Skip to content

Μια γραβάτα για την ΑΕΛ.

Απρίλιος 28, 2015

Δεν είναι ίδιον του υπογράφοντος να περιλαμβάνει στα κείμενα του το συστατικό της συγκίνησης και του συναισθήματος.

Τουλάχιστον, όχι στα πολιτικά του κείμενα.

Σε άλλα, πιο ανθρώπινα κείμενα, πιο προσωπικά θα μπορούσα να πω σεμνά, όπως στη σειρά «Τα παλιά ημερολόγια» μπορείτε να βρείτε και πολύ αίσθημα και πολύ έρωτα και πολλή ανωριμότητα , απαραίτητα συστατικά της διαδικασίας ενηλικίωσης, κάτι που έγινε – πιστεύω – λίγο μετά τα τριάντα.

Το παρόν όμως, είναι ένα πολιτικό κείμενο. Και περιλαμβάνει παραδόξως και συναίσθημα και συγκίνηση. Και το χειρότερο, όλα αυτά συμβαίνουν στο φόντο μιας από τις λιγότερο δημοφιλείς δραστηριότητες του υπογράφοντος: την μάππα.

Ηταν γραφική η παρουσία των δυο γερόντων. Ο ένας γραβατωμένος, ζαρωμένος, αλλά ακόμα κουβαλούσε στο προφίλ του, το καλούπι του ευθυτενούς ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του σαράντα. Ο άλλος, πιο κοντά μας = λιγότερο μακρινός, λιγότερο ηλικιωμένος. Με την άσπρη γενειάδα και την πιο casual ενδυμασία, θα μπορούσε να ήταν συνταξιούχος οικοδόμος.

Μίλησαν στα ελληνικά, κυρίως στα ελληνικά, δεν ξέρω γιατί χειροκροτήσαμε.

Ο πρώτος ήταν από την αρχή καταποντισμένος στη συγκίνηση του. Ήθελε να μιλήσει πολύ, για την ΑΕΛ για την Λεμεσό, για τα χρόνια τότε, ακόμη για την Coventry City.

Κυρίως όμως την ΑΕΛ και τις επιτυχίες της ομάδας τότε, πριν πολλά χρόνια. Πριν καν να γεννηθούμε οι περισσότεροι από μας. Πριν καν να πάρει την σημερινή του μορφή το «Κυπριακό πρόβλημα», άσε που και το ποδόσφαιρο ηταν τότε πολύ διαφορετικό, μακριά από εταιρείες και σπόνσορες. Απλούστερο, ίσως χαμηλότερου επιπέδου, αλλά ποιοτικά δεν ήταν χειρότερο.  Άλλωστε, δεν είχε ξεκινήσει ποτέ ως επιχείρηση, έτσι;

Η αμηχανία ήταν πιο σημαντική από τα πράγματα που μας είπε, γατί όπως και να το κάνεις, ευρισκόμενος σε ένα μεγαλοπρεπές αμφιθέατρο, εντός του μεγάλου εκπαιδευτικού μας ιδρύματος, με τον ίδιο τον πρύτανη παρών, ήταν κάπως άβολο και ο γεράκος  σκόνταφτε κάθε λίγο. Το «έτσι σκέδιον» το είπε τουλάχιστον δέκα φορές, περιγράφοντας ασαφώς κάτι, ή θεωρώντας πως θα αντιλαμβανόμασταν εμείς τι σκέδιον πράματα είχε στο κουρασμένο, αλλά καθαρό μυαλό του.

Με περηφάνια μας έδειξε την φτηνή του γραβάτα, με μεγάλες κίτρινες και μικρότερες μαύρες ρίγες. Την προέταξε κοντά στο μικρόφωνο, σαν να ήθελε να της επιτρέψει να πει και εκείνη λίγα λόγια. Να περιγράψει στιγμές πριν από 70 σχεδόν χρόνια στη ζωή ενός 85χρονου συγκινημένου ανθρώπου.

Ένας σπασμός έμεινε στο πρόσωπο του Σεβίμ, μέχρι που τελείωσε η παρουσίαση του βιβλίου. Σπασμός, συγκίνηση, πίκρα, θλίψη για μια γεμάτη ζωή.

Έκανα παραλληλισμούς, συγκρίσεις και έξυπνα λογοπαίγνια. Για μας, το νησί μας, το πρόβλημα μας, τη ζωή μας εδώ πάνω.

Προτιμώ να σας δείξω μόνο τη φωτογραφία.

 

Sevim

Sevim

 

 

————————————————————————

Από την παρουσίαση του βιβλίου «Μαζί στη μάππα» του Οκάν Νταγλί, που έγινε την 28η Απριλίου 2015 στο πανεπιστήμιο Κύπρου.

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: