Skip to content

Πάσχα παιδικό

Μαΐου 3, 2016

Πασχαλινή εμπειρία 1.

Στο σπίτι φίλου με συγγενική παραγωγή ζιβανίας. Το μέρος μυρίζει ανάλογα. Και εύκολα οι συνειρμοί οδηγούν την κουβέντα με τα όχι και τόσο θρησκευόμενα κοπελλούθκια μας στο περί της θείας κοινωνίας θέμα. Η κόρη: «Πίνω πάντα *μετά τον αδελφό* μου «τζείνον το πράμα» (που έχει και τη σχετική μυρωδιά) στην εκκλησία, – για να καθαρίζει εκείνος με το στόμα του το κουτάλι από τα στομάτων των άλλων».

Πασχαλινή εμπειρία 2.
Στην εποχή του i-phone (έστω και αν όλη η οικογένεια είναι με android), κάποια πράγματα περιγράφονται ως σημαντικά. Όταν ας πούμε την πρώτη μέρα μακριά από το κέντρο φτάνεις στον άλλο σου χώρο και χρειάζεται να γίνουν κάποιες δουλειές, μετρά πάρα πολύ να μοιραστεί έστω και μέρος αυτών των δουλειών δια του τέσσερα και όχι δια του δυο όπως ήταν πάντα.
Και μετά είναι οι άλλες οι δουλειές, οι αποκλειστικά δικές σου, για τις οποίες έχεις τον πλήρη εξοπλισμό. Ναι, το ξανάπαθε ο γιος, να πιάσει το κλαδευτήρι του φραμού και να κάνει (για λίγο) πολύ καλή δουλειά. Αυτή τη φορά η προσοχή του εστιάστηκε στο μεγάλο το κλαδευτήρι με το κοντάρι που μου έκανε δώρο η σύζυγος – από το Lidl. Μόλις κατάλαβε πώς δουλεύει, έπιασε δουλειά. Του έδωσα προδιαγραφές για κλάδεμα και τα κατάκοψε όλα – και λίγα παραπάνω.


Φυσικά, η εξήγηση που του είχα δώσει, πως δηλαδή η δουλειά ολοκληρώνεται και με το μάζεμα των κλαδεμάτων, δεν έγινε προφανώς κατανοητή αφού αμέσως μετά το κλάδεμα, επήλθε ξαφνική και έντονη κούραση.


Αυτά φυσικά, είναι μικροαστικές εξυπνάδες. Εκείνος που αξίζει να καταγραφεί είναι ο άλλος δωδεκάχρονος, με το βαρύ βήμα τριανταπεντάρη και καθήκοντα επίσημου ψήστη στο εστιατόριο εκεί στην ποταμοσιά – που ίσως να βρίσκεται  εκεί για τρεις γενιές. Η περήφανη μάνα του, μας είπε πως όχι μόνο τα καταφέρνει άριστα στο ψήσιμο ήδη από πέρσι το καλοκαίρι, αλλά αυτό τον καιρό, τα βράδια κάνει και τον σκοπό στην τοπική λαμπρατζιά, αφού πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να έρθουν οι μιτσιοί του διπλανού χωριού να βάλουν πρόωρα φωτιά – και να ατιμάσουν το δικό του χωριό. Εκείνη τη μέρα ήταν με τρεις ώρες ύπνο. Τα συνομήλικα βουτυρούθκια μας, με τουλάχιστον εννιά. Γνώση μιας άλλης Κύπρου, μακριά από τον Στρόβολο. 


Για να κλείσω όμως, θα επανέλθω στην πρώτη πρόταση αυτής της ανάρτησης. Έπαθαν και οι δυο ξαφνικό και εκπληκτικό κόλλημα με το τάβλι αλλά και το σκάκι. Ο γιος είχε δεχθεί μαθήματα παλιότερα, αλλά προτιμούσε τα Lego. Τώρα όμως με προκαλούσε και έδειχνε πως είχε ξαφνικά ανέβει κατηγορία. Αν μαθαίνει και αυτά τα παιγνίδια στα σχολεία και με τους συμμαθητές, πάμε καλά! Ο ενθουσιασμός απέραντος!


Η κόρη δεν είχε το ανάλογο τουπέ, αλλά μαθαίνει πάρα πολύ γρήγορα και λειτουργούσε και εκείνη με βροντερή φωνή και την έγκλιση την προστακτική – προς το παρόν προς τον αδελφό: «Κωστή, να παίξουμε τάβλι!»


Και όταν την πρώτη μέρα νύχτωσε και *μετά* ζήτησαν και πήραν τα ανδροειδή, είπα πως κάνουμε έστω και κάτι μικρό, καλά!

Τον καιρό του i-phone

Τον καιρό του i-phone

Μέσα σε όλη αυτή την ομορφιά, μένω μακριά από ενημέρωση, από ΜΜΕ χάρτινα και ψηφιακά και ανοίγω μια στιγμή το ράδιο. Ηταν 1η Μαΐου:

 

Αυτό είχε προηγηθεί, αλλά είναι σχετικό:

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: