Skip to content

Απουσία

Ιανουαρίου 20, 2017
'Όταν είχα πάει για πρώτη φορά στο τεράστιο κυβερνητικό κτίριο για να διεκπεραιώσω μια δουλειά, ήταν ολόκληρη περιπέτεια. Ποιον να δω, πού να τον βρω, ποια ώρα ήταν διαθέσιμος. Λίγα χρόνια αργότερα απλώς μπήκα, έκανα  τη δουλειά μου και σε πέντε λεπτά ήμουν έξω.

Άλλη μια δουλειά της ημέρας το ΜΟΤ. Είχα λίγο την έγνοια γιατί η ηλικία του οχήματος μου κοντεύει τα 10, αλλά περάσαμε πανηγυρικά. Πέρασε τις εξετάσεις, αλλά ο καλός κύριος μου λέει να σε κεράσουμε καφέ; 

Ευχαριστώ λέω, αλλά δεν τελειώσαμε; 

Ναι απαντά, αλλά επειδή το όχημα σου είναι ήδη γραμμένο στο σύστημα μας και η διαδικασία κύλησε γρήγορα και ομαλά, δεν μπορώ να σου δώσω τώρα το πιστοποιητικό γιατί το σύστημα χρειάζεται κατ’ ελάχιστο 20 λεπτά από την στιγμή που ξεκινούμε. 

Κοίταξε κόλπα λέω!

Στο υπουργείο είχα πάει με τα πόδια, είναι όμορφο το περπάτημα κάτω από τον στολισμένο, στείρο ουρανό με θερμοκρασία που επιτρέπει και το κοντομάνικο αλλά επιβάλλει και το σακάκι, για εμάς τους πολύ πρωινούς που δουλεύουμε για να γεμίσουμε την πούγκα μας και να σώσουμε τον κόσμο. 

Ο μεγάλος δρόμος παίρνει ξανά στροφές, αφήνει πίσω την ερημιά, είδα άλλα τρία μαγαζιά να φτιάχνονται, και μου φάνηκε πως είχε και εορταστική κίνηση, ένα μήνα πριν, ανάμεσα στα φύλλα και τη σκόνη που σηκώνει ο πεισματάρης βορειοανατολικός αέρας. Που ξεκινά πολύ μακριά, και φέρνει μυρωδιές, αλλά και  βρώμα από δυο ηπείρους. 

Και καθόλου νερά, κακές δυνάμεις, μεγάλες δυνάμεις, εξωφρενικές συγκυρίες τα κόβουν και θα τα κόβουν, το μεσημέρι πρέπει να ποτίσω πάλι. Αλλά τι να σου κάνουν και τα φκιόρα; Άλλο να βρέχει από πάνω για ώρες, να βρέχονται, να καθαρίζονται, να κρυώνουν και άλλο να τους χύνεις λίγες βιαστικές σταγόνες κοντά στη ρίζα. Μια περιρρέουσα ανωμαλία επικρατεί. 

Σε μια πάροδο φτιάχνουν την άσφαλτο. Είναι φρέσκα και καυτή, πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της, ήθελα πάντα να την πατήσω, έμεινε ένα σημαδάκι από τα ενενήντα πέντε μου κιλά, και έβγαλε και καπνό, ωχ, κάηκα λέω.

Στην επιστροφή κατέβηκα από τη διπλανή πάροδο. Εκείνη είχε ολοκληρωθεί πριν μερικές εβδομάδες.

Γίνονται πράγματα, προχωράμε, είτε το θέλουμε, είτε το προσπαθούμε είτε όχι. Εν πάση περιπτώσει προς τα κάπου προχωράνε, και θα συνεχίσουν και σίγουρα κανείς δεν θα σημειώσει μια απουσία παραπάνω.'
‘Όταν είχα πάει για πρώτη φορά στο τεράστιο κυβερνητικό κτίριο για να διεκπεραιώσω μια δουλειά, ήταν ολόκληρη περιπέτεια. Ποιον να δω, πού να τον βρω, ποια ώρα ήταν διαθέσιμος. Λίγα χρόνια αργότερα απλώς μπήκα, έκανα τη δουλειά μου και σε πέντε λεπτά ήμουν έξω.

Άλλη μια δουλειά της ημέρας το ΜΟΤ. Είχα λίγο την έγνοια γιατί η ηλικία του οχήματος μου κοντεύει τα 10, αλλά περάσαμε πανηγυρικά. Πέρασε τις εξετάσεις, αλλά ο καλός κύριος μου λέει να σε κεράσουμε καφέ;

Ευχαριστώ λέω, αλλά δεν τελειώσαμε;

Ναι απαντά, αλλά επειδή το όχημα σου είναι ήδη γραμμένο στο σύστημα μας και η διαδικασία κύλησε γρήγορα και ομαλά, δεν μπορώ να σου δώσω τώρα το πιστοποιητικό γιατί το σύστημα χρειάζεται κατ’ ελάχιστο 20 λεπτά από την στιγμή που ξεκινούμε.

Κοίταξε κόλπα λέω!

Στο υπουργείο είχα πάει με τα πόδια, είναι όμορφο το περπάτημα κάτω από τον στολισμένο, στείρο ουρανό με θερμοκρασία που επιτρέπει και το κοντομάνικο αλλά επιβάλλει και το σακάκι, για εμάς τους πολύ πρωινούς που δουλεύουμε για να γεμίσουμε την πούγκα μας και να σώσουμε τον κόσμο.

Ο μεγάλος δρόμος παίρνει ξανά στροφές, αφήνει πίσω την ερημιά, είδα άλλα τρία μαγαζιά να φτιάχνονται, και μου φάνηκε πως είχε και εορταστική κίνηση, ένα μήνα πριν, ανάμεσα στα φύλλα και τη σκόνη που σηκώνει ο πεισματάρης βορειοανατολικός αέρας. Που ξεκινά πολύ μακριά, και φέρνει μυρωδιές, αλλά και βρώμα από δυο ηπείρους.

Και καθόλου νερά, κακές δυνάμεις, μεγάλες δυνάμεις, εξωφρενικές συγκυρίες τα κόβουν και θα τα κόβουν, το μεσημέρι πρέπει να ποτίσω πάλι. Αλλά τι να σου κάνουν και τα φκιόρα; Άλλο να βρέχει από πάνω για ώρες, να βρέχονται, να καθαρίζονται, να κρυώνουν και άλλο να τους χύνεις λίγες βιαστικές σταγόνες κοντά στη ρίζα. Μια περιρρέουσα ανωμαλία επικρατεί.

Σε μια πάροδο φτιάχνουν την άσφαλτο. Είναι φρέσκα και καυτή, πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της, ήθελα πάντα να την πατήσω, έμεινε ένα σημαδάκι από τα ενενήντα πέντε μου κιλά, και έβγαλε και καπνό, ωχ, κάηκα λέω.

Στην επιστροφή κατέβηκα από τη διπλανή πάροδο. Εκείνη είχε ολοκληρωθεί πριν μερικές εβδομάδες.

Γίνονται πράγματα, προχωράμε, είτε το θέλουμε, είτε το προσπαθούμε είτε όχι. Εν πάση περιπτώσει προς τα κάπου προχωράνε, και θα συνεχίσουν και σίγουρα κανείς δεν θα σημειώσει μια απουσία παραπάνω.’
Όταν είχα πάει για πρώτη φορά στο τεράστιο κυβερνητικό κτίριο για να διεκπεραιώσω μια δουλειά, ήταν ολόκληρη περιπέτεια. Ποιον να δω, πού να τον βρω, ποια ώρα ήταν διαθέσιμος. Λίγα χρόνια αργότερα απλώς μπήκα, έκανα τη δουλειά μου και σε πέντε λεπτά ήμουν έξω.

Άλλη μια δουλειά της ημέρας το ΜΟΤ. Είχα λίγο την έγνοια γιατί η ηλικία του οχήματος μου κοντεύει τα 10, αλλά περάσαμε πανηγυρικά. Πέρασε τις εξετάσεις, αλλά ο καλός κύριος μου λέει να σε κεράσουμε καφέ;

Ευχαριστώ λέω, αλλά δεν τελειώσαμε;

Ναι απαντά, αλλά επειδή το όχημα σου είναι ήδη γραμμένο στο σύστημα μας και η διαδικασία κύλησε γρήγορα και ομαλά, δεν μπορώ να σου δώσω τώρα το πιστοποιητικό γιατί το σύστημα χρειάζεται κατ’ ελάχιστο 20 λεπτά από την στιγμή που ξεκινούμε.

Κοίταξε κόλπα λέω!

Στο υπουργείο είχα πάει με τα πόδια, είναι όμορφο το περπάτημα κάτω από τον στολισμένο, στείρο ουρανό με θερμοκρασία που επιτρέπει και το κοντομάνικο αλλά επιβάλλει και το σακάκι, για εμάς τους πολύ πρωινούς που δουλεύουμε για να γεμίσουμε την πούγκα μας και να σώσουμε τον κόσμο.

Ο μεγάλος δρόμος παίρνει ξανά στροφές, αφήνει πίσω την ερημιά, είδα άλλα τρία μαγαζιά να φτιάχνονται, και μου φάνηκε πως είχε και εορταστική κίνηση, ένα μήνα πριν, ανάμεσα στα φύλλα και τη σκόνη που σηκώνει ο πεισματάρης βορειοανατολικός αέρας. Που ξεκινά πολύ μακριά, και φέρνει μυρωδιές, αλλά και βρώμα από δυο ηπείρους.

Και καθόλου νερά, κακές δυνάμεις, μεγάλες δυνάμεις, εξωφρενικές συγκυρίες τα κόβουν και θα τα κόβουν, το μεσημέρι πρέπει να ποτίσω πάλι. Αλλά τι να σου κάνουν και τα φκιόρα; Άλλο να βρέχει από πάνω για ώρες, να βρέχονται, να καθαρίζονται, να κρυώνουν και άλλο να τους χύνεις λίγες βιαστικές σταγόνες κοντά στη ρίζα. Μια περιρρέουσα ανωμαλία επικρατεί.

Σε μια πάροδο φτιάχνουν την άσφαλτο. Είναι φρέσκα και καυτή, πάντα μου άρεσε η μυρωδιά της, ήθελα πάντα να την πατήσω, έμεινε ένα σημαδάκι από τα ενενήντα πέντε μου κιλά, και έβγαλε και καπνό, ωχ, κάηκα λέω.

Στην επιστροφή κατέβηκα από τη διπλανή πάροδο. Εκείνη είχε ολοκληρωθεί πριν μερικές εβδομάδες.

Γίνονται πράγματα, προχωράμε, είτε το θέλουμε, είτε το προσπαθούμε είτε όχι. Εν πάση περιπτώσει προς τα κάπου προχωράνε, και θα συνεχίσουν και σίγουρα κανείς δεν θα σημειώσει μια απουσία παραπάνω.

Facebook Nov 22, 2016 12:42pm
Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: