Skip to content

Οι μαυρομμάτες.

Οκτώβριος 29, 2014

Μπορεί να μου βγουν σε πολύ κακό τα σημερινά νερά.

Όχι γιατί έπεσαν, εκεί που έπεσαν, αλλά γιατί δεν έπεσαν στον τόπο που έπρεπε να πέσουν.

Πέρασα την εθνική επέτειο στο χωράφι στον Κόρνο, τσαππίζοντας, κλαδεύοντας, φυτεύοντας δέντρα που έβγαλε αλλά δεν μπορούσε να συντηρήσει, η αυλή μας στον Στρόβολο. Γιατί, τα χόρτα τα κυνηγώ με αγριότητα, αλλά τους θάμνους και τα δέντρα που βλαστούν,  τα προσέχω. Από ελιές, ροδιές, καλλιτρίδες, ό,τι βγάλει η αυλή φυτεύεται σε γλάστρες και περιμένει. Χτες ήταν ιδανική μερα. Προηγήθηκαν αρκετά νερά και στα δυο σημεία, αλλά το καλύτερο ήταν πως αναμένονταν και άλλα για σήμερα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βασιστώ  στη διάτρηση και στην ηλιακή εγκατάσταση που έκανα στο χωράφι για να τραβώ και να διαχειρίζομαι το (έστω γλυφό) νερό της γης του Κόρνου, αφού μου έκλεψαν ό,τι μπορούσε να πουληθεί ως μέταλλο.

Έτσι δεν έφτανε να είχε βρέξει για να μαλακώσει και να προετοιμαστεί το χώμα, έπρεπε να προβλεπόταν πως *θα* βρέξει, για να δοθεί το πρώτο «γάλα» στα μετακινημένα φυτά. Οι λεπτές μικροσκοπικές ρίζες λίγη ζωή έχουν, ειδικά όταν αφαιρεθούν από το χώμα και βρεθούν έστω και για λίγο αντιμέτωπες με το φως και τη ζέστη. Χρειάζονται πολύ δροσερό νερό για να χαλαρώσουν, να κάνουν ξανά επαφή με το χώμα και να αρχίσουν να τραβούν φαΐ για τον υπόλοιπο οργανισμό.

Με ανησυχούσαν πιο πολύ τα πιο μεγάλα από τα δέντρα που έκαναν τη βόλτα τους ως τον Κόρνο: ήταν 4 μαυρομμάτες.

Με ιστορία.

Ηταν μια μεγαλοπρεπής μαυρομμάτα στην αυλή του έρημου σπιτιού δίπλα μας. Για πολύ καιρό ήταν στόχος των τοπικών νυχτερίδων που εφορμούσαν για να φάνε τους καρπούς της.  Κάποια στιγμή το  σπίτι κατοικήθηκε. Ένας κύριος μάλλον μεγαλύτερος μου (ή θέλω έντονα να πιστεύω πως είμαι αρκετά νεότερός του), εγκαταστάθηκε εκεί, μαζί με μια κοπέλα ασιάτισσα. Μάλλον σύντροφος του.

Λείψαμε ένα Πάσχα και μετά μάθαμε από τη  δική μας  ασιάτισσα οικιακή βοηθό πως  η μικροσκοπική κοπέλα δίπλα, ανέβηκε στο τριπόδι και έκοψε σιγά σιγά το τεράστιο δέντρο, διαχειρίστηκε τα ξύλα και τα φύλλα που αναχώρησαν για άλλου.

Ομολογώ πως μέχρι τότε δεν με ένοιαζαν οι μικρές μαυρομμάτες που ξεφύτρωναν στην αυλή.  Εκείνη η τεράστια ήταν αρκετή και δέσποζε και στα δυο σπίτια. Μετά που πέρασαν 2-3 χρόνια όμως και ακόμη βλαστούσαν οι σπόροι των περασμένων χρόνων του από καιρό σκοτωμένου δέντρου, ένοιωσα ένα σεβασμό. Και είπα πως θέλω να το τιμήσω, θέλω να φυλάξω ενθύμια, θέλω να κάνω αναπαραγωγή. Και έβαλα 5-6 φυτά σε γλάστρες. Τα δυο πέθαναν, τα άλλα μεγάλωσαν και μάλιστα πολύ γρήγορα, με ελάχιστη φροντίδα.

Χτες που δοκίμασα να μετακινήσω τις γλάστρες, εκείνες τις πλαστικές του φυτωρίου, έπαθα πλάκα. Οι ρίζες είχαν ξεφύγει από τις γλάστρες και βυθίστηκαν βαθιά στο έδαφος. Όσο και αν προσπάθησα να είμαι προσεκτικός,  αναγκάστηκα τελικά να χρησιμοποιήσω τσάππα, τους έκανα ζημιά.

Άρα πριν καν ξεκινήσει η μεταφορά είχα στα χέρια μου κάποια ευάλωτα φυτά.

Που τα φύτεψα με αρκετό κόπο, πολλή αγάπη, αλλά και την ελπίδα πως τα σημερινά νερά θα έκαναν το θαύμα τους και θα ρίζωναν στην μακρινή, ηφαιστειογενή, αφιλόξενη γη του κατά τα άλλα πολύομβρου Κόρνου.

Μάλλον δεν τα κατάφεραν. Ο Κόρνος βρίσκεται πέρα από τη βάση των συννέφων που διακρίνεται στο κάτω μέρος της φωτογραφίας:

Εκεί στο νότο.

Εκεί στο νότο.

Με μια πολύ γεμάτη μέρα/βδομάδα/μήνα/χρόνο/οικογένεια/εργασία/ζωή  στα χέρια μου, ανησυχούσα αυτό το απόγευμα για τις τέσσερις μαυρομμάτες που ασφυκτιούσαν από έλλειψη νερού, αργοπεθαίνοντας στον Κόρνο.

Μετά είδα να λάμπουν τα κάστρα πάνω από τα κάστρα του Πενταδάκτυλου.

Η καταιγίδα κινήθηκε γρήγορα μακριά, βορειανατολικά της Λευκωσίας,  οι πυργοειδείς σωρείτες σκαρφάλωσαν πάνω από τον πύργο, στην Καντάρα.

Ο ήλιος κατέβηκε επίσης νωρίς στην ακριβώς αντίθετη πλευρά.

Και οι αστραπές ήταν πολλές.

Γι’ αυτό, θυμήθηκα αυτό.

Το κάστρο στην Καντάρα. (And a glimpse of Nico).

 

 

(«Γράφτηκε»  ανάμεσα σε 3 διασταυρώσεις μεταξύ Λευκωσίας και Στροβόλου. Ηταν ήδη σκοτάδι και σχετική ψυχρούλα. Άντε, τώρα δόθηκε η τελική μάχη για το διαβασμα των μωρών, ήρθε και η παχουλή πίτσα.)

 

Advertisements
4 Σχόλια leave one →
  1. Οκτώβριος 29, 2014 20:03

    Reblogged this on tolmima.

    Μου αρέσει!

  2. Οκτώβριος 30, 2014 20:57

    φίλε Γιάννο, νομίζω θα είναι μια χαρά οι μαυρομμάτες σου. έκαμε κατακλυσμό σήμερα. πλυμμήρισαν και οι λυόμενες αίθουσες στο σχολείο μου (όι ότι θέλουν τζαι πολλά νερά για να συμβεί). αρέσκουν μου πολλά οι μαυρομμάτες. έχω 2 σπίτι μου.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Οκτώβριος 31, 2014 06:57

      Πάλι καλά 🙂 Παρά το γεγονός πως οι βροχές είναι ακόμη τοπικές, και μπορεί λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω να ηταν διαφορετικά τα πραγματα. Θα ξέρω το ΣΚ!

      Μου αρέσει!

  3. Οκτώβριος 31, 2014 12:53

    στη λέμεσο είμαστε σίουρα αμαρτωλοί.

    Έσσιει 2 εφτομάδες, που μας φακκούν γυρώ τα σύνεφφά τζαι στάξη δεν σύρνει.
    Θωρείς που μακριά καταιγίδες, αστραπές βροντές τζαι ετοιμάζεσαι ….τελικά φακκούν γυρώ της πόλης τζαι φέφκουν.

    ή αμαρτία ή ψεκασμοί, διαφορετικά δεν εξηγείται 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: