Skip to content

Περιουσιακό και πολιτικός χρόνος – Χρυσόστομος Περικλέους (και δικοί μου προβληματισμοί για την απώλεια δυναμικής στις συνομιλίες)

Οκτώβριος 8, 2015

Συμφωνώ και εγώ με πολλούς φίλους πως κάτι δεν πάει καλά με τις συνομιλίες. Η δυναμική φαίνεται να χάνεται παρά τις δηλώσεις περί «προόδου σε όλα τα θέματα».

Ίσως αυτό να οφείλεται σε «τεχνικούς» λόγους. Η παρατεταμένη κυβερνητική αστάθεια στην Τουρκία είναι μεγάλο βαρίδι, κάτι που είχα επισημάνει από την πρώτη στιγμή και όταν πολλοί φίλοι χαίρονταν γιατί «μπήκαν οι κούρδοι στην Τουρκική βουλή».

Μετά από αυτό μπορώ να επισημάνω άλλα τρία θέματα:

  1. «Φυσιολογική» σκλήρυνση εκατέρωθεν θέσεων ενώ προχωρούμε σε πιο σοβαρά και ευαίσθητα θέματα. Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσιολογικό σε ένα διάλογο, με δεδομένο πως τα δυο μέρη επιθυμούν ειλικρινά να καταλήξουν κάπου. Αν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι το τέλος του κόσμου, οι συνομιλητές πρέπει να βρουν τελικά άκρη.
  2. Οι δυνάμεις υπέρ της λύσης φαίνονται σταθερές σε ένα ελάχιστο κοινό παρονομαστή. ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ με πιο συνεπές και πολυσυλλεκτικό το πρώτο, στηρίζουν τη διαδικασία με ίσως πρωτόγνωρο τρόπο. Το κακό είναι ό,τι μένουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή και δεν δημιουργούν μομέντουμ στην κοινωνία των πολιτών. Η όλο και αυξανόμενη έγνοια πως ειδικά ο ΔΗΣΥ θα ασχοληθεί με τις βουλευτικές εκλογές του 2016 παρά με το Κυπριακό, κάνει τα πράγματα ακόμη πιο σκούρα. Φυσικά, και εκλογές να γίνουν, δεν είναι απαραίτητα το τέλος του κόσμου. Δύσκολα όμως θα βρούμε ξανά περίοδο τόσο ιδανική όσο αυτή που περνούμε τώρα μέχρι τον Μάρτη.
  3. Οι κακοί! Σε επίπεδο κομμάτων δείχνουν πως υπάρχει καθημερινή συνεννόηση, οι ανιαρές επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις μέσα στις οποίες βρίσκουν από την πέτρα λόγους να κάνουν κριτική σε Αναστασιάδη και Ακιντζί προκαλούν πλέον – ελπίζω – βαριεστιμάρα. Από την άλλη, σε επίπεδο των πολύ σημαντικών αυτή τη φορά κοινωνικών διχτύων, έχουμε μετά το καλοκαίρι μια έξαρση του φανατισμού και του κρετινισμού. Ποιο επιχείρημα μπορεί να αντιτάξει κάποιος σε αυτό: 
Κρετινισμός, 2015

Κρετινισμός, 2015

Η αλήθεια είναι πως στα πλείστα ηλεκτρονικά βήματα δεν γίνεται διάλογος και είναι επίσης αλήθεια πως οι εξτρεμιστές με επιθετικές διαθέσεις, συστηματική επίδειξη χαμηλού IQ – ίσως και ως δικαιολογία για τις πράξεις τους -, επιδιώκουν χτυπήματα κάτω από τη μέση. Τι άλλα «επιχειρήματα» θα δώσουν σε αυτή τη φάση που τεχνικά έχουμε τις καλύτερες συνθήκες;

 

 

Έχοντας πει όλα αυτά, διάβασα και το πιο κάτω κείμενο του Χρυσόστομου Περικλέους. Προσθέτει και άλλους, πιο σοβαρούς προβληματισμούς. Και ναι, ανησυχώ. 

 

Περιουσιακό και πολιτικός χρόνος – Χρυσόστομος Περικλέους

Είναι κατανοητή η αποφυγή του Προέδρου να δεσμευθεί –δημόσια- σε τακτό χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη λύσης. Δεν μπορεί όμως να αγνοείται η σημασία αυτού που θα ονομάζαμε πολιτικό χρόνο σε σχέση με τη λύση. Αν, δηλαδή, δεν αξιοποιηθεί η πρωτοφανής μεταστροφή της κοινής γνώμης υπέρ της λύσης όσο και η διεθνής συγκυρία με επίκεντρο την ενέργεια, και δεν υπάρξει συμφωνία μέχρι το τέλος του χρόνου, φοβούμαι πως ο πολιτικός χρόνος της λύσης θα έχει εξαντληθεί. Η αποτυχία επίτευξης λύσης μέχρι τότε θα αναστρέψει το θετικό κλίμα για υποδοχή της λύσης λειτουργώντας παράλληλα και ως ενισχυτικός παράγοντας της κομματικής συσπείρωσης η οποία, ούτως ή άλλως, θα αρχίσει να ενεργοποιείται ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου. Σε ένα τέτοιο τράβηγμα στο χρόνο, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι η ματαίωση της λύσης, όπως συνέβη και επί προεδρίας Χριστόφια. Οπότε κλείνει, πιθανότατα, και ο κύκλος των προσπαθειών για επανένωση της Κύπρου.

Είναι προφανές ότι η καθήλωση της όλης διαδικασίας οφείλεται στο σκάλωμα που έχει σημειωθεί στο περιουσιακό. Η επιμονή της ε/κ πλευράς στην προτεραιότητα του νόμιμου ιδιοκτήτη καθώς και η άρνησή της να αποδεχθεί κατοχύρωση –τουλάχιστον για κάποια μεταβατική περίοδο- πλειοψηφίας πληθυσμού και ιδιοκτησίας γης στην τ/κ συνιστώσα πολιτεία φοβούμαι πως μπορεί να δυναμιτίσει την όλη προοπτική.

Οι περιορισμοί τόσο στην επανεγκατάσταση όσο και στην ανάκτηση περιουσίας, τους οποίους φαίνεται να επιδιώκει η τ/κ πλευρά, πέρα από την απόφαση «Δημόπουλος» του ΕΔΑΔ, στηρίζονται και σε μια λογική που διέπει πρακτικές της ΕΕ και συνίσταται στην προστασία μιας πληθυσμιακά ασθενέστερης κοινότητας από ενδεχόμενη απορρόφηση από περιβάλλουσα ή γειτνιάζουσα πληθυσμιακά ισχυρότερη εθνική οντότητα. Τέτοιες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, μεταβατικές ή και μόνιμες, συναντώνται ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην απόκτηση ακίνητης ιδιοκτησίας. Προς τούτο παρατίθενται τα ακόλουθα στοιχεία:

Οι χώρες που εντάχθηκαν στην ΕΕ την 1η Μαΐου 2004 εξασφάλισαν μεταβατικούς περιορισμούς για περίοδο πέντε χρόνων στην απόκτηση δεύτερης κατοικίας και επτά ως δώδεκα χρόνων στην απόκτηση γεωργικής ή δασικής γης από υπηκόους χωρών μελών της ΕΕ που δεν ήταν μόνιμοι κάτοικοι οιασδήποτε των ως άνω χωρών. Η Μάλτα απέσπασε μόνιμους περιορισμούς στην απόκτηση ακίνητης περιουσίας από υπηκόους χωρών μελών της ΕΕ. Μόνιμοι περιορισμοί στο ίδιο ζήτημα για υπηκόους της ίδιας της Φινλανδίας ισχύουν στα νησιά Άλαντ της Βαλτικής των οποίων οι κάτοικοι είναι κυρίως σουηδικής καταγωγής και τα οποία υπάγονται στην κυριαρχία της Φινλανδίας. Επειδή, μέσα στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν πληθυσμιακά ασθενέστερη εθνική οντότητα σε σχέση με την Τουρκία, με την ίδια λογική της προστασίας της εθνικής και πολιτισμικής τους ταυτότητας, το Σχέδιο Ανάν διαλάμβανε περιορισμούς στα ατομικά δικαιώματα εγκατάστασης Τούρκων υπηκόων στην Κύπρο και μετά ακόμα από ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας. Και δηλωνόταν με σαφήνεια, ως στόχος τέτοιων περιορισμών, η διασφάλιση ότι «η δημογραφική αναλογία μεταξύ μονίμων Κυπρίων κατοίκων που μιλούν είτε την ελληνική είτε την τουρκική ως μητρική γλώσσα δε διαφοροποιείται κατά ουσιώδη τρόπο». Τη λογική να αποτελούν οι Τουρκοκύπριοι  πλειοψηφία στην περιοχή που θα διοικούν αναγνώριζε και ο Τάσος Παπαδόπουλος όταν, ως συνομιλητής, επέδιδε τις ελληνοκυπριακές προτάσεις για το εδαφικό στις συνομιλίες της Βιέννης (Απρ. 1977).[1]

Πέραν αυτών των δεδομένων, που σχετίζονται με πρακτικές εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου, η τ/κ πλευρά επικαλείται και αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «κεκτημένο των Ηνωμένων Εθνών». Πρόκειται για την αναφορά που περιλαμβάνεται στην Έκθεση του ΓΓ των ΗΕ (3.4.1992, §20) την οποία υιοθέτησε το ΣΑ στο ψήφισμα 750 §4, και στην οποία περιγράφεται η διζωνικότητα ως εξής:

«Η διζωνικότητα της ομοσπονδίας αντανακλάται στο γεγονός ότι κάθε ένα από τα ομόσπονδα κράτη θα διοικείται από μια κοινότητα η οποία θα έχει διασφαλισμένη σαφή πλειοψηφία πληθυσμού και ιδιοκτησίας γης στην περιοχή της.»

Εφόσον η ζωή και η πράξη εκεί θα φέρουν τα πράγματα στο τέλος -κι αυτό καταδεικνύεται και σε πλείστες όσες δημοσκοπήσεις αναφορικά με την πρόθεση των Ε/Κ να εγκατασταθούν στην τ/κ συνιστώσα πολιτεία- έχω την εκτίμηση ότι δεν θα πρέπει να διακινδυνεύσομε την προοπτική της λύσης χάριν μιας αφηρημένης αρχής περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιστορικές και πολιτικές παράμετροι, πολύ δε περισσότερο η προοπτική εφαρμογής της αρχής αυτής στην πράξη.

Όσο για τις επικλήσεις στον διεθνή παράγοντα για πιέσεις επί της Τουρκίας, αυτές θα έχουν νόημα μόνο αν στο δικό μας κομμάτι τα βρούμε με τον Ακιντζί. Τότε μόνο θα έχουν νόημα οι όποιες πιέσεις επί της Τουρκίας, αν αρνηθεί να ανταποκριθεί στα ζητήματα που την αφορούν άμεσα (στρατεύματα, έποικοι, εγγυήσεις). Αντίθετα, με τη σκληρή μας στάση στο περιουσιακό, θα είμαστε, στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, εμείς οι κύριοι υπαίτιοι για την αποτυχία της όλης προσπάθειας. Οπότε, ούτε λύση, ούτε φυσικό αέριο, ούτε ουσιαστική ανάκαμψη της οικονομίας, η οποία μόνο σε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας ως εκ της λύσης θα μπορεί να ενεργοποιήσει επιχειρηματικές δυνάμεις και να προσελκύσει επενδύσεις.

 

6 Οκτωβρίου 2015

 

[1] Για τεκμηρίωση των ως άνω, βλ. Χρ. Περικλέους: Το Δημοψήφισμα του 2004, Εκδόσεις Παπαζήση, 2007, κεφ. 7.

Advertisements
5 Σχόλια leave one →
  1. Οκτώβριος 10, 2015 14:14

    Αντιλαμβάνομαι τον προβληματισμό του Χρυσόστομου Περικλέους αλλά θέλω να ελπίζω πως οι φόβοι του δεν θα επαληθευθούν. Πάντως δεν βρίσκω κάτι παράξενο που κι ο Ακιντζί μίλησε για τη διζωνικότητα λίγες μέρες μετά αφότου ο Αναστασιάδης διατύπωσε τις δικές του κόκκινες γραμμές. Δηλαδή μόνο εμείς να έχουμε κι εκείνοι όχι; Ή καλύτερα, αν έχουμε εμείς κάποιες, πρέπει οι δικές τους να λαμβάνουν τις δικές μας υπόψιν; Αν δεν κάνω λάθος είμαστε σε διαδικασία διαπραγμάτευσης ή κάνω λάθος;

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. aucerisier permalink
    Οκτώβριος 11, 2015 18:34

    Είναι πάνω στο περιουσιακόν που εσκάλωσεν τζιαι η προσπάθεια Χριστόφκια Ταλατ. Αθθυμηθήτε την κωμικοτραγικήν σκηνήν που εσηκώθην ο Χριστόφκιαν τζιαι άρκεψεν να ξηκουμπιαζεται αρωτώντας τον Τταλάτ αν θέλει να του πκιάσει τζιαι τα παντελόνια.

    Θυμούμαι ήταν το 10, τζιαι ακόμα μέσα στο ΑΚΕΛ επιστεύκαν ότι η πρόταση τους να δεχτούν οι Τούρτζιοι την προτεραιότηταν στην προτίμησην του ιδιοκτήτη, αναγνωρίζοντας όμως στον χρήστη το δικαίωμαν του ενοικοιαστή που δεν θα μπορεί ο ιδιοκτήτης να φκάλει έξω πριν από πολλά χρόνια διαδικασιών μέχρι να σπάσει το πολυετές συμβόλαιον που θα επιβληθεί του ιδιοκτήτη, με ελκυστικους όρους πώλησης τζιαι αντιελκιστικούς όρους ενοικιοστασίου … Τούτον θα έκαμνεν το 75% των ιδιοκτητών που à priori δεν λοαρκάζουν να πα να ζήσουν ποτζιεί να γινεί 95% τζιαι να διασφαλιστεί η δικαιολογιμένη (κατ εμέ θέληση των τούρκοκυπρίων να έν πλειοψηφία στο κράτος που διοικούν). Η συζήτηση εμετατρέπετουν από αδιέξοδον ναί η όχι μόνιμες παρεκκλίσεις, σε τί κριτήρια των όρων του ενοικιοστασίου τζιαι της αγορά θα εκαταλήγασιν.

    Οι ΤΚ εμπαρρώσαν τζιαι δεν ελαχτούσαν. Αν θυμάσαι τες συζητήσεις σε τούτον το μπλόγκ όταν ο Αναστασιάδης αποφάσισεν να άρει την ανοχήν προς την κυβέρνησην τζιαι να μπεί σε προεκλογικήν εξτρατείαν να γινεί πρόεδρος, τζιαι αρκέψετε να βρίζετε τον Χριστόφκιαν (πριν καν το Μαρί). Ο Αναστασιάδης άρκεψεν να μιλά για δώρα, εσείς για μή θέλησην του Χριστόφκια για λύσην… Εξεκίνησεν τζιείνος ο διάλογος κωφών… Να κάμνετε πους δεν καταλάβετε ότι δεν γίνεται να δώκει έτσι τες περιουσίες του κόσμου (σαν να τζιαι εν δικές του) που την στιγμήν που ο καπιταλισμός (ΣΑΣ που λαλεί τζιαι ο Άνεφ) βασίζεται στο δικαίωμαν της ατομικής ιδιοκτησίας…

    Η ιστορία επαναλαμβάννεται. Έρκεστε πόσσω σας τωρά τζιαι «καταλαβαίννετε τες δυσκολίες». Πόσσω του ήρτεν τζιαι ο Ταλάτ όταν τωρά που εφύαν οι πολιτικές σκοπιμότητες επαραδέχτην ότι δεν είναι η θέληση που έλειπεν για την λύσην που τον Χριστόφκιαν αλλά ο χρόνος. Έθελεν μικροπολιτικά να υπογράψει ενδιάμεσην που την στιγμήν που δεν εδίαν τίποτε για το περιουσιακόν, ούτε καν μιαν υπόσχεσην στο εδαφικόν ότι θα παν πίσω έσσω τους 80-100 σσιλιάες πρόσφυγες νομίζοντας ότι αν έκαμνεν κλίμαν φτιαχτόν λύσης ότι εν να ξαναεκλεγεί τζιαι ετσαντίστην ότι δεν τον έφκαλεν ο Χριστόφκιας (ναι ήταν να πάει να απεμπολίσει τες περιουσίες του κόσμου χωρίς αντάλλαγμαν για να φκεί ο Ταλατ πρόεδρος τζιαι να συνεχίζει να ελπίζει ότι κάποτε κάτι θα γίνει…).

    Όλη η λάσπη που εσύρετε μπαίννοντας σε έναν άθλιον επικοινωνιακόν παιχνίδιν που εβάλαν οι καλαμαράεις οι επικοινωνιολόγοι τον Αναστασιάδην να παίξει (τζιαι κάποιοι δικοί μας που εν τωρά στο προεδρικόν) εν τζιειαμαί τζιαι θωρεί σας. Επροστέθην στην γεννικήν αθλιότηταν που δέρνει τον τόπον τζιαι που δείχνει ότι κανένας δεν εν καλλύττερος που τον άλλον. Η μόνη ελπίδα μέσα σε τούτον το βόρβορον (του οποίου αναπόσπαστον μέρος αποτελείτε τζιαι σεις οι ιμίσς ανένταχτοι) είναι που έσιει ακόμα κόμματα που λειτουργούν πολιτικά, όπως τζιαι αθρώπους που έχουν την αθρωπιάν πάνω που το χρήμαν. Ως πότε θα αντέξουν δεν ξέρω. Έσιει χώρες που δεν έσιει κανέναν έξω που το περιθώριον.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Οκτώβριος 12, 2015 07:21

      Πολύ ενδιαφέρον και σίγουρα ενημερωμένο παρασκήνιο. Βλέπω πως ακόμη και ο Ταλάτ «καρατομείται» για να βγει άμεμπτος και χωρίς καμιά ευθύνη ο Χριστόφιας.

      Δεν γνωρίζω, αν είναι ετσι θα δούμε….

      Από την άλλη, επιμένεις φορτικά: η άρση της εμπιστοσύνης ή ανοχής προς τον Χριστόφια δεν έγινε κατόπιν εντολών του οποιουδήποτε επικοινωνιολόγου. Εγινε γιατί ήταν ένας κακός πρόεδρος, είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω συνθηκών απογοήτευσε στο Κυπριακό, και φυσικά ήταν απόλυτα υπεύθυνος για το Μαρί και τη διαχείριση της οικονομίας.

      Και θα κάνω μια ακόμη φορά την κλασσική ερώτηση: είναι δυνατόν αριστερός πρόεδρος να είναι *και* ανίκανος, ή μήπως αποτυγχάνει μόνο γιατί του «κολλούν» οι δεξιοί;

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: