Skip to content

«Κίνηση για ελευθερία & δικαιοσύνη στην Κύπρο» – η επαναφορά του Σχεδίου Ακρίτας.

Ιανουαρίου 6, 2016

 

Σε πολλούς πρόσφατους διαλόγους στα κοινωνικά δίχτυα βρίσκομαι αντιμέτωπος με μια συστηματική προβολή της οργάνωσης του Πάνου Ιωαννίδη «Κίνηση για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ» και της πρότασης της για «ορθή κατάληξη στο Θέμα της Κύπρου». Συνήθως μάλιστα, υπάρχει και το επιχείρημα ότι η πρόταση αυτή, έτυχε και έγκρισης από μια επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου.

Πάνος Ιωαννίδης

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο της πρότασης  εδώ.

Με μια πρώτη ανάγνωση της πρότασης είδα αμέσως που το πήγαινε: στην ανάγκη αλλαγής του συντάγματος του 60, *χωρίς* όμως την συναίνεση ή συμμετοχή των τουρκοκυπρίων σε αυτή τη διαδικασία. Η πρώτη μου αντίδραση για αυτό είναι πως κάτι τέτοιο θα ήταν πραξικοπηματική ενέργεια. Το συνεταιρικό σύνταγμα του 60 είναι η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι μέρος των διαπιστευτηρίων με τα οποία γίναμε μέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι φυσικά ένα δύσκολο σύνταγμα, δεν δίνει ελαστικότητα για τυχόν αλλαγές, ακόμη και αν οι δυο αρχικοί συνεταίροι, η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή κοινότητα δηλαδή, το επιθυμούσαν – υπό κανονικές συνθήκες.

Γι’ αυτό το λόγο δεν έγινε ποτέ καμιά αλλαγή στο σύνταγμα του 60. Ή πιο σωστά δεν έγινε αλλαγή στα πλαίσια του συντάγματος. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως αλλαγές έγιναν στην λογική του ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος, και στο όνομα του «Δικαίου της ανάγκης». Επίκληση αυτής της μάλλον ασαφούς έννοιας έγινε σε όλες τις αλλαγές όπως μπορείτε να δείτε εδώ.

Σε κάθε περίπτωση βεβαίως, οι όποιες αλλαγές έμειναν μακριά από οτιδήποτε έχει να κάνει με την πολιτειακή δομή της ΚΔ, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν δείγμα μονομερούς προσπάθειας αλλοίωσης και θα μας στερούσε από το βασικό μας  επιχείρημα: δεν μπορούσαμε δηλαδή να πειράξουμε εκείνο το ίδιο το  σύνταγμα που μας όριζε ως κράτος, που μας έδινε το μεγαλύτερο μας όπλο: την επίσημη κρατική αναγνώριση που κουβαλούμε από το 1964, έστω και χωρίς τη συμμετοχή τουρκοκυπρίων. Αν προσπαθήσουμε να απλοποιήσουμε την ιστορία του Κυπριακού, με συνταγματικούς όρους, θα μπορούσαμε ίσως να πούμε το εξής: η ΚΔ συνεχίζει να υπάρχει, με το σύνταγμα που την συνοδεύει από το 1960, ντε φάκτο όμως χωρίς τους Τουρκοκυπρίους. Η προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος περνά μέσα από την επανένταξη των Τ/κ σε αυτό το κράτος, με τις όποιες τυχόν αλλαγές στο σύνταγμα να είναι απόρροια των συνομιλιών μεταξύ των δυο κοινοτήτων, που συνεχίζονται για τόσες δεκαετίες.

Με την ευκαιρία, για το «Δίκαιο της Ανάγκης» δείτε εδώ τη θέση του πρόεδρου του ανωτάτου δικαστηρίου, Μύρωνα Νικολάτου.

Πέραν λοιπόν από απόλυτα βλακώδης και καταστροφική, μια πρόταση που προνοεί την αλλαγή του συντάγματος χωρίς τη συναίνεση των δυο αρχικών συνεταίρων (και στην απουσία και των τριών εγγυητριών δυνάμεων),  είναι νομίζω και πραξικοπηματική, αφού καταλύει στην πράξη εκείνο το κράτος που κτίσαμε το 1960.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που έγινε κάτι ανάλογο. Στα αποσπάσματα που αναπαράγω πιο κάτω, είναι σαφής και τρομακτική η ομοιότητα.

Το ένα προέρχεται από την πρόταση του κυρίου Πάνου Ιωαννίδη, το άλλο από το σχέδιο Ακρίτας.

Πενήντα χρόνια μετά κάποιοι δεν βάζουν μυαλό. Πενήντα χρόνια μετά κάποιοι επιμένουν να δυναμιτίζουν το κράτος και τις προοπτικές του. Και ας βαφτίζονται πλεον ως όψιμοι πρόμαχοι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

7) Για το Σύνταγμα και τις Συνθήκες του 1960, η Πρόταση προνοεί:

 Απάλειψη εκείνων των προνοιών του Συντάγματος και των συνοδευτικών Συνθηκών

του 1960, των οποίων είτε η ισχύς κατέστη ανενεργή λόγω της διαχρονικής βρετανο-

τουρκικής συνομωσίας ή/και της τουρκανταρσίας του 1963 ή/και της τουρκικής

εισβολής του 1974, είτε το περιεχόμενο τους παραβιάζει τις Θεμελιώδεις Αρχές της

ΕΕ ή/και τον Χάρτη του ΟΗΕ.

 Γενική αναβάθμιση του Συντάγματος, με κάθε αναγκαία προσθήκη ή τροποποίηση,

με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την πλήρη εναρμόνιση του προς το ευρωπαϊκό

κεκτημένο, δηλαδή τις αρχές της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, των Ανθρωπίνων

Δικαιωμάτων και της Δικαιοσύνης.

 

Για να μπορέσει να αποδεσμευθεί η Κύπρος από τις συνθήκες θα έπρεπε να καταδειχθεί ότι η λύση που δόθηκε στο Κυπριακό με τις συνθήκες αυτές δεν ήταν δίκαιη και δεν έλυσε το πρόβλημα. Έπρεπε δηλαδή να προβληθούν και να τονιστούν οι δυσλειτουργίες του Συντάγματος και των Συνθηκών. Πολιτειακές δυσλειτουργίες θα εξυπηρετούσαν το σκοπό αυτόν. Σε αυτό το πλαίσιο θα έπρεπε να περάσει προς τη διεθνή κοινότητα η εντύπωση ότι, ενώ η συμβίωση των δύο κοινοτήτων είναι εφικτή, επικρατούσα είναι η ελληνοκυπριακή κοινότητα, η οποία θα όφειλε να είναι και ο βασικός συνομιλητής. Δεύτερος άμεσος στόχος ήταν, αφού καταδειχθούν οι δυσλειτουργίες του Συντάγματος, να καταστεί δυνατή η τροποποίησή του χωρίς τη συναίνεση ξένων κρατών. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να παρουσιαστεί η τροποποίηση του Συντάγματος ως απόρροια του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και να μη συνδεθεί με την Ένωση, για να μην προκληθούν αντιδράσεις. Σε πρώτη φάση θα τροποποιούνταν οι διατάξεις που έδιναν δικαίωμα βέτο στους Τουρκοκυπρίους και θα αντικαθίσταντο από εγγυήσεις για τη μειονότητα. Η τελική φάση του σχεδίου προέβλεπε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την Ένωση με την Ελλάδα. Το σχέδιο αναφέρεται στη χρήση ένοπλης βίας μόνο ως άμυνα στις αντιδράσεις των Τουρκοκυπρίων.

Πηγή.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: