Skip to content

Ο Σερντάρ, η Ελένη ο Γιώργος, ο Μαρίνος και άλλοι οριακοί.

Μαΐου 12, 2016

Έχετε δει ποτέ κάττο αρσενικό, τον καιρό της αναπαραγωγής; Είναι τόσο, ας το πούμε ευγενικά, στοχευμένοι στην προσπάθεια τους να βρουν και να πηδήξουν θηλυκές, που πέφτουν από τοίχους, μπαίνουν σε λάκκους, είναι βρόμικοι και δεν κάνουν τίποτα να φροντίσουν το σώμα τους. Τσακώνονται  μεταξύ τους και είναι γενικά σε μια κατάσταση θλιβερή.

Θλιβερή είναι και η εικόνα του πολιτικού μας σκηνικού λίγες μόνο μέρες πριν από την κορυφαία (λέμε τώρα), πράξη της δημοκρατίας: την εκλογική διαδικασία. Οι δημοσκοπήσεις έφτιαξαν ένα κλίμα, οι ίδιοι οι πολιτικοί και τα κόμματα τους  ξέρουν τι γίνεται στο «πάτωμα» αφού όλη μέρα και όλη νύχτα τρέχουν να μαζέψουν κουκιά.

Και μέσα σε αυτό το κρεσέντο των τελευταίων ημερών, παρατηρούνται και φαινόμενα αρσενικού κάττου, κάποιοι υποψήφιοι δηλαδή, λένε και κάνουν πράγματα με στόχο τις εκλογές χωρίς να τους νοιάζει αν είναι σοβαρά, αληθινά, ρεαλιστικά ή αν έχουν έστω στοιχειώδες νόημα.  Στόχος, να πηδήξουν άλλη μια ψήφο.

Ένα παράδειγμα είναι ενδεικτικό, αφού χτες άκουγα ένα από τους υποψηφίους αυτών των νεοφανών σχηματισμών, οι οποίοι θα αποτελούν φαιδρή ανάμνηση σε δέκα μέρες, να αναφέρεται στην οικονομική κρίση. «Να κουρευτούν τα δάνεια μέχρι 50%» δήλωνε και ξαναδήλωνε. Η ανεπαρκής δημοσιογράφος δεν είχε τις γνώσεις  να του κάνει την απλούστατη ερώτηση: «έχετε κοστολογήσει κύριε μου αυτή την πρόταση και έχετε και καμιά ιδέα για το πως θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες που θα έχει μια τέτοια εξέλιξη στις τράπεζες;»

Τέτοιου είδους εξωφρενικές δηλώσεις που ουσιαστικά αποσκοπούν στην υποκλοπή ψήφων με ψευδείς παραστάσεις λέγονται κυρίως από τα μικρά κόμματα που οριακά μπαίνουν ή δεν μπαίνουν στη βουλή, με τον Νικόλα του ΔΗΚΟ  να υποκύπτει επίσης συχνά στον ρόλο του αρσενικού κάττου, ρόλο  που παίζει με πολλή πειστικότητα.

Τι με ενέπνευσε να τα γράψω αυτά; Μια είδηση στον σημερινό Πολίτη. Νέα δημοσκόπηση στον βορρά λέει. Και το κόμμα του Σερντάρ Ντενκτάς βρίσκεται στον πάτο, και αν μείνουν τα πράγματα έτσι μέχρι τις επόμενες εκλογές, τότε πιθανότατα μείνει εκτός βουλής, είναι δηλαδή και εκείνος οριακός, όπως την Ελένη, τον Μαρίνο, τον Γιώργο μας. Ε, να μην το αντιλαμβάνεται  αυτό ο Σερντάρ; Φυσικά και το ξέρει! Και  τι κάνει για να το ξεπεράσει, έστω και αν δεν βρίσκεται στα πρόθυρα εκλογών; Αναλαμβάνει και εκείνος τον ρόλο του αρσενικού κάττου, πετάσσει μια μαλακία και όποιον πάρει ο χάρος!

Αρσενικός κάττος

Αρσενικός κάττος

Η ιστορία με τη δήλωση του πως οι ελληνοκύπριοι πρέπει να αποζημιώσουν τους τουρκοκύπριους με 17 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω του εμπάργκο, κανονικά μόνο γέλια έπρεπε να προκαλέσει, αλλά πολλά βλήτα στη δική μας πλευρά τσίμπησαν και άρχισαν τα επιχειρήματα, οι θριαμβευτικές δηλώσεις πως οι τούρκοι τα δυναμιτίζουν και όλα τα σχετικά. Λέω βλήτα από την πλευρά μας, γιατί ο Σερντάρ ήθελε φυσικά να στοχεύσει στα ευτελέστερα ένστικτα των τουρκοκυπρίων εθνικιστών, αλλά ήθελε να δυναμιτίσει και τη διαπραγματευτική διαδικασία προκαλώντας αντιδράσεις στο μέτωπο των δικών μας εθνικιστών.

Δεν ξέρω αν αύξησε τους οπαδούς του απ’ εκεί, αλλά σίγουρα απ΄ εδώ είχε μεγάλη επιτυχία αφού πολλοί  υιοθέτησαν τις δηλώσεις του ως γεγονός αγνοώντας τις πραγματικότητες που λένε πως τέτοιο πράγμα είναι εκ των πραγμάτων παλαβό, αλλά σε πιο γενικό επίπεδο, τα χρέη των δύο πλευρών πριν τη λύση, δε θα είναι λογικό να αφορούν το μετεξελιγμένο κράτος μετά τη λύση.

Το θέμα αυτού του κειμένου δεν είναι πρωτίστως το Κυπριακό. Αφορά τα εξωφρενικά πράγματα που ακούμε εν όψει εκλογών και που μεθοδολογικά μπορεί να γίνουν πιο εύκολα κατανοητά μελετώντας το παραδειγμα των δηλώσεων του Σερντάρ. Αυτές τις τελευταίες μέρες κάποιοι θα λένε κυριολεκτικά  ό,τι κόψει ο νους τους. Ο πανικός των τελευταίων ημερών, η έλλειψη χρόνου και προτεραιότητας για ορθολογιστική ανάλυση όλων των σχετικών δηλώσεων και διακηρύξεων, τους δίνει το δικαίωμα να τα λένε, να επιμένουν και εμείς να υπομένουμε.

Ο Σερντάρ κάνει τη δουλειά του, εμείς τη δική μας. Θα περάσουμε το Γολγοθά των τελευταίων 10 ημερών. Τα πολλά κόμματα που οριακά μπαίνουν στη νέα βουλή θα φορτσάρουν αφού είναι θέμα ζωής ή θανάτου για αυτά. Αν δεν μπουν τώρα, μέχρι την επόμενη φορά και χωρίς οικονομική ένεση από το κράτος και κυρίως χωρίς την προβολή από τα ΜΜΕ, θα εξαφανιστούν κυριολεκτικά.

Προσοχή λοιπόν από αρσενικούς κάττους αυτές τις μέρες.

Advertisements
4 Σχόλια leave one →
  1. Μαΐου 12, 2016 23:52

    Κάτι νομίζεις ότι μας είπες και μάλιστα με εκχυδαϊσμένο τρόπο, ελλείψει σοβαρών επιχειρημάτων.Αλοίμονο στους κάφρους που αποτελούν το ανάπηρο εκλογικό σώμα, τόσο τραγικά ανάπηρο που του λείπει εντελώς ο εγκέφαλος…Τους τον φάγατε, κάτι λαμόγια που πιστεύετε ότι κάνετε πολιτική και κοινωνικό έργο.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 13, 2016 06:29

      Ενδιαφέροντα τα επιχειρήματά σου. Και αυτό που θέλεις να πεις είναι…….

      Μου αρέσει!

      • Μαΐου 13, 2016 09:38

        Πάρε αυτή την απάντηση από το άρθρο του δημοσιογράφου όμηρου Αλεξάνδρου…Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά με καλύπτει:

        Omiros Alexandrou
        1:04 AM (8 hours ago)

        ΑΝ ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ, ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΜΗΠΩΣ;

        Του Όμηρου Αλεξάνδρου
        Οικονομολόγου, Εγκεκριμένου Λογιστή – Ελεγκτή

        Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο μου με το οποίο απεκάλεσα ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ την στάση των ψηφοφόρων των τριών μεγάλων κομμάτων να ψηφίζουν για δεκαετίες τώρα τα ίδια αυτά κόμματα παραγνωρίζοντας την καταστροφή που αυτά προκάλεσαν στην Κύπρο και τον Λαό της, έχω να προσθέσω τα ακόλουθα:

        Οι πιο πολλοί από αυτούς που θύμωσαν μαζί μου είναι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα της Κυπριακής Μπανανίας, ίσως όχι τυχαία και εξηγώ πιο κάτω γιατί:

        O ευρύτερος δημόσιος τομέας αριθμεί περί τους 70Χιλ την πλειοψηφία των οποίων διόρισε το κομματικό κατεστημένο. Αν υποθέσουμε ότι αυτοί είναι νυμφευμένοι τότε αριθμούν 140Χιλ. Αν υποθέσουμε συντηρητικά ότι αυτοί έχουν μόνο ένα και όχι δύο και τρία παιδιά τότε πάμε στις 210Χιλ. Άφησα κατά μέρος άλλους στενούς τους συγγενείς. Αν δε σε αυτούς προσθέσουμε και τους συνταξιούχους του ευρύτερου δημόσιου τομέα τότε φθάνουμε αισίως στις 400 χιλιάδες περίπου. Σημειώστε και κρατείστε αυτό τον αριθμό, που είναι η πλειοψηφία του συνόλου του εκλογικού σώματος, για να αντιληφθείτε καλύτερα τα όσα θα σας αναφέρω πιο κάτω:

        Από καταβολής κυπριακής Δημοκρατίας οι δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι αμείβονται κατά μέσω όρο με υπερδιπλάσιες αμοιβές από αυτές του ιδιωτικού τομέα. Σήμερα εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα τρέμουν μήπως απολυθούν και χάσουν μισθούς πείνας των 500 και 600 ευρώ ενώ την ίδια στιγμή οι δημόσιοι υπάλληλοι απολαμβάνουν πολλαπλάσιους μισθούς και συνταξιοδοτικά ωφελήματα, και την σιγουριά ότι, ότι και να πράξουν θα έχουν και τις προαγωγές τους, και την μονιμότητα τους, και τις αυξήσεις τους.

        Την μεγάλη ζημιά σε αυτή την στρέβλωση και το χάσμα μεταξύ απολαβών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα την ξεκίνησε ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζιης, μέσα σε ένα κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ τους, ποίος θα βολέψει περισσότερους δικούς του για να νοιώθει πιο ασφαλής και να επικρατήσει. Ακολούθως μετά τον θάνατο του Μακαρίου, την ίδια τακτική εφάρμοσε ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για 10 χρόνια, (Ταυτότητες ΔΗΚΟ) Σπύρος Κυπριανού. Συγκεκριμένο στέλεχος του ΔΗΚΟ και των πανίσχυρων συντεχνιών των δημοσίων υπαλλήλων μου ανάφερε πρόσφατα το εξής: Σαν ηγεσίες των δημοσίων υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα είχαμε συνάντηση με τον Σπύρο για να προωθήσουμε κάποια μισθολογικά μας αιτήματα, ο Σπύρος μας ξάφνιασε όλους με την στάση του, μας έδωσε πολύ περισσότερη αύξηση μισθών απο αυτή που του ζητήσαμε. Τότε το ποσοστό του ΔΗΚΟ εκτοξεύτηκε στο ιστορικά ψηλό ποσοστό του 28%. Ανάλογη τακτική ακολούθησαν και οι μετέπειτα κυβερνήσεις των άλλων δύο κομμάτων του παλαιοκομματικού κατεστημένου ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ με αποτέλεσμα η ΠΑΣΥΔΥ να εξελιχθεί σήμερα κράτος εν κράτη, μια που αυτή ανεβάζει και κατεβάζει εξουσίες.

        Μια από τις κρυφές μου ελπίδες με την αχρείαστη έλευση της ΤΡΟΙΚΑ ήταν η προσδοκία ότι θα μπορούσε να επέλθει κάποιος εξορθολογισμός του κόστους και της παραγωγικότητας του ευρύτερου δημόσιου τομέα και η άμβλυνση του χάσματος μεταξύ απολαβών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αντί αυτού η ΤΡΟΙΚΑ τσάκισε τον τραπεζικό μας τομέα και την οικονομία με αποτέλεσμα τα σπασμένα να τα πληρώνει σήμερα ο ιδιωτικός τομέας και κυρίως οι νέοι επιστήμονες που καταφεύγουν μαζικά στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά για να επιβιώσουν. Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα που επέβαλε η ΤΡΟΙΚΑ, ήταν γύρω στο 15%, αντισταθμίστηκε όμως με την πτώση των τιμών και του αποπληθωρισμού με αποτέλεσμα η πραγματική αγοραστική του δύναμη να είναι ακόμη μεγαλύτερη και από αυτή που υπήρχε πριν από την μείωση.

        Ακούσατε ποτέ να απολυθεί ποτέ υπάλληλος του δημόσιου τομέα γιατί δεν κάνει την δουλειά του η για κάποια παράνομη η παράτυπη συμπεριφορά; Εγώ ποτέ δεν άκουσα να απολύθηκε κανείς, αντίθετα μάλιστα άκουσα πολλές φορές να προάγονται υπάλληλοι που δεν είναι καλοί στην δουλειά τους γιατί αυτοί έχουν τις πλάτες των πολιτικών και των κομμάτων που τους διόρισαν. Πρέπει να τονίσω ότι δεν έχω τίποτα με την δημοσιοϋπαλληλική τάξη, αντίθετα θεωρώ ότι στη πλειοψηφία της αποτελείται από πολύ εργατικούς και ευσυνείδητους υπαλλήλους.

        Τώρα καταλάβατε γιατί στην Κύπρο τα 3 μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν χάνουν την εκλογική τους δύναμη για δεκαετίες τώρα; Γιατί πέραν του κομματικού πατριωτισμού και της πολιτικής ηλιθιότητας στην οποία αναφέρθηκα και για την οποία κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, υπάρχει κυρίως η ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον τόσο στον ιδιωτικό, αλλά κυρίως στο Δημόσιο τομέα. Αν αυτή η αλληλεξάρτηση δεν σπάσει με τον έναν η τον άλλο τρόπο, η Κύπρος ποτέ δεν θα απαλλαγεί από αυτό το ελεεινό και διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο.

        Μου αρέσει!

      • Μαΐου 13, 2016 09:40

        Πάρε αυτή την απάντηση από το άρθρο του Όμηρου Αλεξάνδρου…Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά με καλύπτει:

        Omiros Alexandrou
        1:04 AM (8 hours ago)

        ΑΝ ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ, ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΜΗΠΩΣ;

        Του Όμηρου Αλεξάνδρου
        Οικονομολόγου, Εγκεκριμένου Λογιστή – Ελεγκτή

        Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο μου με το οποίο απεκάλεσα ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ την στάση των ψηφοφόρων των τριών μεγάλων κομμάτων να ψηφίζουν για δεκαετίες τώρα τα ίδια αυτά κόμματα παραγνωρίζοντας την καταστροφή που αυτά προκάλεσαν στην Κύπρο και τον Λαό της, έχω να προσθέσω τα ακόλουθα:

        Οι πιο πολλοί από αυτούς που θύμωσαν μαζί μου είναι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα της Κυπριακής Μπανανίας, ίσως όχι τυχαία και εξηγώ πιο κάτω γιατί:

        O ευρύτερος δημόσιος τομέας αριθμεί περί τους 70Χιλ την πλειοψηφία των οποίων διόρισε το κομματικό κατεστημένο. Αν υποθέσουμε ότι αυτοί είναι νυμφευμένοι τότε αριθμούν 140Χιλ. Αν υποθέσουμε συντηρητικά ότι αυτοί έχουν μόνο ένα και όχι δύο και τρία παιδιά τότε πάμε στις 210Χιλ. Άφησα κατά μέρος άλλους στενούς τους συγγενείς. Αν δε σε αυτούς προσθέσουμε και τους συνταξιούχους του ευρύτερου δημόσιου τομέα τότε φθάνουμε αισίως στις 400 χιλιάδες περίπου. Σημειώστε και κρατείστε αυτό τον αριθμό, που είναι η πλειοψηφία του συνόλου του εκλογικού σώματος, για να αντιληφθείτε καλύτερα τα όσα θα σας αναφέρω πιο κάτω:

        Από καταβολής κυπριακής Δημοκρατίας οι δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι αμείβονται κατά μέσω όρο με υπερδιπλάσιες αμοιβές από αυτές του ιδιωτικού τομέα. Σήμερα εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα τρέμουν μήπως απολυθούν και χάσουν μισθούς πείνας των 500 και 600 ευρώ ενώ την ίδια στιγμή οι δημόσιοι υπάλληλοι απολαμβάνουν πολλαπλάσιους μισθούς και συνταξιοδοτικά ωφελήματα, και την σιγουριά ότι, ότι και να πράξουν θα έχουν και τις προαγωγές τους, και την μονιμότητα τους, και τις αυξήσεις τους.

        Την μεγάλη ζημιά σε αυτή την στρέβλωση και το χάσμα μεταξύ απολαβών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα την ξεκίνησε ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζιης, μέσα σε ένα κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ τους, ποίος θα βολέψει περισσότερους δικούς του για να νοιώθει πιο ασφαλής και να επικρατήσει. Ακολούθως μετά τον θάνατο του Μακαρίου, την ίδια τακτική εφάρμοσε ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για 10 χρόνια, (Ταυτότητες ΔΗΚΟ) Σπύρος Κυπριανού. Συγκεκριμένο στέλεχος του ΔΗΚΟ και των πανίσχυρων συντεχνιών των δημοσίων υπαλλήλων μου ανάφερε πρόσφατα το εξής: Σαν ηγεσίες των δημοσίων υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα είχαμε συνάντηση με τον Σπύρο για να προωθήσουμε κάποια μισθολογικά μας αιτήματα, ο Σπύρος μας ξάφνιασε όλους με την στάση του, μας έδωσε πολύ περισσότερη αύξηση μισθών απο αυτή που του ζητήσαμε. Τότε το ποσοστό του ΔΗΚΟ εκτοξεύτηκε στο ιστορικά ψηλό ποσοστό του 28%. Ανάλογη τακτική ακολούθησαν και οι μετέπειτα κυβερνήσεις των άλλων δύο κομμάτων του παλαιοκομματικού κατεστημένου ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ με αποτέλεσμα η ΠΑΣΥΔΥ να εξελιχθεί σήμερα κράτος εν κράτη, μια που αυτή ανεβάζει και κατεβάζει εξουσίες.

        Μια από τις κρυφές μου ελπίδες με την αχρείαστη έλευση της ΤΡΟΙΚΑ ήταν η προσδοκία ότι θα μπορούσε να επέλθει κάποιος εξορθολογισμός του κόστους και της παραγωγικότητας του ευρύτερου δημόσιου τομέα και η άμβλυνση του χάσματος μεταξύ απολαβών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αντί αυτού η ΤΡΟΙΚΑ τσάκισε τον τραπεζικό μας τομέα και την οικονομία με αποτέλεσμα τα σπασμένα να τα πληρώνει σήμερα ο ιδιωτικός τομέας και κυρίως οι νέοι επιστήμονες που καταφεύγουν μαζικά στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά για να επιβιώσουν. Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα που επέβαλε η ΤΡΟΙΚΑ, ήταν γύρω στο 15%, αντισταθμίστηκε όμως με την πτώση των τιμών και του αποπληθωρισμού με αποτέλεσμα η πραγματική αγοραστική του δύναμη να είναι ακόμη μεγαλύτερη και από αυτή που υπήρχε πριν από την μείωση.

        Ακούσατε ποτέ να απολυθεί ποτέ υπάλληλος του δημόσιου τομέα γιατί δεν κάνει την δουλειά του η για κάποια παράνομη η παράτυπη συμπεριφορά; Εγώ ποτέ δεν άκουσα να απολύθηκε κανείς, αντίθετα μάλιστα άκουσα πολλές φορές να προάγονται υπάλληλοι που δεν είναι καλοί στην δουλειά τους γιατί αυτοί έχουν τις πλάτες των πολιτικών και των κομμάτων που τους διόρισαν. Πρέπει να τονίσω ότι δεν έχω τίποτα με την δημοσιοϋπαλληλική τάξη, αντίθετα θεωρώ ότι στη πλειοψηφία της αποτελείται από πολύ εργατικούς και ευσυνείδητους υπαλλήλους.

        Τώρα καταλάβατε γιατί στην Κύπρο τα 3 μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν χάνουν την εκλογική τους δύναμη για δεκαετίες τώρα; Γιατί πέραν του κομματικού πατριωτισμού και της πολιτικής ηλιθιότητας στην οποία αναφέρθηκα και για την οποία κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, υπάρχει κυρίως η ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον τόσο στον ιδιωτικό, αλλά κυρίως στο Δημόσιο τομέα. Αν αυτή η αλληλεξάρτηση δεν σπάσει με τον έναν η τον άλλο τρόπο, η Κύπρος ποτέ δεν θα απαλλαγεί από αυτό το ελεεινό και διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: