Skip to content

Η Τουρκοκυπριακή σημειολογία των ημερών – και ένα Ομηρικό bonus.

Απρίλιος 5, 2015

Η ευγένεια δεν είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του ιστολογίου.  Όχι γιατί ο υπογράφων προτιμά να συμπεριφέρεται αγενώς, αλλά γιατί η ανάγκη να εκφραστείς ρεαλιστικά και ορθολογιστικά σημαίνει και την ταυτόχρονη αποξένωση από πολλούς μύθους και  στρεβλώσεις, διηγήσεις δηλαδή που αναπαράχθηκαν τόσες πολλές φορές, που με την πάροδο των χρόνων κατέληξαν να θεωρούνται ως η πραγματικότητα – η αμφισβήτηση της οποίας όντως «προσβάλλει» πολλούς.

Θεωρώ λοιπόν ως αφετηρία και ως πραγματικό γεγονός  πως πολλοί ελληνοκύπριοι πολιτικοί και πολίτες μας κοροϊδεύουν:  θεωρούν την παρούσα – εδώ και 51 χρόνια στρεβλωμένη πολιτική κατάσταση  πραγμάτων στο νησί, ως την φυσιολογική, που θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο φυσιολογική με την υποταγή των τουρκοκυπρίων στις εξαιρετικά στενές δικές μας ερμηνείες του δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της επίλυσης διαφορών. Με λίγα λόγια λένε πως τουρκαλλάδες, μας έχετε βλάψει, σας μισούμε, αλλά αν δεχτείτε όλες τις δικές μας απαιτήσεις, αν μας λέτε και κάθε μέρα 1000 φορές συγγνώμη, θα σας δεχτούμε ως μέρος του κράτους *μας*,  και να θυμάστε, πως σας κάνουμε και χατίρι.

Εννοείται πως  ιστορικό και πολιτικό σκεπτικό όπως το ανωτέρω χαρακτηρίζει όλα τα μικρά μίσιιμου «κεντρώα» κόμματα, αλλά επίσης και την μεγάλη εθνικιστική παράταξη εντός του ΔΗΣΥ, αλλά ακόμη και μια σημαντική παράταξη ορθοδόξων (και συνεπώς ακραίων) κομμουνιστών που βρίσκονται στο ΑΚΕΛ.

Εντός αυτού του πλαισίου λοιπόν είχαμε τρία γεγονότα η σημειολογία των οποίων είναι πολύ σημαντική. Τρία γεγονότα τα οποία εύκολα μπορεί να αναλυθούν με τους δικούς μου όρους, ή πιο εύκολα και πιο ανώδυνα με τους όρους και εντός των πλαισίων της κατεστημένης  «πατριωτικής» διήγησης περί του κυπριακού.

  1. Οι τουρκοκύπριοι θέλουν να ενταχθούν στην ΚΟΠ!  «Οι αρχηγοί της μάππας σε βορρά και νότο, Σέρτογλου και Κουτσοκούμνης, αποφάσισαν λέει να κάνουν τις περεταίρω ενέργειες τους μακράν των φώτων της δημοσιότητας για να μην επιτρέψουν στους απορριπτικούς  των δυο πλευρών να δυναμιτίσουν την προσπάθεια». Έλα, ρε! Ο Συναγερμικός, ΑΠΟΕΛίστας Κουτσοκούμνης του βαθέος μαππικού κράτους έγινε ξαφνικά επαναπροσεγγιστής;  Οφείλω να δηλώσω πως δεν γνωρίζω την πολιτική σκέψη του κυρίου Κωστάκη, από την άλλη ο κ. Σέρτογλου μου φάνηκε μάλλον απολίτικος και λίγο οπορτουνιστής προσπαθώντας να κερδίσει πόντους είτε μέσω Τουρκίας είτε μέσω Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση, η ουσία φαίνεται πως είναι η αναζήτηση από τις μαππικές αρχές του βορρά ρόλου, σε σχέση με τα μαππικά δεδομένα του βορρά, ρόλου που δεν μπορούν να έχουν τώρα χωρίς κάποια διεθνή κατοχύρωση – νομιμοποίηση. Αυτό, φαίνεται μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ΚΟΠ. Η ιδιοτελής αφετηρία δεν χαλά ένα αποτέλεσμα που φαίνεται να είναι μάλιστα win – win situation.  Στους στενόμυαλους εθνικιστές και λυσοφοβικούς όμως το θέμα θα  τελειώσει εκεί: με την απόκτηση ενός «τροπαίου» που ονομάζεται τουρκοκυπριακή μάππα.  Το πραγματικό νόημα αυτής της ιστορίας όμως , είναι η αξιοποίηση αυτής ακριβώς της στάσης κάποιων εκ των τουρκοκυπρίων, που ξεκινά είτε από ιδιοτέλεια, είτε από θέσεις αρχών: τους συμφέρει η ενίσχυση των δεσμών με την Ευρώπη μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσο ωραίο και αν ακούγεται αυτό, θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να περάσει μέσα από την πολιτική διαδικασία, την εξεύρεση δηλαδή λύσης του πολιτικού προβλήματος, αλλά δυστυχώς όσοι (πολλοί) δεν βλέπουν αυτή την προοπτική, είναι πολιτικά τυφλοί..
  2. Και ξαφνικά όλοι οι ευρωβουλευταί μας προτείνουν Τουρκοκύπριους για το βραβείο «Ευρωπαίου Πολίτη 2015»! Δεν ξέρω τι είναι αυτός ο θεσμός, αλλά προφανώς πρόκειται για μια ένδειξη τιμής από τους ευρωβουλευτές στους πολίτες  που τους εκλέγουν. Και όχι, δεν είναι μια πρωτοβουλία που είχαν από κοινού  και οι έξι μας ευρωβουλευταί : οι δυο (της εθνικιστικής πτέρυγας) του Συναγερμού αγνοούνται,  οι δυο του ΑΚΕΛ είναι ειλικρινείς, οι δυο της ΕΔΕΚ και του ΔΗΚΟ είναι απλώς ξετσίπωτοι υποκριτές.  Ο ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Τάκης Χατζηγεωργίου λοιπόν (με την υπογραφή του ετέρου, Νεοκλή Συλικιώτη),  προτείνει για αυτό το βραβείο, τον Τάκη Χατζηδημητρίου και τον Ali Tuncay. Οι δυο αυτοί συμπατριώτες μας είναι οι μόνοι που αξίζει να αναφέρει κανείς ως  πραγματικά ενεργοί πολίτες οι οποίοι στα πλαίσια της Τεχνικής Επιτροπής για προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς  έχουν *δείξει έργο*. Ουσιαστικό έργο, και στον βορρά και στο νότο, είναι δυο άνθρωποι οι οποίοι προφανώς δουλεύουν πολύ εποικοδομητικά και ουσιαστικά και κυρίως μακριά από τη δημοσιότητα επιλέγοντας να ανακοινώνουν αποτελέσματα μάλλον παρά προθέσεις.  Είναι δηλαδή δυο συμπατριώτες μας που *χτίζουν* και γι’ αυτό δικαίως προτείνονται για το σχετικό βραβείο. Γνωρίζοντας και τις φιλολυσικές απόψεις και του Τάκη Χατζηγεωργίου αλλά και του Νεοκλή Συλικιώτη (και ξεχνώντας  πως ήταν υπουργός του αχάπαρου, αλλά και του Τάσσου), τότε πραγματικά εύχομαι να τους βγει η προσπάθεια. Θα είναι μια δικαίωση για τον άλλο Τάκη και τον Ali, αλλά και μια ενίσχυση του έργου και της προσπάθειας όλων αυτών που επιθυμούν την επανένωση και τη λύση.

Από την άλλη ο ευρωβουλευτής της ΕΔΕΚ Δημήτρης Παπαδάκης, μαζί με τον ανεκδιήγητο και προβληματικό («το Ανάν έδινε τα γκάζια στους εγγλέζους») Κώστα Μαυρίδη του ΔΗΚΟ, προτείνουν για το ίδιο βραβείο, τον αρχισυντάκτη της Τουρκοκυπριακής εφημερίδας Αφρίκα και αρθρογράφο του Πολίτη, Σενέρ Λεβέντ.  Τωρα θα μου πείτε που κολλά ο εξτρεμιστικός, εθνικιστικός λόγος των δυο κυρίων με ένα τουρκοκύπριο μαρξιστή;  Τους ενώνει ο μαρξισμός και η επερχόμενη σοσιαλιστική ουτοπία; Τους ενώνει ο ακραίος αστικός ρομαντισμός και λυρισμός του Λεβέντ όταν γράφει για τα γιασεμιά της Λευκωσίας, για τους έρωτες στη Ρωσία, ή τους παλιούς Κυπραίους που χάνονται σιγά σιγά;  Όχι, είναι πολύ πιο απλό – και δε θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό με ανθρώπους ανάλογου βεληνηκούς:  τα πολιτικά του Σενέρ έμειναν κάπου στη δεκαετία του 30. Εχθρός είναι ο ιμπεριαλισμός, με πρωτοστάτη την Αμερική και εκφραστή την Τουρκία, συνεπώς, εξ ορισμού οποιαδήποτε λύση *δε* θα είναι καλή, αφού θα απέχει πολύ από την σοσιαλιστική νιρβάνα. Σε αυτή την απλοϊκή εξίσωση ο Λεβέντ γίνεται ο χρήσιμος (όχι ηλίθιος) ιδεολόγος για τον Παπαδάκη και τον Μαυρίδη, οι οποίοι  αποστάζουν την αντίθεση του ανθρώπου προς την Τουρκία και τη δύση, την ταυτίζουν με τη δική τους εθνικιστική τύφλα και απέχθεια προς οποιοδήποτε είδος συμβιβασμού και ζητούν προφανώς και εύφημη μνεία, γιατί επέλεξαν τουρκοκύπριο για να προτείνουν!

3. Και είχαμε και το English School. Το πλέον πολιτικοποιημένο σχολείο της Κύπρου είχε μαθητικές εκλογές στις οποίες συνέβηκε το αδιανόητο: ένα αγόρι με τουρκοκυπριακό όνομα εξελέγη ως ο εκπρόσωπος των μαθητών, μαζί με ένα κορίτσι (πρέπει να είναι 1+1), με ελληνοκυπριακό όνομα.  Ο τουρκοκύπριος μιτσής ήρθε πρώτος με διαφορά πάνω από 100 ψήφους,  στη συνέχεια διέρρευσαν φήμες για εκδηλώσεις άλλων (ανόητων) μαθητών από δημόσια σχολεία που δεν … ενέκριναν την δημοκρατική επιλογή των  συμμαθητών τους, ενώ καταδικαστική ανακοίνωση φαίνεται να εξέδωσαν και οι λοβοτομημένοι του ΕΛΑΜ.  Από την άλλη, οι πλέον mainstream εκπρόσωποι του εθνικισμού βρήκαν ευκαιρία: αυτός είναι ο δρόμος λένε: ένας άνθρωπος μια ψήφος, έτσι λειτουργεί η ατόφια δημοκρατία, αυτή πρέπει να είναι η λύση, όχι ανοησίες για διζωνικά, δικοινοτικά μορφώματα που διαιωνίζουν την διαίρεση, προκρίνουν τον ρατσισμό και αδικούν τους μεν σε σχέση με τους δε. Αυτά τα επιχειρήματα θα μπορούσαν να είναι βάσιμα αν προέρχονταν από καλόπιστους , ειλικρινείς ανθρώπους. Δεν γίνονται αποδεκτά όμως όταν προέρχονται από κλασσικούς εθνικιστές όπως το Λάζαρο, ή  ξετσίπωτους πολιτικούς γυρολόγους όπως τον Λιλλήκκα.  Πέραν όμως της αναξιοπιστίας των κομιστών και φορέων αυτών των επιχειρημάτων καλό είναι να αναλυθεί η περίπτωση του English School με θετικά ορθολογιστικά επιχειρήματα για να μη γυρίσει μπούμερανκ. Εννοείται πως είναι εξαιρετικά θετική εξέλιξη αυτό που έγινε, και χίλια μπράβο στους μαθητές του σχολείου που έκαναν δημοκρατικά και αξιοκρατικά την επιλογή τους. Δεν μπορούμε όμως να αναγάγουμε αυτό το συμβάν σε επίπεδο κρατικής διοργάνωσης και λύσης  για δυο πάρα πολύ απλούς λόγους:

α. Στο σχολείο υπήρχε παράδοση συνύπαρξης ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων με ίσους όρους μέχρι και το 1974, και μετά ξανά, από το 2003. Ιδιαίτερα η τελευταία 12χρονη περίοδος ήταν σημαντική για να ισοπεδωθούν και να ελαχιστοποιηθούν οι οποιεσδήποτε προκαταλήψεις μεταξύ των δυο πλευρών. Και αυτό, παρά την προσπάθεια εθνικιστικών γονιών να ανατρέψουν την όλη προσπάθεια. Το γεγονός πως η εκλογή κρίθηκε με την τελευταία ομιλία που έκανε ο κάθε ένας από τους υποψηφίους, όπου ο νικητής αναφέρθηκε μεν ευθέως στο μειονέκτημα που αντιμετώπιζε αλλά επικεντρώθηκε στο καλό του σχολείου, δείχνει πως η θρηνούμενη απομάκρυνση των νέων από την πολιτική, μπορεί τελικά να είναι και καλή ιδέα. Οι μαθητές και μαθήτριες άκουσαν, έκριναν και τελικά έδωσαν αξιοκρατικά τις ψήφους τους στον Onat Ataman.

β. Πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε, πως άλλο το English School, και άλλο η Κυπριακή Δημοκρατία. Όταν σε πρόσφατη ραδιοφωνική εκπομπή, ο κ. Λιλλήκκας, πήρε πάσα από μια αχάπαρη ακροάτρια και ανέλυσε το άδικο του να έχει περισσότερα δικαιώματα η «μειονότητα» των τουρκοκυπρίων, ακούστηκε ξεκάθαρα ως πολιτικός απατεών. Η Κυπριακή δημοκρατία υπάρχει βάσει του συντάγματος του 60. Σύνταγμα που με  την ένταξη στην ΕΕ έγινε μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Και αυτό το σύνταγμα (καλώς ή κακώς), λέει πως στην Κύπρο υπάρχουν δύο *κοινότητες* με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συγκεκριμένο τρόπο διαχωρισμού της εξουσίας – καμία αναφορά σε μειονότητα.  Τελεία. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού.  Ακόμη και αν δεχτούμε το επιχείρημα πως εκείνο το σύνταγμα ήταν άδικο και εκ των πραγμάτων κατέρρευσε, η λύση ποια είναι; Μια λύση η οποία θα δίνει κατά μάλλον τα δικαιώματα στη μια πλευρά και θα αγνοεί τα της άλλης;  Ή μάλλον θα πρέπει να στοχεύσει σε μια μέση αμοιβαία αποδεκτή κατάσταση **υπό τας περιστάσεις**,  η οποία θα σταματήσει τις αποκλίσεις και την απομάκρυνση της μιας κοινότητας από την άλλη και θα δημιουργήσει σε κάποια φάση στο μέλλον συνθήκες English School στην κοινωνία μας; Ναι, αν κάποια άρθρα του νέου συντάγματος είναι γραμμένα στην πέτρα θα είναι δύσκολο να γίνουν αλλαγές (και σε αυτό το σημείο βρίσκω δίκιο στο σχετικό επιχείρημα των λυσοφοβικών). Ίσως λοιπόν να ηταν καλύτερο αν έμπαιναν στη συμφωνία ρήτρες αλλαγών, αλλά και παράλληλα, αν η κάθε κοινότητα είχε περισσότερες ευθύνες υπό το δικό της έλεγχο. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρώιμη ωρίμανση των δυο κοινοτήτων που θα αποτελούν τη νέα – μετεξελιγμένη ομόσπονδη κυπριακή δημοκρατία.

Μουσουλμανικό τέμενος, επί χριστιανικών ερειπίων. Πουλιά άγνωστης προέλευσης, αλλά πάντως επετάσαν.

Μουσουλμανικό τέμενος, επί χριστιανικών ερειπίων. Πουλιά άγνωστης προέλευσης, αλλά πάντως επετάσαν.

Άφησα τελευταίο τον Γιαννάκη. Δέχτηκε επίσκεψη από τον πρόεδρο της βουλής της Αρμενίας. Αγνοώντας πλήρως την γεωπολιτική, αλλά και τις σημερινές συνθήκες της κάθε χώρας, δεν έχανε ευκαιρία να τονίζει την «κοινή ιστορική πορεία» των δύο χωρών. Με σαφή πρόθεση φυσικά, να εστιάσει και να επικεντρωθεί στο μόνο ίσως γεγονός που έχουν ως κοινό οι δύο χώρες: τις υπαρκτές  ιστορικές και πολιτικές τους διαφορές με την Τουρκία. Πέραν τούτου, θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς άλλα σημεία σύγκλισης! Η μια χώρα βρίσκεται πάνω στα ψηλά βουνά, η άλλη έχει ατέλειωτες παραλίες. Η μια ήταν κομμάτι της ΕΣΣΔ, η άλλη εγγλέζικη αποικία και τώρα μέλος της ΕΕ.

Ο κάθε ένας φυσικά ερμηνεύει και περιγράφει τα γεγονότα όπως θέλει. Η σημειολογία που επιλέγεται όμως στο τέλος, έχει τη σημασία της.  Η Κύπρος και η Αρμενία βρίσκονται θεωρητικά σε πορεία λύσης των προβλημάτων τους με την Τουρκία – παρά την αντίδραση των ακραίων της κάθε χώρας. Αν δει κάποιος τον χάρτη από ψηλά, αν αφαιρέσει τα ονόματα, θα μπορούσε να βρει και άλλα σημεία άξια αναφοράς: πως η λύση των γεωπολιτικών προβλημάτων της περιοχής θα ήταν μια win win situation για όλους τους εμπλεκόμενους και γι’ αυτό η ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών είναι να ωθήσουν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, όχι να αναδεύουν την ιστορία με πεπαλαιωμένη πολιτική συνταγή, μόνο  για να κερδίζουν σημεία.

Που να τα πεις όμως αυτά στον Γιαννάκη – και τους πλείστους άλλους;

————————————-

Για τον Σενέρ Λεβέντ εγραψα ξανά, εδώ, εδώ και εδώ.

Advertisements
5 Σχόλια leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 6, 2015 07:03

    Απόσπασμα από την ομιλία του Ονάτ Αταμάν στους μαθητές της Αγγλικής Σχολής
    – κατά την διάρκεια της ομιλίας οι ανθυποψήφιοι κάθονταν πίσω του κρατώντας τα χέρια….

    «My goal is to help you achieve what you are and make sure you are happy you are an English School student.

    Whatever I say I know some of you will not vote for me because I am Turkish Cypriot.
    I got threats … people ripping my posters… even my closest friends told me that I should step back, that it is difficult that it is not common….
    But I wish not to be a common man. It is my right to be uncommon man if I can.
    I seek opportunity not security.
    I want to take the confident risk to dream and to built, to fail and to succeed.

    Because I believe in the lion in my chest that allows me to think and act for myself.

    Ι am not going to ask you to vote for me. You are intelligent enough to think and act for yourself.
    But I see it in your chests, in all of you that you have a lion and it is about time you act like it – want like it – and live like it.
    Because most of all I want you to believe in the lion you carry in your chest»

    http://2ha-cy.blogspot.com/2015/04/blog-post_2.html

    Μου αρέσει!

  2. Απρίλιος 6, 2015 13:03

    Strovolioti,

    Πάλι αερολογείς και κάμνεις γενικές κι αόριστες τοποθετήσεις χωρίς να τις τεκμηριώνεις. Κι αυτό για να δημιουργήσεις ή και να συντηρήσεις ισοπεδωτικές εντυπώσεις σε βάρος ΟΛΩΝ των κομμάτων. «Εν στραβά που εν στραβά τα πράματα στον ΔΗΣΥ»</b., λες, «ας γράψω και κάτι αρνητικό γι το ΑΚΕΛ»
    Γράφεις, λόγου χάριν: «Εννοείται πως ιστορικό και πολιτικό σκεπτικό όπως το ανωτέρω χαρακτηρίζει όλα τα μικρά μίσιιμου «κεντρώα» κόμματα, αλλά επίσης και την μεγάλη εθνικιστική παράταξη εντός του ΔΗΣΥ, αλλά ακόμη και μια σημαντική παράταξη ορθοδόξων (και συνεπώς ακραίων) κομμουνιστών που βρίσκονται στο ΑΚΕΛ…» — Μπορείς να ΜΑΣ κατονομάσεις ποιοι εν τούτοι «οι ορθόδοξοι (και συνεπώς ακραίοι) κομμουνιστές που βρίσκονται στο ΑΚΕΛ…» [και] «θεωρούν την παρούσα – εδώ και 51 χρόνια στρεβλωμένη πολιτική κατάσταση πραγμάτων στο νησί, ως την φυσιολογική, που θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο φυσιολογική με την υποταγή των τουρκοκυπρίων στις εξαιρετικά στενές δικές μας ερμηνείες του δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της επίλυσης διαφορών…»; Ή αν δεν μπορείς να πεις τα ονόματα τους [γιατί προφανώς αερολογείς] μπορείς να ΜΑΣ μεταφέρεις εδώ κάποιες από τις σχετικές με το θέμα τοποθετήσεις, απόψεις και σκέψεις τους και πότε αυτές ειπώθηκαν; Ή τέλος πάντων πώς τούτοι «οι ορθόδοξοι (και συνεπώς ακραίοι) κομμουνιστές που βρίσκονται στο ΑΚΕΛ…», λειτουργούν εθνικιστικά άρα κι αρνητικά σε σχέση με τα τρία ζητήματα με τα οποία καταπιάνεσαι [τις προσπάθειες για συνένωση του κυπριακού φούρπου, τις προτάσεις για το βραβείο “Ευρωπαίου Πολίτη 2015” και τις μαθητικές εκλογές στο English School]… Ή ποιοι απ’ αυτούς ανήκουν στους «στενόμυαλους εθνικιστές και λυσοφοβικούς…»

    Τέλος και μια κουβέντα για τα γραφόμενα ΣΟΥ για τον Σενέρ Λεβέντ… Λες: « Εχθρός [σημ. δική ΜΟΥ: για τον Λεβέντ] είναι ο ιμπεριαλισμός, με πρωτοστάτη την Αμερική και εκφραστή την Τουρκία, συνεπώς, εξ ορισμού οποιαδήποτε λύση *δε* θα είναι καλή, αφού θα απέχει πολύ από την σοσιαλιστική νιρβάνα. Σε αυτή την απλοϊκή εξίσωση ο Λεβέντ γίνεται ο χρήσιμος (όχι ηλίθιος) ιδεολόγος για τον Παπαδάκη και τον Μαυρίδη, οι οποίοι αποστάζουν την αντίθεση του ανθρώπου προς την Τουρκία και τη δύση, την ταυτίζουν με τη δική τους εθνικιστική τύφλα και απέχθεια προς οποιοδήποτε είδος συμβιβασμού και ζητούν προφανώς και εύφημη μνεία, γιατί επέλεξαν τουρκοκύπριο για να προτείνουν!» — Κι εδώ διαπράττεις μέγα λάθος αγαπητέ Strovolioti, προφανώς από κεκτημένη αλλεργία σε κάθε τί που εμείς οι δογματικοί ονομάζουμε «ιμπεριαλιστικό», ή/και «μαρξιστικό»… Οι Μαυρίδης και Παπαδάκης έχουν προτείνει τον Σενέρ Λεβέντ, ΟΧΙ για τους λόγους που υποβάλλεις, αλλά γιατί είναι εναντίον της ομοσπονδιακής λύσης˙ υποστηρίζει λύση ενιαίου κράτους!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Απρίλιος 7, 2015 07:17

      Αγαπητέ Ανεφ, σαν πολλή σημασία δε δίνεις στις αερολογίες μου;
      Οφείλω όμως να παραδεχτώ πως τα σημεία τα οποία επισημαίνεις είναι πράγματι δυνατόν να θεωρηθούν ως ανεπαρκώς παρουσιασθέντα. Και εξηγώ: «Άρον άρον διαδικασία για επίλυση του Κυπριακού με εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών». Σου θυμίζει τίποτα αυτό; Μπορεί να μην το έγραψαν με αυτές ακριβώς τις λέξεις, αλλά αυτό είναι το νόημα της βρώμικης προπαγάνδας που κάνει η «Γνώμη», ενάντια στη λύση. Και ναι, ενώ η αφετηρία της δεν ταυτίζεται με όσα αναφέρω για τους άλλους λυσοφοβικούς (και ναι, αυτό έπρεπε να το σημειώσω), το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η *υπονόμευση* της λύσης και ο *φανατισμός* των πολιτών ενάντια στην προσπάθεια πριν ακόμη (ξανά) αρχίσει.
      Ε, από όσο ξέρω η Γνώμη *είναι* ΑΚΕΛ και μάλιστα τείνει όντως προς πιο ορθόδοξη κομμουνιστική ιδεολογία όπως την στενόμυαλη ταξική ανάλυση, την εναντίωση στις αγορές, θέσεις που ευτυχώς το ΑΚΕΛ κάνει πως δεν βλέπει (πάντα).
      Και με τον Λεβέντ υπάρχει αδυναμία στο κείμενο. Η «αγάπη» που του δείχνει ο Παπαδάκης και ο Μαυρίδης είναι φυσικά υποκριτική και επιμένω πως βασίζεται κυρίως στην κριτική που κάνει ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος στην Τουρκία, αλλά πράγματι υπάρχει και αυτό που λες εσύ: η προτίμηση στο ενιαίο κράτος, άνκαι σε αυτό δε βλέπω να είναι πολύ φανατικός ο Λεβέντ, σε αντίθεση με τους άλλους οι οποίοι εν πάση περιπτώσει προβάλλουν όσο το δυνατό πιο μαξιμαλιστικές λύσεις που δεν θα έχουν καμιά πιθανότητα εφαρμογής.

      Είναι ενδιαφέρον όμως, πως από ένα κείμενο 1800 λέξεων, βρήκες μόνο δυο σημεία να διαφωνήσεις.

      Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 7, 2015 23:47

    Είμαστε «μπάσταρδοι»! Μια Τουρκοκυπριακή απάντηση στην Άγκυρα. Του Νίκου Μούδουρου

    Το ποδόσφαιρό στην Κύπρο, κάποτε ήταν από τις πρώτες μορφές διαχωρισμού Ελληνοκυπρίων – Τουρκοκυπρίων.
    Σήμερα, οι εξελίξεις στο τουρκοκυπριακό ποδόσφαιρο φαίνεται να ανανεώνουν, να εκσυγχρονίζουν με νέους όρους το διαχωρισμό – συνειδησιακό, πολιτισμικό, ιδεολογικό – μεταξύ Τουρκίας και Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η ουσία της απόφασης της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου για έναρξη των διαδικασιών ένταξης στην ΚΟΠ, έχει διπλή διάσταση. Από τη μια, αποτελεί μια ευθεία απόρριψη της τουρκικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου ως δομής εκπροσώπησης των Τουρκοκυπρίων. Από την άλλη, αποτελεί εργαλειακή επιλογή της ΚΟΠ ως μιας δομής μερικής έστω ενσωμάτωσης των Τουρκοκύπριων νέων στη διεθνή πραγματικότητα. Όμως η σημασία της απόφασης αυτής χαρακτηρίζεται περισσότερο από τα σημάδια μιας νέας κατάστασης πραγμάτων στην κοινότητα, η οποία φαίνεται να επηρεάζει συνολικά ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις.
    Ένα ρητορικό ερώτημα και μια μεταφορική απάντηση
    Στη δημοσιογραφική διάσκεψη στις 30 Μαρτίου, ο πρόεδρος της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, Χασάν Σέρτογλου, ήταν αποκαλυπτικός. Απευθυνόμενος στην τουρκική εφημερίδα Χιουρριέτ, η οποία κυκλοφόρησε με τίτλο «Έγινε αυτό που φοβόμασταν! Η Τ/Κ ομοσπονδία ποδοσφαίρου εντάσσεται στην ΚΟΠ» υπογράμμισε τα εξής: «Όταν γίνονταν οι Μεσογειακοί αγώνες στην Τουρκία και όλοι χαιρετούσαν όρθιοι τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και τους Ελληνοκύπριους αθλητές, γιατί δεν έκανες πρωτοσέλιδους τίτλους; Που ήταν τότε οι δικοί μας αθλητές; Μήπως δεν αξίζουν οι Τουρκοκύπριοι να αγωνίζονται σε τέτοιες διοργανώσεις; Τι είμαστε; Είμαστε μήπως μπάσταρδοι;!». Το ρητορικό ερώτημα «τι είμαστε» και η χαρακτηριστική απάντηση του Σέρτογλου, εκφράζουν σε μεταφορικό επίπεδο μια θεμελιακή κοινωνική πραγματικότητα. Αγγίζουν σχεδόν το σύνολο της κοινότητας και συνιστούν την επιτομή της σημερινής αντιπαράθεσης Άγκυρας – Τουρκοκυπρίων.
    Η αμφισβήτηση της τουρκοκυπριακής κοινοτικής ύπαρξης ως μιας κυπριακής υπόστασης και η προσπάθεια κατάργησης του τουρκοκυπριακού υποκειμένου στην κυπριακή ιστορία εξαιτίας των πολιτικών της Άγκυρας, προκαλούν την επανεμφάνιση του συγκεκριμένου ερωτήματος. Σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα είναι διαταξικό και αγγίζει σχεδόν όλα τα ιδεολογικά ρεύματα. Άλλωστε ο Σέρτογλου είναι γνωστός παράγοντας του Κόμματος Εθνικής Ενότητας. Καθόλου τυχαία, σημαίνον στέλεχος της τουρκοκυπριακής αριστεράς έγραφε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook τα εξής: «Η πράξη του Σέρτογλου είναι η κραυγή των Τουρκοκυπρίων. Εδώ και πάρα πολλή καιρό πλανάται το ερώτημα ‘τι είμαστε’ και ο Σέρτογλου το έθεσε εκ νέου στο ποδοσφαιρικό του πλαίσιο… και το έθεσε μάλιστα πολύ ωραίααπαντώντας το με το δικό του ύφος. Χαλάλι σου φίλε Σέρτογλου! Είχαμε μεγάλη ανάγκη την πράξη σου!». Συνεπώς οι εξελίξεις στο χώρο του ποδοσφαίρου συμπληρώνουν τα βασικά χαρακτηριστικά του συνόλου της δύσκολης πραγματικότητας των Τουρκοκυπρίων. Μιας πραγματικότητας πολυσύνθετης, με δυναμικές που αξίζουν μεγαλύτερης προσοχής.
    Το παλιό πεθαίνει αλλά το νέο δεν έχει γεννηθεί
    Σήμερα η τουρκοκυπριακή πραγματικότητα βιώνει τον πολλαπλασιασμό των ενδείξεων μιας μεταβατικής περιόδου. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες αλλάζουν, χωρίς ωστόσο να έχουν οριστικοποιηθεί οι τελικοί τους προσανατολισμοί. Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα ζει τη διαδικασία θανάτου ενός παλιού καθεστώτος που όμως ακόμα δεν αφήνει το νέο να γεννηθεί. Αυτή η εκκρεμότητα δεν εμφανίζεται στο κενό. Η «προσωρινότητα» της μεταβατικής περιόδου εφόσον συνοδεύεται από τη μη επίλυση του Κυπριακού, φέρει τα στίγματα ριζοσπαστικοποίησης της διαδικασίας μεταφοράς εξουσίας από την κοινότητα προς την Άγκυρα σε όλα τα επίπεδα. Επομένως το «μεσοδιάστημα» χαρακτηρίζεται κυρίως από τη δημιουργία ενός ιδιότυπου χώρου «ζώνης ελεύθερου εμπορίου» μεταξύ κατεχομένων – Τουρκίας, μιας νεοφιλελεύθερης ενσωμάτωσης που με τη σειρά της αμφισβητεί όλες τις παραδοσιακές εστίες τουρκοκυπριακής (και επομένως μη τουρκικής) εξουσίας. Οι αρμοδιότητες δήμων, «υπουργείων» και τόσων άλλων θεσμών αυτής της ιδιαίτερης κρατικής οικοδόμησης, δεν τελούν πλέον μόνο υπό τον έλεγχο της Άγκυρας, αλλά μεταφέρονται σε αυτή.
    Τα επίπεδα των τουρκοκυπριακών αναζητήσεων
    Η βασικότερη συνέπεια της πιο πάνω εξέλιξης φαίνεται γλαφυρά στον τρόπο που εκφράζονται τα στοιχεία της τουρκοκυπριακής ταυτότητας. Ο χαρακτήρας αυτών των νέων ιδεολογικών αναζητήσεων, λόγω της μη ύπαρξης θετικών εξελίξεων για τη λύση του Κυπριακού, περιορίζεται στην ανάδειξη εθνο-κοινοτικών, αυστηρά τουρκοκυπριακών αιτημάτων και διεκδικήσεων. Όμως θα πρέπει να σημειωθεί, ότι αυτές οι αναζητήσεις φέρουν μαζί τους ένα σαφέστατο δημοκρατικό άξονα επαναδιαπραγμάτευσης της σχέσης των Τουρκοκυπρίων με την Άγκυρα. Υπό αυτή την έννοια αγγίζουν το σύνολο της Κύπρου.
    Σε ένα πρώτο επίπεδο, μεγάλο μέρος των Τουρκοκυπρίων δίνει έμφαση στην ανάγκη προστασίας της κυπριακής διάστασης της κοινοτικής τους ύπαρξης ως άμυνα απέναντι στον κίνδυνο αφομοίωσης από την Τουρκία. Η πολιτισμική έκφραση του πιο πάνω οδηγεί στην υπογράμμιση των κυπριακών χαρακτηριστικών της ταυτότητας απέναντι στην Άγκυρα και επομένως στην επανατοποθέτηση της τουρκικότητας της κοινότητας στο κυπριακό της πλαίσιο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, καταγράφεται η διεκδίκηση της πολιτικής ισότητας και του σεβασμού από την Τουρκία. Η ιδεολογική έκφραση του πιο πάνω οδηγεί στη διαδικασία μετατροπής των βόρειων εδαφών της Κύπρου σε μια «τουρκοκυπριακή πατρίδα». Αυτός ο πολιτικός χώρος θα πρέπει να εκφράζει ταυτόχρονα την ανεξαρτησία από την Τουρκία και την ισότιμη συνεργασία με τους Ελληνοκύπριους. Επομένως εκφράζει και την απόρριψη ελληνοκυπριακής ηγεμονίας. Σε ένα τελευταίο επίπεδο, οι αναζητήσεις της κοινότητας αφορούν και στην προστασία της τοπικής εξουσίας και της συνείδησης που έχει καλλιεργήσει η μακροχρόνια ύπαρξη χωριστών εξουσιαστικών δομών. Η τουρκική εισβολή μπορεί να έθεσε τις βάσεις αποικιοποίησης του χώρου, όμως τελικά δεν εμπόδισε την «ενηλικίωση» μιας μορφής τουρκοκυπριακής εξουσίας, η οποία σήμερα διεκδικεί αυτονόμηση από την Άγκυρα.
    Προς ένα νέο καθεστώς πραγμάτων
    Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του «μεσοδιαστήματος» που βιώνουν οι Τουρκοκύπριοι, εκφράζονται καθημερινά και με πολλούς τρόπους. Η διαδικασία για την ανάδειξη του νέου Τουρκοκύπριου ηγέτη θα είναι επίσης ένα πεδίο καταγραφής των υπόγειων ρευμάτων αυτής της μετάβασης. Όμως δε θα είναι το μοναδικό. Το νέο πλαίσιο στις σχέσεις Τουρκίας – Τουρκοκυπρίων, αλλά και οι νέες αντιλήψεις που καλλιεργεί φαίνεται να σηματοδοτούν την έναρξη ευρύτερων αλλαγών, οι οποίες θα πάρουν την θέση τους στο πολιτικό σύστημα. Συνεπώς η μακροπρόθεσμη επιρροή της σημερινής αντιπαράθεσης θα έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα που θα μεταμορφώσουν την πολιτική ζωή στα κατεχόμενα, τις δομές και τις ελίτ, τα κόμματα αλλά και τα προγράμματά τους. Είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας θανάτου του παλιού, μέχρι να γεννηθεί το νέο.
    Γράφει: Νίκος Μούδουρος

    http://cyprusnews.eu/nikos-moudouros/3109471

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: