Skip to content

Ένας τραπεζίτης απαντά.

Αύγουστος 31, 2014

Αποποίηση:  Εννοείται φυσικά πως ο γράφων *δεν* ανήκει στην ευγενή τάξη (όχι με την μαρξιστική έννοια)  των τραπεζιτών.

Λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης όμως που με φέρνει πολύ συχνά σε επαφή με τράπεζες, αλλά κυρίως λόγω της ανάγκης να απαντηθούν διάφορα ανακριβή, ή ημιμαθή σχόλια και δημοσιεύσεις στα οποία εμπλέκομαι μέσω του ιστολογίου, στα κοινωνικά δίχτυα ή δια ζώσης, χρησιμοποίησα όση γνώση έχω, έψαξα και  λίγο το θέμα και θα προσπαθήσω να σας  παρουσιάσω εδώ όσο πιο καλά γίνεται τι έμαθα.

Σημειώστε πως το κείμενο δεν διεκδικεί ακαδημαϊκή δικαίωση, είναι περισσότερο beta πληροφοριακό υλικό και θα χαρώ να δω προσθήκες, ή διορθώσεις όπου προκύπτει ανάγκη για κάτι τέτοιο.

Για να προκύψουν βεβαίως απαντήσεις, πρέπει να γίνουν και ερωτήσεις, και συνεπώς θα χρησιμοποιήσω αυτό το εργαλείο.

Η «δημιουργία» λεφτών από τις τράπεζες.

–              Είναι αλήθεια πως μια τράπεζα μπορεί να δημιουργήσει λεφτά από το μηδέν;  Έχω ακούσει πως με μια κατάθεση 10 ας πούμε ευρώ, μια τράπεζα μπορεί να «δημιουργήσει» δάνεια μέχρι και 100 ευρώ κάθε φορά.

Αν κάποιος πάρει την πραγματικότητα επιλεκτικά, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω πρόθεσης  – όπως κάνουν πάρα πολλοί, ναι, είναι δυνατόν να εξαχθεί αυτό το συμπέρασμα.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα και ας προσπαθήσαμε να δούμε τη διαδικασία από την αρχή.

Έχω εξοικονομήσει  €1000 και κρίνω πως είναι καλή ιδέα να τα καταθέσω για ασφάλεια και κέρδος σε  κάποια εμπορική τράπεζα. Όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η πράξη, η δική μου κατάθεση είναι ουσιαστικά *χρέος* της τράπεζας προς εμένα και άρα φαίνεται στην πλευρά του παθητικού στον ισολογισμό της.

Αναλόγως της προέλευσης των λεφτών η τράπεζα μπορεί να δανείσει μέρος αυτού του ποσού ως μέρους της συνήθους εργασίας της και να κτίσει την πλευρά του ενεργητικού του ισολογισμού της.  Αν πρόκειται για χρήματα που ήρθαν από το εξωτερικό, η τράπεζα δικαιούται να δανείσει στους πελάτες της ένα χαμηλό ποσοστό, από 20-40% της κατάθεσης. Αυτό είναι αναγκαίο μέτρο αυτοσυγκράτησης γιατί  χρήματα που προέρχονται από το εξωτερικό είναι κατά κανόνα «ευκίνητα» και συνεπώς όπως εύκολα έρχονται, άλλο τόσο εύκολα φεύγουν.

Οι καταθέσεις  που προέρχονται από το εσωτερικό  μπορούν να γίνουν δάνεια σε πιο ψηλό ποσοστό, ας πούμε μέχρι 80%. Λογικά, συνεπώς, αν μια τράπεζα έχει ένα μείγμα καταθέσεων αναμένεται πως το δανειστικό της χαρτοφυλάκιο, αυτά που έχει να λαμβάνει και συνεπώς η πλευρά του ενεργητικού του ισολογισμού της,  θα ανέρχεται ας πούμε μέχρι το 60-70% των καταθέσεων. Αυτά κάτω από κανονικές συνθήκες  οι οποίες εξαρτώνται από την κοινή λογική, την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών, αλλά και τις οδηγίες του επόπτη – αναφέρω όμως, πως ο τρέχων λόγος δανείων προς καταθέσεις της τράπεζας Κύπρου ανέρχεται στο ενδιαφέρον ποσοστό του  145%.

– Άρα λοιπόν αν καταθέσω τα €1000 στην τράπεζα, η τράπεζα δικαιούται να δανείσει τα €700;

Όχι, αν δεν πληροί τους κανόνες περί πρωτογενών κεφαλαίων που ορίζει ο εκάστοτε επόπτης.  Με την πρόσφατη αύξηση κεφαλαίου ύψους ενός δισεκατομμυρίου αναφέρθηκε πως τα πρωτογενή κεφάλαια της τράπεζας Κύπρου ανέβηκαν από το 10% στο 15%. Αυτά τα ποσοστά αφορούν το λόγο των πρωτογενών κεφαλαίων (δηλαδή των λεφτών που ανήκουν στην τράπεζα)  σε σχέση με το δανειακό της χαρτοφυλάκιο.  Το νούμερο για την αξία του χαρτοφυλακίου αυτού των δανείων  βγαίνει από την αξιολόγηση των κινδύνων για κάθε ένα δάνειο της τράπεζας και μπορεί να μην συμπίπτει με τη αριθμητική αξία του χαρτοφυλακίου αυτού.

Για ευκολία, ας πούμε πως ο επόπτης επιβάλλει ένα ποσοστό πρωτογενών κεφαλαίων ( ή όπως αλλιώς περιγράφονται κάτω από τις εκάστοτε συνθήκες)  της τάξης του 10%. Στο ανωτέρω αρχικό παράδειγμα και αν υποθέσουμε πως η βέλτιστη πρακτική ορίζει πως για μία κατάθεση €1000 η τράπεζα μπορεί να δώσει ένα δάνειο μέχρι και €700, αυτό θα *δικαιούται* να το κάνει *αν* μπορεί να αποδείξει πως έχει δικά της λεφτά αξίας €70. (Βλέπετε εδώ τη ρίζα της αμάθειας, της παρανόησης ή της διαστρέβλωσης που επιχειρούν κάποιοι).

Ρευστότητα Vs Κεφαλαιουχική επάρκεια.

Η σύγχυση που επικρατεί έχει να κάνει με το γεγονός πως πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά της ρευστότητας από την κεφαλαιουχική επάρκεια. Η κεφαλαιουχική επάρκεια είναι τρόπον τινά η «άδεια» που χρειάζεται η τράπεζα για να δανείσει, είναι τα δικά της χρήματα που πρέπει να έχει στην πάντα, μπας και κάτι πάει στραβά.

Αν έχει αυτή την άδεια, τότε μπορεί να προβεί σε δανεισμό, έχοντας πάντα υπόψιν τις ανωτέρω κατευθυντήριες γραμμές, που αφήνουν ένα δεύτερο μαξιλαράκι ( το υπόλοιπο των καταθέσεων που *δεν* γίνονται δάνεια),  έναντι υπαρκτών κινδύνων και προβλέψεων για ζημιές, κάτι που είναι μια παράμετρος που αφορά όλες ανεξαιρέτως τις επιχειρήσεις.

 

Η ώρα της δυναμικής επέκτασης.

 

–              Πως είναι λοιπόν δυνατόν να κατέχει κάποιος καταθέσεις €100 και να δίνει δάνεια €145;

Εξαιρετική ερώτηση!

Έχετε ακούσει για τον  ELA (προσωρινή ρευστότητα έκτακτης ανάγκης);

Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς κάθε επιχείρηση που νοιώθει πως τα πράγματα πάνε καλά, μπορεί να υπερτιμήσει τις δυνάμεις της, μπορεί να κάνει βήματα που υπερβαίνουν τους πόρους και τα διαθέσιμα της κεφάλαια. Το ίδιο και για μια τράπεζα, που αν  *δεν* ακολούθησε βέλτιστες πρακτικές και παρασύρθηκε, είναι δυνατόν να δεσμευτεί για δάνεια (ή επενδύσεις, βλέπε ελληνικά ομόλογα) πολύ μεγαλύτερα από αυτά που τις επιτρέπουν οι καταθέσεις που κατέχει. Σε αυτή την περίπτωση αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ρευστά στοιχεία του δικού της κεφαλαίου και αν πάλι αυτά δεν φτάσουν, αναγκάζεται να απευθυνθεί στο ευρύτερο τραπεζικό σύστημα αναζητώντας ουσιαστικά βραχυπρόθεσμα δάνεια. Οι άλλες τράπεζες συνήθως λειτουργούν στη βάση της αλληλεγγύης για να καλύψουν αυτά τα  προσωρινά προβλήματα ρευστότητας. Τελική καταφυγή αν τα προβλήματα παραμένουν είναι η τοπική Κεντρική Τράπεζα, η οποία αξιολογεί το αίτημα της τράπεζας και αν το εγκρίνει ζητά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα την παροχή ρευστότητας υπό την μορφή του  ELA. Αν το πρόβλημα μιας τράπεζας είναι τελικά μόνιμο, γιατί δεν παίρνει καινούργιες καταθέσεις, ή φεύγουν οι παλιές, ή δεν εισπράττονται τα δάνεια, ή δεν την έχει αξιολογήσει σωστά η τοπική κεντρική τράπεζα, τότε η τράπεζα απλώς παττίζει.

Ο λόγος που τρομάζει.

Να σημειωθεί πως για προσεκτικούς παρατηρητές, τα προβλήματα μιας τράπεζας αρχίζουν όταν παρατηρηθεί χειροτέρευση του λόγου δανείων προς καταθέσεις. Αν ας πούμε ο λόγος αυτός μεταβλήθηκε σε ένα εξάμηνο από το 70% στο 90%, η λογική λέει πάρτε τα λεφτά σας αλλού.  Αστε που αν οι ανάγκες σε ρευστό δεν καλύπτονται από τις εισερχόμενες καταθέσεις, τότε κατά πάσα πιθανότητα τα δανεικά θα έχουν υψηλότερο κόστος από τις καταθέσεις, θα ροκανιστεί η ανταγωνιστικότητα της τράπεζας με όλα τα αναμενόμενα επακόλουθα.

 

Αυτό εξηγεί και τον τρομακτικό λόγο δανείων προς καταθέσεις που έχει σήμερα η Τράπεζα Κύπρου. Το 145% σημαίνει απλώς πως η τράπεζα υπερέβη κατά πολύ την βέλτιστη τραπεζική πρακτική και εκτέθηκε σε δάνεια πολύ μεγαλύτερα από αυτά που τις επέτρεπαν οι καταθέσεις της χρησιμοποιώντας δανεικά και καθιστώντας τον εαυτό της (και μέσω των αναγκαστικών αποφάσεων του Eurogroup για κούρεμα καταθέσεων και για συγχώνευση με τη Λαϊκή), ένα πολύ υπερχρεωμένο οργανισμό.

 

Οι τοκογλύφοι;

–              Οι τράπεζες έχουν δεσπόζουσα θέση και ορίζουν εξωφρενικά επιτόκια  αφού είναι από τη φύση τους τοκογλυφικοί οργανισμοί.

Οι τράπεζες ως επιχειρήσεις που στοχεύουν το κέρδος, ως λειτουργούσες εντός της ελεύθερης οικονομίας  στόχο έχουν πράγματι τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι απόλυτα θεμιτό. Όπως ακριβώς κάνει μια οποιοιδήποτε άλλη επιχείρηση, όπως κάνει οποιοσδήποτε επαγγελματίας που προσφέρει υπηρεσίες,  όπως κάνει οποιοσδήποτε εργαζόμενος που  επιδιώκει αύξηση των απολαβών του.

Φυσικά η ελεύθερη οικονομία έχει μια άμεση απάντηση για το ζήτημα της «τοκογλυφίας». Θέλετε να αποφεύγονται τα υπερβολικά κέρδη,  η αισχροκέρδεια, ή εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσης από οποιονδήποτε παίκτη της οικονομίας;

Τότε ενισχύστε πρώτα τον ανταγωνισμό και μετά τους θεσμούς εποπτείας.

Τα επιτόκια είναι και μέρος του κανόνα, αλλά είναι και ειδική περίπτωση. Η Τράπεζα Κύπρου μετά και την απορρόφηση της Λαϊκής ελέγχει αυτή την στιγμή πολύ πέραν του 50% της οικονομικής ζωής της Κύπρου. Έχει λοιπόν όντως δεσπόζουσα θέση και μπορεί να πει κάποιος πως την αξιοποιεί στραγγαλίζοντας τους πελάτες της.

Και αφού ο μεγάλος παίκτης είναι «ακριβός», τότε ακολουθούν καθηκόντως και χωρίς ιδιαίτερες ανταγωνιστικές δυσκολίες οι άλλοι.

Πέραν των επιτοκίων φυσικά, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα έξοδα με τα οποία επιβαρύνεται ο πελάτες. Αυτά μπορεί να είναι πραγματικά έξοδα, μπορεί να είναι και οξοποίηση δεσπόζουσας θέσης, μπορεί να είναι και διαπραγματευτικό βαρίδι για να μπορέσει η τράπεζα να λύσει κάποιο πρόβλημα που αφορά δανεισμό.

 Πόσο στοιχίζει ένα ευρώ;

– Αφού είναι λοιπόν υπαρκτό πρόβλημα η θυματοποίηση των δανειοληπτών γιατί δεν αναγκάζει η κυβέρνηση ή η Κεντρική Τράπεζα τις εμπορικές τράπεζες  να ορίσουν χαμηλότερα επιτόκια που να πλησιάζουν αυτά που ισχύουν στην Ευρώπη;

Πρέπει να θυμόμαστε πάντα αυτή τη διπλή ιδιότητα του χρήματος: από τη στιγμή που κάποιοι το εμπορεύονται, είναι όπως ένα οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα. Όπως αγοράζεις ένα κιλό πατάτες στα Χ ευρώ και τις πουλάς στα Χ+Ψ, το ίδιο ακριβώς γίνεται και με το χρήμα. Από την άλλη το χρήμα είναι και το μέσο όλων των συναλλαγών, είναι ο κοινός παρανομαστής σε όλες τις άλλες οικονομικές πράξεις, είναι ο σκελετός πάνω στον οποίο στηρίζεται η οικονομία. Για αυτό το λόγο θεωρείται ορθό να υπάρχουν μηχανισμοί εποπτείας και έλεγχου της κυκλοφορίας και λειτουργίας του χρήματος. Αυτούς τους μηχανισμούς τους αξιοποιεί συνήθως η Κεντρική Τράπεζα κάθε χώρας.

Οι Κεντρικές Τράπεζες έχουν μεν εξουσίες αλλά δεν μπορούν να κάνουν κινήσεις που αντίκεινται στα θεμελιώδη δεδομένα. Δεν μπορούν να αγνοήσουν τις επικρατούσες συνθήκες.  Μια τράπεζα δέχεται κατάθεση δίνοντας ένα επιτόκιο στην ιδιοκτήτη των χρημάτων. Αυτό το επιτόκιο πρέπει να είναι αρκετά υψηλό για να ελκύσει η τράπεζα μας καταθέσεις  σε βάρος κάποιας άλλης ντόπιας ή ξένης τράπεζας.  Αν μια τράπεζα λειτουργεί σε μια χώρα με έλλειμμα αξιοπιστίας, ή αν η ίδια η τράπεζα  παρουσιάζει προβληματικό ισολογισμό γιατί δεν είναι σε θέση να εισπράξει το λαβείν της,  είναι φανερό πως πρέπει να προσφέρει σχετικά υψηλό επιτόκιο για να νικήσει τις επιφυλάξεις των καταθετών και να αντλήσει καταθέσεις. Αυτό το επιτόκιο είναι το δεδομένο ελάχιστο κόστος  του χρήματος που μπορεί να διαθέσει  η τράπεζα για δάνεια.  Αν ας πούμε οι καταθέσεις στην Κύπρο αποδίδουν αυτή τη στιγμή κατά μέσο όρο 2.5%, τότε τα δάνεια θα τιμολογηθούν αρκετά πιο πάνω από αυτό για να καλύψουν και τα λοιπά λειτουργικά έξοδα της τράπεζας, αλλά και για να αφήσουν κέρδος για να δημιουργηθεί νέο κεφάλαιο για να καλυφτούν αυξημένες προβλέψεις για κακά δάνεια.

Υπάρχει σε πολλούς η πεποίθηση πως κάποιες κατηγορίες δανείων πρέπει να τύχουν ξεχωριστής αντιμετώπισης. Είτε επειδή αφορούν οικιστικά δάνεια, άπτονται δηλαδή μιας κοινωνικής ανάγκης η οποία υπό κανονικές συνθήκες  πρέπει να αποτελεί κόκκινη γραμμή, είτε επειδή αφορούν μεγάλους δανειολήπτες των οποίων οι επιχειρήσεις είναι μεγάλοι εργοδότες και τρόπον τινά προσφέρουν κοινωνικό έργο.

Η αλήθεια είναι πως οποιαδήποτε ειδική μεταχείριση για οποιοδήποτε λόγο πέραν της βέλτιστης τραπεζικής πρακτικής θα παραγάγει στρέβλωση με άμεσο αποτέλεσμα την επιβάρυνση άλλων ομάδων δανειοληπτών. Αν δηλαδή υπάρχει επιθυμία να μειώσουμε τα στεγαστικά επιτόκια πέραν αυτού που ορίζει η αγορά, τότε θα πρέπει να δεχτούμε πως θα ανέβουν τα επιτόκια των επιχειρηματικών ή των καταναλωτικών δανείων.

Δε λέω ποιο είναι το σωστό. Λέω πως κάθε επιλογή δεν μπορεί να γίνει στο κενό και πρέπει να λάβουμε υπόψιν όλες τις συνέπειες.

Να σημειωθεί πως στις πλείστες «κανονικές» χώρες τα οικιστικά δάνεια φέρουν το χαμηλότερο επιτόκιο σε σχεση με άλλα. Αυτό ειναι απόλυτα φυσιολογικό γιατί καλύπτονται από εξασφάλιση ακινήτου, αλλά και γιατί χρησιμοποιούνται για συγκεκριμένο σκοπό που δεν περικλείει τους ιδίους κινδύνους όπως μια οποιαδήποτε άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η κρίση φέρνει τόκους.

Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Σε περιόδους κρίσης, ο επόπτης είναι δυνατόν να ενθαρρύνει την ύπαρξη μεγάλου περιθωρίου κέρδους σε μια τράπεζα γιατί αυτό οδηγεί σε επιπρόσθετα, κέρδη οδηγεί στη δημιουργία κεφαλαίου με πιο «φυσιολογικό» τρόπο από την κεφαλαιουχική ένεση από το κράτος ή ακόμη χειρότερα το κούρεμα καταθέσεων. Στα πλαίσια των καθηκόντων του μπορεί ο επόπτης να κρίνει πως είναι καλή ιδέα να πληρώνουν όλοι οι δανειολήπτες κάτι τις παραπάνω μέχρι να κάνει « ράχη» η τράπεζα, μέχρι να μπορεί να καλύψει τις αναμενόμενες αλλά και έκτακτες κεφαλαιουχικές ανάγκες μέσω δικών της πόρων.

Από τα ανωτέρω συνάγεται όμως πως βασική παράμετρος για να επιτευχθεί συνολική πτώση των επιτοκίων χωρίς στρεβλώσεις, και προς όφελος του συνόλου της οικονομίας  δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από το ξεκαθάρισμα των ισολογισμών των τραπεζών ώστε να περιέχουν κατά το δυνατό εξυπηρετούμενα δάνεια, έστω και αναδιαρθρωμένα. Τυχόν ζημιές που προκύπτουν από δάνεια που δεν μπορούν να πληρωθούν ή όπου η εξασφάλιση δεν καλύπτει το ποσό του δανείου, καταγράφονται, λογαριάζονται και πάει η τράπεζα στην επόμενη μέρα χωρίς τα προηγούμενα βαρίδια, όντας σε θέση να προσφέρει καλύτερες τιμές = χαμηλότερα επιτόκια.

Τέλος.

Είναι σαφές πως μπορεί να τεθούν και ένα σωρό άλλες ερωτήσεις για τις τράπεζες. Δεν τις θέτω είτε γιατί δεν τις σκέφτηκα, είτε γιατί πολύ πιθανόν δε γνωρίζω την απάντηση, είτε γιατί δεν είναι σχετικές με τα τρέχοντα ζητήματα. Και αναφέρομαι με έμφαση στα *τρέχοντα*, γιατί πέραν του εποικοδομητικού διαλόγου για ζητήματα και προβλήματα που αναζητούν λύσεις βλέπω να υπάρχει και μια έντονη πολεμική στο θεσμό.

Όχι έναντι σε κάποιους  άθλιους τραπεζίτες ή στα πολλά κακά παραδείγματα τραπεζικής πρακτικής που έχουμε, αλλά στον ίδιο το  θεσμό. Η απάντηση σε αυτό είναι πολύ απλή: δεν νοείται αστική δημοκρατία, δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία χωρίς ένα υγιές τραπεζικό σύστημα – τουλάχιστον προς το παρόν.

 

 

Advertisements
27 Σχόλια leave one →
  1. Αύγουστος 31, 2014 20:48

    Reblogged this on tolmima.

    Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 1, 2014 11:27

    είναι κάτι τέτοια κείμενα που εξηγούν γιατί η ελλάδα(ως της ώρας και ποιός ξέρει αν και πότε η υπόλοιποη ευρώπη) θα οδηγηθεί στον συριζα ή στη χρυση αυγή.

    Ένα σωρό «εξηγήσεις» με ακαταλαβίστικους όρους με σκοπό να πείσουν για ότι συφέρει τις τράπεζες ότι «έτσι είναι» (για τα συγκεκριμένα δεν «λέμε αν είναι σωστό ή λάθος αλλά «έτσι είναι»)….. γιατί ότι δεν συφέρει τα ονομάζουμε «στρεβλώσεις» , «έλλειψη εποπτίας» (δηλαδή φταίει το κράτος) , ή «απουσία βέλτιστων τραπεζικών πρακτικών»…..

    Και με αυτό το τρόπο οι οικονομικές επιστήμες έχουν απομακρυνθεί από τη κοινωνία…. και δεν εξυπηρετούν πλέον τα συμφέροντα της.

    Το κείμενο (στη τέταρτη πέμπτη ανάγνωση του) έχει αντιφάσεις, ενώ οι σημαντικές πληροφορίες απουσιάζουν….
    Θα επανέλθω.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 1, 2014 11:55

      Στέλιο, νομίζω έχεις τις ανάλογες γνώσεις και δεν θεωρώ θεμιτή τη διαφαινόμενη σου προσπάθεια να το αναγάγεις σε ιδεολογικό θέμα.

      Αν είναι ακαταλαβίστικοι οι όροι μου, τότε να χρησιμοποιήσεις πιο εκλαϊκευμένη γλώσσα.

      Αν δεν δουλεύει κάτι όπως το περιγράφω πες μας εσύ το σωστό.

      Στη … δεύτερη ανάγνωση του σχολίου σου όμως, ειλικρινά μου προκαλεί ενδιαφέρον αυτό: «Και με αυτό το τρόπο οι οικονομικές επιστήμες έχουν απομακρυνθεί από τη κοινωνία…. και δεν εξυπηρετούν πλέον τα συμφέροντα της.»

      Για να δούμε πως έγινε αυτό;

      Μου αρέσει!

  3. Σεπτεμβρίου 1, 2014 12:16

    Thanks Strovolioti. Ενάμισι χρόνο από το Μάρτη του ’13 είναι το πρώτο κείμενο που διαβάζω που εξηγά με απλούς όρους πως δουλέυει το τραπεζικό σύστημα.

    Μου αρέσει!

  4. Σεπτεμβρίου 1, 2014 12:22

    Σημείωση: Ας ελπίσουμε πως όταν περάσει η κρίση θα έρθει και η Κρίση των Τραπεζών από το κράτος. 17 δις πρόστιμο θα πληρώσει η Bank of America για τις επιλήψιμες πρακτικές δανειοδότησης που εφάρμοζε πριν το 2008…

    http://online.wsj.com/articles/bank-of-america-reaches-17-billion-settlement-1408560100

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 2, 2014 06:44

      Ευχαριστώ Χαρίτων. Είναι θεμιτή η ανάγκη να πληρώσουν – έστω και συμβολικά – οι ένοχοι. Μόνο αν είχαν τα ριάλια όμως, γιατί τώρα όπως ειναι η ΤΚ τα πρόστιμα θα τα πληρώσουμε …μαζί!

      Κοίταξε όμως και αυτό:

      http://www.economist.com/news/leaders/21614138-companies-must-be-punished-when-they-do-wrong-legal-system-has-become-extortion

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 2, 2014 11:14

        Το διαβασα την Παρασκευή (και αυτό http://www.economist.com/news/briefing/21614101-corporate-america-finding-it-ever-harder-stay-right-side-law-mammoth-guilt). Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ, η στοχοποίηση μεγάλων εταιρειών και η επιβολή προστίμων χωρίς καν να φτάνουν οι υποθέσεις στο δικαστήριο, δεν είναι και το καλύτερο.

        Συμφωνώ ότι η κατάσταση σήμερα δεν επιτρέπει ούτε να ονειρευόμαστε τέτοιες τιμωρίες. Το θέμα της ευθύνης όμως πρέπει να μας απασχολεί. Και αν δεν μπορεί να «τιμωρηθεί» η ΤΚ (και η μακαρίτισσα Λαϊκή) για τις πράξεις και παραλείψεις που οδήγησαν στην κρίση, πρέπει να μας απασχολεί πολύ περισσότερο ποιοι ήταν αυτοί που έπαιρναν τια αποφάσεις και τις οδήγησαν εκεί.

        Στην Κύπρο ζούμε, το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να ελπίζω.

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Σεπτεμβρίου 3, 2014 07:03

          Φυσικά να ελπίζεις! Εγώ πέραν αυτού προτιμώ να «κτίζω». Γιατί βλέπεις η ανάγκη για γαίμαν – δες χρηματιστήριο, Ήλιος, Χριστόφιας, Μαρί, οικονομία – τυφλώνει, μας μένουν μαξιμαλιστικά αιτήματα «να πληρώσουν όλοι οι ένοχοι» και υποβαθμίζεται η ανάγκη να μεριμνήσουμε πως δεν θα γίνουν ξανά τα ίδια «ατυχήματα».

          Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Σεπτεμβρίου 1, 2014 16:30

    Ο λόγος και οι λέξεις καλώς ή κακώς δείχνουν ιδεολογική κατεύθυνση τι να κάμουμε ;

    Τέλος πάντων ξεκινώ από την πρώτη ερώτηση του κειμένου:
    – Το πρώτο που είναι ξεκάθαρο είναι ότι δεν υπάρχει με νόμος με κανόνας που να επιβάλει στες τράπεζες τι σχέση πρέπει να έχουν τα δάνεια με τις καταθέσεις τους. Είναι συγκλονιστικό ότι αποφάσεις που μπορούν να βουλιάξουν ένα κράτος (όπως και έγινε), βασίζουνται στη «κοίνη λογική (των τραπεζίτων…δηλαδή της πούγκας τους), την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών (που εκ του αποτελέσματός φαίνεται ότι δεν τις βρίσκουμε από την ελεύθερη αγορα) και των οδηγιών του επόπτη (που δεν είναι άλλος από την ΕΚΤ).
    Θα έπρεπε να έχουν 60-70% ή 20-40% στες ξένες καταθέσεις, αλλά εν τζαι αναγκάζει τους κανένας (τα νούμερα τούτα πόθεν επροκύψαν ; ποιός εν που το λαλεί ;).

    Και το συγκλονιστικό είναι ότι αν δεν τηρηθούν οι «βέλτιστες πράκτικες», πληρώνει τες κόσμος που δεν λαμβάνει μέρος στη διαδικασία λήψης αυτών των πρακτικών.
    Και επείδή ερώτησες πιο πάνω αυτό είναι που θα έπρεπε να κάμνουν οι οικονομικές επιστήμες , και όχι απλά να «εξηγούν» πως (δεν) δουλέυει το σύστημα.

    δεύτερη ερώτηση (περί πρωτογενών κεφαλαίων)
    – Πάλε είναι προφανές ότι δεν υπάρχει νόμος αλλά κανόνας, χωρίς να μας λέεις πόσον εν το ποσοστό των πρωτογενών κεφαλαίων που ορίζει ο επόπτης. τζαι κάθε πόσον τον αλλάσει ;
    – Επίσης, δεν ξεκαθαρίζει ποιός εν τζίηνος που αξιολογά τους κινδύνους για να φκει η αξία του χαρτοφυλακίου τζι αν υπάρχουν σαφείς κανόνες (γιατί για νόμους ούτε λόγος) για τον τρόπο υπολογισμού. Η τράπεζα; ο λογιστής της; η κεντρική; ποιός ; Γιατί έσσιει σημασία.
    – Τελικά τι γίνεται με τα 70€, που η τράπεζα «αποδυκνύει» ότι έχει για να δώκει ένα δάνειο 700€. Μπορεί η τράπεζα να πιάσει που τζίηνα τα λεφτά όξα εν αναγκαστικά «κλειδωμένα» ΄(δηλαδή δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει); Προσπαθώ να καταλάβω γιατί επιάσαν 1δις για να αυξήσουν τα πρωτογενή κεφάλαια αφού τον τζαιρο που εδιούσαν τα δάνεια αποδυκνύαν ότι είχαν τα απαραίτητα δικά τους λεφτά. Που πα να πει ;
    ή επόπτης αύξησεν το ποσοστό
    ή η αξιολόγηση των κινδύνων άλλαξε τόσον πολλά
    ή τζίηνον τα 70€ που «αποδυκνύει ότι τα έσσιει» – εφαάν τα.

    μετά υπάρχει ένα «κεφάλαιο» με τίτλο
    «Ρευστότητα Vs Κεφαλαιουχική επάρκεια.» τζαι μας διάς μόνο τον ορισμό της κεφαλαιουχικής επάρκιας.
    Εκτός τζι αν ρευστότητα σημαίνει η σχέσει δανείων τζαι καταθέσεων….. αλλά εν τζαι ξέρω. Έσσιει διάφορους ορισμούς της ρευστότητας

    Μετά υπάρχει η απάντηση στο ερώτημα πως γίνεται με καταθέσεις 100€ να έχει η ΤΚ δάνεια 145€ ;
    Και η απάντηση είναι ο ELA (ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ρεύστοτητα έκτακτης ανάγκης).
    – Το παράδοξο δαμέ είναι ότι, όταν ο λόγος δανείων προς καταθέσεις είναι 70-90% η συμβουλή είναι πιάστα ρυάλια σου τζαι φύε, ενώ η ευρωπαική κεντρική εδίενεν τους ΕΛΑ με λόγο 145%. Τζαι εμπιστεφκούμαστεν τούτους τους ανθρώπους (μέσω της τροίκας) ότι εννά ρτουν τζαι θα κάμουν τα πράματα καλύττερα.
    – Και αν δεν απατόμαι, τον ΕΛΑ τον εγγυάται το κράτος σε περίπτωση μη αποπληρωμής που την τράπεζα. Όπου πάλε υπάρχει σοβαρότατο έλλειμμα δημοκρατίας…. Γιατί στην ουσία εβάλαν με εγγυητή του δανείου τους χωρίς να με ρωτήσουν. Με η λαική με η ΕΚΤ.
    – Άρα η τράπεζα δεν «παττίζει» απλώς. Γιατί το κράτος εκτός που τον ΕΛΑ, εγγυάται τζαι 100,000 ευρά καταθέσεις, Άρα οι επιπτώσεις των «μη βέλτιστων πρακτικών» , μπορούν να έχουν αλυσιδωτές επιπτώσεις στο λαό, ενώ το κόστος για αυτούς δεν είναι παρά μηδαμινό. Και επιμένουμεν ότι θα μας προστατεύσει από τους κινδύνους ο «επόπτης» ή ο ανταγωνισμός.

    – Επίσης, δεν αντιλαμβάνουμαι τι πα να πει «προσωρινή» ρευστότητα…. Για πόσες μέρες ένι δηλαδή. 10 ; 15 ; ένα μήνα θκύο ; Γιατί, μπορώ να υποθέσω ότι τα δάνεια που έδωκεν η κύπρου (&λαική) δεν περιμένουν να τα πιάσουν σύντομα. Τα παραπάνω δάνεια θα τα επιάναν μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα…. Για τη σκατά προσωρινή ρευστότητα μιλούμε (σε συνδιασμό με το 145%) – πόσο σύντομα επιστέφκαν οι της κύπρου ότι θα αποπληρώναν τζαι τζίηνοι του ΕΛΑ ότι θα τα επιάναν πίσω.
    – Όπως είπα τζαι του κριτικ. Με συγκλονίζει ότι θεωρούμεν ότι πρέπει να περάσει ο νόμος των εκποιήσεων για να σωθούν οι τράπεζες τζαι ταυτόχρονα προτείνουμεν του κόσμου να σηκώσει τα ρυάλια του…. Γιατί όταν λέμε ότι με 90% πιαστα ρυάλια σου τζαι φύε, τζαι τωρά είναι στο 145%…. σημαίνει άρκησες πιλέ…

    θα επιστρέψω πιο μετά για τους «τοκογλύφους» , «πόσο στοιχίζει ένα ευρώ» και το η «κρίση φαίρνει τόκους»

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 2, 2014 07:11

      Ο λόγος και οι λέξεις καλώς ή κακώς δείχνουν ιδεολογική κατεύθυνση τι να κάμουμε ;
      Τέλος πάντων ξεκινώ από την πρώτη ερώτηση του κειμένου:
      – Το πρώτο που είναι ξεκάθαρο είναι ότι δεν υπάρχει με νόμος με κανόνας που να επιβάλει στες τράπεζες τι σχέση πρέπει να έχουν τα δάνεια με τις καταθέσεις τους. Είναι συγκλονιστικό ότι αποφάσεις που μπορούν να βουλιάξουν ένα κράτος (όπως και έγινε), βασίζουνται στη “κοίνη λογική (των τραπεζίτων…δηλαδή της πούγκας τους), την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών (που εκ του αποτελέσματός φαίνεται ότι δεν τις βρίσκουμε από την ελεύθερη αγορα) και των οδηγιών του επόπτη (που δεν είναι άλλος από την ΕΚΤ).

      Στροβολιώτης: Σε κάθε κλάδο, σε κάθε δουλειά υπάρχει η βέλτιστη πρακτική. Εκ των πραγμάτων δεν λειτούργησε και εκ των πραγμάτων αφού ως κοινωνία έχουμε κρίνει πως ο συγκεκριμένος κλάδος και οι συγκεκριμένοι οργανισμοί είναι συστημικοί έπρεπε να στηριχθούν (Λαϊκή). Επαναλαμβάνω εδώ πως εγώ είχα εκφράσει τότε επιφυλάξεις, αλλά από την άλλη, δεν είναι κακό να χρησιμοποιούνται δημόσια κονδύλια για στήριξη ατόμων ομάδων οργανισμών βιομηχανιών ή οτιδήποτε άλλο κρίνεται από την πολιτεία ως θεμιτό.

      Θα έπρεπε να έχουν 60-70% ή 20-40% στες ξένες καταθέσεις, αλλά εν τζαι αναγκάζει τους κανένας (τα νούμερα τούτα πόθεν επροκύψαν ; ποιός εν που το λαλεί ;).
      Και το συγκλονιστικό είναι ότι αν δεν τηρηθούν οι “βέλτιστες πράκτικες”, πληρώνει τες κόσμος που δεν λαμβάνει μέρος στη διαδικασία λήψης αυτών των πρακτικών.
      Και επείδή ερώτησες πιο πάνω αυτό είναι που θα έπρεπε να κάμνουν οι οικονομικές επιστήμες , και όχι απλά να “εξηγούν” πως (δεν) δουλέυει το σύστημα.
      δεύτερη ερώτηση (περί πρωτογενών κεφαλαίων)
      – Πάλε είναι προφανές ότι δεν υπάρχει νόμος αλλά κανόνας, χωρίς να μας λέεις πόσον εν το ποσοστό των πρωτογενών κεφαλαίων που ορίζει ο επόπτης. τζαι κάθε πόσον τον αλλάσει ;

      Στροβολιώτης: υπάρχουν κανόνες και νούμερα, αλλά δεν θεώρησα απαραίτητο να μπω σε τόσο τεχνικά θέματα. Είναι σαφές πως τα τεστ αντοχής λαμβάνουν υπόψη συγκεκριμένα ποσοστά.

      – Επίσης, δεν ξεκαθαρίζει ποιός εν τζίηνος που αξιολογά τους κινδύνους για να φκει η αξία του χαρτοφυλακίου τζι αν υπάρχουν σαφείς κανόνες (γιατί για νόμους ούτε λόγος) για τον τρόπο υπολογισμού. Η τράπεζα; ο λογιστής της; η κεντρική; ποιός ; Γιατί έσσιει σημασία.

      Στροβολιώτης: Δεν γνωρίζω. Θ έλεγα πως το κάνει κάποιος επαγγελματίες με εξειδίκευση – σε τελική ανάλυση όλοι κάνουν κάπου κάποια δουλειά. Μπορεί να την κάνουν σωστά ή λανθασμένα, δεν νομίζω όμως όλοι να συνωμοτούν ή να ιδεολογικοποιούν τη δουλειά τους.

      – Τελικά τι γίνεται με τα 70€, που η τράπεζα “αποδυκνύει” ότι έχει για να δώκει ένα δάνειο 700€. Μπορεί η τράπεζα να πιάσει που τζίηνα τα λεφτά όξα εν αναγκαστικά “κλειδωμένα” ΄(δηλαδή δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει); Προσπαθώ να καταλάβω γιατί επιάσαν 1δις για να αυξήσουν τα πρωτογενή κεφάλαια αφού τον τζαιρο που εδιούσαν τα δάνεια αποδυκνύαν ότι είχαν τα απαραίτητα δικά τους λεφτά. Που πα να πει ;
      ή επόπτης αύξησεν το ποσοστό
      ή η αξιολόγηση των κινδύνων άλλαξε τόσον πολλά
      ή τζίηνον τα 70€ που “αποδυκνύει ότι τα έσσιει” – εφαάν τα.
      μετά υπάρχει ένα “κεφάλαιο” με τίτλο
      “Ρευστότητα Vs Κεφαλαιουχική επάρκεια.” τζαι μας διάς μόνο τον ορισμό της κεφαλαιουχικής επάρκιας.
      Εκτός τζι αν ρευστότητα σημαίνει η σχέσει δανείων τζαι καταθέσεων….. αλλά εν τζαι ξέρω. Έσσιει διάφορους ορισμούς της ρευστότητας
      Μετά υπάρχει η απάντηση στο ερώτημα πως γίνεται με καταθέσεις 100€ να έχει η ΤΚ δάνεια 145€ ;
      Και η απάντηση είναι ο ELA (ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ρεύστοτητα έκτακτης ανάγκης).

      Στροβολιώτης: Είναι σαφές πως η κατάσταση που περιγράφω αφορά άσκηση σε λευκό χαρτί, ή πως θα έπρεπε να ξεκινήσει σωστά από την αρχή μια τράπεζα. Στην περίπτωση της ΤΚ που σχολιάζεις εδώ, η κατάσταση πολύ απέχει από το θεωρητικό και το ιδανικό. Είναι πολύ σημαντικό να θυμάσαι πως ο λόγος δανείων προς καταθέσεις εκτοξεύτηκε γιατί κουρεύτηκαν οι καταθέσεις ενώ τα δάνεια συνέχισαν να έχουν τη λογιστική τους αξία. Από την άλλη, η Λαϊκή για πολλούς μήνες είχε συνεχή διαρροή καταθέσεων αφού η εξάρτηση της από τον ELA είχε ξεκινήσει πάρα πολύ νωρίς. Και φυσικά εκ των πραγμάτων όταν όλα γίνουν χάος, και όταν μια τράπεζα αναγκαστεί να παραδεχτεί μια ζημιά τότε το κεφάλαιο της αποδεκατίζεται – αυτό συμβαίνει και σε όλες τις άλλες επιχειρήσεις, και τότε χρειάζεται η ανακεφαλαιοποίηση. Δεν υπάρχει τίποτα παράξενο εδώ, και ναι «εφάαν» τα κεφάλαιά τους. Η ρευστότητα, όπως την αντιλαμβάνομαι είναι εκείνα τα στοιχεία του παθητικού (καταθέσεις) που δεν χρησιμοποιούνται για δάνεια.

      – Το παράδοξο δαμέ είναι ότι, όταν ο λόγος δανείων προς καταθέσεις είναι 70-90% η συμβουλή είναι πιάστα ρυάλια σου τζαι φύε, ενώ η ευρωπαική κεντρική εδίενεν τους ΕΛΑ με λόγο 145%. Τζαι εμπιστεφκούμαστεν τούτους τους ανθρώπους (μέσω της τροίκας) ότι εννά ρτουν τζαι θα κάμουν τα πράματα καλύττερα.

      Στροβολιώτης: Μην τα συγχύζεις! Άλλο η Λαϊκή για την οποία έχω και εγώ απορίες, και άλλο η ΤΚ που έφτασε εκεί πάνω για λόγους πέραν της θέλησης της. Και το παράδειγμα που αναφέρω αφορά μια φυσιολογική κατάσταση. Η ΕΤ που χουμίστηκε χτες πως έχει και 2-3 δις διαθέσιμα έχει λόγο δανείων προς καταθέσεις κάτω του 80% Αν στο επόμενο εξάμηνο πάει 95% να ξέρεις τι έρχεται…

      – Και αν δεν απατόμαι, τον ΕΛΑ τον εγγυάται το κράτος σε περίπτωση μη αποπληρωμής που την τράπεζα. Όπου πάλε υπάρχει σοβαρότατο έλλειμμα δημοκρατίας…. Γιατί στην ουσία εβάλαν με εγγυητή του δανείου τους χωρίς να με ρωτήσουν. Με η λαική με η ΕΚΤ.

      Στροβολιώτης: Αυτό είναι σωστό.

      – Άρα η τράπεζα δεν “παττίζει” απλώς. Γιατί το κράτος εκτός που τον ΕΛΑ, εγγυάται τζαι 100,000 ευρά καταθέσεις, Άρα οι επιπτώσεις των “μη βέλτιστων πρακτικών” , μπορούν να έχουν αλυσιδωτές επιπτώσεις στο λαό, ενώ το κόστος για αυτούς δεν είναι παρά μηδαμινό. Και επιμένουμεν ότι θα μας προστατεύσει από τους κινδύνους ο “επόπτης” ή ο ανταγωνισμός.

      Στροβολιώτης: Κανονικά έτσι θα έπρεπε να γίνει.
      Και ναι, το κράτος δηλαδή εσύ και εγώ εγγυούμαστε τις €100000 του κάθε καταθέτη. Όπως το κράτος θεωρεί πως είναι υπεύθυνο να ανακατασκευάσει το οδικό δίχτυο μετά από ένα μεγάλο σεισμό, το ίδιο και εδώ. Είναι άλλη συζήτηση το γιατί.

      – Επίσης, δεν αντιλαμβάνουμαι τι πα να πει “προσωρινή” ρευστότητα…. Για πόσες μέρες ένι δηλαδή. 10 ; 15 ; ένα μήνα θκύο ; Γιατί, μπορώ να υποθέσω ότι τα δάνεια που έδωκεν η κύπρου (&λαική) δεν περιμένουν να τα πιάσουν σύντομα. Τα παραπάνω δάνεια θα τα επιάναν μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα…. Για τη σκατά προσωρινή ρευστότητα μιλούμε (σε συνδιασμό με το 145%) – πόσο σύντομα επιστέφκαν οι της κύπρου ότι θα αποπληρώναν τζαι τζίηνοι του ΕΛΑ ότι θα τα επιάναν πίσω.

      Στροβολιώτης: αυτό εξαρτάται: αν αναμένεις πως μέσα στον Σεπτέμβρη θα αποπληρωθούν δάνεια αξίας 100 εκ, και χρειάζεσαι τέλος του Αυγούστου ας πούμε 20 εκ, τότε ακούγεται λογική και φυσιολογική κίνηση ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός.

      – Όπως είπα τζαι του κριτικ. Με συγκλονίζει ότι θεωρούμεν ότι πρέπει να περάσει ο νόμος των εκποιήσεων για να σωθούν οι τράπεζες τζαι ταυτόχρονα προτείνουμεν του κόσμου να σηκώσει τα ρυάλια του…. Γιατί όταν λέμε ότι με 90% πιαστα ρυάλια σου τζαι φύε, τζαι τωρά είναι στο 145%…. σημαίνει άρκησες πιλέ…

      Στροβολιώτης: Νομίζω εξηγώ πιο πάνω: ο λόγος αυτός *δεν* προήλθε από φυσιολογική εξέλιξη και εν πάση περιπτώσει μειώνεται…

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 2, 2014 15:45

        ξεκινά τζαι δεν βολέφκει η δομή του μπλογκ για τέτοιο μακρύ κείμενο…

        λέεις
        «Εκ των πραγμάτων δεν λειτούργησε και εκ των πραγμάτων αφού ως κοινωνία έχουμε κρίνει πως ο συγκεκριμένος κλάδος και οι συγκεκριμένοι οργανισμοί είναι συστημικοί έπρεπε να στηριχθούν (Λαϊκή).»

        ΣΠ : Το γράφεις με ένα τρόπο λες τζαι αρωτήσαν μας ή λες τζαι ενημερώσαν μας ως εγγυήτες για τον ΕΛΑ, ή αφήκαν ανοικτή την επιλογή του παττίσματος όταν της εδιουσαν τα 1.6 δις

        το σημαντικό όμως άφηκες το ασχολιάστο.
        Την τυφλή εμπιστοσύνη στη ικανότητα της ελευθερης αγοράς να φαίρνει βέλτιστο αποτέλεσμα, το οποίο μας οδήγησε ΕΚΒΙΑΣΤΗΚΑ να «κρίνουμε ως κοινωνία» ότι έπρεπε να στηριχτεί.

        λέεις
        «Στροβολιώτης: Δεν γνωρίζω. Θ έλεγα πως το κάνει κάποιος επαγγελματίες με εξειδίκευση – σε τελική ανάλυση όλοι κάνουν κάπου κάποια δουλειά. Μπορεί να την κάνουν σωστά ή λανθασμένα, δεν νομίζω όμως όλοι να συνωμοτούν ή να ιδεολογικοποιούν τη δουλειά τους.»

        Δεν εν θέμα ιδεολογίας ή συνομωσίας αλλά θέμα συμφερόντων.
        Έσσιει σημασία αν υπάρχουν γραπτοί κανόνες για το πως μετράς την αξία του χαρτοφυλακίου γιατί αφορά πόσα ρυάλια χρειάζεται.
        Τζι αν δεν υπάρχουν, δείχνει ξανά πόσον ξέφραγον αμπέλιν ήταν τούτος ο τομέας της οικονομίας.

        Δηλαδή εν το αντίλαμβάνεσαι ότι ν η τράπεζα η ίδια εν τζίηνη που φκάλει την αξία του χαρτοφυλακίου , σημαίνει ότι όπως θέλει μαιρέφκει τα νούμερα;
        Τζαι μιλάς μου για συνομωσίες ;

        Αν το κάμνει κάποιος λογιστής, τότε θα έπρεπε να είναι υπόλογος. Και ίσως θα πρέπει να επαναξιολογήσουμε την αντίληψη που έχει η ελευθερη αγορά για τους ανεξάρτητους λογιστές, εκτιμητές, (πως είναι ανεξάρτητος αφού είναι πληρωμένος; ) κλπ

        Λέεις

        «Στην περίπτωση της ΤΚ που σχολιάζεις εδώ, η κατάσταση πολύ απέχει από το θεωρητικό και το ιδανικό. Είναι πολύ σημαντικό να θυμάσαι πως ο λόγος δανείων προς καταθέσεις εκτοξεύτηκε γιατί κουρεύτηκαν οι καταθέσεις ενώ τα δάνεια συνέχισαν να έχουν τη λογιστική τους αξία. »

        ΣΠ: Δεν είναι για το λόγο δανείων προς καταθέσεων που αρώτησα.
        Αλλά για τα πρωτογενή κεφάλαια, βάση των ορισμών που έδωκες εσύ.
        Εϊίπες ότι «Αυτά τα ποσοστά αφορούν το λόγο των πρωτογενών κεφαλαίων (δηλαδή των λεφτών που ανήκουν στην τράπεζα) σε σχέση με το δανειακό της χαρτοφυλάκιο.»

        Αν εκουρεφτήκαν οι καταθέσεις τι σχέση έχουν με τα λεφτά που ανήκουν στην τράπεζα;
        Και τι σχέση έχει αν εκουρεφτήκαν οι καταθέσεις.
        Σύμφωνα με τον ορισμό που έδωκες οι κανόνες περι πρωτογενών κεφαλαίων δεν λαμβάνουν υπόψην τες καταθέσεις, αλλά λεφτά της τράπεζας (δικά της και την αξιολόγιση του δανειακού χαρτοφυλακίου). Τι σχέση έχουν οι καταθέσεις δεν εκατάλαβα.

        Τέλος, υπάρχει μια γενική στάση και στο αρχικό κείμενο και στις απαντήσεις του στυλ, «ε, έτσι ένι τα πράματα , τι να κάμουμε ; Εγώ απλά εξηγώ πως είναι. Κι αν δεν ακολουθηθήκαν οι βελτιστες πρακτικές, εντάξει σαν κοινωνία αποφασίσαμεν ότι θα στηρίξουμε τες τραπεζες απλά θέλουμε λίγο παραπάνω ανταγωνσιμό πασπαλισμένο με λίγη εποπτία»….

        όταν προσπαθώ να αναδείξω ως ζήτημα ότι δεν υπάρχουν με νόμοι με κανόνες που να διέπουν ασ πούμε τον λόγο δανείων/ καταθέσεων , αντί να στηρίζουνται στη «βέλτιστη τραπεζικη πρακτική» δεν βλέπω ούτε θέση να παίρνεις, τζαι απλά γενικόλογα να μιλούμε πως δουλέφκουν όλες οι επιχρειρήσεις του στυλ «Σε κάθε κλάδο, σε κάθε δουλειά υπάρχει η βέλτιστη πρακτική. Εκ των πραγμάτων δεν λειτούργησε «….

        Λες τζαι εν το ίδιο αν παττίσει ο ορφανίδης και η λαική.
        Ο πρώτος παίρνει στο λαιμό του 400-500 υπαλλήλους τζαι 50-100 προμηθευτές. Η λαική παίρνει στο λαιμό της ένα ολόκληρο κράτος. Τζαι αφήνουνται τούτοι ενεξέλεγκτοι χωρίς κανόνες και μεις τα βλέπουμε με μιαν απάθεια απερίγραπτη….

        Την επόμενη φορά που θα κατηγορήσεις το δημόσιο, να μεν παραπανεθείς αν πάρεις απάντηση ότι τα πράματα έτσι ένι. Τζαι σαν κοινωνία αυτό επιλέξαμεν να έχουμε. Το πρόβλημα σου ποιόν ένι ;

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Σεπτεμβρίου 3, 2014 07:31

          Το κατά πόσον μια τράπεζα είναι συστημική ή όχι εξαρτάται και από αντικειμενικούς παράγοντες. Από την άλλη η «πολιτική» απόφαση για τη στήριξη είναι ευθύνη της εκάστοτε εποπτείας και της εκάστοτε προεδρίας…
          Αν υπάρχει αμφιβολία πως κάποιοι επαγγελματίες δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και δεν αξιολογούν σωστά το χαρτοφυλάκιο μιας τράπεζας έχουμε δυο επιλογές: τους αποκεφαλίζουμε και βάζουμε άλλους, ή τους πέμπουμε ένα σκληρό επόπτη για να μάθουν να το κάνουν σωστά.
          Λυπούμαι αλλά δεν βλέπω άλλη λύση.
          Για τους διάφορους «λόγους», προφανώς υπάρχει σύγχυση. Αναφερόμουν στο σχόλιό σου πως «με 145% λόγο δανείων προς καταθέσεις έχουμε ήδη αργήσει να αποσύρουμε τα λεφτά μας από την ΤΚ», και εγώ εξήγησα πως ο λόγος αυτός δεν πρόεκυψε από συνήθεις τραπεζικές εργασίες….
          Η διαφορά μας είναι πως εγώ πιστεύω πως ακόμα και αν τα αποτελέσματα μέχρι τώρα δεν ήταν καλά, η εποπτεία μπορεί να δουλέψει σωστά (δεν υπάρχει λόγος να σου παραθέσω παραδείγματα άλλων χωρών που τα κατάφεραν καλύτερα από εμάς), άρα δεν είναι σωστή η παρατήρηση σου πως τα πράγματα έτσι είναι και τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Πολλά μπορεί να γίνουν.

          Όσο δε αφορά τη γενικότερη μου στάση για το δημόσιο να σου πω μόνο αυτό: μέσα στον τελευταίο ενάμισι χρόνο διαπίστωσα εντυπωσιακή βελτίωση των υπηρεσιών σχεδόν (όχι παντού) σε όλα τα κυβερνητικά τμήματα στα οποία αποτάθηκα.
          Λες αυτό να έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση πως ακόμα και για τους κυβερνητικούς δεν είναι όλα σίγουρα πλέον;

          Μου αρέσει!

  6. Σεπτεμβρίου 1, 2014 19:42

    Apologies for writing in english.

    Also I am not a financial expert so what I say below may well be wrong but at least consider the possibility that I am right.

    I dont think that the way your description of how banks work is correct.
    You may know all this and maybe you simplified what you said to make it more understandable. But you give the impression that a bank needs an 100 ‘real’ euro deposit from Yannis in order to lend 80 to Kostis. This is not the case.

    Banks do not need to have deposits in order to lend. As far as I know it is the other way round. Banks can create money by lending. I repeat: banks create money by giving a loan to an individual or a business who may then deposit it at the same bank or elsewhere (The loan is an asset to the bank and the deposit is a liability to the bank.)

    Yes a central banks impose constraints on the lending (and on money creation) but not as you describe them..

    There are two main mechanisms to constrain money creation by banks:

    The first constraint is yes, reserve requirements (or liquidity) which do say that a bank needs to have a certain amount of deposits or some other category of liquid reserves in relation to their lending. But they dont work the way you suggest.

    Even assuming the 20% reserve requirement in your text, a bank can loan as much as it wants (creating new money) as long as some of those loans (say 20% as you suggest) stay deposited at the same bank. Also, even if the loans pay for services, or houses, or they get transferred to other banks, they will at some point become a deposit somewhere, and that deposit can be used as a reserve for more lending, which will create more deposits, that can be used as a reserve for more lending, etc! This is the fractional reserve system.. An original loan of 100 euro can become 500, even with a reserve ratio of 20%….

    But more than that, reserves dont have to be deposits. If a bank wants to create *LOTS* of new money to lend out, they can go out and borrow in order to meet any reserve and liquidity requirements. They can borrow from other banks, from the central bank, etc and keep lending, i.e. keep creating new money.. ELA is needed when the bank needs to repay its own loans, which creates holes in its reserves and there is nobody willing or able to lend it, except our friend the ECB.

    The second constraint is again as you point out, capital adequacy, ie that the bank must have a certain amount of capital (mainly the money the shareholders, or investors have put in, plus profits, etc..) in relation to what the bank has lent out. But that’s another story.. Bear in mind that in 2008 RBS had a theoretical 13.2% capital adequacy ratio when in reality it had lent out 45 times its ‘proper’ capital.. It needed to raise 12bn, and it was bailed out with another 45bn!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 2, 2014 06:30

      A friend – and a banker too – has sent me the following comment in a message. Let’s call her BM, in case she wants to come back:

      And may I add to the above comments of Nicos…….that the bank can even discount its portfolio of loans to another bank and inject liquidity……the discounting percentage and interest depends on the «quality» of its portfolio and credit risks involved in the repayment of these loans! So many tools, so many different ways to inject liquidity!

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Σεπτεμβρίου 2, 2014 07:35

        I think though, that at the time of the «discounting of the portfolio» then this posrtfolio leaves the balance sheet of our bank and becomes part of the balance sheet of another, right?

        Μου αρέσει!

        • Σεπτεμβρίου 4, 2014 09:26

          Right, all loans are evaluated. A good loan gets 100% (that is it will be payed back in full with no hassles or delays). All other loans get lower evaluations from 99% to 0%. Thus the real value of the bank’s loan portfolio is calculated vs its nominal value. The bank can choose to sell any part of its portfolio but this is usually done (in the western world as far as I know) for NPLs (AKA toxic assets) that the banks sell at a discount to specialized agencies. The loan is removed from the bank’s balance sheet, the loss is noted and the bank moves on (in the civilized world).

          PS: This is also part of stress test that will be done on the COOPs in the coming months. Failure to pass the legislation for the NPLs will force the auditors to evaluate a lot of loans at 0% since the bank will not have the means/tools to force those debtors to pay up. (Note I am only referring to those debtors that have selected to stop paying their loans even though they have the money to do so).

          Thus instead of around 250 million euros capital injection (the current estimate) that the COOPs now need, it is estimate that the amount could rise up to a billion euros.

          And guess who will be paying for that…

          Αρέσει σε 1 άτομο

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 2, 2014 07:33

      Apologies for writing in english.
      Also I am not a financial expert so what I say below may well be wrong but at least consider the possibility that I am right.

      Στροβολιώτης: It is our gift to the world 🙂

      I dont think that the way your description of how banks work is correct.
      You may know all this and maybe you simplified what you said to make it more understandable. But you give the impression that a bank needs an 100 ‘real’ euro deposit from Yannis in order to lend 80 to Kostis. This is not the case.
      Banks do not need to have deposits in order to lend. As far as I know it is the other way round. Banks can create money by lending. I repeat: banks create money by giving a loan to an individual or a business who may then deposit it at the same bank or elsewhere (The loan is an asset to the bank and the deposit is a liability to the bank.)

      Στροβολιώτης: I believe that if you look at any bank balance sheet you will see deposits etc. on the liability side and loans etc. on the asset side. If the former is less than the latter, then some money has to come out from somewhere and this is the interbank short term loans or even ELA. I understand that banks can manipulate their assets and liabilities to make more profit, but at any given moment the balance sheet should show something very similar to what I have described above otherwise it would not balance!

      Yes a central banks impose constraints on the lending (and on money creation) but not as you describe them..
      There are two main mechanisms to constrain money creation by banks:
      The first constraint is yes, reserve requirements (or liquidity) which do say that a bank needs to have a certain amount of deposits or some other category of liquid reserves in relation to their lending. But they dont work the way you suggest.
      Even assuming the 20% reserve requirement in your text, a bank can loan as much as it wants (creating new money) as long as some of those loans (say 20% as you suggest) stay deposited at the same bank. Also, even if the loans pay for services, or houses, or they get transferred to other banks, they will at some point become a deposit somewhere, and that deposit can be used as a reserve for more lending, which will create more deposits, that can be used as a reserve for more lending, etc! This is the fractional reserve system.. An original loan of 100 euro can become 500, even with a reserve ratio of 20%….

      Στροβολιώτης: I am a bit confused here. If you take the whole banking system, what you describe could be correct – although I am still not sure: if you add all bank balance sheets, they should reflect more or less what I am describing in the text. Having said that, I do agree and I repeat that it is entirely possible for banks to manipulate their assets and liabilities to create more “products” that will bring them more money.

      But more than that, reserves dont have to be deposits. If a bank wants to create *LOTS* of new money to lend out, they can go out and borrow in order to meet any reserve and liquidity requirements. They can borrow from other banks, from the central bank, etc and keep lending, i.e. keep creating new money.. ELA is needed when the bank needs to repay its own loans, which creates holes in its reserves and there is nobody willing or able to lend it, except our friend the ECB.

      Στροβολιώτης: I believe that borrowing money to cover new loans cannot be considered as capital. It only has to do with liquidity. You are right about ELA

      The second constraint is again as you point out, capital adequacy, ie that the bank must have a certain amount of capital (mainly the money the shareholders, or investors have put in, plus profits, etc..) in relation to what the bank has lent out. But that’s another story.. Bear in mind that in 2008 RBS had a theoretical 13.2% capital adequacy ratio when in reality it had lent out 45 times its ‘proper’ capital.. It needed to raise 12bn, and it was bailed out with another 45bn!

      Στροβολιώτης: Interesting. A bit of explanation is needed though: If the bank had lent this much money, what was there on the liabilities side of its balance sheet at the time?

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 2, 2014 15:12

        [off the main topic of the blog and maybe a little too technical for your regular readers, and possibly containing inaccuracies . but it will hopefully help to correct some common misconceptions about how banks work.. ]

        From your comments and questions you still seem to think that in order for a bank to lend it needs to have deposits first, otherwise the balance sheet would not balance. It is a misconception that a bank needs deposits in order to lend, or that the amount of lending it can do is limited by the deposits it already has. These are all incorrect.

        A bank can lend, and when a bank lends it creates both an asset and a liability at the same time. Banks do create new money when they lend (and they destroy money when loans get paid back). The balance sheet balances, irrespective of how much lending a bank does because when it lends it creates entries on both sides (loan as an asset, a deposit as a liability).

        A bank can lend pretty much, as much as it wants (and grow its balance sheet) and still satisfy the liquidity/reserve ratios. The liquidity/reserve ratios are NOT a constraint on the overall amount of lending that a bank can do.. The liquidity/reserve ratios just mean that they need to keep some of the deposits (that they themselves created in the first place) in liquid/safe form, or to borrow from other banks, or the central bank if they need to. In normal circumstances where there is trust in the banking system, the liquidity/reserve rations cannot be used to stop a bank from lending ‘too much’.

        What is supposed to constrain the overall amount a bank can lend is the capital adequacy ratios. You are right that anything the bank itself borrows from other banks or the central bank does not count as capital. But what does count as capital (shares, free cash, etc) can be lend out multiple times. In theory about 7-15 times but as your banker friend says both loans and assets can be risk adjusted/discounted in weird ways and you can end up with RBS lending out 45 times its capital (and Northern Rock in 2007, 75 times its capital before it collapsed) – both within the Basel II rules at the time (Robert Peston, BBC Financial correspondent, ‘How Do we fix this Mess’ – http://www.amazon.co.uk/How-Fix-This-Mess-Prosperity/dp/1444757121/ref=sr_1_1/276-6892550-2614233?s=books&ie=UTF8&qid=1409658811&sr=1-1)
        You ask – how can they lend so much this without creating a hole in their balance sheet? The answer is that lending adds to both sides of the balance sheet, so they can lend as much as they want without creating any hole…

        Also if a bank is profitable with all this lending, and there is confidence in the banking system, there is usually no problem raising extra capital in order to satisfy whatever lending strategy it wants to go after..

        So basically neither liquidity/reserve ratios nor capital adequacy can really put the breaks on how much a bank can lend (and create new money) if they want to lend and if people trust the banks to keep the money (that banks created) into the banking system, and if people pay back the loans they took out when they are supposed to…

        There is a little more here:
        http://www.bankofengland.co.uk/publications/documents/quarterlybulletin/2014/qb14q1prereleasemoneycreation.pdf

        N.

        Μου αρέσει!

        • Σεπτεμβρίου 2, 2014 21:40

          I find your comment hard to believe but if it’s true, could you please name a few of these banks that have no deposits and are giving out loans? Or have you confused commercial banks that take deposits and give out loans to individuals and small and medium businesses (and big businesses sometimes) like BoC and the late Laiki, and are the subject of this post by strov, with investments banks like Merryl Lynch and Goldman Sachs which do not take deposits.

          Μου αρέσει!

        • ndrakos permalink
          Σεπτεμβρίου 2, 2014 23:55

          Banks do have deposits. But deposits get created when a bank gives out a loan. A bank does not need someone to go deposit something before it can give out a loan. When a bank gives a loan it creates fresh new money.

          This is basic stuff even though it is counter-intuitive. All commercial commercial banks in Europe, the US, and probably elsewhere work this way. I am not talking about investment banks but commercial retail banks like BoC, Pireaus, RBC, etc.

          If you look into it you will find that there is NO bank that does not work this way!

          Here is an official document from the bank of England explaining it in pretty simple terms: http://www.bankofengland.co.uk/publications/Documents/quarterlybulletin/2014/qb14q1prereleasemoneycreation.pdf

          and here is what a newspaper blogger did with it: http://www.washingtonsblog.com/2014/03/bank-england-admits-loans-come-first-deposits-follow.html

          If you want more detail try this http://www.standardandpoors.com/spf/upload/Ratings_US/Repeat_After_Me_8_14_13.pdf

          or just google ‘how money gets created’

          Cheers,

          n.

          On 2 September 2014 19:40, «Στροβολιώτης» wrote:

          > Χαρίτων commented: «I find your comment hard to believe but if it’s > true, could you please name a few of these banks that have no deposits and > are giving out loans? Or have you confused commercial banks that take > deposits and give out loans to individuals and small and mediu» >

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Σεπτεμβρίου 3, 2014 07:41

          Ok, let’s stay on first principles before we get lost still more!

          You say: “A bank can lend, and when a bank lends it creates both an asset and a liability at the same time.” If my bank gives me €30000 to buy a new car, then a new loan is created. If the car dealer deposits this money to the *same* bank then a deposit is created, which can then be re-used.
          What if it is *not* the same bank? I can see the asset, but not the liability.
          According to the latest financial statements by the Hellenic: “Όσον αφορά τα οικονομικά μεγέθη, οι συνολικές μεικτές χορηγήσεις σε πελάτες (πριν τις συσσωρευμένες προβλέψεις) παρουσίασαν οριακή αύξηση και ανέρχονται σε €4,4 δις. ,ενώ οι καταθέσεις των πελατών παρουσίασαν αύξηση 6% φθάνοντας τα €5,9 δισ.”
          Whatever way they ended up like this, this is more or less how it should be – even if some “money creation” was involved in the meantime.

          Μου αρέσει!

        • Σεπτεμβρίου 3, 2014 11:24

          Nikos: “A bank can lend, and when a bank lends it creates both an asset and a liability at the same time.”

          Strovoliotis: «If my bank gives me €30000 to buy a new car, then a new loan is created. If the car dealer deposits this money to the *same* bank then a deposit is created, which can then be re-used.
          What if it is *not* the same bank? I can see the asset, but not the liability.»

          Nikos: When the bank gives you a loan for €30000 it creates an asset in its balance sheet (the loan) and a liability (your new deposit).
          – If you then write a cheque for €30000 and give it to a Nissan dealer who uses the same bank then your bank will just transfer €30000 from your deposit account to the dealer’s deposit account.
          – If you take out the €30000 in cash and give it to a dealer who uses a different bank, then when you take out the money, your bank will deduct €30000 from its cash reserves on the assets side of its balance sheet, and also deduct €30000 from your deposit account. The dealer’s bank will do the opposite.
          – if you write a check for €30000 and give it to a dealer who uses a different bank, then your bank will deduct €30000 from its reserve account at the Central Bank (which is on your bank’s balance sheet on the assets side), and also deduct €30000 from your deposit account on the liabilities side. The dealer’s bank will do the opposite.

          In all the cases above:
          – new, fresh money gets created and circulates in the banking system every time credit is extended (ie every time a loan is given out)
          – at the end of the day, after all the debits and credits are accounted for between banks and between banks and their central banks, only a *fraction* of the money that circulates (including new money), needs to be converted to cash or to be settled in bank reserve accounts. That’s why this system is called ‘fractional reserve banking’ (see http://en.wikipedia.org/wiki/Fractional_reserve_banking)

          Strovoliotis:
          According to the latest financial statements by the Hellenic: “Όσον αφορά τα οικονομικά μεγέθη, οι συνολικές μεικτές χορηγήσεις σε πελάτες (πριν τις συσσωρευμένες προβλέψεις) παρουσίασαν οριακή αύξηση και ανέρχονται σε €4,4 δις. ,ενώ οι καταθέσεις των πελατών παρουσίασαν αύξηση 6% φθάνοντας τα €5,9 δισ.”
          Whatever way they ended up like this, this is more or less how it should be – even if some “money creation” was involved in the meantime.

          Nikos: What is happening, is not ‘some money creation’… Pretty much all of the €4,4 δις and the €5,9 δισ is money that is created by extending credit. The difference between the two numbers is that some other banks in the system have less cash (or other assets) and more loans (or other liabilities) on their balance sheets. This is a simplification but the details dont change the argument.

          Sure it is ‘prudent’ to have a low loans to deposit ratio and that matters, especially in abnormal times when banks are not profitable, when there is no trust and people want to withdraw their money, or when the loans are mostly NPLs and are not performing and are likely to be written down…

          Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Σεπτεμβρίου 4, 2014 07:24

          Fair enough! My original analysis seems indeed very simplistic. The links provided are very useful.

          However, I would rather stick to the principle that is as you say, “prudent” to keep a low loan to deposits ratio. It is of course interesting to find out exactly what these two items of a bank balance sheet are made of, but the bottom line is that one is a liability of the bank that can push it into trouble when a lot of people lose confidence.

          In any case this was a «beta» document all along 🙂

          Μου αρέσει!

  7. Σεπτεμβρίου 2, 2014 12:12

    συνεχίζω για το υπόλοιπο της ανάρτησης πριν απαντήσω στα πιο πάνω

    όσον αφορά τους τοκογλύφους

    Η απάντηση ως συνήθως είναι «ενισχύστε τον ανταγωνισμό και τον επόπτη»
    Γενικά τζαι αόριστα.

    – πρώτα από όλα είχαμε, κύπρου, λαική, ελληνική, πειραιώς, άλφα, γιουρομπανκ, εγγλέζικες γαλλικές ρώσικες, αράπικες,τζαι ούτε ξέρω πόσες άλλες συν καμιάν εκατοστή συνεργατικά… Πόσες δηλαδή έπρεπεν να ήταν για να «υπάρχει ανταγωνισμός » ;
    – Τζαι παρόλες τούτες ούλλες είσσιες θκύο τράπεζες που είχαν το 60% της αγοράς… Ε πως θα «ενίσχυες τον ανταγωνισμό»… Το μόνο που εμπόρες να κάμεις ήταν όπως εκάμαν του ροκφελερ, να μοιράσουν τη λαική τζαι την κύπρου σε κομμάθκια , αλλά για να το κάμεις πρέπει να φύγεις που τη νεοφιλελυθερη αντίληψη ότι «ήταν να τιμωρηθούν γιατί εν πετυχημένοι»
    – Το θέμα της εποπτίας δεν παρά ανέκδοτο. όπως έγραψα τζαι προχτές στο μπλογκ του περσιάνη
    http://fortheisland.wordpress.com/2014/08/28/%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9/
    η ιστορία με την εποτπία δεν είναι παρά, μια δικαιολογία.
    Κανένας δεν λέει ποττέ τι εξουσίες έπρεπε να έσσιει ο επόπτης , πόσο μάλλον τι ιδεολογία.
    Γιατί όταν έσσιει την ίδια ιδεολογία με τες τράπεζες, την ίδια πίστη ότι η αγορά ξέρει καλύττερα, ποττέ δεν θα παρέμβει όταν δημιουργείται φούσκα.
    Βάλε κάτω τι εξουσίες , και τι ιδεολογία πρέπει να έσσιει ο επόπτης, τζαι ύστερα μιλούμε αν θέλουμε την εποπτία πραγματικά να παρεμβαίνει….

    Εγώ για παράδειγμα εισηγούμαι το εξής.
    Έσσιει μια τράπεζα τόσες καταθέσεις που σε περίπτωση που παττίσει, το κράτος δεν μπορεί να την καλύψει (ασ βάλουμε μια βέλτιστη πρακτική – καταθέσεις που πρέπει να καλύψει το κράτος το πολλύν ως 10% του ΑΕΠ) , άσχετο με το πόσο καλοί εν ούλλοι οι αριθμοί στα βιβλία τους ;
    Βάση νόμου μοιράζεται σε 2-3 κομμάθκια ώστε να μεν τίθεται κίνδυνος για το κράτος/ κοινωνία.
    Με αυτό τον τρόπο αποφέυγεται η συστημικότητα και ενισχύουμεν και τον ανταγωνισμό
    Δέχεσαι ;
    Απλά πράματα.

    Πόσο στοιχίζει ένα ευρώ
    Στην εξήγηση ξιχάνεις ότι, όταν οι τράπεζες αποφασίσαν να ακολουθήσουν πολιτική προέλκυσης ξένων καταθέσεων, δεν είχαμε ακόμα πρόβλημα αξιοπιστίας. Ήταν συνειδητή πολιτική.
    Αντίθετα εν πρόβλημα οικονομικής αντίληψης που είχαμε.
    Γιατί εθεωρούσαν κατόρθωμα να φαίρνουν καταθέσεις που έξω , που στην ουσία εσήμενε συσσώρευση χρέους, χωρίς να τους απασχολεί που θα τα δώκουν τζίηνα τα ρυάλια για να πλερώνουν τα καταθετικά επιτόκια.
    Με αποτέλεσμα να
    τα φορτώνουν στους δανειολήπτες, υφιστάμενους και νέους
    ή να ξεκινούν ένα αγώνα, τάσσοντας μπόνους στους διευθυντές των παραρτημάτων για να δώκουν δάνεια όπως όπως (με τα γνωστά αποτελέσματα)
    ή να τα κάμνουν ομόλογα, επεκτάσεις στο εξωτερικό και άλλες απείρου κάλλους επενδύσεις ψηλού ρίσκου

    καθώς επίσης, με τα ψηλά τους καταθετικά/δανειστικά επιτόκια αποτρέπαν και τες όποιες πιθανές παραγωγικές επενδύσεις, με συνέπειες που δεν προσμετρούνται βεβαίως ποτέ στην εξίσωση.

    και επείδη το (βραχυπρόθεσμο) κέρδος είναι θεμιτό για την (αντιπαραγωγική) δομή του μετόχου – διευθυντή, αρπάξαν ότι ήταν να αρπάξουν στη φούσκα και αφήκαν την κοινωνία με τα χρέη. Γιατί όπως είναι θεμιτό, τα κέρδη (και τα μπόνους) δικά τους και οι ζημιές των άλλων.

    Άρα η αντίληψη ότι πέφτουν τα επιτόκια σε ένα υγιή ανταγωνισμό με σωστή εποπτία ή όταν ξεκαρίσουν οι ισολογισμοί των τραπεζών δεν είναι παρά όνειρα θερινής νυκτός. Ο ανταγωνισμός μια χαρά μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση των επιτοκίων, αφού ο στόχος του κέρδους τους είναι θεμιτό , τζαι το αποτέλεσμα στην υπόλοιπη κοινωνία / οικονομία είναι φυσικά στα παπάρια τους. Όσον δεν καταλαβαίνουμε ότι το κέρδος τους μπορεί να είναι καταστροφικό για τη κοινωνία δεν προκείται να προλάβουμε ούτε την επόμενη φούσκα

    Και φαντάστου τον επόπτη να τους ελάλεν (όπως λαλούν σήμερα στους χρεωμένους) :
    Τούντο χρέος (καταθέσεις) που εσυνάξετε, πως θα τα αποπληρώσετε;
    τζαι έσσιετε με εμένα εγγυητή ;
    Σκέφτου να τους εσταμάταν ο επόπτης τι ήταν να γίνει. Πε μου ποιός δεν θα εμίλαν για «κρατικό παρεμβατισμό» , για «εμπόδια στην ανάπτυξη» για «στρεβλώσεις στην αγορά» και λοιπές φανφάρες.
    Τζαι πιστέφκουμε σε μια φανταστική εποπτία που ήταν να τα έλυεν τούτα τα ζητήματα.

    Η στρέβλωση που θα προκαλέσει η προστασία της πρώτης κατοικίας δεν είναι παρά θεωρητική δεδομένων των δηλώσεων των τραπεζιτών ότι δεν θα κάμουν μαζικές εκποιήσεις για να μεν ππέσσουν οι τιμές (γνωστά αδιέξοδα του καπιταλισμού)

    Το γελοίον είναι ότι λαλούν μας ότι αν προστατευτεί η πρώτη κατοικία δεν θα μπορέσουν να εκποιήσουν τους μεγαλοοφειλέτες – εξού και η στρέβλωση… Καλά εδώκαν 6 δις σε 20 καρχαρίες τζαι η μόνη εγγύηση που έχουν εν 20 πρώτες κατοικίες ; Εν τόσον άχρηστοι όξα θεωρούν μας τόσον αρνιά ;

    Ενδιαφέρον βεβαίως είναι ότι το μόνο άξιον λόγου όσον αφορά τες εκποιήσεις είναι «η στρέβλωση». Το οποιονδήποτε άλλο κόστος στη κοινωνία δεν είναι άξιον αναφοράς.

    Η κρίση φαίρνει τόκους
    Ακριβώς ακόμα μια απόδειξη γιατί ένα τόσο σημαντικό εργαλείο για την οικονομία (όπως το επιτόκιο)δεν πρέπει να αφήνεται στα χέρια της ελεύθερης αγοράς
    Γιατί (ακόμα και η καπιταλιστική) λογική, λέει ότι όταν έσσιεις φούσκα αυξάνεις τα επιτόκια, και όταν έσσιεις κρίση τα μειώνεις για ευνόητους λόγους.
    Αντίθετα όταν τα αφήσεις στη βέλτιστη πρακτική των τραπεζιτών , και την εποπτία που τάχα θέλουμε , φαίρνουν σε στο αδιέξοδο του τι πρέπει να γίνει πρώτα «να σωθεί η τράπεζα με ψηλά δανεισιτκά επιτόκια ή η οικονομία με χαμηλά» – τζαι ότι θκιαλέξεις είσαι μέσα

    Η κουβένα ότι ο επόπτης μπορεί να ενθαρύνει την ύπαρξη μεγάλου περιθωρίου κέρδους, είναι χωρίς περιεχόμενο τη στιγμή που δεν μπορεί αν ήθελε να το αποτρέψει. Θέλουμεν τον επόπτη να έσσιει έτσι εξουσίες ;
    Δαμέ κάμνεις μιαν δανειακή σύμβαση και η τράπεζα κατά τη κρίση της αυξάνει σου το περιθώριο κέρδους τζαι επόπτης κάθεται τζαι πισκαλά στην ολοφάνερη κλεψιά, τζαι θα τον κόφτει αν τωρά έχουν ψηλά περιθώριο κέρδους ;

    Που τζιαμέ τζαι τζει προφανώς είναι θεμιτό για τον επόπτη τα μεγάλα περιθώρια κέρδους και για αυτό δεν πιστέφκουμεν στον επόπτη. Το ότι κάποτε εδιουσαμεν ρυάλια στες τράπεζες τζαι επιάναν υποσχέσεις για μείωσεις επιτοκίων, και το αποτέλεσμα ήταν μείωση μόνο των καταθετικών δεν νομίζω να το θυμάται κανένας πόσον μάλλον ο επόπτης.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 3, 2014 07:16

      Στέλιο, θα μπορούσα άνετα να συζητήσω τις προτάσεις σου για το μοίρασμα των τραπεζών ή το συσχετισμό της αποζημίωσης με το ΑΕΠ. Το θέμα είναι πως από τη μια κάνεις εισηγήσεις και από την άλλη αμφισβητείς τους πάντες και τα πάντα.
      Ε, ναι, κάποια πλάσματα θα εφαρμόσουν ό,τι αποφασιστεί, κάποιοι είναι ποιο ικανοί από κάποιους άλλους, κάπου μπορεί να γίνουν λάθη. Επειδή υπάρχει αυτή η πιθανότητα δηλαδή, πρέπει να «κάψουμε» θεσμούς όπως η εποπτεία;
      Πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια και να μην κάνουμε τίποτα;
      Περιγράφεις πάρα πολύ σωστά την αφετηρία της τραπεζικής κρίσης: την προσέλκυση δηλαδή καταθέσεων με ψηλά μη διατηρήσιμα επιτόκια. Σου θυμίζω πως η μόνη προσπάθεια που θυμάμαι για να μπει φρένο σε αυτό το επιχειρηματικό σχέδιο, το οποίο είχε φυσικά και την άλλη πλευρά την αναζήτηση δηλαδή «επενδυτικών» ευκαιριών με ψηλή απόδοση, ήταν ο Ορφανίδης. Είχε επιβάλει αυξημένη συνεισφορά του πελάτη σε περιπτώσεις οικιστικών δανείων βλέποντας τη φούσκα που εξελισσόταν, και έτρεξαν όλοι να τον φάνε…
      Τελικά του έκοψαν την όρεξη φαίνεται…
      Τα αδιέξοδα του καπιταλισμού που γράφεις κάπου, δεν είναι ακριβώς αδιέξοδα: είναι *κομμάτι* του καπιταλισμού. Έχω γράψει πολλές φορές πως υποστηρίζω την ελεύθερη οικονομία, όχι γιατί είναι τέλεια, αλλά γιατί είναι το καλύτερο σύστημα που έχουμε. Αν κάπου δυσκολεύεσαι να δεις λύση είναι απόλυτα φυσιολογικό.
      Και πάλι δεν το πετάσσεις το σύστημα με την πρώτη δυσκολία…

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 4, 2014 09:54

        το αντίθετο είναι.
        ούλλοι μιλάτε για εποπτεία, χωρίς να βάλετε κάτω προτάσεις.
        Γενικά και αόριστα.
        Και άμαν μπουν προτάσεις δεν τες σχολιάζετε.

        Η παρούσα εποπτεία κρίνεται ως ανεπαρκής λόγω της ιδεολογίας της – που αποτέλεσμα έχει να μην έχει εξουσίες που πραγματικά να προστατέφκουν το δημόσιο συμφέρον.

        Δεν θυμούμαι τι επήεν να κάμει ο ορφανίδης.
        Όρεξη και διάθεση να τα βάλει με τον πρόεδρο πάντως είσσιεν. Ϊδιο σθένος για να τα βάλει με τες τράπεζες (όχι γιατί εν «κακοι τοκογλύφοι» αλλά για να προστατέψει όλους εμάς)
        Η εποπτεία του κρίνεται εκ του αποτελέσματος και ήταν παταγώδης αποτυχία.

        Στο μεταξύ, εν ιξέρω αν επρόσεξες δημοσιεύματα στο τύπο, που σύρνουν σπόντες ότι καθοδηγά το παπαδοπουλούιν , στο θέμα των εκποιήσεων….

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: