Skip to content

Η Τουρκία ως «τρίτη» χώρα.

Φεβρουαρίου 9, 2016

Όταν ένα πρόβλημα μένει άλυτο για πολλές δεκαετίες, είναι σίγουρο πως δεν φταίει μόνο η μια πλευρά για τη μη λύση.  Πριν τον Ερντογάν η επίσημη θέση της τουρκικής κυβέρνησης και της Τ/Κς ηγεσίας ήταν πως το Κυπριακό είχε λυθεί το 1974. Αντιλαμβάνεστε πως όσο ανεπαρκείς και να ήταν οι δικοί μας πολιτικοί (ο Σπύρος Κυπριανού έρχεται στο μυαλό), ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο να προχωρήσει η όποια διαδικασία επίλυσης.

Στη συνέχεια φυσικά, είχαμε και το 2004, όταν ανεξαρτήτως του τελικού σχεδίου, η συμπεριφορά του Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε εκλεγεί με τις ψήφους του ΑΚΕΛ, δεν έπεισε κανένα πως οι Ε/κ πραγματικά αναζητούσαμε λύση.

Ανεξαρτήτως των ανωτέρω το μεγαλύτερο κόστος της παρόδου όλων αυτών των διαδικασιών είναι πως  έκανε τη λύση να φαίνεται τόσο απόμακρη και απειλητική για την καθημερινότητα, που για κάποιους ήταν από μόνη της μια μη – επιθυμητή αλλαγή. Ο γράφων χρησιμοποίησε πρώτος τη λέξη «λυσοφοβικός», η οποία απεικονίζει νομίζω με επιτυχία τη στάση πολλών συμπολιτών μας, και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο καθιερώθηκε στο δημόσιο διάλογο.

Άλλο συναφές πρόβλημα είναι η πραγματική αδυναμία κάποιων να φανταστούν έστω το πώς θα είναι η Κύπρος στη μετά τη λύση εποχή. Σε όλες τις συζητήσεις προκύπτει η Τουρκία, και η «αναξιοπιστία» αυτής της χώρας. Το πόσο αναξιόπιστη είναι η Τουρκία είναι φυσικά μάλλον δύσκολο να τεκμηριωθεί. Αν σκεφτεί κανείς ποιος υπέγραψε τις συμφωνίες του 60 και ποιος ζήτησε αλλαγές ούτε τρία χρόνια αργότερα, θα καταλάβετε πως όταν μιλάμε για αναξιοπιστία – μόνο των άλλων, καλύτερα να είμαστε προσεκτικοί.

Το θέμα είναι πως όποια λύση και να βρεθεί, η πλέον μαξιμαλιστική ή η πλέον ενδοτική, θα χρειαστεί υπογραφή της Τουρκίας για να τεθεί σε εφαρμογή. Συνεπώς όσοι επικαλούνται έλλειψη αξιοπιστίας, αφορμή γυρεύουν, το κάνουν γιατί απλώς δεν θέλουν λύση.

Και μετά τη λύση, θα αφήσει η Τουρκία το νέο κράτος να δουλέψει, ρωτούν κάποιοι;

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό (αλλά πάντως πρωτίστως ψυχολογικό θέμα), δηλαδή το θέμα των εγγυήσεων. Είναι σαφές πως η επιδίωξη της πλευράς μας είναι η πλήρης άρση του καθεστώτος των εγγυήσεων του 1960, ενώ φαίνεται πως οι πλείστοι ξένοι συμφωνούν, ενώ και οι Τούρκοι το συζητούν. Πρόσφατα δημοσιεύτηκε και η ευφάνταστη εισήγηση για συμμαχία Κύπρου- Ελλάδας – Τουρκίας, κάτι που θα υπερέβαινε με κάποιο τρόπο τις ανησυχίες και των δύο πλευρών. Εν πάση όμως περιπτώσει, θεωρώ πως αν η λύση περιλαμβάνει οτιδήποτε που προσομοιάζει με το καθεστώς του 60 δυστυχώς δεν θα έχει τύχη – έστω και αν επαναλαμβάνω αυτό είναι πρωτίστως ψυχολογικό πρόβλημα. Θυμίζω πως η Τουρκία εξάσκησε το δικαίωμα «εγγυήσεως» που είχε αφού είχαν προηγηθεί συγκρούσεις μεταξύ των δυο κοινοτήτων στο νησί, ή μετά το πραξικόπημα του 1974.

Υποθέτω, δεν θα επαναλάβουμε ανάλογες συμπεριφορές.

Μετά υπάρχουν και άλλα πράγματα που δεν είναι κατανοητά: μετά τη  λύση όλη η Κύπρος θα ανήκει στην ΕΕ, το επί του παρόντος ανασταλέν ευρωπαϊκό κεκτημένο, θα εφαρμοστεί σε όλη την επικράτεια της χώρας, και αυτόματα, οι σχέσεις με την Τουρκία θα είναι σχέσεις ΕΕ – τρίτης χώρας. Και όπως γνωρίζετε, οι Τούρκοι πολίτες χρειάζονται επί του παρόντος θεώρηση διαβατηρίου (βίζα) για να εισέλθουν στις χώρες της ΕΕ. Όσοι λοιπόν τρομοκρατούν λέγοντας πως μετά τη λύση θα τουρκοποιηθεί το νησί, πλανώνται πλάνην οικτράν: μετά τη λύση θα τερματιστεί οριστικά η ροή Τούρκων εποίκων. Όσοι μείνουν στο νησί και αποκτήσουν καθεστώς πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας τη μέρα της λύσης, θα είναι πλέον Κυπραίοι και Ευρωπαίοι μαζί, όσοι είναι παράνομοι, θα είναι ακριβώς αυτό, αλλά κυρίως, επαναλαμβάνω: δε θα είναι δυνατόν να υπάρχουν νέες ροές εποίκων για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους. Τέρμα! Μόνο η παράταση της παρούσας κατάστασης είναι δυνατόν να επιτρέψει επιδείνωση σε αυτό το θέμα.

Τέλος έχουμε και τη διακίνηση εμπορευμάτων. Θα μας πνίξουν τα Τουρκικά προϊόντα λένε κάποιοι, θα καταστρέψουν την οικονομία. Ναι, θα υπάρχει εμπορική σχέση και ανταγωνισμός με μια εκ των 20 μεγαλυτέρων χωρών όσον αφορά μέγεθος ΑΕΠ, όπως φυσικά υπάρχει και με όλες τις άλλες. Οι σχέσεις μας θα είναι πλέον κανονικές εμπορικές σχέσεις και όποιος έχει το πιο καλό και το πιο φθηνό, θα πουλάει. Υπάρχει ένα θεματάκι όμως, που αφορά κυρίως όσους φοβούνται για τις αντιπροσωπείες που έχουν, και φοβούνται πως λόγω μεγέθους θα μας απορροφήσουν οι Τούρκοι (εκ Τουρκίας) αντιπρόσωποι: λάθος κάνετε. Όσα προϊόντα θα εισάγονται από την τρίτη χώρα Τουρκία, θα υπόκεινται σε ΦΠΑ στη εισαγωγή και όπου ισχύει και στον δασμό που αναλογεί – αυτό αφορά και τις δυο συνιστώσες πολιτείες. Οι όροι δηλαδή θα είναι χειρότεροι σε σχέση με εκείνον που εισάγει απ’ ευθείας από την ΕΕ και δεν πληρώνει ΦΠΑ ή δασμό στην εισαγωγή.  Οι ανησυχίες θα πρέπει λοιπόν να είναι περιορισμένες.

Τέλος και κατ’ αντίστροφη αναλογία, ως τρίτη χώρα η Τουρκία θα αναζητεί να έχει καλές σχέσεις με μια κοντινή χώρα μέλος της ΕΕ με υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και σχετικά φιλικό φορολογικό σύστημα.

Αυτό, μαζί με όλα τα άλλα, σημαίνει ευκαιρίες και σημαίνει επιστροφή στην κανονικότητα που αγνοούμε για πάνω από 50 χρόνια.

Όλα μπλε

Όλα μπλε

 

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Φεβρουαρίου 9, 2016 09:34

    Reblogged στις Michael Christoforou Trimithiotis Gerolakkos Cyprus.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: