Skip to content

Όπου οι λυσοφοβικοί δικαιώνονται: προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν.

Οκτώβριος 19, 2014

Μάλλον με καθυστέρηση πήρα είδηση  το καινούργιο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού που έχει τίτλο «Κυπριακό, η αιρετική λύση».  Με δεδομένο τον κίνδυνο να κάνω κριτική σε κάτι που δεν γράφει το βιβλίο, αφού δεν το έχω διαβάσει, πιστεύω πως έχουμε μπροστά μας μια όντως τολμηρή πρόταση. Μια πρόταση που λαμβάνει υπόψιν τα δεδομένα και τον παράγοντα του χρόνου  και μια πρόταση που είναι εύκολο να χαρακτηριστεί ως μη –  πατριωτική ακόμη και από ομοϊδεάτες του κ. Λυγερού. Αυτούς τους όχι κατ΄ ανάγκη εθνικιστές, αλλά απλώς λυσοφοβικούς  οι οποίοι λόγω ακριβώς αυτού του φόβου δεν πρόκειται ποτέ και με κανένα τρόπο να αποδεχτούν οποιοδήποτε σχέδιο γιατί απεχθάνονται  τη μετάβαση από το παρόν καθεστώς της βολικής μη λύσης έστω και αν συνεπάγεται απώλεια, με ένα καθεστώς λύσης που θα περιλαμβάνει επίσημη και υπογραμμένη μοιρασιά με τους τουρκοκυπρίους συμπατριώτες μας.

Ο κ. Λυγερός μπορεί να είναι καλός δημοσιογράφος, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από  τις εμμονές του: « Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, κατά πάσα πιθανότητα ο κυπριακός Ελληνισμός θα βρεθεί προσεχώς αντιμέτωπος με μια λύση τύπου Ανάν, η οποία, ανολοκλήρωτη, ήδη βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο συγγραφέας εκφράζει τον φόβο ότι αυτήν τη φορά το «όχι» θα ειπωθεί πολύ πιο δύσκολα. Πρώτον, επειδή οι Ελληνοκύπριοι έχουν τραυματιστεί από την οικονομική κρίση και η αυτοπεποίθησή τους έχει εμφανώς κλονιστεί. Δεύτερον, επειδή στην προεδρία δεν είναι ένας Παπαδόπουλος, αλλά ο Αναστασιάδης, ο οποίος το 2004 είχε φανατικά υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν.»

Λύση για τον κ. Λυγερό, σε μορφή που όπως όλοι γνωρίζουμε  θα μοιάζει με το σχέδιο Ανάν, είναι κάτι εξ ορισμού *κακό*.  Κακό  είναι επίσης πως δεν έχουμε πρόεδρο αντίστοιχο του βεληνηκούς του Τάσσου Παπαδόπουλου. Του ανθρώπου δηλαδή που με τη βοήθεια του ΑΚΕΛ έκανε  τη μεγαλύτερη μετά το 1974 ζημιά στις προοπτικές λύσεις και παγίδευσε για απροσδιόριστο διάστημα την κυπριακή κοινωνία στον εθνικισμό και τον μαξιμαλισμό.

 

Παρ’ όλα ταύτα η αναλυτική αφετηρία του κ. Λυγερού δεν είναι παράλογη, για να μην πω πως μέρος αυτής μοιάζει πολύ με την αφετηρία κάποιων που στηρίζουν την δύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας:  «Ο όρος «βελούδινο ημιδιαζύγιο» περιγράφει με ακρίβεια το περιεχόμενο της πρότασης. Βελούδινο, λοιπόν, επειδή η πρόταση προσπαθεί να παντρέψει τα βασικά «θέλω» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και ημιδιαζύγιο επειδή, ενώ προβλέπει τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών στη λογική «έδαφος έναντι αναγνώρισης», δεν σταματάει εκεί. Ταυτοχρόνως τα υποχρεώνει θεσμικά όχι μόνο να συνεργάζονται στενά, αλλά και να διατηρούν μεταξύ τους μια πολλαπλή ισορροπία. Προβλέπεται, άλλωστε, η συμμετοχή και των δύο στην Ε.Ε. με κοινό καπέλο.»

Η βασική διαφορά με «εμάς» είναι πως εμείς θέλουμε να πετύχουμε τα ανωτέρω με τη μοιρασιά, ο κ. Λυγερός με την απώλεια.

Ναι, μια αιρετική διέξοδος.

Ναι, μια αιρετική διέξοδος.

Η κυκλοφορία του βιβλίου αναγγέλθηκε με την εξής ανακοίνωση στον τύπο:

 

«Κυπριακό: Η αιρετική λύση», του Στ. Λυγερού

 Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού, «Κυπριακό: Η αιρετική λύση». Ένα βιβλίο που αναμένεται να προκαλέσει έντονες συζητήσεις. Ο συγγραφέας, βαθύς γνώστης και μελετητής του Κυπριακού εδώ και αρκετά χρόνια, έρχεται με ριζοσπαστικές προτάσεις. Προτείνει αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση. Που σημαίνει τι; Σημαίνει αναστοχασμό για το περιεχόμενο της λύσης. Προϋπόθεση για να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης είναι να ανοίξει η συζήτηση προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς ταμπού και εξ υπαρχής απορριπτέες λύσεις. Το ζητούμενο πρέπει να είναι η -με ορθολογικό τρόπο- ανεύρεση της συγκριτικά καλύτερης δυνατής ρεαλιστικής λύσης, ώστε ο κυπριακός Ελληνισμός να επιβιώσει και να αναπτυχθεί στις πατρογονικές εστίες του. Ρεαλιστική λύση δεν είναι, βεβαίως, μια λύση που την αποδέχεται η τουρκική πλευρά. Είναι η λύση που μπορεί να βρει ανταπόκριση και να αποκτήσει ερείσματα στη διεθνή κοινότητα.

 

Ο συγγραφέας δηλώνει σαφώς ότι οι επιλογές είναι και περιορισμένες και εθνικά επώδυνες. Οι Ελληνοκύπριοι βρίσκονται υπό τη διαρκή πίεση και απειλή των κατοχικών στρατευμάτων, αρκετά μακριά από την Ελλάδα. Βρίσκονται στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου, σε μια γεωπολιτικά ασταθή περιοχή, όπου τα σύνορα ρευστοποιούνται και ήδη έχουν δρομολογηθεί τεκτονικές αλλαγές με καταλύτη τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Το σημαντικότερο είναι, όμως, ότι η πολυετής κατοχή έχει δημιουργήσει πολλαπλά τετελεσμένα στη βόρεια Κύπρο, με κυριότερα τη συνεχή μαζική εγκατάσταση Τούρκων εποίκων και την εδραίωση τουρκοκυπριακής κρατικής δομής.

 

Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, κατά πάσα πιθανότητα ο κυπριακός Ελληνισμός θα βρεθεί προσεχώς αντιμέτωπος με μια λύση τύπου Ανάν, η οποία, ανολοκλήρωτη, ήδη βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο συγγραφέας εκφράζει τον φόβο ότι αυτήν τη φορά το «όχι» θα ειπωθεί πολύ πιο δύσκολα. Πρώτον, επειδή οι Ελληνοκύπριοι έχουν τραυματιστεί από την οικονομική κρίση και η αυτοπεποίθησή τους έχει εμφανώς κλονιστεί. Δεύτερον, επειδή στην προεδρία δεν είναι ένας Παπαδόπουλος, αλλά ο Αναστασιάδης, ο οποίος το 2004 είχε φανατικά υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν.

 

Η μόνη δυνατότητα να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη είναι να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης. Προϋπόθεση γι’ αυτό, βεβαίως, είναι ο κυπριακός Ελληνισμός -μέσα από την αναθεώρηση στρατηγικής- να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό πλαίσιο, ώστε να διαθέτει συγκεκριμένη αντιπρόταση. Η Λευκωσία μπορεί να επικαλεστεί την τουρκική αδιαλλαξία, να υπενθυμίσει το συντριπτικό «όχι» του 2004 και να οχυρωθεί πίσω από τη θέση ότι οι Ελληνοκύπριοι θα απορρίψουν και πάλι ένα σχέδιο τύπου Ανάν. Η προοπτική μιας νέας απόρριψης και ενός νέου αδιεξόδου θα υποχρέωνε Αμερικανούς και Ευρωπαίους να ακούσουν και εναλλακτικές προτάσεις. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Αναστασιάδη (και η Αθήνα) δεν έχει την αναγκαία βούληση ούτε καν να κινηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση.

 

Η αναθεώρηση στρατηγικής είναι διαδικασία. Προϋποθέτει, δηλαδή, την κατάθεση εναλλακτικών (ως προς τα σχέδια τύπου Ανάν) προτάσεων. Την τελευταία δεκαετία ο Σταύρος Λυγερός έχει επανειλημμένως γράψει σε άρθρα του για το «βελούδινο ημιδιαζύγιο». Ο περιορισμένος χώρος, όμως, δεν άφηνε περιθώρια για εκτενή έκθεση και, κυρίως, για αναλυτική σύγκριση της πρότασης με το σχέδιο Ανάν, αλλά και με άλλες προτάσεις για τη λύση του Κυπριακού.

 

Ο όρος «βελούδινο ημιδιαζύγιο» περιγράφει με ακρίβεια το περιεχόμενο της πρότασης. Βελούδινο, λοιπόν, επειδή η πρόταση προσπαθεί να παντρέψει τα βασικά «θέλω» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και ημιδιαζύγιο επειδή, ενώ προβλέπει τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών στη λογική «έδαφος έναντι αναγνώρισης», δεν σταματάει εκεί. Ταυτοχρόνως τα υποχρεώνει θεσμικά όχι μόνο να συνεργάζονται στενά, αλλά και να διατηρούν μεταξύ τους μια πολλαπλή ισορροπία. Προβλέπεται, άλλωστε, η συμμετοχή και των δύο στην Ε.Ε. με κοινό καπέλο.

 

Δηλώνεται ρητά ότι η πρότασή του για «βελούδινο ημιδιαζύγιο» επινοήθηκε με σκοπό να εκδιώξει την Τουρκία από την Κύπρο. Για να το επιτύχει, ικανοποιεί τα βασικά «θέλω» της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ο ίδιος θεωρεί ότι η Άγκυρα πιθανότατα θα επιχειρήσει να το τορπιλίσει. Θα έχει, όμως, υψηλό πολιτικό κόστος εάν απορρίψει ένα σχέδιο λύσης που προβλέπει δύο κράτη και προσφέρει επαρκείς εγγυήσεις προστασίας στους Τουρκοκυπρίους, επειδή αυτά είναι τα κύρια επιχειρήματά της. Στόχος του «βελούδινου ημιδιαζυγίου» είναι να απομακρύνει το μικρό τουρκοκυπριακό κράτος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Άγκυρας, βάζοντάς το να χορέψει σε ευρωπαϊκούς ρυθμούς. Είναι ποιοτικά διαφορετικό οι Ελληνοκύπριοι να έχουν δίπλα τους ένα τέτοιο κράτος, στο οποίο θα ισχύει απολύτως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αντί να έχουν τα τουρκικά στρατεύματα και εμμέσως πλην σαφώς την Τουρκία.

 

Ο συγγραφέας δηλώνει πως δεν έχει αυταπάτες ότι η πρότασή του θα υιοθετηθεί από τη Λευκωσία. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε καν θα συζητηθεί. Έγραψε αυτό το βιβλίο με την αμυδρή ελπίδα ότι μπορεί να συμβάλει στην έναρξη της ζωτικά αναγκαίας εθνικής συζήτησης για αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών. Η χωρίς αντιπρόταση αυτάρεσκη απόρριψη αντικειμενικά διευκολύνει αυτούς που προωθούν σχέδια τύπου Ανάν. Η ιστορία διδάσκει ότι μόνο εάν αντιπαραθέσεις συγκεκριμένη αντιπρόταση υπάρχει μια ελπίδα να σπάσει η διαπραγματευτική ομηρεία, στην οποία ο κυπριακός Ελληνισμός έχει περιέλθει εδώ και δεκαετίες.

 

Η πρόταση για «βελούδινο ημιδιαζύγιο» κατατίθεται ως προσωπική συμβολή του συγγραφέα στη ζωτικά αναγκαία διαδικασία αναθεώρησης στρατηγικής από μηδενική βάση. Δεδηλωμένος σκοπός του είναι να ανοίξει έναν άλλο δρόμο. Ομολογεί προκαταβολικά ότι η πρότασή του θα σοκάρει, επειδή το «βελούδινο ημιδιαζύγιο» παραβιάζει τα ταμπού τεσσάρων δεκαετιών. Πιστεύει, όμως, ότι ο κυπριακός Ελληνισμός δεν έχει ούτε καλύτερη εναλλακτική λύση, ούτε πολύ χρόνο στη διάθεσή του.

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Πηγή.

 

Στον κ. Λυγερό έγινε καθηκόντως κριτική από τη γνωστή εθνικιστικής προελεύσεως συγγραφέα  κ. Φανούλα Αργυρού:

 

«Όταν στις 14.4.2014 έγραψα το άρθρο μου «Τα δύο κράτη Στ. Λυγερού “revisited” γιατί ;» δεν γνώριζα ότι αυτά ήσαν ουσιαστικά  προπομπός για το πρόσφατο βιβλίο του κ. Λυγερού με τίτλο «Κυπριακό Η αιρετική λύση».  Και είναι όντως προβληματισμός μεγάλος  ΓΙΑΤΙ  ο εν λόγω κύριος επιμένει στην προώθηση  λύσης ημιβελούδινου τάχατες διαζυγίου! Αν πράγματι όσοι επαγγέλλονται νέα στρατηγική και θέλουν το καλό της Κύπρου, γιατί δεν υποστηρίζουν νέα στρατηγική με πλήρη απεγκλωβισμό και αποτίναξη από την τουρκο-βρετανική ρατσιστική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ το πλέον γνήσιο, ορθό και συμβατό με κάθε αρχή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την πλήρη  απελευθέρωση από την κατοχή αντί άλλο τρόπο σταθεροποίησης και νομιμοποίησης των κατοχικών τετελεσμένων; Γιατί δηλαδή σε ένα ημικατεχόμενο κράτος να προτείνεται “λύση” ημιβελούδινου διαζυγίου επειδή δεν έγινε δεκτή η ΔΔΟ αντί της απελευθέρωσης όταν μια τέτοια “εναλλακτική λύση” και πάλιν είναι τον τούρκο εισβολέα που βοηθά να εξασφαλίσει τα όσα επιδιώκει με άλλο τρόπο και όχι το θύμα του εισβολέα. ΄Αλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλοιώς.

 

Οι Εβραίοι μετά από 70 χρόνια διεκδικούν τις περιουσίες τους στην Πολωνία, εμάς γιατί και με βιβλία μάλιστα υποτίθεται δικοί μας, μας προτείνουν, προτρέπουν και προωθούν  τέτοιες λύσεις που μόνο τα ξένα συμφέροντα οφελούν είναι άξιον απορίας πραγματικά.»

 

Περισσότερα στον Εμπροσθοφύλακα.

Είχαμε φυσικά και κριτική από την άλλη πλευρά:

 

Με αφορμή την πρόταση για «βελούδινο ημιδιαζύγιο»

Στον Φιλελεύθερο, (13 Οκτωβρίου 2014), δημοσιεύθηκε ένα σημείωμα του εκδοτικού οίκου Πατάκη με τον πιο πάνω τίτλο και που αναφερόταν στο πρόσφατο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού «Κυπριακό: Η αιρετική λύση». Σε ένα σημείο του κειμένου αναφέρονται τα εξής: Ο συγγραφέας έγραψε αυτό το βιβλίο «με την αμυδρή ελπίδα ότι μπορεί να συμβάλει στην έναρξη της ζωτικά αναγκαίας εθνικής συζήτησης για αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ» (τα κεφαλαία δικά μου). Είναι υπό αυτήν την ιδιότητα που γράφω αυτό το κείμενο, υπό την ιδιότητά μου ως μέλος μιας μη πολιτικής κίνησης. Όμως δε θα ασχοληθώ με την ανάλυση της πρότασης αυτής καθ’ εαυτή αλλά για το κυρίως αντικείμενο της μελέτης του βιβλίου που, σύμφωνα με τον εκδότη, είναι η «ανεύρεση της συγκριτικά καλύτερης δυνατής ρεαλιστικής λύσης , ώστε ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΣΤΙΣ ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΤΟΥ» (τα κεφαλαία δικά μου).

Δεν είναι μόνο ο κ. Λυγερός που όταν μιλούν για το στόχο της επίλυσης του Κυπριακού αναφέρονται ιδιαίτερα στους Ελληνοκύπριους αντί στους Κύπριους γενικά. Το ερώτημα είναι γιατί ξεχωρίζουμε τους Ελληνοκύπριους από τους υπόλοιπους Κύπριους που, και σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι, κατοικούν και αυτοί από αιώνες σε αυτόν τον τόπο και που έχουν τις «πατρογονικές τους εστίες» σ’ αυτή τη γη που λέγεται Κύπρος; Και το συναφές βασικό ερώτημα: Ποιοι είμαστε εμείς οι «Ελληνοκύπριοι» ; Ποιο είναι το ιδιαίτερο μας χαρακτηριστικό στη βάση του οποίου διεκδικούμε το δικαίωμα να έχομε την πρώτη επιλογή στο χώρο που έχομε «τις πατρογονικές μας εστίες»; Αν εννοούμε ότι εμείς, οι Ελληνοκύπριοι, είμαστε οι γνήσιοι συνεχιστές αυτού που λέγεται Ελληνική καταβολή, τότε θα πρέπει να αναμένουμε ότι και στο αίμα μας έχομε το Ελληνικό DNA. Όμως όλες οι σχετικές αιματολογικές μελέτες απέδειξαν ότι το DNA μας είναι πολύ διαφορετικό από αυτό των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα και ότι συγγενεύουμε αιματολογικά περισσότερο με εκείνο των κατοίκων της Εγγύς Ανατολής και ότι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι έχομε το ίδιο DNA! Και αυτό το αιματολογικό χαρακτηριστικό είναι, βέβαια, το φυσικό αποτέλεσμα ενός λαού που κατάγεται αρχικά από τους Ετεοκύπριους που ήλθαν από την Ανατολία πριν οκτώ περίπου χιλιάδες χρόνια και που εξελληνίσθηκαν σταδιακά από τους Έλληνες έποικους που ήλθαν στην Κύπρο πριν τρείς τόσες χιλιάδες χρόνια. Ακολούθως, ήλθαν και έκαναν αποικίες και οι Φοίνικες και ήλθαν και κατοίκησαν εδώ Πέρσες, Αιγύπτιοι, Φράγκοι, Τούρκοι, Άγγλοι, και Αρμένιοι και Μαρωνίτες, και… Επομένως, πρέπει να δώσουμε άλλον ορισμό στον όρο Ελληνοκύπριοι. Πιθανό να πρέπει να εννοούμε τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που μιλούν Ελληνικά και που μεγάλωσαν στην Κύπρο σε ένα κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον με τον χαρακτηρισμό του «Ελληνοκύπριου».

Όμως, ποιο το ιδιαίτερο δικαίωμα εμάς των Ελληνοκυπρίων που δεν το αναγνωρίζουμε στον ίδιο βαθμό και στους άλλους Κύπριους που ενώ δεν είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και δεν μιλούν ελληνικά, έχουν όμως και αυτοί εδώ τις «πατρογονικές τους εστίες» για πολλούς αιώνες τώρα, που έχουν το ίδιο DNA με εμάς και που θεωρούν και κείνοι την Κύπρο πατρίδα τους;!

Επομένως, γιατί να μη αναζητήσουμε την «συγκριτικά καλύτερη δυνατή ρεαλιστική λύση» για όλους που έχουν πατρίδα και «πατρογονικές εστίες» σ’ αυτόν τον τόπο που λέγεται Κύπρος, και να θεωρούμε «εθνικό καθήκον» μόνο τη σωτηρία εμάς που λεγόμαστε Ελληνοκύπριοι;

Ο κ. Λυγερός αποδέχεται/εισηγείται όπως και οι Τουρκοκύπριοι αποκτήσουν το δικαίωμα και το ελεύθερο να έχουν τη δική τους ανεξάρτητη κρατική οντότητα πλάι με εκείνη των Ελληνοκυπρίων στη βάση ενός «βελούδινου διαζυγίου». Ένα διχοτομικό διαζύγιο με στόχο μεν «να αναπτυχθεί ο Κυπριακός Ελληνισμός στις πατρογονικές του εστίες», παραγνωρίζοντας, όμως, το γεγονός ότι, έτσι,167 χιλ. Ελληνοκύπριοι θα αποξενωθούν από τις πατρογονικές τους εστίες γιατί αυτές θα βρίσκονται στο Τουρκοκυπριακό κρατίδιο του βορρά! Μήπως οι πιθανότητες για επιβίωση και για ευημερία και ανάπτυξη δεν θα ήσαν μεγαλύτερες αν αντί δυο χωριστά ανεξάρτητα κράτη διαμορφώναμε μια στρατηγική για ένα κοινό, ανεξάρτητο κράτος για όλους τους Κυπρίους στην κοινή μας πατρίδα που λέγεται Κύπρος;

Δρ Γιώργος Δ. Χριστοδουλίδης

Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Νεοκυπριακού Συνδέσμου

 

Οφείλω να παραδεχτώ πως σε άλλες εποχές θα αντιδρούσα πολύ πιο έντονα αντιμετωπίζοντας ιδέες όπως αυτές του κ. Λυγερού.

Τώρα πια δεν είμαι τόσο σίγουρος.

Ωριμότητα, συμβιβασμός, απογοήτευση, αποδώστε μου ό,τι νομίζετε.

Μόνο επιτρέψτε μου όταν νοιώθω πολλή στενοχώρια να μπορώ να επισκέπτομαι το βουνό μου και να μυρίζομαι τη μυρωδιά του.

Στο βουνό.

Στο βουνό.

 

 

Ενημέρωση 10 Ιουλίου 2016. Η αιρετική άποψη του Λυγερού εγινε πρωτοσέλιδο στη Cyprus Weekly  του συγκροτήματος Φιλελευθέρου:

 

A velvet divorce on the cards
July 10, 2016 Local News, Top Stories Leave a comment

By Lefteris Adilinis

The idea of a velvet divorce in Cyprus has started to gain ground in the current round of talks for the first time, the Cyprus Weekly has learned.

Discussions are taking place modestly for now at the periphery of the talks, waiting to see if leaders Nicos Anastasiades and Mustafa Akinci will draw aces and achieve reunification or come close to a deal by the end of the year.

Already, though, some actors appear to be asking how Greek Cypriots and Turkish Cypriots would profit from a complicated deal like the one currently discussed that will make reunification difficult to implement.
“Why not negotiate the partition instead?”it has been suggested.

Initially, talk of formalising separation started doing the rounds on the island in the aftermath of the split 2004 Annan Plan referendum. People on both sides of the Green Line were seriously considering the notion.

Nowadays, though, the Cyprus Weekly understands that the idea of a divorce has also been expressed by players from abroad. No negotiating plan has been developed, but one devolution process envisaged would see good neighbourly relations between the two distinct political entities of the island, with Turkish Cypriots perhaps taking European Economic Area (EEA) status with the support of Greek Cypriots. That is maintaining minor ties at best, while being masters of their own houses.

Reluctant leaders
Anastasiades and Akinci are unwilling even to entertain this notion. Sources close to the talks told the Cyprus Weekly that the President will not consider anything less than reunification of the island in a workable federal state. The current model runs deep in the Greek Cypriot political psyche, and has clear economic and geopolitical advantages.
The Turkish Cypriot leader shares the same objective, although his motives are different.

Many people in the north believe that a settlement would ease the tight grip of President Recep Tayyip Erdogan’s Turkey, whereas they anticipate clear economic and political advantages of full EU membership.

Right now, the UN and mediators want to see if the leaders will manage to find common ground by mid-September and enter a kind of endgame in October, immediately after attending the UN General Assembly in New York.
A senior diplomat told the Cyprus Weekly that if the leaders cannot come up with some concrete agreement by the end of the year, then their argument of “continuing negotiations on the same model of settlement would not be attractive”.

Different circumstances
In January 2017 a new UN Secretary General will take over from Ban Ki-moon and there is no guarantee that he will keep the same people in the Good Offices mission in Cyprus and New York.

As a result, the jobs of special advisor Espen Barth Eide, and mission chief Elisabeth Spehar hangs in the balance.
Also a new US administration would be installed in the White House replacing key Barack Obama people such as Vice President Jo Biden, Secretary of State John Kerry and his deputy Victoria Nuland. These are people who know the Cyprus problem and have worked for its solution.

Πηγή.

 

 

 

 

 

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Ανώνυμος permalink
    Οκτώβριος 19, 2014 20:13

    Ελληνίδες Έλληνες ο καραγκιόζης.

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Ο νούσιμος κύριος David Hannay | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: