Skip to content

Mack the knife (Nicosia, June 20th 2016)

Ιουνίου 22, 2016

Φύγαν τα κοπελλούθκια για μια βδομάδα και η σύζυγος ζητά μια ιδιαίτερη χάρη: να την εισαγάγω στα κοινωνικά δίχτυα.
Απωθημένα;
Το βραδάκι βγαίνουμε οι δυο μας , όπως (πολύ) παλιά. Η πόλη πολύχρωμη, ζεστή, πολύ ζεστή.
Κόσμος πολύς το βράδυ αυτής της αργίας – απροσδόκητο.
Σχεδόν, έκπληξη. (Και) που τόσος κόσμος αμέριμνος τριγυρνά, τρώει , πίνει περνά καλά κάτω στους μακρύδρομους.
Η νύχτα (πολύ) ζεστή – βεβαίως, η μέρα που προηγήθηκε ήταν η θερμότερη του χρόνου. Όχι μόνο γιατί η θερμοκρασία εκεί ψηλά, στα 850ΗΡΑ ήταν τρομακτικά υψηλή. Αλλά και γιατί η αδυσώπητη μοίρα της γεωγραφίας έφερε άλλη μια τραγωδία σε αυτό το νησί.
Καήκαμε.
Δεν είναι η πρώτη μας φορά, δεν είμαστε ασυνήθιστοι – και για να προλάβω τους φίλους, την καλύτερη αναδάσωση την κάνει η ίδια η φύση, μακριά από ανθρώπινες ευαισθησίες και αισθητική – πάντα έτσι ήταν.
Όσο και να οδηγεί την άμυνά μου ο κυνισμός όμως, δεν γίνεται να χάνουμε και πλάσματα την ώρα που κάνουν και εκείνοι, απλώς, τη δουλειά τους.
Γίνεται χειρότερο όταν οι καλοί και οι κακοί προσπαθούν να σκοράρουν πολιτικούς πόντους στο φόντο της μυρωδιάς του καμένου πεύκου, και να μην πω και τι άλλο και κατηγορηθώ για αήθη εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.
Όμως, περνώ καλά – δεν βγάζω υποκρισία- αλλά δεν νοιώθω καλά. Όχι πως θα μπορούσα να κάνω κάτι, αλλά γιατί δεν έχω την παραμικρή διάθεση να αρνηθώ το αυτονόητο.
Στα νεοφανή στέκια της παλιάς πόλης, ακούεις όλων των λογιών τους ήχους, μυρίζεσαι τις μυρωδιές, δοκιμάζεις και ηδονίζεσαι από τις εικόνες.
Καραγκιόζης έξω από το παλιό σχολειό, προηγήθηκε κουαρτέτο εγχόρδων, πιο κάτω ζωντανά μπαγλαμαδάκια και ήχοι 100 χρονών.
Μου έμεινε όμως ένας ήχος τζαζ, που έβγαινε από ένα άγνωστο μου μαγαζί, ή μήπως ήταν ένα παλιό σπίτι;  Ήχος κλασικός, διαχρονικός, μια ιστορία μάλλον λυπημένη, αλλά ένας ήχος που πρόσφερε  ο,τι ήταν απαραίτητο εκείνη τη στιγμή: την ευγνωμοσύνη που ζούμε, νοιώθουμε, λυπόμαστε, περνούμε καλά.

Και εκεί που ήταν να γυρίσει η μέρα και ήταν να νοιώθαμε εκείνο το μύθο της λευκωσιάτικης δροσιάς, ναι, νίκησε (επιτέλους) ο λίβας. Έφερε όμως τη μυρωδιά του καμένου μεχρι το σπίτι μας. Κάθε άλλοθι περιττεύει.

—————————————————————————————-

Πολιτικό υστερόγραφο:

 

Αυτό, γράφτηκε μετά την *αρχική άρνηση* της πλευράς μας να δεχθεί βοήθεια από τους Τουρκοκύπριους.

Μετά, είχαμε εξελίξεις, (σε επόμενη αναρτηση), με βαση το γεγονός ότι το αυτονόητο φυγείν αδύνατο.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: