Skip to content

Στου Αιώνα Το Φευγιό (2/3)

Σεπτεμβρίου 8, 2016

Τους πρώτους μήνες του 2004 ήμουν ακόμη στέλεχος του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Το Κίνημα εξέδιδε μια εφημερίδα με οικολογικά κυρίως θέματα, στην οποία ήμουν τακτικός αρθρογράφος. Εκτός από τα «κανονικά» άρθρα γνώμης, είχα αναλάβει και μια στήλη η οποία στόχο είχε την παρουσίαση των στίχων κάποιων τραγουδιών και το σύντομο σχολιασμό τους: «Ένα τραγούδι …κάμποσες λέξεις.»

Βρήκα τρία κείμενα από εκείνη την περίοδο, δεν ξέρω αν είχα γράψει άλλο ένα ή δύο, αφού μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου αποχώρησα οριστικά από το Κίνημα και διέκοψα κάθε σχέση μαζί του.

Στο τρίτο κείμενο της σειράς, για τη «Συνέλευση των ποντικών», φαίνεται κιόλας γιατί *έπρεπε* να αποχωρήσω.  

 

ΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ

 

Παραγωγή-μουσική-στίχοι -παρουσίαση: B.D.Foxmoor

Active Member – 1998.

 

Τώρα που φεύγεις αιώνα μοιάζεις πολύ με το φευγιό μου
θα σε κάνω δυο λόγια να σε χαρίσω στο γιο μου
θα το κάνω παραμύθι να μοιάζει
για να το πάρει καλά μπορεί και να τον νοιάζει.
Θα σου φερθώ ευγενικά όσο μπορώ φυσικά
ψάχνω τον τρόπο πως να του το πω κανονικά
πως όταν φώναζε ο θεός δεν τον πήραμε χαμπάρι
εμείς είχαμε το νου μας πως θα πάμε στο φεγγάρι.
Γιατί ζηλεύουν τα πουλιά και δεν μας κάνουν χαρά
που έχουμε τώρα σιδερένια μεγάλα φτερά
γιατί τα πόδια μας στη γη σπάνια πατάνε
και τα χέρια μας τιμόνι συνέχεια κρατάνε.
Πως να του πω ότι η μουσική έβγαινε από ένα χωνί
κι ότι ο πρώτος σινεμάς ήταν πανί
κι ότι μας φτιάξαν ένα μικρό ονειροκούτι
για να γλιτώσουνε μια και καλή όλοι τούτοι.
Πως να του πω για προσφυγιά για Πόλη και για Σμύρνη
και για εμφύλιους και τέτοια κάγκελο θα μείνει
πως να πω ευγενικά για πολέμους σε παιδάκι
κι ότι ο πιο τρανός μαλάκας είχε ένα μικρό μουστάκι.
Πως στην χώρα με τα χιόνια έγινε αφέντης ο λαός
για να γίνει το όνειρο καημός
την αλήθεια αν του πω θα του το βγάλω από τη μύτη
αυτός νομίζει ότι ο Zoro είναι φίλος του Σημίτη.

Μας σιχαθήκαν οι θεοί

και μας δέσαν την ψυχή με τα χέρια
τώρα φοβούνται οι θνητοί

που δεν θα γίνουν αστέρια
φτιάξαν του αιώνα στολή

την πιο μεγάλη μας μιζέρια
κι αν με φοβάσαι ζωή

λύσε μου μόνο τα χέρια.

Πρέπει να βρω στην ψυχή μου να ασχολείται μ’ άλλο θέμα
για να μπορέσω να του φτιάξω ωραίο ψέμα
ήρθε η ώρα να του πω για τη φύση και τα ζώα
όχι για ‘μάς, για τ’ άλλα που είναι αθώα.
Γιατί δεν μας μιλάνε και δεν πονάνε οι μηχανές
τι είναι τελικά το άγχος και το στρες
πως να του πω ότι ανήκει στην Ευρώπη
και δε μιλάν την ίδια γλώσσα όλοι οι ανθρώποι.
Άντε πες του ότι ο κόσμος τώρα μπήκε σε κουτάκι
άντε πες του ότι η Dolly δεν είναι προβατάκι
κι ότι δεν είναι Power Ranger οι μπάτσοι
αυτό θα το ρισκάρω και στραβά ρε να του κάτσει.
Άντε πες του για μπάσκετ αφού δε πρόλαβε τον Γκάλη
θα νομίζει τώρα η μπάλα ότι είναι πιο μεγάλη
άντε πες του ότι υπάρχουνε παιδιά που ζουν στο κρύο
κι ο μπαμπάς του Mickey Mouse διατηρείται σε ψυγείο.
Άντε πες του για το σπίτι το λευκό
που σκορπάει το κακό όσο γαμεί το αφεντικό
άντε δείξτου το δικό μας που είναι τίγκα περιστέρια
κι ότι εκεί μέσα βρώμικα έχουν όλοι χέρια.
Λάθος παραμύθι μοιάζει με τιμωρία
τα ψέματα θ’αφήσω να του πει η ιστορία
ντρέπομαι για πρώτη φορά μπροστά στο γιο μου
τη βλέπω να του λέω μοναχά για το φευγιό μου.

 

 

Ξενικό το όνομα του συγκροτήματος, ξένοι και οι ήχοι, Hip Hop είναι η ρίζα, « Low Bab» ονόμασαν οι  Active Member τη δική τους μουσική. Ένα από τα πολλά κομμάτια που είχαν γραφτεί εν όψει τότε της αλλαγής του αιώνα. Μια κραυγή μάλλον για την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου, για την αλαζονεία του, για την επιβολή του πάνω στη φύση… Δεν διστάζουν να αναφερθούν, με τρόπο καυστικό  που δεν ξανακούσατε ποτέ, σε σημαντικά πρόσωπα του αιώνα που έφυγε: «στον πιο τρανό μαλάκα» – τον Χίτλερ, στον  «μπαμπά του Mickey Mouse που διατηρείται σε ψυγείο» τον Γουόλντ Ντίσνεϊ, στον Κλίντον, «το αφεντικό που γαμεί μες το σπίτι το Λευκό». Γίνεται μια ολόκληρη αναδρομή από την Οκτωβριανή επανάσταση μέχρι και το προβατάκι την Ντόλυ: οι πολιτικές διαταραχές σημάδεψαν το πρώτο μισό του αιώνα, αλλά η τεχνολογία, με την έστω αρρωστημένη έκφραση της πήρε τα ινία προς το τέλος του αιώνα, και δημιούργησε την ανάγκη να τονίσει κάποιος πως η Ντόλυ δεν είναι προβατάκι, τουλάχιστο δεν είναι αυτό που δημιουργεί η φύση.

Και ο Γκάλης: νομίζω είναι η πιο πετυχημένη αναφορά: ναι, όσοι δεν πρόλαβαν τον Γκάλη, νομίζουν πως είναι τώρα η μπάλα πιο μεγάλη.

Στίχοι σύγχρονοι, ανατρεπτικοί, ταυτίζεσαι μαζί τους αφού μιλούν για πράγματα που ζήσαμε,  για  την ίδια τη δική μας ζωή, την ίδια τη δική μας καθημερινότητα, την μαυρίλα στη ψυχή. Λόγια αμέσως κλασσικά αφού επικοινωνούν με επιτυχία με όλα αυτά που θέλαμε να πούμε αλλά δεν ήξερε πώς να τα εκφράσει η ψυχή μας.

 

18/2/04

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: