Skip to content

Σ’ αυτή τη γειτονιά…

Σεπτεμβρίου 21, 2015

 

Στις 7 Ιουνίου του 2015 έγιναν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία. Οι επόμενες θα γίνουν την 1η του Νιόβρη, γιατί οι εκλογές εκείνες δεν έδωσαν αυτοδυναμία σε ένα κόμμα, ενώ δεν κατέστη δυνατόν να συμφωνήσουν σε δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού. Αυτό φυσικά, δεν είναι πάντα δυνατόν, αφού τα κόμματα έχουν δικές τους ιδεολογίες, δικές τους πολιτικές, αλλά και δική τους ατζέντα. Πολλοί λένε πως η αδυναμία δημιουργίας κυβέρνησης συνασπισμού δεν οφείλεται στα κόμματα , αλλά στον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος άλλαξε μεν πόστο, και ανέβηκε στο προεδρικό, αλλά δεν ησύχασε. Μετά από τόσα χρόνια στην πρωθυπουργία, νοιώθει πως η αποστολή του δεν τελειώνει, δεν επιθυμεί να μείνει διακοσμητικό στοιχείο με την εκτελεστική εξουσία να βρίσκεται κυρίως στον πρωθυπουργό και θέλει να αλλάξει το προφίλ του προέδρου, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά και πάλι την ενεργή αρχηγεία της χώρας. Για να το κάνει αυτό πρέπει να έχει κυβέρνηση που μπορεί να ελέγξει και κυρίως, βουλή που μπορεί να δώσει αυξημένη πλειοψηφία για την σκοπούμενη αλλαγή του συντάγματος.

Ο δεσπότης.

Ο δεσπότης.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει εξελιχθεί σε μια άκρως προβληματική προσωπικότητα.  Ο χαρισματικός ηγέτης της αρχής της προηγούμενης δεκαετίας κατέληξε ένας αλλοπρόσαλλος δεσπότης , που προκαλεί τον τρόμο στους προοδευτικούς – εκσυγχρονιστές Τούρκους, οι οποίοι φοβούνται πως βρίσκεται σε κίνδυνο το κοσμικό, στραμμένο στη δύση τουρκικό κράτος που ίδρυσε ο πατέρας Μουσταφά Κεμάλ.

Άρα, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι κακό που ο Ερντογάν δυσκολεύτηκε στις εκλογές του Ιούνη, δεν είναι κακό που δεν είναι σίγουρη η επικράτηση του κόμματος του στις επόμενες εκλογές.

Σημαντικό στοιχείο του παρόντος κομματικού χάρτη στην Τουρκία είναι το  φιλοκουρδικό  Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP). Το κόμμα αυτό ξεπέρασε για πρώτη φορά το υπερβολικό όριο του 10% που προβλέπει ο τουρκικός εκλογικός νόμος για είσοδο στη βουλή και έκοψε πολλές έδρες από το  Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) των Ερντογάν/Νταβούτογλου.

Η επιτυχία αυτή χαιρετίστηκε και από πολλούς εδώ στο νησί μας, ένθεν και ένθεν της πράσινης γραμμής. Το επιχείρημα ήταν από τη μια η ανάγκη περιορισμού του φιλόδοξου Ερντογάν, αλλά από την άλλη (και κυρίως) ήταν η ενστικτώδης μας ταύτιση με οτιδήποτε κουρδικό, αφού θεωρούμε τους Κούρδους εχθρούς των Τούρκων και ο εχθρός του εχθρού μου κλπ, κλπ.

 

Εγώ ήμουν κάπως πιο αποστασιοποιημένος από αυτή την άποψη. Θεωρούσα και θεωρώ την παρουσία ισχυρής σταθερής κυβέρνησης στην Τουρκία ως απαραίτητη προϋπόθεση για ευόδωση των συνομιλιών για το κυπριακό. Ήδη χτες, η Καθημερινή έγραφε πως «πάγωσαν» όλες οι πρωτοβουλίες της Τουρκικής κυβέρνησης για το Κυπριακό εν όψει εκλογών. Έλεγα μάλιστα με κυνισμό ίσως, πως δεν με ενδιαφέρει ο δεσποτικός Ερντογάν, ή μάλλον, ας είναι όσο δεσπότης θέλει, αλλά *μετά* την εξεύρεση και εφαρμογή της  λύσης.

Φαίνεται πως όχι μόνο είχα δίκιο, αλλά τα πράγματα εξελίσσονται πολύ πιο άσχημα: ο Ερντογάν προσπαθεί με όλα τα μέσα να πλήξει τους Κούρδους, ή έστω να δείξει στους Τούρκους ψηφοφόρους του HDP πως οι Κούρδοι επιμένουν να είναι τρομοκράτες, επιμένουν να θέλουν να καταστρέψουν το Τουρκικό κράτος. Αποτέλεσμα: ενώ υποτίθεται συντάχτηκε η Τουρκία με τη δύση ενάντια στους φονιάδες του ISIS, φαίνεται πως μεγάλο μέρος των αεροπορικών επιδρομών γίνονται ενάντια σε θέσεις των Κούρδων, οι οποίοι απαντούν αναλόγως και πάει λέγοντας….

Ταυτόχρονα η Τουρκική οικονομία μετά από χρόνια βρυχηθμών, δείχνει σαφή σημεία κόπωσης, τα επιτόκια βρίσκονται στα ύψη υποδεικνύοντας έλλειψη εμπιστοσύνης, φούσκες υπάρχουν πολλές σε τμήματα της οικονομίας….

Οι προοπτικές δηλαδή δεν είναι καθόλου καλές για τη χώρα και ο στόχος της σταθερής κυβέρνησης φαίνεται πολύ απομακρυσμένος. Θα έλεγα πως όχι μόνο δεν θα είναι εύκολη η δημιουργία σταθερής κυβέρνησης, αλλά φοβάμαι για τη συνολική σταθερότητα στη χώρα…

Από την άλλη, στην άλλη μαμμά πατρίδα, όπου κανείς δεν πολυνοιάζεται για την Κύπρο, έχουμε τη συνεχιζόμενη οικονομική τραγωδία, έχουμε τη συνέχιση από ψες, του επεισοδίου ΣΥΡΙΖΑ και Αλέξη Τσίπρα. Ο Αλέξης που πήρε σχεδόν το ίδιο ποσοστό με τον Γενάρη, με το τρίτο μνημόνιο ανά χείρας, ενώ τότε είχε βάλει στόχο να ξέσχιζε και τα προηγούμενα! Απίστευτα και ελληνικά!

Το προβληματισμένο παιδί.

Το προβληματισμένο παιδί.

Ειλικρινά ήθελα να είναι στην κυβέρνηση ο Αλέξης. Δε γίνεται να έκανε όσα έκανε, να έχει καταφέρει να χειροτερέψει κατά πολύ μια ήδη πολύ άσχημη κατάσταση στην Ελλάδα και να βολεύεται με μια χαλαρή θέση στην αντιπολίτευση για να ρίχνει πάλι πέτρες. Αλλά αυτό που έγινε δεν το περίμενα: να εκλεγεί πάλι με το ίδιο περίπου ποσοστό και εκείνος και ο προβληματικός και απειλητικός Καμμένος των ΑΝΕΛ. Αυτό αφήνει μεν τον Αλέξη στην κυβέρνηση, με τον χειρότερο δυνατό σύμμαχο (που ξετσίπωτα προτιμά, αντί οποιουδήποτε άλλου κόμματος της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης), αλλά δυστυχώς δεν εγγυάται μια σταθερή πορεία για τη χώρα του. Γιατί ναι μεν έπρεπε να ήταν ο Αλέξης στην κυβέρνηση, αλλά δεν είναι καλή ιδέα να είναι ο *μόνος* στην κυβέρνηση. Η ιστορία λαϊκισμού και ανευθυνότητας, που τον συνοδεύει δεν είναι καλός οιωνός.

Με δυο λόγια, οι προοπτικές των μαμάδων πατρίδων δεν είναι λαμπρές. Για τα δικά μας ζητήματα, δεν μπορούμε να βασιστούμε στην ουσιαστική θέληση της μιας να το λύσει, ενώ δεν μπορούμε να αναμένουμε και οποιαδήποτε βοήθεια από την άλλη.

Στον Πολίτη σήμερα, η κυρία Κλαίλια Τομπόλη – Θεοδούλου γράφει για τις βουλευτικές του 2016 και λέει «ούτε να το σκεφτείτε να τις αναβάλετε» λόγω των διαδικασιών λύσης (βασικός λόγος: θα κατέβει λέει υποψήφιος ένας φίλος της!). Τελειώνει μάλιστα το κείμενο της με ένα πραγματικά τραγικό συμπέρασμα: ακόμα και αν κινείται η διαδικασία προς τη λύση λέει, να κάνουμε τις βουλευτικές να δούμε τι θα ψηφίσει ο κόσμος, και αν χρειαστεί να αναβάλουμε το δημοψήφισμα!!! Η κυρία αυτή ήταν εισαγγελέας της δημοκρατίας και υποθέτω περνά ως «σοβαρή» αρθρογράφος.

Γιατί κάνω αυτή την αναφορά; Για να πω στην κυρία Τόμπολη – Θεοδούλου να μην ανησυχεί: αν είναι να το λύσουμε, θα το λύσουμε *πριν* από τις βουλευτικές του 2016. Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα γύρω μας, στη γειτονιά μας, αν δεν το καταφέρουμε *τώρα*, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Αλλά να θυμάστε, πως λύση θα φέρουμε και πάλι, ακόμη και αν δεν το λύσουμε: θα φέρουμε τη νομιμοποίηση της παρούσας κατάστασης με κύριο χαρακτηριστικό τα σύνορα με την ασταθή και ολοένα πιο απρόβλεπτη Τουρκία στο τέρμα της οδού Λήδρας.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: