Skip to content

Μνήμες ενός συνηθισμένου, μετα-αυγουστιάτικου Σαββατοκύριακου

Σεπτεμβρίου 11, 2016

Η τελευταία μέρα της βδομάδας ήταν δύσκολη και κουραστική. Τείνουν να γίνουν συνήθεια αυτά, ή απλώς μειώνονται οι αντοχές.

Από την άλλη, εκείνο το γέρημο το περιεχόμενο μέσα στο κεφάλι, δε λέει να ηρεμήσει και όλο το παλεύει με τους ρυθμούς μέσα στο θώρακα, που όλο και περισσότερο μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου, αλλά πάντως, εκεί.

Ο,τι και νάναι, το αποτέλεσμα μετρά.

Είπαμε να φύγουμε.

Μπορεί  η μείωση των ωρών του φωτός να έχει θετικές συνέπειες αφού μειώνεται η μέση θερμοκρασία του 24ώρου, όσο και αν συνωμοτεί ακόμη ο ήλιος να μας κάψει τα μεσημέρια, από την άλλη όμως, όταν πέφτει το σκοτάδι μόλις ξεκινήσεις για μακρινό – λέμε τώρα – ταξίδι, σου κακοφαίνεται, άσε που οφείλεις να προσέχεις πολύ περισσότερο το οδήγημα.

Σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Τα κοπελλούθκια βρίσκονται στην ηλικία που μόλις σταματήσουν να τρώνε, πεινούν και πάλι, και έτσι από πολύ νωρίς είχαμε τις σχετικές διαμαρτυρίες. Λίγο πριν τον προορισμό μας, είπαμε να σταματήσουμε σε ένα εστιατόριο. Είχαμε ήδη ετοιμάσει σχέδιο Β, αλλά αφορούσε άλλη περίπτωση:  την περίπτωση του να ήταν κλειστή η πρώτη μας επιλογή, αφού παει, έφυγε ο Αύγουστος. Οδυνηρή έκπληξη, σχεδόν γεμάτο το μαγαζί, πρακτικά μας έδιωξαν!

Όχι τόσο ευγενικά, αλλά μπράβο, τους!

Είχαν φτιάξει το μέρος πριν από 15 περίπου χρόνια, ήταν μάλλον μεγάλο ρίσκο, αφού το έκτισαν από την αρχή, το γεγονός πως κρατήθηκαν τόσο καιρό είναι σπουδαίο, ακόμη σπουδαιότερο που κράτησαν την ποιότητα , που είναι ο βασικός λόγος που γεμίζουν.

Ωραία να βλέπεις το σύστημα να δουλεύει!

Εμείς μείναμε με το σχέδιο Β, καλό ήταν, λιγότερο ευφάνταστο μέρος και κουζίνα, αλλά άριστη ποιότητα και εξαιρετικά φιλική ατμόσφαιρα.  Και μόλις  5 λεπτά πιο μακριά από το πρώτο μαγαζί και έτσι γλυτώσαμε μεγάλες ποσότητες (επιπρόσθετης) μουρμούρας.

Κοιμηθήκαμε εύκολα και βαριά – και δεν υπήρχε τίποτα να μας ενοχλήσει.

Το πρώτο πράγμα που είδα το πρωί ήταν 5-6 άσπρα πουλιά, πολύ ψηλά στον άψογα γαλάζιο ουρανό, να ταξιδεύουν νότια. Ηταν η ταυτότητα της μέρας, της εποχής , του χρόνου – δεν πρόλαβα να βγάλω τη κάμερα.

Όταν επισκεφτείς και απολαύσεις τη θάλασσα αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, αναρωτιέσαι γιατί το κάνεις τον Αύγουστο, που το κάνουν όλοι και πιάνουν άδειες όλοι.

Φυσικά, ίσως ακριβώς για αυτό.

Πάντως θυμάμαι παλιά, στην πρώτη νεότητα  που χωρίς υποχρεώσεις και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα  επέλεγα να κάνω διακοπές την περίοδο των γενεθλίων μου, κοντά στο τέλος του μήνα.

Πάνε αυτά – προς το παρόν, ελπίζω! Όταν όμως μπορέσω να το ξανακάνω θα βρίσκομαι στην πρώτη (πιθανότατα δεύτερη)  περίοδο της συνταξιοδότησης μου.

Ε, ναι, η θάλασσα ήταν πράγματι ηδονική. Στις τότε εποχές, μια τέτοια φορά μια τέτοια μέρα, σε αυτή την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, η ηδονή ήταν τόσο μεγάλη, που είχα κυριολεκτικά οργασθεί μέσα στο νερό.

Η μέρα όλη πέρασε σε αυτό που λένε χαμηλούς τόνους, το απόγευμα κάναμε καλή  ποιοτική παρέα με το γιο που ήθελε να δει το μεγάλο ντέρμπι της μάππας στο μπαράκι κοντά στο νερό. Οφείλω να σημειώσω πως οι οπαδοί της United είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους της City, στο μικρόκοσμο του νησιού μας.  Ο γιος σχολίαζε, προέβλεπε, ενθουσιαζόταν πέρασε  καλά.

Μετά το τέλος του αγώνα έγινε πάλι ο εκρηκτικός εφηβικός του εαυτός. Ξανά, στο νερό να ηρεμήσουμε κιόλας, ξανά η μαγεία, αν φυσούσε και λίγο το μεσημέρι, τώρα δεν κουνιόταν τίποτα, το νερό κρύσταλλο και στην τέλεια θερμοκρασία, έκανα άλλο ένα μακρύ κολύμπι, να ξεφορτώσω και να καταλύσω λίγο από την μπύρα του αγώνα, μετά στην αμμουδιά, κοιμήθηκα ελάχιστα λεπτά,  κοιμήθηκα όμως ένα ύπνο εκλεκτό. Ο ήλιος φλέρταρε πια με το σκοτεινό βουνό στο δύση.

Ο γιος χαλάρωσε, γύρευε επικοινωνία  και άρχισε να μου πετά τσιακκιλούθκια για πλάκα, ξύπνησα κακόκεφα.

Μετα-τουριστική 1

Μετα-τουριστική 1

Στο πρακτικά, έρημο χωριό, οι επιλογές το βράδυ, ήταν oi μουσικές από την ταμπλέτα και το ασύρματο ηχείο,  ή οι ήχοι των δέντρων, των πουλιών, των ερπετών. Μοιράσαμε τη διαφορά.

Όση ώρα ακούγαμε ανθρώπινους  ήχους, η διάθεση ευνοούσε μεγάλα, παλιά ονόματα συγκεκριμένης ηχητικής: Bob Dylan, Van Morrison, Neil Young. Κυρίως ο τελευταίος, αφού θυμήθηκα αυτές τις μέρες ένα κείμενο εξίμισι χρόνων. Που τώρα πια συνδυάζει τους προβληματισμούς της εποχής που πρωτοάκουσα το τραγούδι, και της εποχής που είχα γράψει το κείμενο. Tell me why.

Παράξενοι αλλά ταιριαστοί, ήχοι εκεί πέρα, εκείνη τη νύχτα της πιο όμορφης εποχής του χρόνου. Μετά, οι τσιρίπιλλοι, οι θούποι,  τα κατσιαρίσματα των γάτων πάνω στα πεσμένα φύλλα της τερατσιάς  η οποία όπου νάναι θα αρχίσει να μυρίζει αντριλίκκι.

Κάπου επίσης τα ερπετά, και οι σκαντζόχοιροι. Ένα αστέρι έκανε βουτιά, φάνηκε για ελάχιστα δευτερόλεπτα στον αμόλυντο ουρανό. Όχι, δεν ήταν το πρόσφατο μετέωρο.

Στην επιστροφή στο σπίτι, άρχισαν και τα διαβάσματα, ήμασταν χαλαροί, επισκεφθήκαμε μέρη που δεν πάμε συχνά. Φαίνονταν πανέμορφα μέσα στη φθινοπωρινή  ραστώνη. Είχε αρκετό κόσμο, που ήταν όμως σχεδόν αόρατος . Η ηρεμία και η έλλειψη καλοκαιρινών ακραίων συνθηκών, έκαναν το βίωμα των τόπων μας πολύ πιο σημαντικό από τη φθορά που προκαλεί η μαζική ανθρώπινη παρουσία.

Ηταν από τις στιγμές που κάνω απλώς αυτό που θέλω, ελάχιστα μακριά από το σπίτι μου και νοιώθω σαν να ανακαλύπτω ξανά το νησί μου – σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Στο εστιατόριο κάπου, εκεί στο μέσο περίπου της διαδρομής είχα ξανά την ευκαιρία να χαρώ για μια επιχείρηση: κλασσικές κυπριακές συνταγές, καλές ποσότητες, σε πέντε λεπτά βρίσκονται στο τραπέζι μπροστά σου, πάλι φιλική συμπεριφορά, έστω και αν δεν είχε κυπριακή, αλλά σλαβική προέλευση. Ο γιος πεινούσε πάλι. Μέχρι να δοκιμάσουμε το φαγητό μας, μέχρι να ανακατέψουμε τη σαλάτα, είχε καταβροχθίσει τα κουπέπια, έκανε το ίδιο και με τη δεύτερη μερίδα.

Πεινούν πολύ σε αυτή την ηλικία.

Ένας τύπος πουλούσε λαχεία, και κινέζικα gadgets που πλάσαρε ως τεχνολογία αιχμής, ή έργα τέχνης  ίδιας προέλευσης, σε ανύποπτους θαμώνες του εστιατορίου. Φυσικά, σε εξαιρετικές τιμές ευκαιρίας.  Όταν κάλυπτε τους υφιστάμενους  πελάτες, αποσυρόταν σε ένα τραπεζάκι στην άκρη του εστιατορίου και άνοιγε το laptop. Δεν είδα τι έψαχνε, ίσως τεχνολογία αιχμής από την Κίνα.  Φαινόταν μεταπτυχιακός φοιτητής, μετά κρεμούσε τη τσάντα με τα λαχεία και κυνηγούσε τους καινούργιους θαμώνες.

Μετα-τουριστική 2

Μετα-τουριστική 2

 

…………………………………………………………….

Οι περισσότεροι μπορεί να καταλάβατε  σε ποια μέρη αναφέρομαι, ίσως η μια φωτογραφία να προδίδει τα πάντα.

Μέσα σε όλες τις σκέψεις όμως, σε αυτή, την καλύτερη εποχή του χρόνου, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι πολιτικές. Λίγο που άκουσα τις ειδήσεις, λίγο που είδα τις ενημερώσεις στο πανέξυπνο κινητό, βλέπω πως τα πράγματα προχωρούν, και τα πράγματα δεν προχωρούν. Οι «κακοί» δεν ξέρω γιατί δεν θέλουν τη λύση. Γιατί μισούν τους απέναντι, γιατί προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν, ή απλώς φοβούνται να παραδεχτούν πως έκαναν τόσα μεγάλα λάθη για τόσο πολύ καιρό;

Το αποτέλεσμα μετρά.

Νοιώθω όμως πως πρέπει να  σημειώσω, πως οι πολιτικές μου σκέψεις τείνουν να εξαντλούνται – μαζί με την αντοχή μου – όσο περνά ο καιρός. Μακάρι  να καταλήξουμε, μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε το νησί μας μια κανονική χώρα, αλλά αν δεν τα καταφέρουμε, δε με νοιάζει. Οι προτεραιότητες αλλάζουν.

Εγώ θα συνεχίσω να νοιώθω, να γνωρίζω και να μαθαίνω όλο το νησί, και το απ’ εδώ και το απ’ εκεί.  Και η πονηρή  μου φιλοδοξία είναι πολύ μικρή: την επόμενη φορά που θα πρέπει να περιγράψω ένα σαββατοκύριακο σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, να μην καταλάβετε αν αφορά τον Ακάμα ή την Καρπασία.

Και ας μην τολμήσει κανείς να κάνει κριτική.

 

 

 

 

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: