Skip to content

Το σούσι και ο καπιταλισμός.

Μαρτίου 5, 2015

Σπούδασα τα οικονομικά. Εδώ και αρκετό καιρό. Η επαγγελματική και άλλη μου δραστηριότητα όμως, δε με άφησαν να ασχοληθώ με το αντικείμενο της σπουδής μου, και έτσι τα οικονομικά παρέμεναν κάπου στο παρασκήνιο και χρησίμευαν κυρίως ως γενικότερο εργαλείο ορθολογισμού.

Θυμήθηκα ξανά τις σπουδές μου επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια. Μετά από ένα σημείο και αφού ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας σίγουρο πως ο άνθρωπος δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι γινόταν και που πήγαιναν τα πράγματα, είπα να θυμηθώ και εγώ τη σπουδή μου μπας και κατάφερνα να ερμηνεύσω τι γινόταν.

Από τότε έδωσα πολύ χρόνο σε αυτό το θέμα, και όπως όλοι οι συνάδελφοι οικονομολόγοι, νοιώθω τυχερός που  ζούμε σε αυτή την περίοδο   της πρωτοφανούς και βαθύτατης κρίσης του οικονομικού μας συστήματος,  αφού είμαστε σε θέση να κάνουμε αυτοψία σε ένα ζωντανό οργανισμό, είμαστε σε θέση να δοκιμάσουμε νέες μεθόδους, να πειραματιστούμε και το καλύτερο: να δούμε το αποτέλεσμα.

Πέραν των πειραματισμών όμως, υπάρχουν και συμπεράσματα, σαφή συμπεράσματα που αφορούν το τι προηγήθηκε, το τι έγινε μέχρι σήμερα, συμπεράσματα στα οποία μπορούμε να καταλήξουμε αξιολογώντας την πορεία του συστήματος και της κρίσης σε διάφορες  χώρες  που ανήκουν κυρίως στην κατηγορία των «ανεπτυγμένων» χωρών.

Ένα πρώτο και αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα είναι πως η κακή διαχείριση των δημοσίων οικονομικών από τη μια και η ελλιπής ή ελλειμματική εποπτεία των τραπεζικών ιδρυμάτων οδηγεί στη χρεοκοπία.

Ένα άλλο συμπέρασμα είναι πως πειράματα μεγάλης κλίμακας όπως η εισαγωγή του ευρώ πρέπει να γίνονται *αφού* δημιουργηθεί το κατάλληλο πλαίσιο και υπόβαθρο.  Στην περίπτωση αυτή, είναι φανερό πως η επιδίωξη για να μην πω υποχρεωτική εξέλιξη της συνένωσης πολλών χωρών κάτω από ένα κοινό νόμισμα, ενώ οι δημοσιονομικές, τραπεζικές, νομισματικές συνθήκες όλων αυτών των χωρών ήταν διαφορετικές, δεν ευνόησαν την ομαλή εξέλιξη του νέου συνόλου. Κάποιες χώρες που λογικά θα είχαν «φτηνότερο» νόμισμα αντιμετώπισαν δυσκολίες εντός του ευρώ, ενώ χώρες που θα είχαν πιο «ακριβό» νόμισμα με κατ’ εξοχήν παράδειγμα τη Γερμανία, κέρδισαν πλεονέκτημα.  Η αρχιτεκτονική λοιπόν του ευρώ ήταν ετεροβαρής και φέρει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε.  Τονίζω εδώ πως αυτός ο παράγοντας προβάλλεται έντονα όχι γιατί είναι ο μόνος ή ο πλέον σημαντικός, αλλά γιατί ίσως να μην είναι τόσο αυτονόητος σε σχέση με τους παράγοντες που περιγράφονται στην πιο πάνω παράγραφο και αφορούν τα δημοσιονομικά και τα τραπεζικά.

Να αναφέρω εδώ υπό τύπον πολιτικής φιλοδοξίας, πως ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες στόχος θα πρέπει να είναι πρώτον η εξομάλυνση όλων αυτών των κακώς εχόντων παραμέτρων του συστήματος, και δεύτερον η προσπάθεια εξομοίωσης με τους καλύτερους της ομάδας  αντί της υποβάθμισης όλων στο επίπεδο των προβληματικών.

Γιατί, αν δούμε το ζήτημα σε επίπεδο θεωρητικό,  η βαθειά αυτή κρίση έδειξε και τη δύναμη του υφισταμένου συστήματος. Είμαστε ακόμη εδώ, λειτουργούμε και αν αναλογιστεί κάποιος τι έγινε την τελευταία δεκαετία, αυτό είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα.  Το σύστημα καταφέρνει να μεταλλάσσεται να εξελίσσεται και να προχωρεί. Στο δρόμο δημιουργείται, φυσικά,  κόστος. Κόστος από κακές επιλογές, αστοχίες, κακή διαχείριση, αλλά και κάτι άλλο: κόστος από την κατάρρευση των μύθων. Εκείνων των μύθων που βόλευαν την ποικιλία των συντηρητικών δυνάμεων που βρίσκονται ανάμεσα μας.

Μύθων παραδείγματα:

  • Η αξία της γης δεν πάει ποτέ κάτω.
  • Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι παντοτινοί.
  • Οι τράπεζες είναι σίγουρη επένδυση.
  • Τα δανεικά είναι και αγύριστα.

Με οικονομικούς όρους, αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο κόστος  είναι όσοι δεν έβαλαν την παράμετρο ρίσκο – κίνδυνος σε κάθε μια από τις ανωτέρω κατηγορίες. Πίστευαν ότι οι αποφάσεις ή οι επιλογές τους για αυτά τα ζητήματα ήταν άνευ κινδύνου, ή ακόμη χειρότερα, δολίως προσπαθούσαν να αξιοποιήσουν αυτή την κατάσταση. Κάποιοι την έκαναν, πολλοί έμαθαν με τον χειρότερο τρόπο πως  κίνδυνοι υπάρχουν παντού.

Όταν διαλυθεί ο καπνός, μπορούμε να καταλήξουμε σε  κάποια ιδεολογικά ίσως συμπεράσματα τα οποία πιθανόν και να διχάζουν .  Είναι λοιπόν σαφές πως ο ισχυρισμός πως το πρόβλημα είναι η λιτότητα και η τρόικα ως μηχανισμός επιβολής αυτής, είναι  εντελώς άκυρος. Το πρόβλημα είναι όλοι αυτοί οι παράγοντες και συνθήκες που *οδηγούν* στην ανάγκη για επιβολή λιτότητας. Σε αυτή την ανάλυση, δεν έχει και οποιοδήποτε πρακτικό νόημα να εστιάζουμε σε εκστρατείες εξαφάνισης της τρόικας αν δεν καταφέρουμε να εξαλείψουμε ή να εξομαλύνουμε τους παράγοντες που έχουν περιγραφεί πιο πάνω.

Και αφού είμαστε στα ιδεολογικά και ταξικά, να σημειωθεί εδώ πως άλλος ένας ισχυρισμός είναι παράλογος: πως η κακή αστική ή κεφαλαιοκρατική τάξη προκρίνει τη λιτότητα γιατί θέλει να κερδίσει κομμάτι του παραγόμενου κεφαλαίου σε βάρος της καλής, εργατικής τάξης. Αυτό αποτελεί πλάνη: σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού, η τιμή του προϊόντος ή της υπηρεσίας είναι σαφώς σημαντική (και άρα είναι φυσιολογική η προσπάθεια του κεφαλαιοκράτη να μειώσει τα έξοδά του) , αλλά αν βάλουμε στην εξίσωση την παράμετρο της ύφεσης (και την μειωμένη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών) , αντιλαμβάνεστε πως για εκείνο που διαθέτει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, πιο σημαντικό είναι να έχει αγορά, να βρει πελάτη για να πουλήσει τα αγαθά του. Όσο και αν «κλέψει» από τον εργάτη,  τι να το κάνει αν δεν μπορεί να διαθέσει τα προϊόντα του; Εν κατακλείδι, το να αφαιρούνται λεφτά από τα πορτοφόλια των δυνητικών πελατών, δεν είναι πολύ έξυπνη εξέλιξη για οποιονδήποτε κεφαλαιοκράτη.

Πάντα εντός του συστήματος που μιλάμε, η λύση βρίσκεται σε κάποια πολύ γνωστά φάρμακα: ανεπτυγμένη αστική κοινωνία, ελεύθερος ανταγωνισμός, καταπολέμηση διαφθοράς, δυνατοί εποπτικοί θεσμοί, αφαίρεση στρεβλώσεων, αυτά που κάποιοι περιγράφουμε πολύ απλά με τον όρο ορθολογισμός. Όλα αυτά μπορούν να κάνουν ένα σύστημα που ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως συνοδεύεται με εγγύηση άριστης και επ’ άπειρον λειτουργίας, να δουλεύει καλύτερα και να μπορεί να δώσει απάντηση και στην αυτονόητη και καθ’ όλα θεμιτή ανάγκη της προστασίας όσων χρειάζονται βοήθεια και υποστήριξη, την δημιουργία και διατήρηση ικανού κοινωνικού κράτους.

Στον ομφαλό της γης που ζούμε, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε και τους πολύ δικούς μας παράγοντες. Ισχυρίζομαι λοιπόν πως το άλλοθι που μας προσφέρει για δεκαετίες ολόκληρες αυτό που ονομάζουμε «Κυπριακό πρόβλημα»,  είναι μέρος και σημαντική παράμετρος του ευρύτερου προβλήματος που ονομάζεται οικονομία. Σε κάθε στροφή, σε κάθε δύσκολη συγκυρία, οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, οι δύσκολες αποφάσεις έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα γιατί η εθνική μας προτεραιότητα ήταν η ενασχόληση και η επιδίωξη (λέμε τώρα), λύσης του Κυπριακού. Πόσο να αντισταθεί κάποιος σε ένα παράλογο συντεχνιακό αίτημα, πόσο να παρακολουθήσει τον κακό τραπεζίτη, πόσο να προσέξει για παράνομες μίζες, τη στιγμή που η προσοχή μας έπρεπε να ήταν εστιασμένη στο εθνικό πρόβλημα;

Κατ’ αναλογία, η αφαίρεση του μεγάλου άλλοθι από τους ενεργούς παράγοντες που επηρεάζουν την Κύπρο θα προκαλέσει σίγουρα ώθηση στην οικονομία μας, σε θεσμικό επίπεδο και για αυτό είμαι σίγουρος, πριν καν αναφερθώ σε καθαρά οικονομικούς λόγους – πλεονεκτήματα που θα έχει η λύση.

Οι λυσοφοβικοί όλων των κομμάτων, όλων των ιδεολογιών και όλων των ποιοτήτων, δεν  είναι μόνο εμπόδιο στη λύση, είναι εμπόδιο και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας.

Δεν το βρίσκεις σε ταβέρνα.

Δεν το βρίσκεις σε ταβέρνα.

 

 

 

Το κείμενο αυτό αποτελεί  ανάπτυγμα της ομιλίας που έκανα στο συμπόσιο της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών που έγινε την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015. Το συμπόσιο έγινε στην ταβέρνα «Άγιος Γεώργιος» κοντά στο παλιό δημαρχείο. Είχαμε μενού ταβέρνας, κρέατα στη σχάρα, κυπριακά βουτήγματα, σαλάτες, κρασάκι και αν πρόσεξα, καλά, κάποιοι ήπιαν και ζιβανία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης και μετά από παράθεση μακρών θεωρητικών αναλύσεων για τα κακά του καπιταλισμού, για τα προβλήματα και τις κρίσεις που αντιμετωπίζει, για την ανάγκη επιδίωξης κάποιου άλλου συστήματος, ένιωσα πως ο χώρος ευνοούσε την μεταφορική απάντηση στην κριτική που ακούστηκε για τις απόψεις μου. «Κοπέλια, να λέμε πως δεν ήταν το σουβλάκι καλά ψημένο, να λέμε πως οι σιεφταλιές είχαν πολλά μπαχαρικά, πως το κρασί ήταν άριστης ποιότητας, ή το ότι σπάσαμε τρώγοντας, είναι θεμιτά επιχειρήματα που αφορούν αυτήν εδώ τη σύναξη, σε αυτόν εδώ το χώρο, με τους δεδομένους κανόνες και χαρακτηριστικά. Η κριτική που άκουσα ήταν έγκυρη στο βαθμό που αφορούσε αυτά που έχουμε μπροστά μας. Όταν όμως η κριτική έκανε υπέρβαση, έμπλεκε την πραγματικότητα με την φαντασία  και αναφερόταν σε ένα δείπνο από σούσι ήταν και άκυρη και ατεκμηρίωτη και δεν μπορεί να επιδιώκει να έχει την ίδια αξία. Όταν βρεθούμε σε μαγαζί που σερβίρει σούσι, να τα πούμε και για το σούσι. Τα καλά του, τα κακά του, τις αδυναμίες και τις κρίσεις του.»

 

Για την ιστορία, η σχετική ανακοίνωση:

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ                                                                      www.sosialistes.org

Συμπόσιο Προβληματισμού: Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

 

Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών συγκαλεί ΣΥΜΠΟΣΙΟ με θέμα:

 

Προβληματισμοί και μηνύματα Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

(Κυπριακό, ευρύτερη κοινωνικοπολιτική στρατηγική, όραμα και προοπτική).

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ώρα 19:00

ΤΑΒΕΡΝΑ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Η πνευματική εργασία θα αρχίσει στις 7 ΜΜ και θα συνοδεύεται από οινοπνευματικά ερεθίσματα

 Πρόγραμμα

 Ομιλίες 7 λεπτών

  1. Χατζηδημητρίου Τάκης – Η διχοτόμηση δεν είναι λύση
  2. Παπαπέτρου Μιχάλης – Η ευρωπαϊκή πορεία Κύπρου – Ελλάδας – Τουρκίας
  3. Δημητρίου Θέμος – Η δυναμική των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή
  4. Μαλάς Σταύρος – Δράσεις και στρατηγικές στη λύση του κυπριακού
  5. Τομπάζος Σταύρος – Το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη
  6. Ιωάννου Γιάννος Κ – Οικονομία και πολιτική πρόσφατες εξελίξεις

 

Τοποθετήσεις 3 λεπτών – Συζήτηση

 

Συμποσίαρχος Αλέκος Τριγγίδης.

 

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 12 ΕΥΡΩ

 

Παρακαλώ δηλώστε συμμετοχή μέχρι την Δευτέρα 23/2/2015

 

Τηλέφωνα επικοινωνίας: Τριγγίδης 99484776 –Βλάχος 97879964

 

 

Visit >> www.ikme.eu

 

 

 

 

Advertisements
13 Σχόλια leave one →
  1. Μαρτίου 5, 2015 18:04

    Φίλε αν και η ανάλυση σου περιέχει κάποιες σωστές επισημάνσεις πάσχει απο μια μεγάλη έλλειψη. Θα γίνεις καλύτερος οικονομολόγος αν διαβάσεις τον μεγαλύτερο γνώστη του καπιταλισμού (αν μου πεις ότι διάβασες τον Μαρξ τότε είναι φανερό ότι δεν τον κατάλαβες). Αδυνατείς να καταλάβεις ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα ισορροπημένο σύστημα που σχεδιάζει την οικονομία γενικά για το καλό της κοινωνιας, αλλά αποτελείται απο αλληλοσυγκρουόμενα καπιταλιστικά κεφάλαια που έγνοια τους είναι το πως θα πάρουν μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς για τον ευατό τους εναντίον τους άλλους. Αυτό οδηγεί ακριβώς σε αυτό που εσεί νομίζεις ότι θα ήταν βλακεία για τον κεφαλαιοκράτη. Δες την παράγραφο σου…

    «Και αφού είμαστε στα ιδεολογικά και ταξικά, να σημειωθεί εδώ πως άλλος ένας ισχυρισμός είναι παράλογος: πως η κακή αστική ή κεφαλαιοκρατική τάξη προκρίνει τη λιτότητα γιατί θέλει να κερδίσει κομμάτι του παραγόμενου κεφαλαίου σε βάρος της καλής, εργατικής τάξης. Αυτό αποτελεί πλάνη: σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού, η τιμή του προϊόντος ή της υπηρεσίας είναι σαφώς σημαντική (και άρα είναι φυσιολογική η προσπάθεια του κεφαλαιοκράτη να μειώσει τα έξοδά του) , αλλά αν βάλουμε στην εξίσωση την παράμετρο της ύφεσης (και την μειωμένη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών) , αντιλαμβάνεστε πως για εκείνο που διαθέτει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, πιο σημαντικό είναι να έχει αγορά, να βρει πελάτη για να πουλήσει τα αγαθά του. Όσο και αν «κλέψει» από τον εργάτη, τι να το κάνει αν δεν μπορεί να διαθέσει τα προϊόντα του; Εν κατακλείδι, το να αφαιρούνται λεφτά από τα πορτοφόλια των δυνητικών πελατών, δεν είναι πολύ έξυπνη εξέλιξη για οποιονδήποτε κεφαλαιοκράτη».

    Εγώ συμφωνώ ότι είναι βλακεία αλλά είναι ακριβώς αυτό που γίνεται… Που ζιεις αν επιτρέπεται?

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 6, 2015 07:12

      Κυριάκο ευχαριστώ για τα σχόλιά σου. Το που μένω είναι προφανές από το όνομα του ιστολογίου 🙂
      Διάβασα Μαρξ, αλλά από τον καιρό εκείνο είχα πρόβλημα, αφού η ταξική του ανάλυση με κρατούσε μακριά από τις όποιες σωστές ιδέες παρέθετε, βλέπεις όταν σπούδαζα δεν είχα σκοπό να γίνω εργάτης. Χρόνια αργότερα και με βάση την εμπειρία της ζωής και την καθημερινή εμπλοκή με θέματα που ο Μαρξ είχε χειριστεί μόνο θεωρητικά, βρίσκω την ανάλυση του εντελώς απλοϊκή, μονοδιάστατη και παντελώς ανεπαρκή να περιγράψει το καπιταλιστικό σύστημα όπως έχει εξελιχθεί.
      Με αυτή τη λογική μπορεί να καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά από διαφορετική αφετηρία. Γιατί εγώ λέω πως είναι μεν βλακεία να αφαιρούνται χρήματα από το πορτοφόλι του – όποιου πελάτη- αλλά λέω ταυτόχρονα και κάτι άλλο: δεν υπάρχει μαγική λύση όταν φτάσουμε σε αυτό το πραγματικά αρνητικό σημείο. Η απάντηση βρίσκεται στην ανατροπή των συνθηκών που οδήγησαν στην αφαίρεση αυτή….

      Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 5, 2015 19:56

    Στροβ εγώ θα μεταφέρω δαμέ κάτι που είπεν κάποιος άλλος:

    «Όποιος στοιχειωδώς τζιαι νηφάλια κάτσει να μελετήσει τον κόσμον γυρόν του αργά ή γλήορα θα καταλήξει άθεος τζιαι αναρχικός».

    Το σύστημαν που έshιει επικρατήσει τα τελευταία 200-300 χρόνια περίπου υποτίθεται ότι είναι «καπιταλισμός». Υπάρχουν όμως αντιρρήσεις περί τούτου, στο ότι όταν έshιεις «κράτη», οποιασδήποτε παρεμβατικότητας στην «αγοράν», ΔΕΝ έshιεις «ατόφιον καπιταλισμόν» αλλά κάτι άλλον, που ορισμένοι αποκαλούν «κορπορατισμόν». Με λλία λόγια, το κράτος «στρεβλώννει» την ελεύθερην αγοράν με τες παρεμβάσεις του, με αποτέλεσμαν να μεν έχουμεν ομαλότηταν στο σύστημαν, άρα αργά ή γλήορα έχουμεν τες «κρίσεις», οι οποίες αν μελετήσει κάποιος την ιστορίαν, είναι τόσον παλιές όσον το ίδιον το σύστημαν. Αθθυμίζω την «μανίαν της τουλίπας» στην Ολλανδίαν τον 17ο αιώναν, που τες πρώτες διάσημες «φούσκες» του συστήματος.

    Που την άλλην, όπως τζιαι στες διαφωνίες περί της ερμηνείας εννοιών όπως το «κεφάλαιο» τζιαι η «ιδιοκτησία», οι πολέμιοι του παρόντος συστήματος ισχυρίζονται ότι είναι «συστατικόν στοιχείον» του η στρεβλή λειτουργία του κράτους, το οποίον ακριβώς παρεμβαίνει όχι για να «ρυθμίσει» την αγοράν υπέρ του «κοινού» ή «λαού» αλλά υπέρ των κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι διαφθείρουν τες δομές του για να τους υπηρετεί.
    Προσωπικά, επειδή δεν έχω κάτσει να θκιαβάσω Ρικάρντο, Νίτσε, Έγκελς, Μαρξ, Λένιν, Προυντόν, Φρίντμαν, αυστριακήν σχολήν οικονομικών κλπ κλπ. ΔΕΝ έχω ακόμα κατασταλάξει ποια προσέγγιση πλησιάζει πιο ικανοποιητικά την «αλήθκειαν». Αλλά η παρούσα κατάσταση, λαμβάνοντας μεμονωμένα υπόψην ότι ο «έξυπνος κεφαλαιοκράτης» πετάσσει το 50% της παραγόμενης τροφής παρά να ταίσει να μωρά του τρίτου κόσμου (είτε με σουβλάκιν είτε με σούshι) καθαρά επειδή βλέπει την «κερδοφορίαν» ως κύριον γνώμοναν λήψης απόφασης, σίουρα εν απαράδεκτη. Αν το σύστημαν μπορεί να γίνει «ατόφιον» τζια να «σάσει», καλώς. Αν όμως η παρούσα κατάσταση εν όντως «συστατικόν στοιχείον» του, τότε άδικα θα καρτερούμεν να «σάσει» ποττέ. Τζιαι ότι εν σάζεται, είτε καταρρέει παντελώς, είτε αντικαθίσταται με κάτι άλλον. Η εναλλακτική πρόταση (ελευθεριακή αναρχία) εν στο τραπέζιν για πάνω που εκατόν χρόνια. Η αποτυχία των κατά τόπους εφαρμογών ΔΕΝ συνιστά απόδειξην «ανέφικτου». Αν ήταν έτσι, πολλές που τες ανακαλύψεις τζιαι τες προόδους της ανθρωπότητας δεν θα υπήρχαν σήμερα, αφού θα είχαν εγκαταλειφθεί κατά τες πρώτες κατραπατζιές, που εν πάντα μέρος του προγράμματος….

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 6, 2015 07:24

      Φίλε, προς το παρόν, μένω στο άθεος.
      Δεν μας εμπιστεύομαι αρκετά για να δηλώσω και αναρχικός, άνκαι, τον καιρό που σπούδαζα συμμετείχα στον «αναρχικό όμιλο» του πανεπιστημίου (παρ’ όλη την επί της αρχής αντίφαση!), και απεχώρησα όταν η μόνη δράση που είχαν συζητήσει ήταν το …. μπλοκάρισμα των ΑΤΜς στην Oxford Street!
      Έχω γράψει πολλές φορές πως το κράτος έχει σημαντικό ρόλο να παίξει αναφορικά με τη δημιουργία και διατήρηση των θεσμών, του δίκαιου πλαισίου μέσα στο οποίο θα δουλέψει το σύστημα, και συνεπώς δεν χρειάζεται να δικαιολογηθώ για αυτό. Έχω επίσης γράψει πολλές φορές πως οι κρίσεις του συστήματος δεν είναι κάτι ξένο, ή κάτι καταλυτικό που οδηγεί στην καταστροφή: είναι ακριβώς *μέρος* του συστήματος, είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν μπορεί να λείψει, γι’ αυτό λέω πολλές φορές πως το σύστημα δεν έρχεται με πιστοποιητικό τελειότητας.
      Από αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό προκύπτει και κάτι άλλο: το θεωρώ παράλογο να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα του συστήματος με τέλειες και ουτοπικές καταστάσεις. Τα στραβά του συστήματος που περιγράφεις είναι πράγματι εκεί, και άλλα τόσα! Λοιπόν; Τι πρακτικό υπάρχει που θα μπορούσε να τα κάνει καλύτερα; Αν υπάρχει, ευχαρίστως να κινηθώ από το σουβλάκι στο σούσι – αφήνει λιγότερο βάρος στο στομάχι.

      Μέχρι να γίνει όμως αυτό, θεωρώ άτοπο και αδόκιμο να αναλύουμε το μενού της ταβέρνας στη βάση του μενού για σούσι….

      Μου αρέσει!

  3. Vassos Chrysanthou permalink
    Μαρτίου 5, 2015 21:19

    Καθαρή η ανάλυση σας.
    Σας συγχαίρω.

    Sent from my iPhone

    >

    Μου αρέσει!

  4. Μαρτίου 5, 2015 22:43

    «Εν κατακλείδι, το να αφαιρούνται λεφτά από τα πορτοφόλια των δυνητικών πελατών, δεν είναι πολύ έξυπνη εξέλιξη για οποιονδήποτε κεφαλαιοκράτη.»
    Ω, Θεέ των όλων και δημιουργία των καραόλων όλων [που λαλεί τζι’ ένας παρέας], τι διαβάζουν τα ματάκια ΜΟΥ!
    Παίδες και κορασίδες, ο Strovolitis με το συμπάθκειο έπαθεν παράκρουση τζι’ εσυγχυστηκεν ποιος είναι! Λαλεί τζιείνα που λαλούμεν εμείς οι δογματικοί, οι αχάπαροι και οι ονειροπόλοι φαντασιακών και ουτοπικών κόσμων, όταν επικρίνουμε τον (νεοφιλελεύθερο) καπιταλισμό… Μέγας είσαι Κύριε (ΤΟΥΣ) και αλλοπρόσαλλα τα δημιουργήματα ΣΟΥ!!!

    Μου αρέσει!

    • Ανώνυμος permalink
      Μαρτίου 6, 2015 00:49

      Ο Στροβολιώτης φίλε μου είναι η απόδειξη του αήττητου της ηλιθιότητας.

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 6, 2015 07:31

      Μπα, που οφείλεται το ξίππασμα σου ρε παλιόφιλε; Ίσως στο γεγονός πως κατάλαβες ότι είναι παντελώς ανόητο να λέτε πως έχουμε …. ατζέντα την επιβολή της λιτότητας;
      Μήπως ξιππάστηκες γιατί αντιλήφτηκες πως όταν παττίσεις για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, οφείλεις να κάνεις περικοπές;
      Μήπως ξιππάστηκες γιατί αντιλήφθηκες πως ο μόνος τρόπος να επαναφέρεις τα αφαιρεμένα λεφτά, είναι να σουλουπώσεις το κράτος και τις τράπεζες, να σάσεις όσους παράγοντες έφεραν το σύστημα στο σημείο να υποφέρει από τη λιτότητα;
      Αν ξιππάστηκες για όλα αυτά (επιτέλους), τότε το κείμενο αυτό πέτυχε το σκοπό του.

      Μου αρέσει!

      • Μαρτίου 7, 2015 19:07

        Strovolioti,

        Και φυσικά «έχετε…. ατζέντα [για] την επιβολή της λιτότητας». Πώς αλλιώς θα προστατέψετε το κεφάλαιο;

        Εκείνο που βασικά αναδεικνύεται μέσα από τον λόγο ΣΟΥ είναι οι εγγενείς αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Πώς είναι δυνατόν «… να κάνεις περικοπές […] όταν παττίσεις» και την ίδια ώρα να ΜΗΝ «… αφαιρούνται λεφτά από τα πορτοφόλια των δυνητικών πελατών», με σκοπό να μείνει ανέγγιχτο το κεφαλαίο;

        *****
        Σημείωση:
        Strovolioti,
        Εν τα κτηνά που «ξιππάζουνται»(!) [η Κυριακή λέξη από το «ίππος»], οι άνθρωποι ξαφνιάζονται ή εκπλήσσονται…

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Μαρτίου 8, 2015 18:56

          Καλά, να πω ότι δεν κατάλαβες, δεν ισχύει. Αφού επαναλαμβάνεις αυτό που εγραψα εγώ! Μένει όμως φαίνεται εκείνο το ιδεολογικό αγκαθάκι, που δεν μπορεί να αφήσει το μυαλό να δει καθαρά: οι κρίσεις είναι υπαρκτές, είναι κακές, έχουν κόστος – για όλους. Και για τον εργαζόμενο και για τον καπιταλιστή – κανείς δεν τις θέλει. Τα άλλα, ειλικρινά, είναι ανοησίες…

          Μου αρέσει!

      • Μαρτίου 7, 2015 19:10

        Μικρή συντακτική διόρθωση:
        Η φράση «με σκοπό να μείνει ανέγγιχτο το κεφαλαίο» να διαβαστεί «Πώς θα μείνει ανέγγιχτο το κεφαλαίο»;

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: