Skip to content

Μεχρι να γίνει η Cyta Κυπριακές Αερογραμμές.

Φεβρουαρίου 23, 2016

Χθες έστειλα αυτό:

 

Κάποιοι φίλοι δεν αντιλήφθηκαν το νόημα, την ειρωνεία, αλλά ούτε και τη νομοτέλεια.
Για να δούμε ορισμένα πράγματα:
1. Σε ποιους ανήκει η Cyta; Όντας κρατική εταιρεία, η Cyta ανήκει στους φορολογούμενους ή γενικότερα στους πολίτες αυτού του κράτους. Η κυβέρνηση λειτουργεί ως διαχειριστής αυτού του περιουσιακού στοιχείου και λογικά οι ιδιοκτήτες του αναμένουν πως θα κάνει την καλύτερη δυνατή διαχείριση. Σύμφωνα με το Χάρη Γεωργιάδη, η πορεία της Cyta τα τελευταία χρόνια ήταν η εξής: «το μερίδιο αγοράς μειώθηκε από το 85% στο 67%, η σταθερή τηλεφωνία από το 88% στο 80%, η υπηρεσία διαδικτύου από το 75% στο 65%, η διαδικτυακή τηλεόραση παρέμεινε στο 50% ενώ τα λειτουργικά έσοδα μειώθηκαν κατά €100 εκ., το 2010 ήταν €484 εκ. και τώρα είναι €384 εκ. Είπε πως το κόστος προσωπικού είναι στο 30% του λειτουργικού κόστους ενώ στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο 18%. ». Για οποιονδήποτε μπορεί να κάνει στοιχειώδη λογιστική – οικονομική ανάλυση, η πορεία του οργανισμού στο προσεχές μέλλον σε συνθήκες ανταγωνισμού είναι δεδομένη και μοιραία. Ως ένας εκ των ιδιοκτητών της Cyta λοιπόν, θεωρώ πως η διατήρηση της κάτω από τις παρούσες συνθήκες αποτελεί εγκληματική ενέργεια που θα οδηγήσει στην εξάλειψη και εκμηδένιση δημόσιου πλούτου. Ιδανικά, η Cyta θα έπρεπε να είχε *ήδη* πουληθεί: την ώρα που είχε τη μέγιστη αξία στην αγορά.
2. Εκ του προηγουμένου νομίζω ξεκαθαρίζει επίσης το θέμα της θέσης των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι έχουν μεν λόγο να ανησυχούν για τον οργανισμό τους, έχουν δικαίωμα να κάνουν lobbying εδώ και εκεί, έχουν επίσης δικαίωμα να πιέζουν για να διατηρηθεί ένα καθεστώς μαξιμαλιστικό για εκείνους που οδηγεί στην εξάλειψη της εταιρείας, έχοντας τη σιγουριά πως εκείνη τη δύσκολη ώρα θα έλθει η φιλεύσπλαχνη κυβέρνηση ή η ακόμα πιο πονετική βουλή και να τους πει, ναι κάποιοι σας τά ‘λεγαν, εσείς επιμένατε ξεροκέφαλα, αλλά πάρτε μια αντικανονική κατά χάριν αποζημίωση και πηγαίνετε σπίτι μας να μη μας καταριέστε. Να τονίσω ξανά: η Cyta *δεν* ανήκει στους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι συνεπώς δεν πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις για το μέλλον της εταιρείας. Ούτε τους *συμφέρει* να τον έχουν.
3. Η Cyta θα ξεπουληθεί λέει η Χαραυγή και θα χαθούν τα κέρδη που τώρα δίνει στον κρατικό προϋπολογισμό. Αν «ξεπουληθεί», τότε η εφημερίδα και το ΑΚΕΛ έχουν δίκιο. Αλλά αν γίνει σωστά η δουλειά, τα κέρδη που κάνει ο οργανισμός θα υπολογιστούν στη σημερινή αξία της εταιρείας και αυτά τα κέρδη θα τα *προπληρώσουν* οι όποιοι μέτοχοι θα την αναλάβουν. Οι οποίοι θα αναλάβουν και τον κίνδυνο αναφορικά με το μέλλον της εταιρείας σε συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού.
4. Με πήραν τηλέφωνο για μια πολιτική δημοσκόπηση ψες. Μια από τις ερωτήσεις ήταν αυτή: «Ποιο κόμμα δε θα ψηφίζατε ποτέ;» (Ανέφεραν μόνο ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ). ΔΗΚΟ απάντησα χωρίς δισταγμό. Γιατί το κόμμα αυτό με την ιστορικά ανεύθυνη του στάση, είναι εκείνο που τρέφει το συντηρητισμό και την εσωστρέφεια. Με τον εξτρεμιστικό εθνικισμό του στο Κυπριακό και την εσχάτως λαϊκίστικη στάση του στα οικονομικά, το κόμμα αυτό βρίσκεται αντιμέτωπο με κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και προόδου αυτής της χώρας.
5. Τι κάνουν οι άλλοι; Σύμφωνα και πάλι με τον Χάρη Γεωργιάδη: «μόνο η Κύπρος και το Λουξεμβούργο διατηρούν κρατικές επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών, επισημαίνοντας πως η τάση διεθνώς είναι οι αποκρατικοποιήσεις, εκτός από τρεις χώρες, την Βενεζουέλα, την Βολιβία και το Μπελίζ.» . Τώρα πείτε το αυτό στο ΔΗΚΟ. Για το ΑΚΕΛ δεν έχει δυστυχώς νόημα. Μπορεί αυτό το κόμμα να δείχνει τον απαραίτητο προοδευτισμό και να είναι συνεργάσιμο αναφορικά με το Κυπριακό, αλλά στα οικονομικά επιλέγει αυτοκτονική πορεία. Και ενώ οφείλω να τονίσω πως κατά την περίοδο του Χριστόφια το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η αχαπαροσύνη και όχι η ιδεολογία, επί Άντρου περίμενα καλύτερα. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να εξηγηθεί πως με τα παρόντα δεδομένα η Cyta η θα οδηγηθεί σε σμίκρυνση ή και εξάλειψη. Ο Άντρος επιμένει να μην το αντιλαμβάνεται – ενώ μπορεί.
6. Η όλη άσκηση ήδη δείχνει και μια από τις χείριστες πτυχές του κρατισμού. Υπάρχει πρόβλεψη εθελούσιας εξόδου με όρους που ούτε κατά διάνοια θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος στον ιδιωτικό τομέα, αλλά χειρότερα: όσοι δεν αποδεχτούν το νέο καθεστώς (αν ψηφιστεί, που δεν…), όσοι δεν φύγουν νωρίς, μπορεί να μεταπηδήσουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Είτε τους χρειάζεται είτε όχι! Και πλήρωνε εσύ αγαπητέ μέτοχε και φορολογούμενε της Cyta για να μπορέσει να έχει μια ευκαιρία εκείνο που θα μείνει από τον οργανισμό, να επιβιώσει.
7. Τέλος: η εθελοτυφλία και η ασχετοσύνη επιταχύνει το τέλος της Cyta και για πολύ αντικειμενικούς τεχνολογικούς λόγους. Διαβάστε αυτό: Internet.org, αλλά και αυτό: Facebook and Google stake claims in developing world with global internet projects. Ίσως και αυτό: Microsoft Cloud. Ο κόσμος προχωρεί. Και η βουλή μας παγιδευμένη σε δεκαετίες κρατιστικής συμπροφοράς έβαλε πείσμα να καταστρέψει τη Cyta.
Άφησα τελευταία τα 275 εκατομμύρια ευρώ που θα χάσουμε από το πρόγραμμα στήριξης. Θα χάσουμε και το ρευστό και το ευνοϊκό επιτόκιο και τη μακρά αποπληρωμή. Γιατί να νοιάξει αυτό την αντιπολίτευση; Η οικονομία δεν πέταξε, αλλά κινείται προς την ορθή κατεύθυνση, γιατί να αφήσουμε τον Αναστασιάδη να το πιστωθεί αυτό;

Πιο εύκολη η καταστροφή.

Οι δηλώσεις του Χάρη Γεωργιάδη και ένα αναλυτικό ρεπορτάζ στη Stockwatch.

Advertisements
8 Σχόλια leave one →
  1. stelios papalangi permalink
    Φεβρουαρίου 25, 2016 05:25

    το είδα πριν δυο μέρες αλλά τωρά ήβρα χρόνο να το σχολιάσω.

    Είναι συγκλονιστικό μερικές φορές πως η μανία για ιδιωτικοποιήσεις σας κάμνει να θκιεάζετε τα νουμέρα,
    έχεις ένα οργανισμό που όταν εμπήκαν μέσα στην αγορά τα ιδιωτικά συμφέροντα του απαγόρευσες να ανταγωνιστεί (λες τζι αν ανοια εγώ μια επιχείρηση θα με επροστάτευκες που με τον ίδιο τρόπο)
    Που τα κέρδη του είτε έρχονται στο κράτος είτε δίδονται στους εργαζόμενους
    Και παρόλαυτα εξακολουθεί να έχει μερίδιο αγοράς που 50-80% στους τομείς που προσφέρει υπηρεσίες.
    Τζαι πάλε θέλεις να τον δώκεις του ιδιώτη για ποιόν ακριβώς λόγο ;

    – Επείδη το «εργατικό κόστος» στον ιδιωτικό τομέα είναι 18% ενώ στη ΑΤΗΚ 30% ;
    Καταρχή να επαναλάβω ότι ο λόγος δείχνει σε κάθε ιδεολογία με ποιους είσαι… ‘ακου εργατικό κόστος λες τζαι εν για πίλιες που μιλούμε.

    Λοιπόν αν θέλουμε σοβαρά να δούμε τι προσφέρουν στη κοινωνία οι εταιρίες έπρεπε να μας πεις η ατηκ σε σχέση με τους ανταγωνιστές της
    τι τιμές και τι υπηρεσίες προσφέρει
    και από την τιμέ, έξω τα λειτουργικά έξοδα
    πόσα γίνουνται μισθοί και πόσα κέρδη (τζαι ποιός επωφελείται τούτα τα κέρδη)
    για να δούμε τι είναι το ποιο συμφέρον για τη κοινωνία.
    τούτη η επιμέρους παρουσίαση αριθμών είναι χειρότερη προπαγάνδα που τζίηνη του γκεμπελς (όπως το χάρη με το παμπορίδη που εφκήκαν με νουμερα προχτες τζαι ελέαν «κοιτάτε εμείς επροσλάβαμε γιατρους… χωρίς να αναφέρουν πόσον αυξηθηκαν οι αρρώστοι… .. αλλά τι ηθική περιμένεις που νεοφιλελευθερο;)

    Αν δηλαδή το όραμα σου είναι να πέσει το 30% στο 18% για να γίνει η διαφορά κέρδη θα πρέπει να μας το πεις.
    Αν το όραμα σου είναι μια κοινωνία με μισθους ΜΤΝ πρέπει να μας το πεις
    Αν πραγματικά πιστέφκεις ότι μια κοινωνία μπορεί να σταθεί μακροχρόνια με μισθους ΜΤΝ πρέπει στο τέλος της ημέρας να μας το πεις.

    Το ότι στην ευρώπη, έχουμε πόλεις που επαναδιεκδικούν κρατικοποίηση ούτε βολέφκει να το αναφέρεις… ούτε εσύ ούτε ο χαρούλης.
    Ευτυχώς που υπάρχει ο συμαγερμικός δημάρχός πάφος τζαι φκαίνει καθημερινά να φωνάζει – οι ιδιω΄τες εκλέφκαν μας , εμείς μπορούμε καλύττερα…..
    Πως τον αφήνει ακόμα ο αβέρωφ, ο χαρης και ο χάσικος ακόμα δεν εκατάλαβα.
    Τον αφήνουν να επιμένει ότι ο δημόσιος τομέας , με όλα του τα εγγενή προβλήματα είναι λιότερο επιζήμιος που τη μανία του ιδιώτη να κλέψει να φάει, να τσαρουκιάσει, να σου γελάσει τζαι να σε υπερχρεώσει.
    Εν τζαι θέλει πολλά… να μεν είσαι αγκυλωμένος θέλει και να σαι ολίγον τίμιος όταν βλέπεις τα νούμερα.

    Οι κυπριακές αερογράμμες το ίδιο.
    Μια νεοφιλελευθερη μερική παρουσιάση στοιχείων.
    Ποιές κυβερνήσεις επροσλαβαν τζίηνους ούλλους ;
    Δεν ήταν οι διοικήσεις των ΚΑ το καμάρι του ιδιωτικού τομεά ;
    Τελικά είπεν μας κανένας πόσον ήταν το βάρος των μισθών και πόσο των λανθασμένων επιχειρηματικών αποφάσεων ;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 25, 2016 08:00

      Αν τα νούμερα του υπουργού (όχι δικά μου) είναι λάθος, να τα διορθώσουμε Στέλιο.
      Τα μερίδια 50-80% νομίζεις θα διατηρηθούν σε ορίζοντα 5 χρόνων; Νομίζεις θα μπορέσουν να διατηρηθούν και τα κέρδη; Νομίζεις πως θα συνεχίσει η CYTA να μπορεί να προσφέρει επί πληρωμή υπηρεσίες που σιγά σιγά μπαίνουν στη σφαίρα του μούχτιν;
      Δεν είναι όραμά μου το εργατικό κόστος του 30% να γίνει 18%. Είναι όμως αντικειμενική διαπίστωση πως με αυτά τα νούμερα είναι αδύνατον να διατηρηθεί το μέγεθος και η αξία της CYTA έστω και μεσοπρόθεσμα. Και ως μέτοχος ανησυχώ πως η αξία της θα μειωθεί κατακόρυφα. Είναι πιο σημαντική η αξία της CYTA στους μετόχους παρά για τους πολύ λιγότερους της εργαζόμενους.
      Δεν έχω όραμα μια κοινωνία με μισθούς ΜΤΝ – όραμα έχω μια κοινωνία στην οποία κάθε ένας κάνει τη δουλειά που του αναλογεί: το κράτος δεν έχει θέση στο να πουλά κινητά τηλέφωνα!
      Ποιες και πόσες πόλεις διεκδικούν επανακρατικοποίηση; Και για ποιές υπηρεσίες;
      Φυσικά υπάρχουν ιδιώτες που κλέφκουν, όπως υπάρχουν και συντεχνιακοί του δημοσίου, όπως υπάρχουν και διευθυντές στο δημόσιο. Τι σημαίνει αυτό; Να μη γίνεται τίποτα γιατί κάποιοι κλέφκουν;

      Μου αρέσει!

      • Stelios papalangi permalink
        Φεβρουαρίου 27, 2016 13:39

        Τα νούμερα του χάρη μπορει να είναι και σωστά ´αλλα είναι μόνο δυο νούμερα που νομίζει οτι τον συμφέρουν.και αυτό λέγεται προπαγάνδα και μάλιστα φτηνιάρικη.
        Η κυρία μας διαφωνία είναι οτι σε του τη κοινωνία θεωρείς κυρίως τον εαυτό σου ως μέτοχο η φορολογούμενο ενώ εγω ως εργαζόμενο. Το όραμα σου είναι το κράτος να μεν πουλά κινητά (λες και αν δεν πουλούσε η ατηκ κινητά δεν θα εφωναζετε οτι να η απόδειξη δεν ξέρει να ανταγωνιστεί) ενώ εμένα είναι πρώτιστα η εξαλείψη των ανισοτήτων. Κάτι που το δικό σου σύστημα αποδεδειγμένα δεν μπορει να κάνει γιατι απλά είτε δεν το βλέπει ως πρόβλημα για να μεν πω το επικροτεί.

        Η ατηκ, αν βλέπει οτι κινδυνεύει ας συμπεριφερθεί σαν ιδιώτης. Να σταματήσει να δια το δίκτυο της στους άλλους τζαι να τους καμει τζαι θκυο χρόνια νταμπιγκ να τους πετάξει έξω που το παζάρι . Να δούμε όμως μετά τι θα λέτε… Γιατι έτσι έπρεπε να καίνε που την αρκη τζαι να τελείωνε το παναυρι.

        ´Αλλα αφού οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι στη σφαίρα του μουχτιν, ποιος εν τζιηνος που θα έρθει να τη γορασει τζαι τι εν τζιηνο που θα καμει διαφορετικά για να τη καμει πιο κερδοφόρα….. Εκτός που το σφάξιμο μισθών που οραματίζεστε βεβαίως.

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Φεβρουαρίου 27, 2016 16:54

          Και εγώ είμαι εργαζόμενος, αλλά δεν θέλω να αδικώ κανένα. Θεωρώ πως η έννοια φορολογούμενος είναι πιο ορθολογιστική σε σχέση με το κράτος γιατί αυτή τη σχέση την εχει το σύνολο των πολιτών και είναι συνεπώς πιο δίκαιη βαση ανάλυσης.

          Η εξάλειψη των ανισοτήτων είναι ωραία θεωρία. Γιατί να εξαλείψουμε όμως τις ανισότητες; Και εννοείς *όλες* τις ανισότητες; Εγώ οδηγώ όλη μου τη ζωη Nissan. Πρέπει να οδηγούμε όλοι Mercedes; ή μήπως πρέπει να βαλει κριτήρια το κρατος και να βοηθά όσους έχουν ανάγκη; (Ένα καλό σχέδιο ΕΕΕ και ΓΕΣΥ θα ήταν ιδανικά). Και αυτό, ναι μπορεί να το πετύχει το δικό μου σύστημα – άνκαι πάντα επιμένω πως τίποτα δεν μπορεί να είναι τέλειο.
          Η ΑΤΗΚ πρέπει να έχει περιορισμούς ως μονοπώλιο μέχρι να κάνουν κόκαλο οι άλλοι – στοιχειώδες αφού θεωρούμε τον ανταγωνισμό καλό και τα μονοπώλια κακά.
          Ακριβώς, επειδή πολλές υπηρεσίες πάνε στο μούχτιν είναι ήδη αργά να πάρουμε καλή τιμή…

          Μου αρέσει!

      • Φεβρουαρίου 27, 2016 22:31

        Γράφει τζιαι λαλεί ο Strovoliotis: «Αν τα νούμερα του υπουργού (όχι δικά μου) είναι λάθος, να τα διορθώσουμε Στέλιο…» — Μια ζωή η ίδια τακτική: Χρησιμοποιεί νούμερα και (δήθεν) στοιχεία για να πει τα δικά ΤΟΥ και μετά κλώθει!

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Φεβρουαρίου 27, 2016 22:37

          Μπα; Ξεμείναμε από επιχειρήματα αγαπητέ φίλε; Αν τα στοιχεία του Χάρη είναι λανθασμένα, πές μας τα σωστά. Εγώ *δεν* τα θεωρώ λανθασμένα.

          Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 7, 2016 19:38

    Σόρι Στροβολιώτη, αλλά το άρθρο σου απλώς εκλαμβάνει ως δεδομένο ότι ο ιδιωτικός τομέας με ένα μαγικό τρόπο είναι απλώς καλύτερος από τον δημόσιο. Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα:

    «Singapore Airlines is one of the most highly regarded airlines in the world. Often voted the world’s favourite airline, it is efficient and friendly. Unlike most other carriers, it has never made a financial loss in its 35-year history. The airline is a state-owned enterprise, 57% controlled by Temasek, the holding company whose sole shareholder is Singapore’s Ministry of Finance. Temasek Holdings owns controlling stakes (usually the majority share) in a host of other highly efficient and profitable enterprises, called GLCs (government-linked companies).

    The GLCs do not just operate in the usual public ‘utility’ industries, such as telecommunications, power and transport. They also operate in areas that are owned by the private sector in most other countries, such as semi-conductors, shipbuilding, engineering, shipping and banking.[5] The Singapore government also runs the so-called Statutory Boards that provide certain vital goods and services. Virtually all land in the country is publicly owned and around 85% of housing is provided by the Housing and Development Board. The Economic Development Board develops industrial estates, incubates new firms and provides business consulting services.

    Singapore’s S O E sector is twice as big as that of Korea, when measured in terms of its contribution to national output. When measured in terms of its contribution to total national investment, it is nearly three times bigger.[6] Korea’s S O E sector is, in turn, about twice as large .is that of Argentina and five times bigger than that of the Philippines, in terms of its share in national income.[7] Yet both Argentina and the Philippines are popularly believed to have failed because of an over-extended state, while Korea and Singapore are often hailed as success stories of private-sector-driven economic development.
    Korea also provides another dramatic example of a successful public enterprise in the form of the (now privatized) steel maker, P O S C O (Pohang Iron and Steel Company).[8] The Korean government made an application to the World Bank in the late 1960s for a loan to build its first modern steel mill. The bank rejected it on the grounds that the project was not viable. Not an unreasonable decision. The country’s biggest export items at the time were fish, cheap apparel, wigs and plywood. Korea didn’t possess deposits of either of the two key raw materials—iron ore and coking coal. Furthermore, the Cold War meant it could not even import them from nearby communist China. They had to be brought all the way from Australia. And to cap it all, the Korean government proposed to run the venture as an S O E. What more perfect recipe for disaster? Yet within ten years of starting production in 1973 (the project was financed by Japanese banks), the company became one of the most efficient steel-producers on the planet and is now the world’s third largest.
    Taiwan’s experience with state-owned enterprises has been even more remarkable.[9] Taiwan’s official economic ideology is the so-called ‘Three People’s Principles’ of Dr Sun Yat-Sen, the founder of the Nationalist Party (Kuomintang) that engineered the Taiwanese economic miracle.[10] These principles dictate that the key industries should be owned by the state. Accordingly, Taiwan has had a very large S O E sector. Throughout the 1960s and the 1970s, it accounted for over 16% of national output. Little of it was privatized until 1996. Even after the ‘privatization’ of 18 (of many) state-owned enterprises in 1996, the Taiwanese government still retains a controlling stake in them (averaging 35.5%) and appoints 60% of the directors to their boardrooms. Taiwan’s strategy has been to let the private sector grow by creating a good economic environment (including, importantly, the supply of cheap, high-quality inputs by public enterprises) and not bothering about privatization very much.

    In the past three decades of its economic ascendancy, China has used a strategy similar to that of Taiwan. All Chinese industrial enterprises had been owned by the state under Maoist communism. Now China’s S O E sector only accounts for around 40% of industrial output.[11] Over the past 30 years of economic reform, some smaller state-owned enterprises have been privatized under the slogan of zhuada fangxiao (grabbing the big, letting go of the small). But the fall in the share of state ownership has been mainly due to the growth of the private sector. The Chinese have also come up with a unique type of enterprise based on a hybrid form of ownership, called TVEs (township and village enterprises). These enterprises are formally owned by local authorities, but usually operate as if they were privately owned by powerful local political figures. It is not only in East Asia that we can find good public enterprises. The economic successes of many European economies, such as Austria, Finland, France, Norway and Italy after the Second World War, were achieved with very large S O E sectors at least until the 1980s. In Finland and France especially, the S O E sector was at the forefront of technological modernization. In Finland, public enterprises led technological modernization in forestry, mining, steel, transport equipment, paper machinery and chemical industries.[12] The Finnish government gave up its controlling stake in only a few of these enterprises even after recent privatizations. In the case of France, the reader may be surprised to learn that many French household names, like Renault (automobiles), Alcatel (telecommunications equipment), St Gobain (glass and other building materials), Usinor (steel; merged into Arcelor, which is now part of Arcelor-Mittal, the biggest steel-maker in the world), Thomson (electronics), Thales (defence electronics), Elf Aquitaine (oil and gas), Rhone-Poulenc (pharmaceuticals; merged with the German company Hoechst to form Aventis, which is now part of Sanofi-Aventis), all used to be S O Es.[13] These firms led the country’s technological modernization and industrial development under state ownership until their privatization at various points between 1986 and 2000.[14]

    Well-performing state-owned enterprises are also found in Latin America. The Brazilian state-owned oil company Petrobras is a world-class firm with leading-edge technologies. E M B R A E R (Empresa Brasileira de Aeronautica), the Brazilian manufacturer of ‘regional jets’ (short-range jet planes), also became aworld-class firm under state ownership. E M B R A E R is now the world’s biggest producer of regional jets and the world’s third largest aircraft manufacturer of any kind, after Airbus and Boeing. It was privatized in 1994, but the Brazilian government still owns the ‘golden share’ (1% of the capital), which allows it to veto certain deals regarding military aircraft sales and technology transfers to foreign countries.[15]
    Ha-Joon Chang, Bad Samaritans: The Myth of Free Trade and the Secret History of Capitalism, κεφάλαιο 5.

    Τωρά αν η κυπριακή κουλτούρα και νοοτροπία είναι τροχοπέδη στο να είμαστε σοβαροί επιχειρηματίες, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί με ιδιωτικοποιήσεις.

    Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 21, 2016 07:09

    Αγαπητέ φίλε, επιλεκτικά παραδείγματα υπαρχουν πολλά. Επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις επιτυχίας ή αποτυχίας που οφείλονται σε πολλούς λόγους. Εγω όμως θεωρώ πως γενικά οι επιχειρηματικές δραστηριότητες γίνονται καλύτερα στον ιδιωτικό τομέα. Γιατί ας πούμε, να υπάρχει θέμα κρατικής διαχείρισης των αεροπορικών μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών, και όχι της παροχής υπηρεσίας υδραυλικού, ή η διαχείριση περιπτέρου;
    Αν φοβίζει η σχετική σημασία των προαναφερθεντων κλάδων, τότε η απαντηση βρίσκεται στη σωστή εποπτεία, όχι στη διαχείριση.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: