, 2014 11:02

          Strovoliotis

          Την αναφορά σε «εγκληματική ενέργεια» ΕΣΥ τι έκανες κι όχι ο Χρυσόστομος Περικλέους(!), γι’ αυτό και απευθύνθηκα σ’ ΕΣΕΝΑ. Μεν παίζεις, οίον, πελλόν, όπως έκαμε με τες άλλες εισβολές [στις οποίες αναφέρθηκα] περιοριζόμενος να πεις «δεν θα σχολιάσω καμιά εξ αυτών των εισβολών γιατί δεν είναι το θέμα μας», συν κάποιες άλλες γενικολογίες…

          Για το ΕΕΕ [το Ελάχιστο Επίδομα Εξαθλίωσης] των 480 ευρώ θα καταθέσω λίαν συντόμως κι αναλυτικά τις απόψεις ΜΟΥ. ΕΓΩ δεν βλέπω ΚΑΜΙΑ «αριστερή κίνηση», αλλά αντιθέτως βλέπω μία καθετή μείωση του ορίου της φτώχειας σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα… Άσε που δεν πείθουν ΚΑΝΕΝΑ [οι κυβερνώντες] ότι δεν θα γίνει περαιτέρω κούρεμα των κοινωνικών παροχών για να ισοπεδωθούν ΟΛΟΙ… Γι’ αυτό ξαπόλα τα κολπάκια με τα «απαξιώ»

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 19:12

          Ρε φίλε τι θέλεις;
          Θεωρώ εγκληματική ενέργεια να επέμβει μια χώρα σε άλλη, και αυτό περιλαμβάνει και την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση, και ναι, είναι όλες εγκληματικές ενέργειες, και ναι, όποιος δε συμφωνεί με αυτό μάλλον έχει δυο μέτρα και δυο σταθμά.
          Για το ΕΕΕ βλέπεις «μία καθετή μείωση του ορίου της φτώχειας σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα».
          Θα μπορούσες να μας πεις πως; Ή πρόκειται για τη συνήθη συντηρητική σου αντίδραση, που δεν δέχεσαι να αλλάξει τίποτα και πουθενά που βελτιώνει τη λειτουργία του κράτους;
          Γιατί βλέπεις ο Κυρίτσης που άκουγα τις προάλλες μάλλον δεν έβρισκε επιχειρήματα και αράδιαζε ασυναρτησίες. Ίσως μπορείς να φτιάξεις κάποια χρήσιμα επιχειρήματα για να χρησιμοποιεί και εκείνος 🙂
          Τέλος, νομίζω γνωρίζεις πάρα πολύ καλά πως το όποιο κούρεμα στις κοινωνικές παροχές έγινε κυρίως από τους προηγούμενους, ή προκλήθηκε από την άθλια διαχείριση των προηγουμένων και κρατήθηκε από τους παρόντες (αναλόγως) στο ελάχιστο, και ξέρεις πως επειδή ο κόσμος δεν λειτουργεί όπως τον καταλαβαίνεις εσύ, πως το κούρεμα των καταθέσεων που μέτρησε τα πολλά δις, έγινε στον πλούτο, αλλά αυτό δεν ταιριάζει στα συντηρητικά σου στερεότυπα, συνεπώς το κάνουμε γαργάρα!

          Μου αρέσει!

  5. Avitus permalink
    Ιουνίου 22, 2014 09:51

    http://www.foreignpolicy.com/articles/2013/08/19/map_7_confirmed_cia_backed_coups

    https://www.cia.gov/library/reports/general-reports-1/chile/#6

    «Support for Coup in 1970. Under “Track II” of the strategy, CIA sought to instigate a coup to prevent Allende from taking office after he won a plurality in the 4 September election and before, as Constitutionally required because he did not win an absolute majority, the Chilean Congress reaffirmed his victory. CIA was working with three different groups of plotters. All three groups made it clear that any coup would require the kidnapping of Army Commander Rene Schneider, who felt deeply that the Constitution required that the Army allow Allende to assume power. CIA agreed with that assessment. Although CIA provided weapons to one of the groups, we have found no information that the plotters’ or CIA’s intention was for the general to be killed. Contact with one group of plotters was dropped early on because of its extremist tendencies. CIA provided tear gas, submachine-guns and ammunition to the second group. The third group attempted to kidnap Schneider, mortally wounding him in the attack. CIA had previously encouraged this group to launch a coup but withdrew support four days before the attack because, in CIA’s assessment, the group could not carry it out successfully.

    Awareness of Coup Plotting in 1973. Although CIA did not instigate the coup that ended Allende’s government on 11 September 1973, it was aware of coup-plotting by the military, had ongoing intelligence collection relationships with some plotters, and—because CIA did not discourage the takeover and had sought to instigate a coup in 1970—probably appeared to condone it. There was no way that anyone, including CIA, could have known that Allende would refuse the putchists’ offer of safe passage out of the country and that instead—with La Monedam Palace under bombardment from tanks and airplanes and in flames—would take his own life.

    Knowledge of Human Rights Violations. CIA officers were aware of and reported to analysts and policymakers in 1973 that General Pinochet and the forces that overthrew the Allende Government were conducting a severe campaign against leftists and perceived political enemies in the early months after the coup. Activities of some security services portended a long-term effort to suppress opponents. In January 1974, CIA officers and assets were tasked to report on human rights violations by the Chilean government.»

    Δεν ήταν και ακριβώς αθώες περιστέρες. Σχεδιάζαν πραξικόπημα που το 1970 αλλά δεν τους βγήκε, το 1973 έγινε εν γνώσει τους, αλλά δεν είχαν άμεση εμπλοκή. Όμως την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την εκστρατεία υπομόνευσης του Alliente που την βάζουμε;

    Όντως η ιστορία είναι λιγάκι πιο μπερδεμένη, παρά μια απλή μανιχαΐστική ανάγνωση, αλλά μην τρελλαθούμε εντελώς. Εν τω μεταξύ στο ίδιο τεύχος του Foreign Affairs υπάρχει και άρθρο για το πραξικόπημα του 1953 στο Ιράν, για το οποίο υποτίθεται οι ΗΠΑ δεν ευθύνονται. Παρόλο ότι η ίδια η CIA παραδέκτηκε.

    http://www.foreignpolicy.com/articles/2013/08/18/cia_admits_it_was_behind_irans_coup

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 22, 2014 10:34

    (Αυτό το έκαμνε και όταν κατέπνιγε την επανάσταση της Ουγγαρίας (1956) και όταν ανέτρεπε τον Ντούπτσεκ για να ματαιώσει την «άνοιξη της Πράγας» (1968), και όταν, επί της ουσίας στήριζε την τουρκική εισβολή (1974-) προσβλέποντας, μέσα από το ρήγμα που η εισβολή δημιουργούσε στο ΝΑΤΟ, να προσεταιριστεί την Τουρκία, πράγμα που πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.)

    Πράγμα που πέτυχε σε μεγάλο βαθμό; Πότε και πώς έγινε αυτό; Εξηγείστε μας λίγο ρε παιδιά.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 22, 2014 11:52

      Οι σχέσεις Τουρκίας – Σοβιετικής Ένωσης και τώρα Ρωσία πάνε από το καλό στο καλύτερο. Δεν είναι λογικό λοιπόν η Ρωσία να επιδιώκει τη διαιώνιση του Κυπριακού προβλήματος; Ένα προβλημα που επηρεάζει και τις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ αλλά και τη λειτουργία του ΝΑΤΟ.

      Μου αρέσει!

      • Avitus permalink
        Ιουνίου 22, 2014 12:39

        Ακόμα και αν αφαιρέσουμε το Κυπριακό οι σχέσεις Τουρκίας – ΕΕ θα παραμείνουν εξίσου περίπλοκες και προβληματικές. Ουσιαστικά κανένας δεν θέλει την Τουρκία στην ΕΕ, λόγω μεγέθους, συνόρων, πληθυσμού και Ισλάμ. Αλλά ουδείς έχει τα κότσια να το παραδεχθεί για αυτό προβάλλουν το Κυπριακό ως άλλοθι. Η μισή Ευρώπη ακόμα να χωνέψει το 2004 και το 2008 και θα πάνε να απορροφήσουν την Τουρκία που σήμερα έχει σύνορα με Συρία, Ιράκ, Ιράν και την Αλ-Κάιντα;

        Οι σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας είναι ρεάλ πολιτικ, πουλώ σου αέριο, αγόραζω το, είστε καλός προορισμός για τον τουρισμό μας, καλοκρατούμε σας επειδή είσαστε τσας πιο μεγάλοι που λόου μας. Στη Συρία δεν τους βλέπω να έχουν καλές σχέσεις. Εμπορικά θα υπάρχουν πάντα περιθώρια συνεργασίας, αλλά γεωπολιτικά ανήκουν σε αντίθετα στρατόπεδα. Για αυτό και η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει έταιρος της Ρωσίας, εξ ου και η απορία του ανώνυμου πιο πάνω (καθώς και η δική μου).

        Ακόμα να καταλάβω πως επηρεάζεται η λειτουργία του ΝΑΤΟ λόγω Κυπριακού. Ίσως να μεγαλοποιούμε το ρόλο μας ακόμα και εδώ. Ναι είχαμε ένα εμπάργκο κατά της Τουρκίας για λίγα χρόνια και μετά ήρθηκε και έζησαν όλοι καλά, και εμείς χειρότερα. Το ΝΑΤΟ έχει πιο σοβαρές ασχολίες και αποστολή από το να ασχολείται με μια βραχονησίδα. Κατά το ρεάλ πολιτίκ το Κυπριακό είναι λυμμένο και κάποιοι ακόμα κάμνουν όνειρα.

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 22, 2014 13:29

          Ναι, η Κύπρος μπαίνει από πολλούς ως άλλοθι, άρα δεν είναι αυτό ένα κίνητρο για μας να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να τους εκθέσουμε;
          Γιατί κατ’ αναλογία και αυτοί οι ευρωπαίοι που αναφέρεις λειτουργούν όπως τους Ρώσους: τους συμφέρει άλυτο το Κυπριακό!

          Η Τουρκία εδώ και χρόνια προβάλλει προσκόμματα μέχρι και βέτο στην ανάπτυξη των σχέσεων ΕΕ και ΝΑΤΟ λόγω της παρουσίας της Κύπρου στην ΕΕ.

          Μου αρέσει!

  7. Avitus permalink
    Ιουνίου 22, 2014 11:26

    https://www.cia.gov/library/reports/general-reports-1/chile/#6

    «While Allende was in office, the 40 Committee approved the redirection of “Track I” operations that—combined with a renewed effort to support the PDC in 1971 and a project to provide support to the National Party and Democratic Radical Party in 1972—funneled millions of dollars to strengthen opposition political parties. CIA also provided assistance to militant right-wing groups to undermine the President and create a tense environment.

    Support for Coup in 1970. Under “Track II” of the strategy, CIA sought to instigate a coup to prevent Allende from taking office after he won a plurality in the 4 September election and before, as Constitutionally required because he did not win an absolute majority, the Chilean Congress reaffirmed his victory. CIA was working with three different groups of plotters. All three groups made it clear that any coup would require the kidnapping of Army Commander Rene Schneider, who felt deeply that the Constitution required that the Army allow Allende to assume power. CIA agreed with that assessment. Although CIA provided weapons to one of the groups, we have found no information that the plotters’ or CIA’s intention was for the general to be killed. Contact with one group of plotters was dropped early on because of its extremist tendencies. CIA provided tear gas, submachine-guns and ammunition to the second group. The third group attempted to kidnap Schneider, mortally wounding him in the attack. CIA had previously encouraged this group to launch a coup but withdrew support four days before the attack because, in CIA’s assessment, the group could not carry it out successfully.

    Awareness of Coup Plotting in 1973. Although CIA did not instigate the coup that ended Allende’s government on 11 September 1973, it was aware of coup-plotting by the military, had ongoing intelligence collection relationships with some plotters, and—because CIA did not discourage the takeover and had sought to instigate a coup in 1970—probably appeared to condone it. There was no way that anyone, including CIA, could have known that Allende would refuse the putchists’ offer of safe passage out of the country and that instead—with La Monedam Palace under bombardment from tanks and airplanes and in flames—would take his own life.

    Knowledge of Human Rights Violations. CIA officers were aware of and reported to analysts and policymakers in 1973 that General Pinochet and the forces that overthrew the Allende Government were conducting a severe campaign against leftists and perceived political enemies in the early months after the coup. Activities of some security services portended a long-term effort to suppress opponents. In January 1974, CIA officers and assets were tasked to report on human rights violations by the Chilean government.»

    Δεν είχαν άμεση εμπλοκή στο πραξικόπημα του 1973, αλλά καλλιέργησαν τις συνθήκες, τις συνεργασίες και την κατάλληλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Επισής είναι εμφανές ότι έπεσε και παραδάκι και διάφορα άλλα. Επομένως να το παίζουν αθώες περιστέρες δεν τους παίρνει.

    Η ιστορία είναι πάντα πιο περίπλοκη από ότι θα ηθέλαμε, δεν είναι μυθιστόρημα, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να ξεπλυθούν.

    Σωστή και η παρατήρηση του ανώνυμου, πως ακριβώς προσεταιρίστηκε η Τουρκία από την Σοβιετική Ένωση;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 22, 2014 11:59

      Σίγουρα είναι περίπλοκη η ιστορία, και όπως έγραψα και πιο πάνω δεν είμαι ειδικός για τη Χιλή. Με ενοχλεί όμως η μονόπλευρη ανάγνωση των γεγονότων: «Η Αμερική και ο ιμπεριαλισμός φταίνε για όλα», αθωώνοντας τα ντόπια παλιόπαιδα, και τις τοπικές αποτυχίες των δημοκρατικών συστημάτων.

      Και εννοείται, πως οι Αμερικάνοι δεν ήταν αθώοι. Επενέβαιναν και ανακάτωναν *και* τότε και τώρα – ίσως όμως τώρα πια τα συμφέροντα τους να ειναι λιγότερο μονόπλευρα

      Μου αρέσει!

      • Maria permalink
        Ιουνίου 22, 2014 22:24

        «ίσως όμως τώρα πια τα συμφέροντα τους να ειναι λιγότερο μονόπλευρα»

        Αυτή φαντάζομαι είναι η επιστημονική σας διάγνωση, βασισμένα σε εμπεριστατομένες ιστορικές έρευνες.

        Επιστημονικό συμπέρασμα: έ, αφού έφταιγαν άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, τώρα μπορούμε να διαλέξουμε χωρίς «προκαταλήψεις» ξανά τους άσπρους.

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 07:11

          Ξέρουμε πάντως πως οι «κόκκινοι» έχουν συμφέροντα που ειναι σταθερά αντίθετα με τα δικά μας.

          Μου αρέσει!

        • AnefOriwn permalink
          Ιουνίου 25, 2014 10:48

          Ακόμα ένα αξίωμα της κυπριακής Δεξιάς, που αναπαράγει ο Strovoliotis ! Σήμερα έχουμε την καπιταλιστική Ρωσσία κι όχι την Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, άρα οι ρώσσοι ΔΕΝ είναι ούτε κόκκινοι, αλλά ούτε και “κόκκινοι”…

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Ιουνίου 25, 2014 19:15

          Ρε κουμπάρε, φέρνεις τον διάλογο σε επίπεδο Λάζαρου Μαύρου! Είτε Ρωσία,είτε Σοβιετική Ένωση, η ουσία ειναι πως το Κυπριακό τους συμφέρει να μείνει για πάντα άλυτο και έχουν κάθε λόγο να προβάλλουν προσκόμματα! Αν δεν το αντιλαμβάνεσαι ειλικρινά πάω πάσο!

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: