Skip to content

«Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα…»

Μαΐου 25, 2016

 

Σπουδαίος ο Κεμάλ του Μάνου Χατζιδάκι, συγκλονιστικοί οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου, αλλά αν τους υιοθετούσα και αν πίστευα πως πάντα ισχύουν, πως πάντα γίνεται έτσι, δε θα είχα κανένα λόγο να υπάρχω, δε θα είχα κανένα λόγο να προσπαθώ για να βελτιώσω τη ζωή μου, το χώρο μου, τον κόσμο μου.

Και βέβαια αλλάζει ο κόσμος. Έχω πλέον πίσω μου αρκετές δεκαετίες ύπαρξης για να μπορώ να σημειώνω κάποτε βελτίωση κάποτε χειροτέρευση.  Το συστηματικό κλάμα, η ισοπέδωση και ο μηδενισμός των πάντων δεν μου αρμόζει, δεν είμαι φίλος με τη μιζέρια.

Γνωρίζω επίσης πως το κλάμα, η ισοπέδωση και ο μηδενισμός ξεκινούν κάποτε από μέσα μας, από την αδυναμία μας να δράσουμε, να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε.

Όπως υπάρχουν όμως αυτά, υπάρχουν και τα άλλα. Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που σε καταβάλλει πράγματι το αίσθημα πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και αν κατάφερες να καταγράψεις και κάτι καλό στην περίοδο που προηγήθηκε, ήταν τυχαίο και φευγαλέο.

Την περασμένη Κυριακή μπορούσαμε να κάνουμε δηλώσεις. Μπορούσαμε να κάνουμε και επιλογές. Μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα αντιπροσωπευτικό σώμα που να αποτελείτο από σοβαρά πλάσματα, σοβαρά κόμματα, που θα μπορούσαν πρωτίστως  να παράγουν πολιτική, νομοθεσίες, αποτέλεσμα.  Πολλοί επέλεξαν να μην επιλέξουν, και νοιώθουν και περήφανοι για τη μη επιλογή τους. Ως ένα σημείο έχουν δίκιο. Κτύπησαν και εκδικήθηκαν το κακό σύστημα, πλην όμως αυτό το «κτύπημα» έχει συνέπειες και θα τις υποστούν και εκείνοι.

Όσοι επιλέξαμε να έχουμε λόγο, βρεθήκαμε τελικά μπροστά σε ένα πανηγύρι. Και για να προλάβω κακοθελητές, δεν έχω αλλεργία στο «μικρό». Αλλεργία έχω στο παναυρκώτικο, το φασιστικό, το κάλπικο. Και δώσαμε λόγο και ρόλο σε παναυρκώτες, και σε φασίστες, και σε  κάλπικους με υφάκι σωτήρα.   Οι «μεγάλοι» μας πρόσφεραν επίσης ξύλινη γλώσσα, μονοθεματικές «προσωπικότητες», φαιδρές «προσωπικότητες».

Και μετά την Κυριακή οι φαιδρές εξηγήσεις και δικαιολογίες. Που κοινό σημείο έχουν την παντελή έλλειψη τόλμης και αδυναμία αυτοκριτικής. Ο ένας ανέλαβε το κόμμα και είπε να το παίξει μάγκας, πάτωσε και του φταίνε οι άλλοι. Ο άλλος έκανε για καιρό  μια όντως θετική υπέρβαση, στήριζε για το μεγάλο  τουλάχιστον θέμα τον «μεγάλο» εχθρό, κάτι που σίγουρα του έσωσε κάποιους ψήφους, αλλά την ώρα της απολογίας, ήταν η εύκολη δικαιολογία: 2 στους 10 δεν συμφωνούν με την πολιτική μας. Μάλιστα! Γρήγορα, γρήγορα! Πίσω στην ντουλάπα λοιπόν.

Μέσα στο παναύρι, γυρεύεις λύσεις. Όσα και να σας χωρίσουν λες, εσείς οι μεγάλοι, οι στιγματισμένοι μεγάλοι, οι διεφθαρμένοι μεγάλοι, είστε ακόμη δυνητικά τουλάχιστον οι πλέον υπεύθυνοι.  Κάντε την υπέρβαση, συνεννοηθείτε για τα βασικά, μοιραστείτε με θεμιτό τρόπο την εξουσία και τον ανώτερο θώκο στη βουλή. «Θα μας διαλύσει κάτι τέτοιο» είναι η σχεδόν ομόφωνη αντίδραση! Ούτε σκέφτονται πως με μια τέτοια κίνηση αφοπλίζονται αστραπιαία όλοι οι παναυρκώτες που τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους οσμιζόμενοι άπειρες ευκαιρίες να δείξουν τη δύναμη του ενός όταν αποφασίζεται η τύχη του τόπου.

Και συνεχίζεται ο διάλογος, ως να μη συνέβη τίποτα, ο κόσμος πράγματι, δεν άλλαξε καθόλου

Το άλλο επεισόδιο έχει να κάνει με άλλο επίπεδο – το όλον. Τους Λεμεσιανούς τους συμπάθησες, τους εμπιστεύτηκες, τους συμπαραστάθηκες. Εδώ και καιρό η υπόθεση φαινόταν πως έκανε κοιλιά, η πάροδος του χρόνου πάντα κάνει τα πράγματα χειρότερα, αλλά επέλεγες να το αγνοήσεις αυτό.  Ήξερες πως σε κάθε περίπτωση συμφωνούν όλοι πως το στάτους κβο είναι η δεύτερη χειρότερη λύση και πως αν έβλεπες και λίγο μακρύτερα, αυτό το στάτους κβο θα ήταν καταστροφικό. Άρα, κανονικά έπρεπε να προχωρήσουν. Οι εκλογές έρχονταν και ανησυχούσες, δε γίνεται να μην έχει κόστος η διαδικασία αυτή έλεγες.

Έγινε ό,τι έγινε, και Δευτέρα πρωί μαθαίνεις πως η επίσκεψη στη μεγάλη Πόλη πήγε καλά – τηρήθηκαν όλα τα προσχήματα και όλα τα τυπικά.

Μετά; Ολική ανατροπή. Ο σουλτάνος πήγε να παίξει διπλό παιγνίδι, ο τοπικός ΟΗΕς έδειξε πως τόσο καιρό σε αυτό τον πελλότοπο δεν έμαθε τίποτα, ο ένας Λεμεσιανός δεν άντεξε στον πειρασμό  και είπε να πάρει λίγη από την αύρα των μεγάλων και των τρανών, ο άλλος Λεμεσιανός είπε, πόση τόλμη να δείξω, πόσο καιρό να το παίζω προχωρημένος, έχω τόσους συντηρητικούς να ταΐσω – και έμεινε νηστικός. Και ανακουφίστηκαν – σχεδόν – όλοι. Και έχουν τώρα την ευκαιρία να συνεχίσουν τον συνθηματολογικό τους αυνανισμό χωρίς  – σχεδόν – καμία αντίσταση.

Και ακούω σήμερα τις ειδήσεις και είναι  σχεδόν όπως εκείνο τον καιρό στα τέλη της δεκαετίας του 70 που δεν υπήρχαν ειδησεογραφικά προγράμματα αλλά μόνο οι πρωινές ειδήσεις των εφτά και μισή, που άκουα το πρωί που μας έπαιρνε ο μακαρίτης ο παπάς μου στο σχολείο.  Και τότε, είπα να δω: πολιτική; Τι είναι «πολιτική;» Τι κάνει αυτό;

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: