Skip to content

Η Ελένη Θεοχάρους *δεν* είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΔΗΣΥ.

Ιουνίου 1, 2015

 

«Αν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία βεβαίως και βρίσκεται στα πλάνα μου η διεκδίκηση της Προεδρίας τις επόμενες εκλογές», δήλωσε η Ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Ελένη Θεοχάρους, στην εκπομπή του Ράδιο Πρώτο «Όλα στο φως».

«Αν λυθεί το κυπριακό, είτε με καλή συμφωνία, είτε με κακή, θα αποχωρήσω από την πολιτική ζωή».

Οι πιο πάνω δηλώσεις της Ευρωβουλευτού του ΔΗΣΥ είναι εξόχως προβληματικές σε τρία επίπεδα.

  1. Προβάλλουν την αδυναμία του κόμματος της να απαντήσει σε μια απίστευτα προσβλητική για να μην πω προδοτική χοντράδα.
  2. Προσβάλλει τον πρόεδρο Αναστασιάδη, την κυβέρνηση του, το σύνολο των θεσμών αλλά και εμάς τους παλαβούς συμπολίτες της: αν έχει έστω και τον παραμικρό φόβο πως *δεν* θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, τι κάνει εδώ; Αν ανησυχεί ας πάει να βρει μια καινούργια πατρίδα, ας πούμε στα νησιά Κάιμαν. Γιατί αν δεν έχει κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό της και πάντως κάνει τέτοια δήλωση, είναι απλώς ανέντιμη.
  3. Γράφτηκε και από άλλους, αλλά το τονίζω και εγώ: το δεύτερο μέρος της δήλωσης είναι παραδοχή για την πλήρη πολιτική της μη – χρησιμότητα. Με δυο λόγια δηλαδή, λέει πως εγώ είμαι εδώ για το Κυπριακό. Λύστε το ή κλείστε το και εγώ πάω σπίτι μου. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω ή να συνεισφέρω. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς να κτίσω ούτε και ένα χαλικάκι στο οικοδόμημα της νέας Κύπρου. Άστε που υπάρχει και μια άλλη ουρά: αφού εγώ είμαι η μέγιστη πατριώτισσα που μπορώ να σας σώσω όλους εσάς ευτελείς μου συμπατριώτες, μη διανοηθείτε να ψηφίσετε ΝΑΙ σε οποιοδήποτε σχέδιο (που δεν έχουμε καν δει ακόμη), κάνετε υπομονή μέχρι το 2018 και μετά μην έχετε έγνοια! Θα τα αναλάβω όλα εγώ! Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος καλύτερο παράδειγμα έπαρσης, ιδιοτέλειας και υποτίμησης της νοημοσύνης μας.

Τα σημεία 2 και 3 αποδεικνύουν νομίζω την πολιτική ποιότητα της κυρίας, η οποία έστω και αν εξελέγη ευρωβουλευτίνα με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, παίρνοντας 23 χιλιάδες σταυρούς προτίμησης περισσότερους από τον Χρήστο Στυλιανίδη – και καταγράφοντας συνολικό  αριθμό ψήφων πάνω από όλα τα κόμματα εκτός ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, αποτελεί πολύ μεγάλο πρόβλημα για τον ΔΗΣΥ.

Εύκολα μπορεί να αντιπαραβάλει κάποιος πως η δύναμη της Ελένης Θεοχάρους είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορεί ρεαλιστικά να τα βάλει κανείς μαζί της στο Κόμμα. Όμως, αγαπητέ Αβέρωφ, μπορείς να αξιολογήσεις γιατί το κόμμα που τώρα ηγείσαι είναι πλέον σαφώς το πρώτο κόμμα και εύκολα μπορεί να φλερτάρει προσεχώς με το 40%; Οφείλεται αυτό στους παραδοσιακούς (και μοιραία απαραιτήτους) ψηφοφόρους της εθνικοφροσύνης, που όπως και οι παραδοσιακοί ΑΚΕΛικοί θα ψηφίσουν το κόμμα τους ό,τι και να γίνει; Γνωρίζεις φυσικά πως αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος φθίνει και φεύγει από τη μόδα, ή οι μελέτες σου λένε κάτι άλλο;

 

Ή μήπως η έκρηξη του ΔΗΣΥ οφείλεται στη συσπείρωση των φιλελεύθερων, των προοδευτικών και εκσυγχρονιστών ψηφοφόρων της δεξιάς αλλά και της αριστεράς, οι οποίοι κάτω από κάποιες προϋποθέσεις θεωρούν τον ΔΗΣΥ ως το πιο προοδευτικό κόμμα της νήσου;

Η εκτίμηση μου ελπίζω πως είναι ορθή. Και αν είναι έτσι, από τα τρία σημεία που έχω τονίσει στην αρχή του άρθρου, το πλέον σημαντικό είναι το πρώτο. Γιατί η κυρία Θεοχάρους πιθανό να βγει στη σύνταξη ακόμα και σε λίγους μήνες από σήμερα – στη βάση των ιδίων των δηλώσεων της- , κάτι που της εύχομαι ολόψυχα, η αδυναμία όμως του ΔΗΣΥ να συνεχίσει να εκπέμπει τα σωστά μηνύματα και να εμπνέει τους σωστούς ψηφοφόρους είναι ένα πολύ πιο δύσκολο και διαχρονικό πρόβλημα. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν πως το εθνικιστικό κέντρο παραμένει αυτό που είναι και βυθίζεται μέσα στις έριδες του ποιος είναι ο εθνικιστικότερος και απορριπτικότερος ηγέτης, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν πως το ΑΚΕΛ επιμένει να βρίσκεται στην ντουλάπα και δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ποια είναι η οδός της παραγωγικής συμμετοχής στην πολιτική.

Ένας ΔΗΣΥ με τις σωστές προοδευτικές και φιλελεύθερες πολιτικές σε Κυπριακό (μέχρι να λυθεί) στα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, και κυρίως με στελέχη που να τα στηρίζουν γιατί τα πιστεύουν και όχι επειδή πρόκειται για την τελευταία κομματική απόφαση, έχει κάτω από τις περιστάσεις τις καλύτερες πολιτικές προοπτικές.

Η Ελένη Θεοχάρους με τον κακόγουστο και παλαιομοδίτικο της εθνικισμό αποτελεί δύσκολο οπισθοδρομικό βαρίδι.

 

Ο ΔΗΣΥ που δεν θέλουμε.

Ο ΔΗΣΥ που δεν θέλουμε.

Για την ίδια, ασχολήθηκα ξανά εδώ και ασχολήθηκε εκείνη μαζί μου, εδώ:

 

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 1, 2015 21:55

    Κακόβουλα αλλού είναι η κυρία: ΤΟ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ
    Ημερομηνία: 31-05-2015
    ΤΟ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ

    ΕΛΕΝΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

    Η εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των κατοικούντων παρανόμως στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ), έχει χαρακτηριστεί ως πολύ μεγάλη και ανέλπιστη ευκαιρία, τουρκιστί κελεπούρι. Ο διαλλακτικός και συμπαθής κύριος Ακκιντζί μετατράπηκε μέσα σε ένα παροξυσμό υπέρμετρων ελπίδων σε δραστική λευκαντική ουσία που ξέπλυνε τις παρανομίες της Τουρκίας και την έθεσε ενώπιον του λαού άσπιλο, άχραντο και αμόλυντη.

    «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι…»

    Η επίθεση που δέχθηκε η ΚΔ τον περασμένο Οκτώβρη με την ναυτιλιακή οδηγία, το ερευνητικό σκάφος και τον τουρκικό στόλο ξεχάστηκαν, ξεχάστηκε και το γεγονός ότι οι πετρελαϊκές εταιρίες έφυγαν. Παραγνωρίζεται ότι οι θάλασσες μας γκριζαρίστηκαν. Η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το τουρκικό κράτος σε όλα τα επίσημα έγγραφα που διακινούνται στις Βρυξέλλες συνεχίζονται χωρίς να ενοχλούν. Με λουκούμια, καφέδες και ζιβανίες ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης.

    Παράθυρο ευκαιρίας λοιπόν, κελεπούρι. Καλά, η εισβολή δεν είναι πρόβλημα, λες και δεν έγινε ποτέ, όπως δήλωσε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ο ανεκδιήγητος Αμερικάνο Πρέσβυς. Τις άθλιες δηλώσεις του Τσαβούσογλου στην επίσκεψη του στην Κύπρο κανείς δεν τις άκουσε άραγε; Είναι ή έκσταση τόσο μεγάλη που τους αναρπάζει ύπερθεν των γεγονότων και ζουν μια εικονική πραγματικότητα χωρίς κατοχικό στρατό και εποίκους, χωρίς η Κύπρος να βρίσκεται στο στόμα του λύκου;

    Σπεύδουμε να αναπτύξουμε κουλτούρα λύσης δηλαδή κουλτούρα υποταγής και αποδοχής της οποιασδήποτε συμφωνίας. Αλλά ο κόσμος θέλει λύση. Αναζητεί λύση απεγνωσμένα. Ωστόσο, όσο φτωχός και αν είναι και όσα πλούτη και αν του τάξουν με την λύση, πιστεύω πως δεν θα αποδεχθεί μια λύση που απλώς θα νομιμοποιεί το συνεχιζόμενο έγκλημα της κατοχής. Που δεν παραγράφεται σε λαϊκές αγορές και καφενέδες.

    Όσα ακούμε αυτές τις μέρες για την τελευταία ευκαιρία είναι υπερβολές και έλλειψη μέτρου. Χαρακτηριστική είναι εν προκειμένω η επιφυλακτικότητα του διαπραγματευτή κυρίου Μαυρογιάννη. Ως έμπειρος διπλωμάτης γνωρίζει πως με τα ΜΟΕ «χαμηλής πολιτικής» δεν επιλύεται το Κυπριακό. Απλώς γίνεται αποδεκτή η παρούσα κατάσταση. Αναρωτιέμαι λοιπόν που οφείλεται όλος αυτός ο ενθουσιασμός την στιγμή που όλα δείχνουν πως η στάση της Τουρκίας δεν έχει αλλάξει και πως ο συμπαθής κύριος Ακκιντζί όσο και να θέλει δεν μπορεί να αλλάξει τις πρακτικές των προκατόχων του. Στόχος είναι να συνηθίσουμε;

    Το έγγραφο τη 17ης Μαΐου του 2015 που κατέθεσε η Τουρκία στο Συμβούλιο Σύνδεσης, ελέχθη ότι είναι στην ίδια γραμμή με κείνο της 23ης Ιουνίου του 2014, που αναφέρει ότι το κράτος του 60, το κράτος της Ζυρίχης, ιδρύθηκε από την χωριστή έκφραση της αυτοδιάθεσης των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, προδικάζοντας την διπλή πηγή εξουσίας και κυριαρχίας, δηλαδή την μονιμοποίηση της διχοτόμησης. Η Κυβέρνηση οφείλει να δώσει στην δημοσιότητα το εν λόγω έγγραφο. Αλλά μήπως αυτό που θα εμφανιστεί ως λύση τι θα είναι; Θα είναι η επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατίας ή η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και του συνεχιζόμενου εγκλήματος της κατοχής; Τι υποκρύπτει από την ιδανική εικόνα που παρουσιάζεται στον λαό; Επικίνδυνη άγνοια, συνενοχή ή πολιτική αφέλεια;

    Βεβαίως για να είμαστε αντικειμενικοί, οι Κύπριοι πολιτικοί δεν μιλούν πια για δίκαιη λύση, μιλούν μονάχα για βιώσιμη λύση συμβιβασμού. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να πείσουν τον Λαό να ψηφίσει την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής όπως τα έχουν αποδεχθεί οι ίδιοι, και που θα αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος ως ισότιμο συνιστών κράτος αφού καταργηθεί η ΚΔ.

    Όσον αφορά την ΕΕ, η Τουρκία επιδιώκει το άνοιγμα νέων κεφαλαίων, χωρίς να έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και διεκδικεί να διέλθει δια των εδαφών της ο αγωγός φυσικού αερίου της Λεβαντίνης. Και όχι μόνο. Προχωρεί στην εμβάθυνση της τελωνιακής ένωσης και την συμμετοχή της στο Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας ενώ παράλληλα ζητά το άνοιγμα των κεφαλαίων 15, 17, 23, 24 και 31

    Για να είμαι ειλικρινής φοβάμαι αυτή την στιγμή την όποια παρέμβαση τη ΕΕ. Διότι, η υπάρχουν κάποιοι στην ΕΕ που θέλουν και φαίνεται έχουν πειστεί, ( με την συνδρομή ημετέρων και των Βρετανών), ότι η ΔΔ είναι «το όνειρο μας», η μεγάλη μας «νίκη», η δικαίωση που «θα επανενώνει την πατρίδα μας», και δεν μας νοιάζουν οι όποιες παραβιάσεις του κεκτημένο. Φθάνει να βρεθεί η «λύση». Δυστυχώς τους έχουν πείσει ότι δεχόμαστε το πρωτογενές δίκαιο στη βάση της παρθενογένεσης των δυο συνεταιρικών και ισότιμων συνιστώντων κρατών. Εμείς που παλεύουμε μέσα στην ΕΕ, έχουμε φθάσει πολλές φορές σε απόγνωση όταν στριμώχνοντας τον συνομιλητή μας επί θεμάτων αρχής, η μοναδική του διέξοδος επικεντρώνεται στην απάντηση, που γίνεται μόνιμη επωδός: Μα η Κυβέρνηση σου άλλα μας λέει…

    Η παρέμβαση της ΕΕ θα έχει νόημα αν της ζητήσουμε να διασφαλίσει την εφαρμογή των αρχών και αξιών της, τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο για όλους τους πολίτες της ΚΔ, ανεξαρτήτως του τρόπου διοικητικής οργάνωσης του κράτους. Και μάλιστα χωρίς αποκλίσεις.

    Η θέση ότι οι πρόσφυγες δεν θα θελήσουν να γυρίσουν δεν απαλλάσσει κανένα για τις ενδοτικές αντιλήψεις. Άλλωστε, το δικαίωμα της επιστροφής, της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης ανήκει σε όλους. Πρόσφυγες και μη.

    Το πρωτόκολλο 10, το πρόσθετο πρωτόκολλο και η αντιδήλωση της 21 Σεπτεμβρίου είναι τμήματα του κεκτημένου και πρέπει να απαιτήσουμε να εφαρμοσθούν πάραυτα στην Κύπρο. Αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος της ΕΕ και αυτό πρέπει να επιδιώξουμε. Ας αρχίσουμε από τα κεκτημένα και όχι να περιμένουμε την ΕΕ να έλθει να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής. Όσον αφορά τα ΜΟΕ γιατί δεν ζητάμε επιτέλους το άνοιγμα της Αμμοχώστου ως πρώτη ένδειξη καλής θελήσεως; Μήπως ζητήθηκε από την Κυβέρνηση και ο Ακιντζί αρνήθηκε; Μήπως η Κυβέρνηση φοβάται ότι θα χαλάσει το καλό κλίμα και θα χαθεί το κελεπούρι;

    http://www.elenitheocharous.com/announcement.php?id=388&lng=GR

    Μου αρέσει!

  2. Ελενα permalink
    Ιουνίου 1, 2015 23:31

    Καλα…το άρθρο της θυμίζει άρθρο του Άριστου, στον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ. Δυστυχώς υπάρχουν και οι αμετανόητοι τυφλοί σε αυτόν τον τόπο. Όσον αφορά το δικό σου άρθρο Γιάννο, έχεις δίκαιο. Ελπίζουμε να καταφέρει ο Αβέρωφ να περιορίσει αυτές τις φωνές και να μην επιρέσουν πολλύ «δεξιόστροφο» κόσμο. Ο οποίος ,ευτυχώς, άρχισε να κατανοεί την Πατάτα του ΟΧΙ το 2004 και να νιώθει έτοιμος να στηρίξει σοβαρά μια λύση.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ιουνίου 2, 2015 06:59

    Ρολόι σταματημένο. Για πέταμα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: