Skip to content

Παράκαμψη.

Ιουλίου 20, 2015

Είπα να κάνω παράκαμψη.

Να πάρω τον μακρινό δρόμο για την επιστροφή. Λίγο μαζοχιστικό με αυτή τη ζέστη, αλλά πάντα μου άρεσε να κάνω κάτι ανάλογο, ειδικά όταν το μυαλό ξεχειλίζει και θέλει ηρεμία για να ισορροπήσει. Και ήταν μόνο μισή ώρα.

Δύσκολος τόπος για μακρινές παρακάμψεις.

Την προηγούμενη φορά που το είχα κάνει ήταν χειμώνας, βαρυχειμωνιά.  Βρισκόμουν δηλαδή τώρα, σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο. Ένα κόσμο με απέραντο γαλάζιο, προκλητική δροσιά εκεί κάτω, έναντι των αδυσώπητων αχτίνων εκεί πάνω. Την προηγούμενη φορά ήταν τόσο αδυσώπητη η βροχή που, θυμάμαι, λίγο έλειψε να βρεθώ μέσα στο πολύ νερό, η βροχή από πάνω είχε παρασύρει τον μισό δρόμο.

Ήμουν ξανά εκεί κοντά και πριν 2-3 μέρες με τα κοπελλούθκια. Μισή ώρα μακριά από το σπίτι. Μισή ώρα κοντά η ευτυχία, ο ενθουσιασμός  και η απόλυτη ξεγνοιασιά για τα μωρά. Με το μεγαλύτερο και σημαντικότερο γεγονός εκείνων των λίγων ωρών, την ανεύρεση και διερεύνηση ενός αστερία.

Νησί μικρό, όπου και νάσαι μισή,  μια ώρα μακριά βρίσκεις το νερό, το πολύ, το γαλάζιο το νερό. Και η χαρά και η ανεμελιά ίδιες και για τα σημερινά κοπελλούθκια, ίδιες  και για τα άλλα κοπελλούθκια τόσα χρόνια πιο πριν.

Μακάρι να μην έχουν ποτέ την «ευκαιρία» τα δικά μας κοπελλούθκια να κουβαλήσουν εμπειρίες από τότε, από τον Αϊ Γιώρκη. Ούτε καν εκείνες τις εμπειρίες των βουτυρόπαιδων από τον Στρόβολο, που έχασαν πολύ λίγα, μόνο εκείνη την παιδική ηλικία που κόπηκε ξαφνικά.

«Εμπειρίες» που δεν μας ξεχνούν, και κάθε φορά ξανά –  ξεκινούν εκκωφαντικά, λίγο μετά το πρώτο φως. Εκείνο που με τρομάζει από τις σειρήνες, δεν είναι ο ήχος, είναι ο απόηχος. Εκείνη η αίσθηση ότι σβήνει ο ήχος κάπου εκεί μακριά, και ξεκινά μακρύτερα και σταματά κοντύτερα, μια αλληλουχία, μια ηχώ που τόσα χρόνια τώρα συνεχίζει να μου σηκώνει την τρίχα.

Κάθισα λίγο στο κρεβάτι, και από το παράθυρο μπήκε μια δροσερή ριπή ανέμου.

Φέτος, θα είναι η τελευταία φορά που ακούμε τις σειρήνες, είπα.

Και πήρα το δρόμο για την ημέρα.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. Μελαθκιώτης permalink
    Ιουλίου 20, 2015 17:53

    Και λύση να βρεθεί, μην είσαι τόσο σίγουρος ότι δεν θα ξανακούσεις σειρήνες! Και η 1η Απριλίου έγινε για να φέρουμε την Ένωση, δες που καταλήξαμε και ακόμα τη γιορτάζουμε. Κατάλαβε το ότι ο Κυπραίος φτυχά τις επετείους.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ιουλίου 20, 2015 23:42

    Είθε…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: