Skip to content

Ακιντζί.

Απρίλιος 20, 2015

Πάει πολύς καιρός από τότε που παρακολουθούσα προσεκτικά τα πολιτικά των  τουρκοκυπρίων. Η κόπωση του Κυπριακού με είχε καταβάλει. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες βδομάδες άρχισα να το ψάχνω λίγο το θέμα και όσο περνούσαν  οι μέρες διαισθανόμουν πως κάτι καλό πήγαινε να γίνει. Άκουγα την Παρασκευή στο ράδιο τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ να λέει πως είναι δυνατόν να έχουμε ένα αποτέλεσμα κοντά στο 29-29-29 για τους τρεις πρώτους και έλεγα, μα πως τα λέει αυτά ο Νιαζί, σοβαρός άνθρωπος;

Και όμως, οι δυο πρώτοι κόντεψαν το 29, κατ’ ακρίβεια ο ένας το είδε από κάτω, ο άλλος έπεσε από πάνω.

Και το αποτέλεσμα ήταν η έκπληξη όχι για τους δυο, αλλά για τους τέσσερις.

  1. Ο Ντερβίς Έρογλου ένας πολιτικός που έζησε στη σκιά του Ραούφ Ντενκτάς, είχε αποσυρθεί για κάποια χρόνια, μετά επανήλθε όταν φάνηκε πως η αποτυχημένη (για τους τουρκοκυπρίους) προεδρία Ταλάτ ευνοούσε τον βετεράνο τουρκοκύπριο ηγέτη της δεξιάς. Δεν χρειαζόταν να ανταγωνιστεί, χρειαζόταν να τονίσει τις αποτυχίες του απερχόμενου τότε τουρκοκύπριου ηγέτη. Συντηρητικός σε όλα, εθνικιστής, άνθρωπος χωρίς δική του πρωτοβουλία, σύρθηκε στις συνομιλίες γιατί αυτό νόμιζε πως του έλεγε η Άγκυρα –  δεν είχε εκφραστεί ποτέ πριν υπέρ της λύσης. Η έκπληξη με τον Έρογλου είναι διπλή: πως βρέθηκε στην ηλικία του (σχεδόν 80 ετών), και με πολύ μέτριο αρχείο επιδόσεων να διεκδικεί ξανά την ηγεσία των τουρκοκυπρίων, και μάλιστα στην αρχή θεωρείτο σίγουρος νικητής, αλλά τελικά, η μεγαλύτερη έκπληξη αφορά την πτώση του. Μόλις και κατάφερε να βγει πρώτος, πήρε λιγότερες από 30000 ψήφους.
  2. Ένας βασικός λόγος για τη πτώση του Ντερβίς Έρογλου είναι ο άλλος υποψήφιος από το χώρο της τουρκοκυπριακής δεξιάς: ο Κουντρέτ Οζερσάι (για τον οποίο είχα γράψει εδώ, για αυτόν και για τον άλλο νεαρό εύελπι τουρκοκύπριο πολιτικό, Οζντίλ Ναμί) . Ο Οζερσάι με προφίλ φιλελεύθερου σαραντάρη, μορφωμένος, τεχνοκράτης που θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια αξιοπρεπή λύση για τους τουρκοκυπρίους,  ξεπέρασε σχεδόν την υποψήφια του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος και πήρε μια εντυπωσιακή τέταρτη θέση.  Ο άνθρωπος αυτός θα έχει μια σίγουρη θέση στην Κύπρο της επόμενης μέρας και αυτό είναι καλό για όλους τους Κυπρίους. Είναι βεβαίως πολύ σημαντική η θέση που θα πάρει σε σχέση με το δεύτερο γύρο, και φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως δεν θα δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του. Αυτό λογικά, αναμένεται να ευνοήσει τον Ακιντζί.
  3. Ο Οζερσάι σχεδόν ξεπέρασε τη Σιμπέλ Σιμπέρ, που ήταν η επιλογή του αναποφάσιστου Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού κόμματος (ΡΤΚ). Κατ’ αναλογία ΑΚΕΛ, το κόμμα αυτό αντιπροσωπεύει κυρίως την παραδοσιακή, ας πούμε «κομμουνιστική» τουρκοκυπριακή αριστερά άνκαι σε οικονομικά – κοινωνικά θέματα, δοκίμασε και άλλες λύσεις. Είναι ένας χώρος που πάντα στήριζε τις προσπάθειες λύσης, κυρίως μετά την άνοδο Ερντογάν αφού πλέον βρισκόταν στην ίδια γραμμή με την Άγκυρα. Από την άλλη, είναι ένας χώρος όπου υπάρχουν τάσεις με ουτοπικές ιδεοληψίες και εξωπραγματικές πολιτικές. Η προερχόμενη από τις «Νέες Δυνάμεις» (ανήκε κάποτε στο Τουρκοκυπριακό ΔΗΚΟ), Σιμπέλ Σιμπέρ, είχε καταφέρει μια επιτυχημένη μεταβατική πρωθυπουργία, και ήταν η τελική επιλογή του κόμματος της Τουρκοκυπριακής αριστεράς, με ενστάσεις  από τη αριστερή πτέρυγα «Λαφαζάνη» ας πούμε, αφού οι πολιτικές της για τα οικονομικά  ήταν πολύ δεξιές για εκείνους.  Η συνταγή δεν δούλεψε τελικά και οι εκλογές κατέγραψαν ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα για το κόμμα της.  Προβλέπω πως έστω και με το ζόρι θα στηρίξουν Ακιντζί, γιατί θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να αφεθεί έστω και υπονοούμενο πως μπορεί να στηριχτεί ο συντηρητικός εθνικιστής Έρογλου.
  4. Ο Μουσταφά Ακιντζί ήταν ο τουρκοκύπριος δήμαρχος Λευκωσίας που είχε συνεργαστεί με τον Λέλλο Δημητριάδη από τη δεκαετία του 1980 για το θέμα των λυμάτων της πρωτεύουσας.  Το κόμμα του δεν είχε καταφέρει ποτέ να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην τουρκοκυπριακή πολιτική σκηνή, λειτουργώντας πάντα στη σκιά του ΡΤΚ. Για αρκετά χρόνια μάλιστα, είχε βγει σε πρόωρη σύνταξη. Θεωρητικά αντιπροσωπεύει τους  τουρκοκυπρίους σοσιαλδημοκράτες, άνκαι οι πανηγυρισμοί που παρατηρήθηκαν στο χώρο του, μετά την εκλογή Τσίπρα χτυπούν καμπανάκι, στο που μπορεί να κινηθεί αναφορικά με οικονομικά ζητήματα. Ευτυχώς το πολιτικό σύστημα των τουρκοκυπρίων δεν δίνει τόσες πολλές εξουσίες στον πρόεδρο, και συνεπώς ελπίζω πως θα αποφύγουμε Βαρουφάκεια οικονομικά στο βορρά.  Ο ρόλος του προέδρου των τουρκοκυπρίων στην παρούσα συγκυρία αφορά σχεδόν αποκλειστικά το Κυπριακό. Ο Ακιντζί θεωρείται από πολλούς ως αντί – τούρκος και γι’ αυτό παίρνει και συμπάθειες από πολλούς ελληνοκύπριους που δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα.   Είναι χαρακτηριστικό πως κατ’ εξαίρεση, σε αυτές τις εκλογές, η Τουρκία δεν έχει δείξει προτίμηση για κάποιο υποψήφιο και ελπίζω να μην το κάνει αυτή τη βδομάδα. Ένας τουρκοκύπριος πρόεδρος με ατζέντα λύσης δεν νομίζω να βρεθεί σε αντιπαράθεση με την Τουρκία στο βαθμό που η τουρκική ηγεσία στηρίζει αυτή την προοπτική. Δυστυχώς,  η μετακύλιση του Ερντογάν από χαρισματικό ηγέτη σε αλλοπρόσαλλο, απρόβλεπτο σουλτάνο, δεν μας αφήνει να είμαστε ήσυχοι, αλλά πιστεύω πως ο πιο ψύχραιμος Νταβούτογλου θα στηρίξει  τον πρόεδρο Ακιντζί.
  5. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, ceteris paribus, αναμένω πως θα εκλεγεί ο Μουσταφά Ακιντζί, ακόμα και αν λάβουμε υπόψιν τη μεγάλη αποχή (που ίσως να οφείλεται και στο γεγονός πως όλοι ανέμεναν πως θα υπάρξει δεύτερος γύρος) , ακόμη και αν λάβουμε υπόψιν πως ο Οζερσάι *δεν* θα δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του. Εκ πρώτης όψεως οι τουρκοκύπριοι ψηφοφόροι χωρίζονται σχεδόν ακριβώς στο 50:50 (αριστερά:δεξιά). Αυτό δεν μπορεί να είναι απόλυτος δείκτης. Η τουρκοκυπριακή δεξιά αντιπροσωπεύει κανονικά πάνω από 60% των τουρκοκυπρίων, το 50:50 σημαίνει πως ήδη κάποιοι ψήφοι της δεξιάς πήγαν στον Ακιντζί,  και αυτό δεν μπορεί να έχει άλλη αφετηρία παρά την προοπτική λύσης. Για όσους θυμούνται, το ΝΑΙ των τουρκοκυπρίων είχε φτάσει το 65% το 2004. Η εκλογή λοιπόν του Μουσταφά Ακιντζί  έχει σαφώς προ-λυσικό προφίλ. Αυτό ανησυχεί ήδη πάρα πολλούς, και στο βορρά και στον νότο.
Τα αποτελέσματα.

Τα αποτελέσματα.

  1. Να δούμε και κάτι άλλο. Στις εκλογές ψήφισαν μόνο κάπου 106 000 πλάσματα. Από ένα σύνολο 177 000 ψηφοφόρων. Αυτό, να σημειωθεί από εκείνους τους ανόητους και στο βορρά και στο νότο που για αλλότριους πολιτικούς σκοπούς λένε κατά καιρούς πως ο πληθυσμός της βόρειας Κύπρου είναι ένα εκατομμύριο ή κοντά σε άλλους φοβερούς αριθμούς. Να πούμε επίσης πως όσο και να μην το χωνεύουν κάποιοι ελληνοκύπριοι, οι εκλογές στον βορρά είναι εκλογές. Ούτε ψευδό, ούτε εισαγωγικά, ούτε τίποτα. Μπορεί να αφορούν ένα μη αναγνωρισμένο καθεστώς, αλλά είναι ένας θεσμός που διαχρονικά έχει βελτιωθεί και κρίνω πως πληροί πλέον όλα τα κριτήρια μιας απόλυτα δημοκρατικής διαδικασίας.
  2. Πολλοί στενοχωρήθηκαν για τα αποτελέσματα των εκλογών. Και στον βορρά, αλλά και στον νότο. Γιατί άλλο να έχεις ένα σκληρό Έρογλου απέναντι, και άλλο να έχεις ένα άνθρωπο που στο χαρτοφυλάκιο του έχει σχεδόν αποκλειστικά τα χαρτιά της λύσης. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει ένα πολύ πιο πλήρες χαρτοφυλάκιο. Όχι όμως ανάλογα «καθαρό». Κουβαλά τη στάση του 2004. Κουβαλά και την αμφιλεγόμενη του στάση μετά την εκλογή του στην προεδρία κουβαλά και ένα άλλο σωρό αρνητικών χαρακτηριστικών ή επιδόσεων που μαζεύτηκαν επίσης μετά την εκλογή του.  Με απλά λόγια δεν μπορεί να εμπνεύσει την σιγουριά που χρειάζεται αν είμαστε ειλικρινείς για λύση.  Αν έχω άδικο, και αν ισχύει το αντίθετο – πράγμα στο οποίο θέλω να ελπίζω ακόμη, έχει ο ίδιος την ευθύνη να με διαψεύσει. Άσε που στο σημείο που φτάσαμε  η υστεροφημία του πρόεδρου Αναστασιάδη θα εξαρτηθεί μάλλον αποκλειστικά από τη στάση του στο Κυπριακό. Για τα άλλα, το φόντο είναι πολύ θαμπό.
Advertisements
7 Σχόλια leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 20, 2015 08:36

    Η δεύτερη επανάσταση των Τουρκοκυπρίων

    Χρυσόστομος Περικλέους

    Τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών συνιστούν μια δεύτερη επανάσταση των Τουρκοκυπρίων ενάντια στη συντηρητική εθνικιστική παράδοση και τις δυνάμεις που την εκπροσωπούν. Η πρώτη επανάσταση, εκείνη του 2003, ανέτρεψε την καθεστηκυία τάξη του Ντενκτάς και του στρατογραφειοκρατικού κατεστημένου της Τουρκίας και δημιούργησε ουσιαστικές προοπτικές για λύση του Κυπριακού. Εκείνες τις προοπτικές τις ματαιώσαμε τότε εμείς μέσα από την αδυναμία μας να πάρομε το μήνυμα της τουρκοκυπριακής εξέγερσης και –χειρότερα- το μήνυμα της ευρύτερης ιστορικής συγκυρίας. Η συντηρητική προσήλωση σε μια επίπλαστη ευμάρεια μας κατέστησε εύκολα θύματα εξαπάτησης από πολιτικούς ηγέτες ανίκανους να αντιληφθούν τα σημεία των καιρών.
    Χθες οι Τουρκοκύπριοι ανέτρεψαν και τον επίγονο του Ντενκτάς, τον Ντερβίς Έρογλου, και εξέπεμψαν ένα ισχυρότατο μήνυμα πολιτικής βούλησης για λύση του Κυπριακού στη βάση ενός αμοιβαίου συμβιβασμού. Το 70% που συγκέντρωσαν οι Ακιντζί, Σιμπέρ, και Οζερσάυ, οι οποίοι υποστήριξαν ανοικτά μια πραγματιστική προσέγγιση στο Κυπριακό και γενικά επέδειξαν μια συμφιλιωτική διάθεση, συνιστά μια δεύτερη επανάσταση των Τουρκοκυπρίων, συνιστά σαφή απόρριψη της σκληρής εθνικιστικής γραμμής του Έρογλου, και μας στέλνει το συμφιλιωτικό μήνυμα της λύσης. Ιδιαίτερα η νίκη του Μουσταφά Ακιντζί, του πραγματιστή πολιτικού που, μέσα στις συνθήκες της απόλυτης κυριαρχίας του Ντενκτάς και των στρατηγών, βρήκε τον δρόμο της συνεννόησης με τον Λέλλο Δημητριάδη για το κοινό αποχετευτικό της μοιρασμένης Λευκωσίας, του οραματιστή πολιτικού μιας ενωμένης Κύπρου που, μαζί με τον Ταλάτ, πρωτοστάτησε και το 2003-4 στο κίνημα των Τουρκοκυπρίων για τη λύση, αποτελεί μια κορυφαία εξέλιξη προς την κατεύθυνση επανένωσης της πατρίδας μας. Η ανεξαρτησία που επέδειξε έναντι της Τουρκίας –μέσα στα όρια που θα του επιτρέπει η νέα θέση ευθύνης στην οποία το ποτάμι της επανάστασης θα τον αναδείξει την επόμενη Κυριακή- αποτελεί μια επιπρόσθετη ενισχυτική μαρτυρία της θετικής εικόνας που εκπέμπει.
    Θέλομε να ελπίζομε πως τώρα θα πάρομε το μήνυμα. Και θα προστρέξομε με καλή θέληση και καλή πίστη, χωρίς ανεδαφικούς μαξιμαλισμούς, στην από κοινού αναζήτηση μιας ρεαλιστικής διευθέτησης. Είναι ώρα ευθύνης για όλους μας. Ξέχωρα της πολιτικής ηγεσίας. Πάνω απ’ όλους, είναι ώρα ηγετικής ευθύνης του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο οποίος, νιώθω την ανάγκη ταπεινά να υποδείξω, πρέπει να αναθεωρήσει την αμυντική συντηρητική –και σε ένα βαθμό μαξιμαλιστική- προσέγγιση της διαπραγματευτικής μας ομάδας στις συνομιλίες. Αυτή η προσέγγιση μπορούσε να είχε μια λογική όταν είχαμε μπροστά μας έναν αποδεδειγμένα κακόπιστο Έρογλου. Από την επόμενη Δευτέρα δεν θα συντρέχει αυτή η λογική. Θα έχομε μπροστά μας έναν Κύπριο που, ενώ θα είναι άμεσα υπόλογος στην τουρκική κοινότητα, θα έχει μια ευρύτερη ματιά που θα αγκαλιάζει ολόκληρη την Κύπρο. Να πάμε λοιπόν στις διαπραγματεύσεις με ένα νέο πειστικό πνεύμα συναίνεσης μακράν από την αμυντική συντηρητική λογική του «ζητώ δέκα για να πάρω πέντε». Να πάμε στις συνομιλίες με μια πραγματιστική προσέγγιση που να απευθύνεται σε όλους τους πολίτες της Κύπρου του αύριον. Πέρα από αυτά, ο Πρόεδρος θα μπορεί να εξαγγείλει μονομερώς -ή και σε απευθείας συνεννόηση με τον Ακιντζί πριν την επίσημη έναρξη των συνομιλιών- μέτρα καλής θέλησης που να προωθούν στις συνειδήσεις των πολιτών την υπόθεση της λύσης.
    Οι εξελίξεις καλπάζουν. Η ιστορία μας κτυπά και πάλι την πόρτα. Όσοι πιστοί…

    Μου αρέσει!

  2. Απρίλιος 20, 2015 08:38

    Εύχομαι να κερίσει ο Ακιντζί, αλλά it takes two to tango.

    Μου αρέσει!

  3. Απρίλιος 20, 2015 08:40

    Και κάτι άλλο Γιάννο: Σε ευχαριστώ για την ανάλυσή σου και τη δημοσίευση του κειμένου του Χρυσόστομου Περικλέους, ενός ανθρώπου που όσο λίγοι μπορούν να αντιλαμβάνονται τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις στην άλλη πλευρά.

    Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 20, 2015 19:48

    Από τον τοίχο της Ξένιας Κωνσταντίνου στο ΦΒ:

    Η μεγάλη έκπληξη των εκλογών στα κατεχόμενα ήταν τελικά το ποσοστό του Κουτρέτ Οζερσάι, ενώ το πλέον ευχάριστο ήταν βεβαίως το ποσοστό του Ακκιντζί. Πέραν του ότι αναδομείται ολόκληρο το κομματικό σκηνικό στα κατεχόμενα, δημιουργείται πλέον η προοπτική να τεθεί επικεφαλής της τουρκοκυπριακής κοινότητας ένας άνθρωπος με συνεπή προσήλωση στο όραμα επανένωσης της Κύπρου. Αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει ούτε να χαθεί αλλά ούτε και να θεωρηθεί από μόνη της αρκετή για να πετύχει η προσπάθεια. Αξίζει πάντως μία τελευταία και προπαντών ειλικρινής προσπάθεια από όλους μας. Πολίτες και πολιτική ηγεσία.

    Μου αρέσει!

  5. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 20, 2015 19:54

    Από τον τοίχο του Σώτου Κτωρή στο ΦΒ:

    Πρώτες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. (1)
    Μουσταφά Ακκιντζί και Κουτρέτ Οζερσάυ…αναμφίβολα οι δύο νικητές των εκλογών.Κατάφεραν να κεφαλοποιήσουν πολιτικά την γενικευμένη απαρέσκεια του εκλογικού σώματος έναντι του παραδοσιακού κομματικού συστήματος.
    …..Ο Οζερσάυ επωφελήθηκε και της «»συνδρομής της τουρκικής κυβέρνησης της οποίας, ωστόσο, η επιρροή περιορίζεται στο 10% του εκλογικού σώματος. Είναι ο νέος παράγοντας της τουρκοκυπριακής κεντροδεξιάς. Στον δεύτερο γύρο δεν αναμένεται να υποστηρίξει οποιοδήποτε υποψήφιο.
    ….Ο Ακκιντζί θα πρέπει να επουλώσει άμεσα τις πληγές που δημιούργησε η αντιπαλότητα με την υποψήφια του Ρεμπουπλικανικού Τουρκικού Κόμματος. Η δυνατότητα του να επικρατήσει θα εξαρτηθεί και επό την ειλικρινή διάθεση της κομματικής ελίτ του ΡΤΚ να κινητοποιηθεί υπέρ της υποψηφιότητας του. Σε καμία περίπτωση η αντιπαράθεση δεν θα πρέπει να λάβει την μορφή μιας παραταξιακής αντιπαράθεσης Δεξιάς – Αριστεράς.

    Μου αρέσει!

  6. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 20, 2015 20:08

    Αυτό γράφτηκε από τον Νίκο Μούδουρο πριν τις εκλογές, αλλά παραμένει πολύ χρήσιμο:

    Σύντομοι προβληματισμοί για τους βασικούς διεκδικητές της Τ/Κ ηγεσίας

    Derviş Eroğlu: Ο «λύκος» της κομματικής ίντριγκας και του παρασκηνίου. Αρχικά αποτέλεσε την επιλογή Denktaş ενάντια στους αντιπάλους του στο Κόμμα Εθνικής Ενότητας. Αργότερα ο ίδιος ο Eroğlu ήταν αυτός που «εξανάγκασε» τον Denktaş σε αποχώρηση και στη δημιουργία του Δημοκρατικού Κόμματος. Πολιτικός που έχτισε την πορεία του σε πλήρη ταύτιση με την ιδιότυπη κρατική οικοδόμηση μετά το 1974. O Eroğlu δημιούργησε ένα τεράστιο δίκτυο πελατειακών σχέσεων και προσωπικής εξουσίας, πολλές φορές παρά τους σχεδιασμούς της Άγκυρας. Η αντιπαράθεση του με τον Erdoğan σε σχέση με τη δημιουργία της επιτροπής αποζημιώσεων πριν λίγα χρόνια, καταγράφηκε στη δημόσια σφαίρα ως μια από τις σοβαρότερες. Άλλωστε ο διαμοιρασμός των ε/κ περιουσιών ήταν μια βασική συνιστώσα της πολιτικής οικονομίας των χωριστών δομών από το 1974 και μετά. Σήμερα κατέρχεται στις εκλογές ως υπέρμαχος των διαπραγματεύσεων. Το βασικό του μήνυμα επικεντρώνεται ουσιαστικά στην πλήρη ομαλοποίηση της σημερινής κατάστασης, η οποία θα διασφαλίζει την ενσωμάτωση των Τ/Κ στη διεθνή πραγματικότητα χωρίς τον αναγκαίο διαμοιρασμό εξουσίας σε μια ομοσπονδία και με ελάχιστες ανακατατάξεις σε ζητήματα εδαφικού-πληθυσμού. Ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία ως το φαβορί. Όμως η μεταβατική περίοδος που βιώνει η Τ/Κ κοινότητα, αναγκάζει σε δεύτερες σκέψεις. Το σύνθημα για εκλογές ενός γύρου δε συγκεντρώνει τον ενθουσιασμό της κατακερματισμένης κεντροδεξιάς, ενώ η δυναμική της «κρυφής ψήφου» που καταγράφει ο δρόμος και όχι οι δημοσκοπήσεις, φαίνεται να λειτουργούν τις τελευταίες εβδομάδες ως κινητήριος μοχλός αύξησης των πιθανοτήτων ήττας του σε ένα δεύτερο γύρο. Συνεχίζει να αντιμετωπίζει – έστω και σε μειωμένο βαθμό – τα προβλήματα που δημιουργεί η κακή κατάσταση των δύο μεγάλων κομμάτων που τον υποστηρίζουν (Κόμμα Εθνικής Ενότητας και Δημοκρατικό). Ωστόσο ακριβώς λόγω των δυνατοτήτων των συμφερόντων του κύκλου του, κανένας δεν τον θεωρεί «εύκολο αντίπαλο».
    Sibel Siber: Η υποψήφια του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος αποτελεί από πολλές απόψεις το «νέο στάδιο» των αλλαγών/αντιπαραθέσεων μεταξύ των διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων εντός του κόμματος. Είναι η πρώτη φορά ιστορικά που το Ρεπουμπλικανικό αποφάσισε να θέσει ως επιλογή μια προσωπικότητα που δε φέρει μαζί της τις παραδόσεις του «ιδρυτικού πνεύματος» του κόμματος σε ότι αφορά στο Κυπριακό: τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Η Siber προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα και εντάχθηκε στις «Ενωμένες Δυνάμεις» του Ρεπουμπλικανικού τα τελευταία χρόνια ως έκφραση του ανοίγματος προς την κεντροδεξιά. Η εσωκομματική αντιπάράθεση – ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών – θα δείξει τελικά εάν το «άνοιγμα» προς την κεντροδεξιά μετατρέπεται στη νέα φυσιογνωμία του Ρεπουμπλικανικού. Πάντως στα τελευταία στάδια της προεκλογικής η Siber έδειξε να υιοθετεί τις παραδοσιακές προγραμματικές θέσεις του κόμματος. (Ένδειξη ίσως των επιρροών που ασκούνται από μια μεγάλη μερίδα της βάσης του κόμματος). Στα πλεονεκτήματα της καταγράφεται η «μη εμπολή» της με το παραδοσιακό τ/κ κατεστημένο. Στα μειονεκτήματα της καταγράφεται η κακή οργανωτική και πολιτική κατάσταση του Ρεπουμπλικανικού.
    Mustafa Akıncı: Ο υποψήφιος που συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες συσπείρωσης των δυναμικών των «υπόγειων ρευμάτων» της κοινότητας. Η προεκλογική του εκστρατεία αλλά και η ευρύτερη του παρέμβαση τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε ταύτιση με τον εκσυγχρονισμό της κοινοτικής διεκδίκησης για αξιοπρέπεια και πολιτικη ισότητα έναντι της Άγκυρας. Ο λόγος που ανέπτυξε ο Akıncı συνδέει το κίνημα της περιόδου 2002-2003 με αυτό του 2011, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε η αγωνία για προστασία της κυπριακής διάστασης της ταυτότητας των Τ/Κ. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Akıncı προέρχεται από κλασικές συνομοσπονδιακές θέσεις, οι οποίες εκφράστηκαν από το χώρο του Κόμματος Κοινοτικής Σωτηρίας τη δεκαετία του 1980. Όμως θα πρέπει επίσης να καταγραφεί ότι από ένα σημείο και μετά, τόσο το βασικό κόμμα που τον υποστηρίζει (Κόμμα Κοινοτικής Δημοκρατίας), όσο και ο ίδιος, ταυτίζονται πλήρως με τις πιο φιλοπρόοδες ομοσπονδιακές θέσεις της κοινότητας. Το ποσοστό που θα συγκεντρώσει – είτε στον πρώτο γύρο, είτε σε ενδεχόμενη παρουσία του στο δεύτερο γύρο – αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη έκφραση της αντιπαράθεσης και του νέου πλαισίου σχέσεων μεταξύ Τ/Κ και Άγκυρας ιδιαίτερα έτσι όπως εξελίσσονται μετά τα δημοψηφίσματα του 2004. Οι δυναμικές της συγκεκριμένης υποψηφιότητας ως συνέχεια των ανατροπών του προηγούμενου καλοκαιριού (δημοτικές και δημοψήφισμα), μάλλον μετατρέπονται σε ποιοτικές ενδείξεις του «νέου» τύπου εθνο-κοινοτικής έκφρασης της Τ/Κ κοινότητας συνολικά.
    Kudret Özersay: Εκπροσωπεί τουλάχιστον ένα μέρος της νέας δεξιάς ελίτ των Τ/Κ έτσι όπως εμφανίζεται κυρίως στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Επιδίωξε να συσπειρώσει τη γενικότερη απογοήτευση της κοινότητας από τη γενικευμένη κρίση του πολιτικού συστήματος. Εμφανίζεται με θέσεις προσανατολισμένες στην ενίσχυση των εξουσιών των κρατιδίων και όχι της κεντρικής κυβέρνησης σε μια πιθανή λύση του Κυπριακού. Προσπαθεί να αναδείξει περισσότερο τη χειραφέτηση ενός «τ/κ λαού» τόσο απέναντι από την Άγκυρα, αλλά ιδιαίτερα απέναντι από την ε/κ κοινότητα. Η πρόταση του για άνοιγμα των Βαρωσίων υπό Τ/Κ διοίκηση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ποσοστό που θα κερδίσει μπορεί υπό προϋποθέσεις να επηρεάσει τον τελικό νικητή των εκλογών. Σίγουρα όμως θα επηρεάσει το άμεσο μέλλον της τ/κ δεξιάς και τις ισορροπίες μεταξύ του παλιού «πνεύματος της ΤΜΤ» και των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: