Skip to content

Ευχαριστώ θεέ μου που είναι Παρασκευή

Νοέμβριος 7, 2014

 

Εκτιμείται η ειλικρίνεια, αντί της συνήθους υποκρισίας των πιο soft απορριπτικών. Τωρα, το γεγονός πως αυτό οδηγεί στην καταστροφή, είναι θέμα του Λάζαρου και όσων τον στηρίζουν για να το συνειδητοποιήσουν (δεν το ελπίζω). «Δεν θέλουμε λύση.
Να πάει στον διάβολο η λύση.
Δεν θέλουμε συμβιβασμό.
Στον διάολο κι αυτός.
Θέλουμε την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.»

 

Για 1η φορά παίκτης
τώρα ο Ελληνισμός

Ε Ν Α Ν Τ Ι Α στην τουρκική εισβολή στις νότιες θάλασσες της κυπριακής ΑΟΖ, η έλευση στη Κύπρο του Αντώνη Σαμαρά, έδειξε μια εικόνα – έστω και εικόνα, ως… έναρξη – παγκομματικής ενότητας στη Λευκωσία.

Κι ένα αποφασισμένο αρραγές μέτωπο
εθνικής των Ελλήνων ενότητας,
Λευκωσίας – Αθηνών.

Το ταξίδι του Σαμαρά και του Αναστασιάδη στο Κάιρο,
για την Τριμερή, Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου,
ανοίγει μία καθοριστικής σημασίας προοπτική του Ελληνισμού.
Αμφοτέρων των κρατών του.
Στην φλεγόμενη και διακυβευόμενη Εγγύς Ανατολή.
Με, ήδη, εν εξελίξει, άλλως πως και παραλλήλως,
την Τριμερή Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ.
Στην εξίσου διακυβευόμενη Ανατολική Μεσόγειο…

Κ Α Ι ΣΤΙΣ δύο περιοχές,
Εγγύς Ανατολή και Αν. Μεσόγειο,
ο νέο-οθωμανικός επεκτατισμός της Τουρκίας, παίζει το κεφάλι του.

Μπλέχτηκε βουλιμικώς με όλα.
Κι είναι η πρώτη φορά που έχει όλους τους πέριξ εναντίον του.
Και, κυρίως, αμφίβολη τη συνέχιση της εύνοιας των υπερδυνάμεων.

Τα πράγματα παίζονται.
Τα πάντα ρει.
Κι οι συσχετισμοί ισχύος μεταβάλλονται.
Ρέουν εν αμφιβόλω.
Ανασυσχετίζονται.
Κι εκκρεμεί, αβέβαιη, η τελική τους έκβαση.
Και, ποιος θα πετύχει να υπερισχύσει;
Παίζεται. Διακυβεύεται. Αμφισβητείται.
Κι εξαρτάται, πρώτιστα και κυρίως, ποιοι απ’ όλους είναι οι πιο αποφασισμένοι.
Οι πιο επιδέξιοι. Και οι πιο μακροπρόθεσμα στρατηγούντες με την επωφελέστερη τακτική…

Ε Δ Ω ΚΑΙ τώρα, εκείνο που προέχει,
εκείνο που προεξάρχει ως σημαντικότερο,
για αμφότερα τα κράτη του Ελληνισμού,
είναι ΜΟΝΟ ένα:
Οι ικανότητες της ηγεσίας του.
Των δύο κυβερνήσεων του.
Και των ηγεσιών των κομμάτων του.
Τα πέριξ πρωτοφανώς συμβαίνοντα, ρέοντα και διακυβευόμενα, επιβάλλουν την ανάγκη, οι ηγέτες να υπερβούν εαυτούς. Για να καταστούν αντάξιοι (και ικανοί) των περιστάσεων.
– Ν’ απεγκλωβιστούν από τις χρόνιες αγκυλώσεις των Ηττημένων Μυαλών τους.
– Ν’ απολακτίσουν τις καρκινογόνες ναρκισσιστικές αυταρέσκειές τους.
– Και ν’ αρπάξουν την χρυσή ευκαιρία ανάτασης (όχι του κόμματος, αλλά:) του Ελληνισμού.

Ανάταση η οποία απαιτεί:
Στρατηγική σοφία.
Εθνικό φρόνημα.
Έμπρακτη ανιδιοτέλεια.
Κάθε πολλοπάητη τακτική.
Και ,προπάντων, αποφασιστικότητα μεθοδευμένης απολάκτισης του διζωνικού κάλλου που λοβοτομεί σαράντα επαίσχυντα χρόνια τα κομματικά τους μυαλά.

Ε Δ Ω ΚΑΙ τώρα χρειάζεται
να πείσουν τα μυαλά τους (κι ας μην το εκφωνήσουν ποτέ) το πρωτεύον:

Δεν θέλουμε λύση.
Να πάει στον διάβολο η λύση.
Δεν θέλουμε συμβιβασμό.
Στον διάολο κι αυτός.
Θέλουμε την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.
Και μπορούμε ΤΩΡΑ, μέσα στα αβέβαια και στα ρέοντα που παίζονται, να παίξουμε κι εμείς, παίκτες επιτέλους για πρώτη φορά υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού.
Ο οποίος ΤΩΡΑ βρίσκει, γι’ αυτό, συμμάχους…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

 

—————————————————————————————————————————————————————-

 

And then one night,                   

one night, she told him

she was pregnant.                   

She was about three

or fourth month pregnant,                   

and he didn't even know.                 

And then suddenly everything changed.                   

He stopped drinking,

he got a steady job.                   

He was convinced

that she love him now,                   

because she was carrying his child.                   

And he was going to dedicated

himself to making a home for her.                   

But funny thing started to happen.                   

-What?                   

He didn't even notice at first.                   

She started to change.                   

On the day the baby was born,

she began to get irritated with everything around her.
                   

She got mad at everything.                   

Even the baby

seemed to be an injustice to her.                   

He kept trying

to make everything all right for her.                   

Buy her things.                   

Take her out to dinner

once a week.                   

But nothing seemed

to satisfy her.                   

For two years,                  

He struggled to put them back together like

they were when they first met.                   

Finally, he knew

that it was never gonna work out.                   

So, he hit the bottle again.                   

But this time,

it got mean.                   

This time when he came home late at night,                   

she wasn't worried about him,

or jealous,                   

she was just enraged.                  

She accused him of holding her captive,                   

by making her have a baby.                   

She told him

that she dreamed about escaping.                   

That was all she dreamed about:

escape.                   

She saw herself at night,

running naked down a highway.                   

Running across fields,                   

running down river beds,                   

always running.                   

And always,

 just as she was about to get away,                   

he'd be there.                   

He would stop her somehow.                   

He would just appeare and stop her.                   

And when she told him these dreams,

he believed them.                   

He knew she had to be stopped,                   

or she'd leave him forever.                   

So he tied a cowbell to her ankle,                   

so he could hear it at night

if she tried to get out bed.                   

But she learned how to muffle

the bell by stucking a sock into it                   

and inched her away out bed                   

and into the night.                   

He caught her one night,

when the sock fell out                   

and he heard her trying to

run out to the highway.                   

He caught her, dragged her back to the trailer and tied her to the stove                   

with his belt.                   

He just left her there,                   

he went back to bed                   

and lay there and listening to her scream.                   

And he listened to his son scream.                   

He was surprised at himself because

he didn't feel anything anymore.                   

All he wanted to do was sleep.                  

And for the first time,

he wished he were far away.                   

Lost in a deep, vast country                   

where nobody knew him.                  

Somewhere without language                   

or streets.                  

And he dreamed about this place

without knowing its name.                   

And when he woke up,                   

he was on fire.                   

There were blue flames

burning the sheets of his bed.                   

He ran through the flames                   

towards the only two people he loved.                  

But they were gone.                   

His arms were burning.                   

And he threw himself outside,                  

and rolled on the wet ground.                  

Then he ran.                   

He never looked back at the fire.                   

He just ran.                   

He ran until the sun came up,                   

ten he couldn't run any further.                   

And when the sun went down,   

he ran again.                   

For five days

he ran like this ...                   

until every sign of man ...                   

had disappeared.


 

Advertisements
11 Σχόλια leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Νοέμβριος 7, 2014 21:07

    Μου αρέσει!

  2. Νοέμβριος 7, 2014 21:48

    Sorry, lost in translation!

    Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Νοέμβριος 8, 2014 14:56

    Επιπρόσθετο μου σχόλιο στον τοίχο του Λάζαρου: «Η συλλογική παράνοια κάποιων, ξεπερνά και την πιο δυνατή φαντασία. Η ανωτέρω αναρτηση και τα πλείστα εκ των σχολίων, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως εξαίρετο παράδειγμα πλήρους και οριστικής απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.»

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Νοέμβριος 10, 2014 00:42

    Αυτά που ελαλούσατε για απροθυμία του προηγούμενου για λύσην, για ανικανότηταν τζιαι αχπαροσύνη, δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε όσα θα θέλετε να πείτε για τούτον που εφκάλετε πρόεδρον τζιαι πέρνει σας φιρίν φιρίν σε σύρραξην προς χαράν των λαζάρων μαύρων τζιαι λοιπόν ελλήνων τζιαι ελληνίδων που προσφωνεί όπου πάει στα μνημόσυνα.

    Ανάμισι χρόνον προεδρίαν, έφκαλεν με το κούντημαν έναν κοινόν ανακοινωθέν, σιειρόττερον τζιαι που τζιείνον που έχεν στην πούγκαν κληρονομημένον που τον προηγούμενον, τζιαι ενώ ο προηγούμενος είχεν προνοήσει τζιαι σάσει τα σκαπούλλια του με το φυσικόν αέριον με τες συγκλίσεις για τους φυσικούς πόρους ενυσχύοντας το ομοσπονδιακόν κοινόν κράτος, τούτος βουρά να ξαναστήσει τες στρατηγικές συμμαχίες στο συγκρουσιακόν περιβάλλον που εδημιουργήθην μακρυά που κάθε προοπτικήν για λύσην, μακρυά ακόμα τζιαι που τες τυπικές συνομιλίες.

    Είναι πολλά άσσιημα τα μαντάτα που ακούω που την «πατρίδαν» τζιαι αυτοί που κυβερνούν δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Ο Κληρίδης έφερεν τα πράματα κοντά στον πόλεμον με τους μοτορτζιήες τζιαι με τους S300, τούτος πέρνει το αλλιώς. Ένας πολεμάκος έστω μικρής έντασης, θα φέρει μεγάλην καταστροφήν, αλλά θα αναδείξει πάλε εθνάρχες, αρχηγούς τζιαι ήρωες. Θα αναδιανύμει εξουσίες τζιαι θέσεις ισχύος για άλλην μιαν πεηνταετίαν.

    Πρώτα εκάθεστουν πάς τα παρούθκια. Τωρά κάθεστε πάνω σε μιαν πόμπαν 3 000 000 000 κιβικών καζιού με έναν επικύνδυνον πρόεδρον σαν τούτον που εκλέξατε. Ο θεός να σας ηγλέπει. Διότι τους αποκλειστικούς στρατηγικούς συμμάχους που επιλέξατε δεν τους κόφτει αν ηππέσει τζιαι καμιά πόμπα που τες πυραυλάκατους των Τούρκων πας τα κάζια, πας τες πλατφόρμες ή πας την τουριστικήν σαιζόν 2015.

    Πόοσον μπορεί να ππέσει ο καλοπροαίρετος ο άθρωπος έξω. Εθέλετε πρόεδρον της λύσης, φατε τον τωρά. Δεν είναι ο Λάζαρος Μαύρος που φταίει.

    Μια κριτική γαμώ, το… Ούτε ένα ψού δεν ακούεται. Ρε, πέρνουν σας σε σύρραξην όι σε λύσην αννοίξετε τα μμάθκια σας.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 10, 2014 07:46

      Το μόνον που βλέπω να γίνεται φίλε μου είναι πως η λύση γίνεται κάθε χρόνο πιο δύσκολη – και ξέρουμε όλοι ποιος ευθύνεται για την καθυστέρηση των τελευταίων 10 τουλάχιστον χρόνων. Από εκεί και πέρα, δεν είμαι ικανοποιημένος με την πορεία του Κυπριακού, έστω και αν δυσκολεύομαι να φανταστώ πως θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα με τον Έρογλου απέναντι και τον Ερντογάν σε φάση σουλτανοποίησης.

      Οι σύμμαχοι που έχουμε δεν είναι επιλογή: είναι *συνέπεια* της *ομόφωνης* μας επιλογής να ανήκουμε στην ΕΕ. Επίσης δεν ξέρω από που μαθαίνεις όλα αυτά τα κακά μαντάτα, η αλήθεια όμως είναι πως στο θέμα της αποχώρησης από τις συνομιλίες ο πρόεδρος έχει τη στήριξη του *συνόλου* των κομμάτων, περιλαμβανομένου και του ΑΚΕΛ. Αναφέρομαι στο ΑΚΕΛ και όχι στους Λάζαρους και τους λυσοφοβικούς έστω και αν η πολιτική στάση του ΑΚΕΛ πιθανότατα να οφείλεται σε δειλία για κάτι για το οποίο έχει μηδέν πολιτικό κόστος.

      Α, και κάτι άλλο για τα κακά μαντάτα: δεν είμαστε καλά στην οικονομία, αλλά λίγο πολύ όλοι αντιλαμβάνονται πως τα χειρότερα πέρασαν ή θα περάσουν πολύ σύντομα, οι αριθμοί πάνε να ισιώσουν και γενικά υπάρχει μια συγκρατημένη αισιοδοξία.

      Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο έχουν πανικοβληθεί κάποιοι.

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 10, 2014 09:34

      Δες και αυτό:

      Σύμπραξη ειρήνης

      Του Ανδρέα Παράσχου

      Όταν ο Κασουλίδης σηκωνόταν και πήγαινε στο Κάιρο αμέσως μετά που ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, το καλοκαίρι του 2013, ανέτρεπε στην ουσία τον ισλαμιστή Μόρσι κι αναλάμβανε την προεδρία της Αιγύπτου, λίγοι μπόρεσαν να διαβάσουν ορθά τη σπουδαιότητα της κίνησης εκείνης.
      Την επίσκεψη του υπ. Εξωτερικών ακολούθησε η επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Οι κινήσεις αυτές υπήρξαν καίριες και θα πρέπει να πιστωθούν στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, διότι τώρα σε μια πολύ δύσκολη για την Κύπρο συγκυρία, αποδίδουν καρπούς που ίσως αποδειχθούν πολύ πιο ευεργετικοί για τη χώρα και την περιοχή, από ότι κανείς υπολόγιζε. Κι εξηγούμαι:
      Η Άγκυρα έκανε την προκλητική κίνηση της στην κυπριακή ΑΟΖ μόλις η ΕΝΙ πόντισε το τρυπάνι της, έχοντας ως μοναδικό στόχο να θέσει τους υδρογονάνθρακες στο τραπέζι των συνομιλιών.
      Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, όπως είχε διακηρύξει από τον περασμένο Φεβρουάριο, ανέστειλε αμέσως την παρουσία του στις συνομιλίες έχοντας πλήρη αντίληψη του ότι: Πρώτον, αν οι υδρογονάνθρακες μπουν στις συνομιλίες θα τις περιπλέξουν σε βαθμό που θα τις ανατινάξουν, αφού το γκάζι θα γίνει μοχλός εκβιασμού. Δεύτερον, η Άγκυρα θέλει να μπει μορατόριουμ στις έρευνες για υδρογονάνθρακες στην κυπριακή ΑΟΖ, για να τις παγώσει μέχρι να είναι σε θέση να ελέγξει, όπως εκτιμά, την κατάσταση. (Αυτό έγινε κι επί Ανδρέα Παπανδρέου με την Ελλάδα, γι’ αυτό και τις προάλλες ο Ευ. Βενιζέλος μίλησε για λανθασμένες εμπειρίες του παρελθόντος). Τρίτον, ο τερματισμός των συνομιλιών, με υπαιτιότητα της ε/κ, εκτιμάται από την Άγκυρα ότι θα οδηγήσει στο τουρκικό Σχέδιο Β΄ που είναι η διαιώνιση της κατάστασης με αποτέλεσμα τη διχοτόμηση και την παραμονή στα χέρια της Τουρκίας μιας ακτογραμμής πέραν του 50% της σήμερα κατεχόμενης.
      Τα αντίβαρα στην προκειμένη περίπτωση είναι δύο. Το πρώτο είναι οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ και Χριστόφια-Έρογλου για τις θαλάσσιες ζώνες και τον διαμοιρασμό των υδρογονανθράκων από το ομόσπονδο κράτος προς τις κοινότητες που δείχνουν και την ουσιαστική πρόθεση της ε/κ πλευράς ως προς τη διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών αλλά και την καταγραμμένη θέληση των δύο κοινοτήτων.
      Το δεύτερο αντίβαρο ήταν αυτό που προέκυψε ως καρπός της ανανεωμένης σχέσης που η Λευκωσία δημιούργησε με το Κάιρο. Σχέση, η οποία εξελίχθηκε σε σύμπραξη τριών με την Αθήνα να προστίθεται στις δύο. Σχέση που, όπως αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», φαίνεται ότι θα εξελιχθεί σε συνεταιρισμό τεσσάρων ή μάλλον δύο παράλληλες τριμερείς (η δεύτερη με Κύπρο, Ελλάδα και Ισραήλ) αφού το Ισραήλ έχει και θέληση και θέση σε μια περιφερειακή συμμαχία που θα εγγυάται τη σταθερότητα την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή και ως περιφερειακός οργανισμός θα αναπτύξει μια συντονισμένη ενεργειακή, οικονομική και αναπτυξιακή δραστηριότητα προς όφελος όλων των χωρών της περιοχής που επιθυμούν να επενδύσουν σε ένα τέτοιο συνεταιρισμό.
      Θα πρέπει να επισημανθεί ότι ενώ στην αρχή η αναστολή της συμμετοχής στις συνομιλίες έμοιαζε με απονενοημένο βήμα του Νίκου Αναστασιάδη, τώρα με προσεκτικούς χειρισμούς και λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η πιο πάνω σύμπραξη φαίνεται ότι μπορεί να λειτουργήσει ως ευρωπαϊκός καταλύτης στην περιοχή και στην ενέργεια και στην εξομάλυνση σχέσεων, δείχνει το πρόβλημα να μετεξελίσσεται σε προοπτική, με την Τουρκία να χάνει παρά να κερδίζει. Φτάνει όλοι οι συμπράττοντες να τηρήσουν τα υπεσχημένα.

      Μου αρέσει!

    • Νοέμβριος 10, 2014 19:01

      Μα εβάλαν σε δικηγόρον της Κυβέρνησης; Σε τί δυνάδει η απάντηση σου με τα θέματα που σου έθεσα σε σχέσην με το εθνικό θέμα τζιαι την κρίση; Τζιαι να εν όπως τα λαλείς, δηλαδή ότι οι αριθμοί που θα σας δείξουν εν τζιείνοι που θα σας σας πουν ότι εν οι καλοί για την οικονομίαν, τί σχέσην έσιει ο φάντης με το ρετσινόλαον.

      Θα έρτει ο Αλ Σισί να λύσει το Κυπριακό; Αν αποφασίσει η Τουρκία να τραβήσει το σσιοινί τζιαι να ρίξει τζιαι καμιάν πόμπαν, θα έρτει ο Αλ Σισί να βάλει την ράσιην του πουκάτω να σώσει την τουριστικήν σαιζόν; Ούτε ο Σαμαράς δεν θα έρτει.

      Η Κύπρος κάθεται πάνω σε μιαν πόμπαν που κάζια τζιαι ο πρόεδρος δεν κάμνει τίποτε για την Λύση. Τον Έρτογαν τζιαι τον Έρογου είσιεν τον θκυό χρόνια ο Χριστόφκιας τζιαι δεν το ελαμβάννατε υπόψιν εις την κριτικήν σας. Ήταν διότι είχεν τον ΔΗΚΟ για αλυσίδες. Τωρά τούτον εγίνην receivable δικαιολογία για το ότι δεν γίνεται τίποτε;

      Τζιαι ομόφονα, δεν αποφασίσεν κανένας ότι στρατηγικός μας σύμμαχος εν η Αμερική. Σύμμαχος ΣΑΣ ναι. Διότι αν δεν το εκατάλαβες, μεταξύ ΕΕ τζιαι Αμερικής πάιζεται έναν παιχνιδάκιν, ακόμα τζιαι μέσα στην ΕΕ. Αυτή η Κυβέρνηση αποφάσισεν που μόνη της να φέρει τους Αμερικάνους μέσα, δηλώννει ότι ανήκομεν ξερωγώ που, τζιαι θέλει να μπει τζιαι μέσα στο Νάτο. Άλλον ΕΕ τζιαι άλλον αμερικάνοι. Τζιαι τα αυτονόητα πκιον;

      Έτο, εφέραν τους Αμερικάνους. Έτα τζιειαμαί. Ούτε έναν ανακοινωθέν υποστήριξης δεν έφκαλεν κανένας για την Κυπριακή Δημοκρατία εκτός που τον διχτάτοραν που στηρίζει η Κυβέρνηση στην Αίγυπτον. Ο Χριστόφκιας πετρόλαον επήεν να γοράσει που τον Τσιάβες τζιαι εσσιστήκαν ούλλοι για τον διχτάτοραν (που εκλέγεται με 60%). Για τον Αλ Σισί που τον εστήσαν οι Αμερικάνοι με τα όπλα τζιαι που κρεμμάζει για να κρατήσει την εξουσίαν του, κανένας σας δεν συγκινήται. Στρατηγηκές συμμαχίες. Να ζήσετε. Όποτε σας σσυφφέρει συγκινήστε για τες δημοκρατίες. Ο Άσσαντ εν κακός, ο Αλ Σισί εν καλός. Άτε σιόρ.

      Όλα έναν ψέμα, τζιαι μια υποκρισία. Όπως τζιαι η απάντηση σου. Καμιά διάθεση για διάλογον ή για κριτικήν. Αντίς να κάμνει ο πρόεδρος πρωτοβουλίες να κρατεί τες συνομιλίες να σπρώχνει την Τουρκίαν, να κερδίζει έδαφος μες τους Τουρκοκυπρίους, βουρά να παίζει τον ράμπο με τον Αλ Σίσιν τζιαι φέρνει τον Σαμαράν να τονώννει το ηθικόν των εθνικαράδων.

      Έτα τζιειαμαί. Φάτε τα.

      Που όσα εκαταλόγιζες της προηγούμενης Κυβέρνησης σχετικά με το Κυπριακόν, τί έκαμεν τουτη που σε ικανοποιεί; Ακόμα τζιαι ο Παράσχος στον οποίον με παραπέμπεις, σιγά δηλαδή, ποιός εν ο Παράσχος; λαλεί ότι έχει δύο χαρκιά ο Αναστασιάδης, έναν που τα οποία εν οι συγκλισεις που του άφηκεν ο Χριστόφκιας, ΑΥΤΟΣ ΤΙ ΕΚΑΜΕΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΗ; Σχετικά με το Εθνικόν που εν το θέμαν που μας κρούζει τζιαι όχι σχετικά με την οικονομίαν που τα έκαμεν τέλεια «αν_δε_πιστεύκεις_ρώτα_τζιαι_τους_χαμηλόμισθους_τους ανέργους_τους _υπαλλήλους_των_ιμικρατικών». Για το Εθνικόν τί έκαμεν αυτός ο πρόεδρος; Τί;

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Νοέμβριος 11, 2014 07:48

        Φίλε μου, ΠΑΝΤΑ υποστηρίζω τους προέδρους της χώρας ΜΟΥ.
        Τον Τάσσο τον στήριζα για λίγους μήνες όταν ήμουν ακόμη ενεργός στους Οικολόγους, μέχρι που κατάλαβα πως ο εθνικισμός του δεν ήταν δυνατόν να θεραπευθεί. Τον Χριστόφια τον στήριζα πάνω από 2 χρόνια (ΠΡΙΝ τον Έρογλου, και μεν παίζεις πελλόν!) μέχρι που φάνηκε πως οι ικανότητες του ανθρώπου ούτε για μουχτάρη δεν αρκούσαν.
        Γιατί να μην στηρίζω τον σημερινό, που έχει να διορθώσει τα σφάλματα, τα εγκλήματα και τις αστοχίες των προηγουμένων; Εύχομαι να πετύχει σε όλα –όσο και αν νοιώθω πως πολλές φορές κωλώνει αφού προσπαθεί να κρατήσει όλους χαρούμενους και πως στο Κυπριακό ΚΑΙ αυτός καθυστέρησε.
        Και για να μείνω στο Κυπριακό, γιατί φαίνεται δεν κατάλαβες: τα δέκα χρόνια που χάθηκαν λόγω των επιλογών του ΑΚΕΛ (εθνικιστής Τάσσος, ανίκανος Χριστόφιας), δεν έρχονται πίσω. Είναι εκεί και έχουν κάνει το θέμα ακόμη πιο δύσκολο. Έγραψα και πιο πάνω πως ΔΕΝ είμαι ευχαριστημένος για το πώς πάει το Κυπριακό. Δυστυχώς όμως δεν βλέπω εύκολα άλλη επιλογή όπως ήρθαν τα πράγματα και επαναλαμβάνω: το ΣΥΝΟΛΟ των κομμάτων στηρίζουν τον πρόεδρο. Δηλαδή όταν ήταν ο Βασιλείου που για πρώτη φορά κούντησε τα πράγματα, αλλά είχε απέναντι του τον Ντενκτάς, έφταιγε … εκείνος;
        Ειλικρινά νομίζω πως οι αναφορές σου για τους Αμερικανούς μάλλον παραλήρημα είναι, τι να σου πω; Δεν τους συμπαθείς, δικαίωμα σου!
        Να μη συγκρίνουμε τον δικτάτορα Τσάβες με τον δικτάτορα Σίσι παρακαλώ. Ακόμα και για μαρξιστής, πρέπει να βλέπεις τη διαφορά: ο ένας λειτουργούσε με τρόπο μη διατηρήσιμο, οδηγώντας τη χώρα του στην καταστροφή, με όλες τις συνέπειες, ο άλλος προσπαθεί να την κρατήσει ενωμένη και σταθερή. Δεν εθελοτυφλώ: πρόκειται περί δικτατόρων – έστω και αν και οι δυο πήραν λαϊκή στήριξη.
        Πετρέλαιο από τον Τσάβες όμως; Στην Κύπρο; Το άλλο με τον Τοτό;;;;

        Μου αρέσει!

  5. Ανώνυμος permalink
    Νοέμβριος 10, 2014 23:26

    Θλίψη, απογοήτευση, απελπισία. Είναι απορίας άξιον και που υπάρχομεν ακόμα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: