Skip to content

Εμείς του 60, (και του 70 και του 80 και του 90) οι εκδρομείς

Νοέμβριος 19, 2015

Το ιστολόγιο φιλοξενεί σήμερα ένα κείμενο του διαδικτυακού φίλου Νίκου Κωνσταντίνου. Το κείμενο έχει ήδη γίνει αυτό που λένε viral στο ΦΒ, αλλά νομίζω είναι τόσο σημαντικό που πρέπει να αναρτηθεί και κάπου που να είναι πιο εύκολα προσβάσιμο και ανευρέσιμο.

Το σύντομο αυτό κείμενο λοιπόν, κάνει μια αναδρομή. Αναδρομή στη ζωή ενός νεαρού επιστήμονα, που γεννήθηκε όταν εγώ τέλειωνα την πρώτη λυκείου. Μια ζωή όμως με την πολιτική πορεία της οποίας νοιώθω πως έχω πολλά κοινά.

Η αναδρομή του Νίκου ξεκινά ακριβώς στην ηλικία που βρισκόμουν εγώ όταν γεννήθηκε. Εγώ δεν ασχολούμουν τότε με τον αθλητισμό, είχα όμως (λίγο αργότερα) την ίδια άποψη για τον Λυσσαρίδη και βέβαια άργησα περισσότερο να ξυπνήσω.  Τελικά το κείμενό του με εκφράζει 100%, έστω και αν κάποια επιμέρους πράγματα διαφέρουν.

Είχα και εγώ τη μεγάλη αντιτουρκική μου στιγμή. Ηταν το 1983 και η ανακήρυξη της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Κύπρου», πριν 32 χρόνια. Φοιτητής στο Λονδίνο, με το αίμα να βράζει, ήμουν από εκείνους που νοιώθαμε πως θα νικούσαμε τους τούρκους καίγοντας τη σημαία μπροστά στην πρεσβεία τους. Ευτυχώς οι «ενδοτικοί» ΑΚΕΛικοί φοιτητές μας είχαν αποτρέψει.

Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 2003 ήμουν ακόμη με το Κίνημα των Οικολόγων που είχαμε φτιάξει κάποια χρόνια νωρίτερα. Ετοιμάζαμε τη συναυλία του Μίλτου Πασχαλίδη στην κατασκήνωση της Πόλης Χρυσοχούς. Και στα πανιά γύρω από τη σκηνή βλέπετε τα συνθήματα. Κάποιοι τα πιστεύαμε εκείνα, κάποιοι φαίνεται δεν ταξίδεψαν αρκετά, ούτε καν διάβασαν.

Βεβαίως, δεν υπάρχει κανόνας, σε τίποτα δεν υπάρχει κανόνας. Μπορεί να ξεκινήσεις οπό την αρχή σωστά, μπορεί να καταλάβεις το λάθος και να επιμένεις σε αυτό, μπορεί και να αλλάξεις γνώμη. Δεν είναι κακό, άλλωστε «μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάξουν ποτέ γνώμη».

Το θέμα είναι να κάνεις την «εκδρομή».

 

Διαβάστε λοιπόν το διαμαντάκι του Νίκου Κωνσταντίνου:

 

Συνελήφθησαν μαθητές για ρατσιστική βία και επεισόδια κατά των Τουρκοκυπρίων. Τί μου θύμισε!

Στα 16 μου σταυροκοπιόμουν – καλύτερα από τη γιαγιά μου – κάθε φορά που περνούσα έξω από εκκλησία. Και απορούσα γιατί να μην είναι πρόεδρος της δημοκρατίας ο Βάσος Λυσσαρίδης. Ένιωθα και ήμουν Έλληνας.
Στα 17 μου αποφάσισα να λάβω δράση. Οργάνωσα και εκτέλεσα μαζί με φίλους επίθεση με βανδαλισμούς σε μουσουλμανικό τζαμί στη Λεμεσό. Ένιωθα και ήμουν Έλληνας Χριστιανός.
Στα 18 μου ανέβηκα στο βάθρο. Σε αποστολή της εθνικής ομάδας στίβου στο Ισραήλ για διεθνή συνάντηση, έκανα επίθεση και χτύπησα Τούρκο συναθλητή μου επειδή τόλμησε να είναι Τούρκος. Ένιωθα και ήμουν ήρωας (Έλληνας Χριστιανός).
Στα 20 μου όμως ταξίδεψα. Έφτιαξα σχέσεις, έκανα παρέα, έτρεχα μαζί και δούλευα με Αφρικανούς, Ευρωπαίους, Ασιάτες, Αμερικανούς. Με Γήινους.
Άρχισα επίσης να διαβάζω. Έμαθα για τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου.
Στα 24 μου διάβασα για πρώτη φορά την ιστορία του τόπου μου. Ήταν Νοέμβριος του 2002. Αφορμή το σχέδιο Ανάν.
Ήταν τότε που συνειδητοποίησα στην πράξη πως ο ρατσισμός θεραπεύεται με το ταξίδι. Και ο φασισμός με το διάβασμα.
Και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι για δυο πράγματα. Από την μία, πόσο διαφορετική θα ήταν η πορεία της ζωής μου αν με είχε συλλάβει η αστυνομία στα 17 ή με είχε διώξει η εθνική στα 18. Από την άλλη, πόσο ρόλο είχε παίξει η παιδεία που είχα πάρει από το κυπριακό δημόσιο σχολείο σε όλα αυτά.
Σήμερα όμως δεν αναρωτιέμαι πλέον για μένα. Αναρωτιέμαι για τους σημερινούς μαθητές. Αυτούς που νιώθουν ήρωες, που κάνουν επιθέσεις σε τζαμιά και που χτυπούν Τουρκοκύπριους. Τελικά ποιος είναι πραγματικά αυτός που κτυπά Τουρκοκύπριους, που αναγιώνει «ήρωες», και που θρέφει τον ρατσισμό; Οι μαθητές; Ή μήπως μέσα από τους μαθητές μιλά η κοινωνία; Και τότε ποιος ευθύνεται; Και ποιος πρέπει να τιμωρηθεί;

 

 

Το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου σε ανάλογο κλίμα.

Και τα λόγια εδώ:

 

 

Εμείς, του `60 οι εκδρομείς,

απόμακροι εξ αρχής

εκτός παραδομένου κόσμου εμείς,

ανήλικοι διαρκώς,

μα κι απ’ το καθεστώς

αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς.

 

Εμείς, μιας δίψυχης ωδής

παράλογα ανοιχτής,

με συμπεριφορές ανατροπής,

και της βαθιάς μας ζωής

της συντηρητικής,

εμείς οι εκκρεμείς.

 

Χρονιές, με αίμα και φωτιές

και Χούντας κι Ιουλιανές,

και της μεταπολίτευσης φωνές,

αυτού του συρφετού,

του δημοκρατικού

του νέου εγωισμού, εμείς.

 

Εμείς, υπόγειας διαδρομής,

το `83 παχείς,

με «Τραπεζάκια Έξω» ευτυχείς,

σε κύμα ξαφνικό, στο «Ολυμπιακό»,

στο απόλυτο κενό.

 

Ο ιερέας χρυσώ κεκοσμημένος,

η κιμωλία, οι συλλαβές, ο δάσκαλος Φωτίου

κι ο στρατιώτης ακίνητος

και μόνο αυτός ο ήχος σημαίας και ιστίου.

Εδώ η μνήμη έχει ένα κενό.

Πώς αποσχηματίσθη αίφνης;

Υπνώθη σε καρέκλα σωματείου

ή πήγε και απετάγη;

Η μνήμη κρυπτοελογοτομήθη.

Πώς σκέπττονται οι άλλοι;

Όπως νομίζουν το σκότος

δε χρεώνεται αλλού.

Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερνώντες,

τα «Κάππα», τα «ΠΑΣΟΚ» και τα «Νου Δου;»

Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος

που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί,

εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας

με το κενό και με το αμφισβητώ

σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό

να ζεις τον θάνατό σου,

για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ,

δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό.

 

Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς,

το βούισμα της συκιάς,

σ’ αυτή την ηλικία, ή μιλάς

της καθεμιάς γενιάς

καινούριας και παλιάς,

ή κλείνεις και σιωπάς, για μας.

 

Σχεδόν 55 ετών,

με μπλοκ επιταγών,

χωρίς κανένα αντίκρισμα εξόν

την γη του θησαυρού,

τους τίτλους τ’ ουρανού

το αίμα του Θεού.

 

Advertisements
8 Σχόλια leave one →
  1. Νοέμβριος 20, 2015 01:09

    Με τη μουχλιασμένη παραμύθα του Σαββόπουλου δεν αλλάζει τίποτα.

    Μου αρέσει!

  2. Νοέμβριος 20, 2015 06:23

    Τί σου είναι τελικά το μίσος. Ο μισός σου εαυτός που χαίρεσαι όταν απαλλαγείς από λόγου του…

    Μου αρέσει!

  3. Μελαθκιώτης permalink
    Νοέμβριος 20, 2015 08:55

    Δηλαδή όπως τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ομοσπονδο κράτος να πούμε; ;-))

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Νοέμβριος 20, 2015 23:52

    Εγώ πάντως πρώτην φοράν άκουσα «Κυπραίον» να ασκεί βίαν ή να κάμνει κακόν σε «Τούρκον» τζ̆αι να τον βουρά η αστυνομία να τον κάτσει μέσα. Πρώτην φοράν άκουσα το κράτος να υπόσχεται αποζημίωσην σε πολίτες (του?) για ζημιές που εκάμαν εθνικιστές. Παλιά εσύρναν τους Τουρκοκύπριους μες τους νεκατόλακκους τζ̆αι δεν εγίνετουν καν έρευνα να βρεθεί εγκληματίας.

    Είναι το πρώτον like (που λαλείτε τζ̆αι σεις οι φεισμπουκκάες) που πιάννει που μέναν η συντηριτική δεξιά κυβέρνηση που εξέλεξες Στροβολιώτη 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: