Skip to content

«Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;»

Αύγουστος 20, 2016

Το υπαρξιακό αυτό ερώτημα, με την υπογραφή της αναρχίας στο τέλος,  κοσμεί κάποιες ζαρντινιέρες στο γραμμικό του Πηθκιά, κάπου εκεί κοντά στο σπίτι του γιατρού Βάσου Λυσσαρίδη.

Το ζητούμενο, υποθέτω, είναι η υπόμνηση και υπόδειξη από τον μπογιατιστή που το έγραψε, πως η ζωή είναι τόσο μίζερη, τόσο μάταιη, τόσο μαύρη, που φτάνεις στο θάνατο και δεν έχεις ζήσει τίποτα. Λογική προέκταση αυτής της γραμμής σκέψης, είναι – επίσης υποθέτω – πως αφού το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και κακό, δεν αξίζει να ασχολείσαι με τίποτα, καμία προσπάθεια, καμία ενέργεια δεν έχει νόημα, είναι χάσιμο χρόνου, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο.

Ναι, η φύση προνοεί θάνατο όπου υπάρχει ζωή. Δεν είναι όμως τόσο απλό.

20160819_120517

Τα ανωτέρω αποτελούν την εισαγωγή σε άλλο ένα άρθρο για το Κυπριακό που γράφεται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Ένα ιστολόγιο που με τον πλούτο των σχετικών με το Κυπριακό άρθρων που περιέχει, θα αξιολογηθεί σύντομα ως ένας ιστορικός χώρος, όπου ο ορθολογισμός και η αναλυτική σκέψη έδωσαν  και κέρδισαν (τελικά) μια σκληρή μάχη ενάντια στον κρετινισμό, ή – πιθανότερο – ως ένας χώρος που υποτίμησε τραγικά την ευρύτερη περιρρέουσα κατάσταση.

Το άρθρο αυτό είναι επίσης και ένα από τα τελευταία που γράφονται για το θέμα (ας πούμε καλύτερα, τα τελευταία 100), αφού σε λίγο καιρό, είτε θα έχουμε λύση, είτε δεν θα υπάρχει Κυπριακό.

Και επειδή ακριβώς δε θα υπάρχει Κυπριακό,  εντείνονται οι παθογένειες. Με προεξάρχουσα τη λυσοφοβική παθογένεια, που υπερήφανα διαγνώστηκε και ονομάστηκε τοιουτοτρόπως, πρώτα σε αυτό το χώρο.

Είναι γνωστό πως διαθέτω πολύ υψηλό IQ, αλλά παρ’ όλα ταύτα,  ώρες ώρες χρειάζομαι επιπρόσθετο εμβολιασμό, γιατί τα «επιχειρήματα» και ο τρόπος «σκέψης» κάποιων δεν περνούν μέσα από τους μηχανισμούς του μυαλού μου.

Ας αρχίσουμε από κάπου, τις εγγυήσεις. Δηλώνει ο Ακιντζί: «Πρέπει να συζητηθεί μία φόρμουλα για το πώς οι Τ/κ θα αισθάνονται ασφαλείς και οι Ε/κ να μην νοιώθουν απειλή.» Η δήλωση αυτή είναι το βέλτιστο που θα μπορούσε να κάνει ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος που επιθυμεί να τελειώσει ένα πολιτικό πρόβλημα με ηλικία πάνω από μισό αιώνα, χωρίς να αυτοκτονήσει ενώπιον του δικού του ακροατηρίου. Επί της ουσίας φυσικά, οι εγγυήσεις δεν θα έπρεπε να έχουν νόημα. Αν θέλουμε να βάλουμε κόκκινες γραμμές και να διεκδικήσουμε τα μέγιστα, αυτό θα έπρεπε να αφορούσε εδαφικές αναπροσαρμογές,  ή ικανοποιητικές λύσεις στο οικονομικό θέμα. Οι εγγυήσεις πλέον είναι μη σοβαρό θέμα, αλλά αναβαθμίζονται δυστυχώς ως το σημαντικότερο, για διάφορους μη ορθολογιστικούς λόγους, όπως φόβος και ενοχή. Η μόνη περίπτωση στην οποία χρησιμοποιήθηκε στο μέγιστο το κατοχυρωμένο δικαίωμα της εγγυήτριας από την Τουρκία, ήταν στη μια από τις περιπτώσεις που δώσαμε την ανάλογη αφορμή εμείς οι ίδιοι, οι Ελληνοκύπριοι, κατ’ ακρίβειαν, στην πιο σοβαρή και δυστυχώς απόλυτα καταστροφική περίπτωση: στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου που ανέτρεψε πλήρως τη συνταγματική τάξη. Θα μου πείτε, η συνταγματική τάξη επανήλθε. Πιο σωστά, επανήλθε μέρος αυτής, αφού η συνταγματική τάξη όπως περιγράφεται στο πολύτιμο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι εν μέρει ανενεργή από το 1964. Μαζί με αυτή την αν-ενέργεια, παραμένει και άλυτο το Κυπριακό, το οποίο προϋπήρχε, αλλά έγινε ακόμη πιο πολύπλοκο μετά το 1974. Η Τουρκία έχοντας βρει τον τρόπο να εισβάλει στο νησί, δεν αναμενόταν να μας πει λίγο μετά ένα ευχαριστώ για τη «φιλοξενία», δεν  ήταν δυνατόν να φύγει τόσο εύκολα. Εξτρεμιστές πολιτικοί στην Άγκυρα και στον βορρά έκαναν συνειδητά ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, αξιοποιώντας υπέρ τους την πάροδο του χρόνου,  περιπλέκοντας όσο μπορούσαν τις παραμέτρους του προβλήματος με στόχο (φυσικά)  την αξιοποίηση της πλεονεκτικής θέσης στην οποία περιήλθαν και την αποκόμιση όσο το δυνατόν περισσοτέρων πλεονεκτημάτων. Ακόμη και αν δεχτούμε λοιπόν πως η εισβολή της Τουρκίας στο νησί ήταν αιτιολογημένη και εντός των πλαισίων αυτής της απεχθούς πρόνοιας των εγγυήσεων, η (παράνομη) παραμονή της από τότε δεν έχει να κάνει με τις εγγυήσεις, έχει να κάνει με το απεχθές Κυπριακό πρόβλημα που παραμένει άλυτο. Και η συνεχιζόμενη παραμονή της Τουρκίας μετατρέπεται μοιραία σε ένα κομμάτι αυτού ακριβώς του πολιτικού προβλήματος. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε εδώ και 5 δεκαετίες, αυτό ακριβώς το Κυπριακό πρόβλημα στην πλάτη του οποίου εξελέγησαν όλοι οι πρόεδροι της Κυπριακής δημοκρατίας.

Έχοντας γράψει όλα αυτά, και γνωρίζοντας πλήρως πως οι ψηφοφόροι δεν λειτουργούν συνήθως υπό καθεστώς ορθολογισμού, αντίθετα, ο φόβος και η προκατάληψη είναι πιο πιθανοί καθοριστικοί παράγοντες, το βλέπω πολύ δύσκολο να πάρει ΝΑΙ ένα δημοψήφισμα που αφήνει τις εγγυήσεις στο πλαίσιο του 1960 – όσο και αν δεν υπάρχει πλέον νόημα σε αυτό, αφού πιστεύω πως άφρονες πραξικοπηματίες δεν θα έχουμε ποτέ ξανά. Έλα όμως που πρέπει να πείσουμε και τους Τουρκοκύπριους για αυτό, οι οποίοι επίσης έχουν τους δικούς τους παράλογους φόβους και προκαταλήψεις. Η υπέρβαση λοιπόν του ζητήματος των εγγυήσεων με ένα αμοιβαία αποδεκτό τρόπο χρειάζεται προσεκτική εξισορρόπηση και λεκτικό που να βεβαιώνει πως «οι Τ/κ θα αισθάνονται ασφαλείς και οι Ε/κ να μην νοιώθουν απειλή».

Oh my god! Τι είπε το άτομο! (Και πόσο παράλογα εκλαμβάνουν αυτή την σπουδαία κουβέντα κάποιοι!)

Πάμε παρακάτω. Στον Παΐσιο. Και το ξανθό γένος και τη διάλυση της Τουρκίας. Ε, ξεχάστε τα αυτά! Οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάζουν άρδην, με ταχύτητα Γιουσέιν Μπόλτ. Ο σουλτάνος και ο τσάρος κατάφεραν επιτέλους να ταυτιστούν και στην πράξη, η Ρωσία πάντα στα πλαίσια  της «πολιτικής αρχών» τα βρήκε με την Τουρκία και έμειναν πολλοί ενεοί. Υπάρχουν επίσης και εξελίξεις με το Ιράν και γενικά η εικόνα τείνει στη δημιουργία κυκλώματος (σημαντικών) ενεργειακών συμφερόντων που έχει πλέον η Τουρκία ως επιλογή, πέραν και εκτός της ανατολικής μεσογείου. Αυτό μοιραία, κάνει την έγνοια της (πραγματική, ή όπως αντιλαμβάνονται όλοι, υποκριτική), για τη λύση του Κυπριακού, δευτέρας κατηγορίας έγνοια. Άλλη μια πτυχή της γεωπολιτικής αφορά την ΕΕ. Τα γεγονότα των τελευταίων πολλών μηνών, τα σχετικά με την Τουρκία, όπως το πραξικόπημα, οι εξελίξεις με τους πρόσφυγες, αλλά και τα προβλήματα εντός της ίδιας της ΕΕ, κάνουν την προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ πολύ θολή, το κλίμα έχει επιβαρυνθεί από πραγματικά αρνητικά γεγονότα και πολύ λαϊκισμό και ξενοφοβία. Πολλοί Ευρωπαίοι βγάζουν ένα πολύ αρνητικό λόγο για την Τουρκία, αδυνατούν να δουν τη μεγάλη εικόνα (δεν έχουμε μόνο στην Κύπρο από αυτούς), και φυσικά λειτουργούν με τρόπο που απλώς, δεν μας συμφέρει. (Και, ναι, έχουμε εδώ κρετίνους που πανηγυρίζουν όποτε γίνει μια σκληρή δήλωση από Ευρωπαίο, είτε δικαιολογημένη (που ορθώς γίνεται)  είτε (κυρίως) αδικαιολόγητη).

Λογικά, – αλλά πέραν οποιασδήποτε έννοιας δικαίου – όλα αυτά μπορεί να ωθήσουν την Τουρκία στην απόφαση πως δεν έχει κανέναν λόγο να παίξει το χαρτί της Κύπρου αυτό τον καιρό. Στο κάτω κάτω, εκείνη κατέχει, σε εκείνη συμφέρει η πάροδος του χρόνου. Ε, κάποιοι (πάλι) πανηγυρίζουν! Πανηγυρίζουν πως γίνεται πιο απίθανη η κατάληξη στη μόνη αμοιβαία αποδεκτή λύση!

Δεν πανηγυρίζουν βεβαίως (γιατί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν), για το γεγονός πως χωρίς λύση θα συνεχίσουμε να συναντούμε μια όλο και πιο απρόβλεπτη και επικίνδυνη Τουρκία στη μέση της Λήδρας, θα βλέπουμε όλο και λιγότερους ΤΚς (ή ίσως και περισσότερους, αν αποφασίσουν να μας κατέβουν στο νότο). Δεν πανηγυρίζουν ούτε για τις δεκάδες χιλιάδες των Τούρκων στρατιωτών που θα συνεχίσουν να βρίσκονται  στο νησί χωρίς συμφωνία, χωρίς όρους, χωρίς έλεγχο – ενώ ανησυχούν πως αν δεν δουλέψει η όποια συμφωνία μπορεί να μας έρθουν ξανά! Δεν πανηγυρίζουν καν για το γεγονός πως ένα μη οικονομικά βιώσιμο βόρειο μέρος της Κύπρου θα γίνεται όλο και περισσότερο μέρος της Τουρκίας και θα του πούμε μια και καλή μπάι μπάι, και ούτε ξανθό γένος ούτε S300, ούτε Ρότσες θα μας το φέρουν ποτέ πίσω.

Και μετά μου λέτε για IQ!

Το ανωτέρω μας οδηγεί και στο τρίτο σημείο που θέλω να θίξω σε αυτό το βαρύγδουπο άρθρο. Αν δεν τα βρούμε λέει ο Ακιντζί, «θα πάρουμε το δρόμο μας»! Πόσοι κλαυθμοί και ολολυγμοί!  Θα πάρει το δρόμο του! Θα συνεχίσει στην παρανομία! Θα πέσει στην αγκαλιά της Τουρκίας! Ε, καλά ρε κοπέλια, αν αυτό είναι το worst case scenario, δε θα ήταν πιο λογικό να συνασπιστούμε όλοι και να το αποτρέψουμε; Δε θα ήταν λογικό να στηρίξουμε τον πρόεδρο; Δεν θα ηταν λογικό να πείσουμε τον κόσμο πως του συμφέρει η λύση; Δε θα ήταν λογικό να κάνουμε όλοι κινήσεις όπως την απολογία της Ερατούς Κοζάκου Μαρκουλλή για τις δικές μας σφαγές; Τέλος ( και αιρετικά), δεν θα ήταν καλό να βάζαμε όλοι νερό στο κρασί μας για να επιτευχθεί μια συμβιβαστική κοινά αποδεκτά λύση παρά να υποστούμε το δηλητηριώδες σενάριο του «άλλου δρόμου»; Αντί αυτών όμως, τι βλέπουμε; Όλα τα κόμματα της «πατριωτικής» σχολής κάνουν ακριβώς το αντίθετο: προωθούν την κατάληξη στον «άλλο δρόμο» παίζοντας ουσιαστικά το παιγνίδι της Τουρκίας!

Με αυτά και εκείνα, φτάσαμε στο τέλος. Αντιλαμβάνεστε υποθέτω γιατί ο τίτλος και η φωτογραφία εκεί ψηλά. Κάποιοι απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Ο,τι και να συμβεί, ό,τι και να τους πεις ό,τι και να τους δώσεις είναι οχυρωμένοι πίσω από την άρνηση, τη μιζέρια και βεβαίως: το βόλεμα. Που να ασχοληθούμε τώρα! Αφού θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, ποιος ο λόγος να ζήσουμε;

Στο ροζ συννεφάκι τους δεν βλέπουν πως αν δεν κάνουν τίποτα, τότε θα τους (ή μάλλον θα μας) συμβεί νομοτελειακά το χειρότερο από αυτά που όλη μέρα φτιάχνουν στα αρνητικώς εργώδη μυαλά τους. Κάποτε έλεγα πως πολλοί επιλέγουν να χάσουν παρά να μοιραστούν. Ε, μακάρι να υπήρχε αυτή η επιλογή, δεν παίζει πλέον αυτό!

Ο Ακιντζί λέει σαφώς πως το σχέδιο Β *δεν* είναι το επιθυμητό. Λογικά λέμε και εμείς το ίδιο. Η συνάντηση με τον Ερντογάν μπορεί να μην πρόσφερε δημοσίως κάτι θετικό, αλλά σίγουρα δεν επιβάρυνε την ατμόσφαιρα, η Τουρκία φαίνεται είναι ακόμη στο παιγνίδι, είτε της λύσης είτε της διαπραγμάτευσης με στόχο τη λύση, ή την αποκόμιση όσο το δυνατόν περισσοτέρων πλεονεκτημάτων από τυχόν κατάρρευση της διαδικασίας (αυτό και πάλι, αδυνατούν να το αντιληφθούν κάποιοι).

Εμείς (ή έστω πολλοί από εμάς), επιμένουμε να μη βλέπουμε ζωή πριν το θάνατο. Και επιλέγουμε ηττοπαθώς να πεθάνουμε από τώρα!

 

 

Advertisements
4 Σχόλια leave one →
  1. Αύγουστος 20, 2016 21:34

    Μακάρι το μόνον πρόβλημαν να ήταν οι λυσοφοβικοί που είναι ακόμα στο περιθώριον. Δεν είναι οι λυσοφοβικοί που κρατούν την εξουσία, ούτε οι λυσοφοβικοί που κάμνουν διαπραγματεύσεις. Το Κυπριακόν δεν λύεται διότι ο πρόεδρος που έχει την ευθύνην να το λύσει δεν τα καταφέρνει.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2016 15:30

      Και μακάρι κάποιοι σωστοί φίλοι της αριστεράς να άφηναν το πικκάρισμα στην πάντα και να έβλεπαν πιο καθαρά. Πάμε σε κορύφωση

      Μου αρέσει!

  2. Αύγουστος 21, 2016 17:08

    Χωρίς ιδιαίτερην διάθεσην δικηγόρου του «ανάρχα», ο παρέας που έγραψεν το σύνθημαν ενδεχομένως να είshεν σαρκαστικήν διάθεσην έναντι του «γνήσιου» υπαρξιακού ερωτήματος «υπάρχει ζωή μετα θάνατον;», με το οποίον, όπως τζιαι άλλα υπαρξιακά, καταπιάνουνται οι θρησκείες, καπηλευόμενες τον φόβον του απλού αθρώπου για το άγνωστον. Ως γνωστόν οι θρησκείες προάγουν τεχνηέντως, πότε φανερά, πότε καμουφλαρισμένα, ότι «τούτη η ζωή» εν μηδέν μπροστά στην «μετα θάνατον» όπου διαλαλούν ότι μας περιμένει πρώτα η κρίση που τον «καλόν θεούλην», τζιαι στη συνέχειαν είτε ο παράδεισος είτε η κόλαση. Η παρούσα ζωή οφείλει να προετοιμάζει το δρόμον για την «άλλην». Για τούτον έχουν ήρωες όπως τον Παστίτσιον που αρνούνται τες «σαρκικές ανάγκες» (σεξ, φαϊν, ύπνον κλπ.) τζιαι πηέννουν να χωστούν που τους άλλους αθρώπους για να «έρτουν κοντά στο θεόν» τζιαι φυσικά να «αγιοποιηθούν» που τους διάφορους «ποιμένες» τζιαι τα «αρνιά» τους,
    Οι γνήσιοι αναρχικοί, τουλάχιστον όπως τους αντιαμβάνουμαι εγώ, είναι κατά βάσην άθεοι, τζιαι οι πιο ορθολογιστές εξ αυτών, προτείνουν να επιδιώξουμεν μιαν όμορφην, δημιουργικήν τζιαι ευτυχισμένην ζωήν σε τούτον τον «κόσμον», διότι εν προφανές, μέχρι αποδείξεως του εναντίον, ότι εν η μοναδική που θα έχουμεν. Άρα, με το ερώτημαν του γρλαφοντος στον τοίχον, ο αναγνώστης καλείται να προβληματιστεί αν η ζωή που διάγει εν η καλλίττερη, προτού ξαναγίνει ανόργανα στοιχεία μέσα στο χώμα (ή ξέρω γω τες θάλασσες) άμα πεθάνει.
    Για το κυπριακόν έθθα σχολιάσω, μόλις εκατέβηκα που τα όρη τζιαι δεν τραβώ.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 22, 2016 07:04

      Αγαπητέ φίλε, είναι όντως πιθανό να πρόκειται περί σαρκασμού 🙂 Και δεν εχω και πολλά να διαφωνήσω με την ερμηνεία- ανάλυση που κάνεις. Οταν έτρεχα στο γραμμικό εκείνο το πρωί και σκεφτόμουν πως θα γράψω το άρθρο, το σύνθημα με την ερμηνεία που εγώ του είχα δώσει, μου ήρθε πολύ βολικό 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: