Skip to content

Είπαμε λοιπόν να βρεθούμε.

Ιανουαρίου 30, 2017

Το «είπαμε» δεν αφορά εμένα, που ήμουν μεν κοντά από την αρχή, αλλά δεν ήμουν η αρχή. Ας είναι καλά οι ξαδέλφες που το σκέφτηκαν. Και σκέφτηκαν να φέρουν κοντά μια οικογένεια που ξεκινούσε από τον συνονόματό μου βρακά παππού τον Παλληκαρά, που εμφανίστηκε κάπου εκεί στις ρίζες του Πενταδάκτυλου, πριν από 145 χρόνια.

Με την «τσαγκαρού» του, από το διπλανό χωρίο, ξεκίνησαν μια οικογένεια που γέμισε το χωριό μας. Μια οικογένεια που ακολούθησε λίγο πολύ την ιστορία του νησιού – και την έπαθε από αυτή.

Οι πλείστοι γόνοι (σίγουρα τα κορίτσια) έμειναν στο χωριό να φροντίζουν τον σύζυγο, την οικογένεια, τα χτηνά, το σπίτι, κάποια από τα αγόρια, δοκίμασαν την τύχη τους στο αστικό κέντρο.

Ένας από αυτούς ο παπάς μου, που αστικοποιήθηκε, έκανε μόνο 2 κοπελλούθκια και συνέχισε να αγαπά το χωριό όπου πήγαινε όποτε μπορούσε. Ο μεγάλος γιος ήταν (τότε) και μεγάλος βούτυρος, αφού πάντα ήθελε να φεύγει μόλις πήγαινε εκεί.

Ναι, και αυτό ήταν μια διαχρονική τύψη και έντονη μνήμη όταν πήγα ξανά εκεί το 2003, μετά το άνοιγμα των καντζελιών. Και όταν είδα το χωριό, καρφωμένο πάνω στην πλαγιά του βουνού με φόντο τους συγκλονιστικούς βράχους και φάραγγες του Πενταδακτύλου , η αυθόρμητη κραυγή ήταν: ρε μαλάκα βούτυρε, από εδώ ήθελες να φεύγεις;

Με την οικογένεια δεν είχα ποτέ στενές σχέσεις, πριν τον πόλεμο μέναμε στον Στρόβολο, εκείνοι στο χωριό, μετά σκόρπισαν και σκορπίσαμε.

Μέχρι χτές την Κυριακή, όταν μαζεύτηκαν κάπου 150 μέλη της οικογένειας του παππού.

Δεν δώσαμε όρκους αιώνιας πίστης, ή δέσμευσης να βρεθούμε ξανά – εκτός από μια καλή ιδέα, να βρεθούμε στο Κέντρο του Μιχαήλη έξω από το χωρίο, πάνω στην κορυφογραμμή, εκεί που είναι η καλύτερη θέα στην Κύπρο.

Εγώ ένοιωθα κυρίως μια βαθιά αμηχανία, αφού ναι μεν ήξερα αρκετά πρόσωπα, αλλά λίγους γνώριζα.

Στη φωτογραφία βλέπετε 3 από τις πέντε γενιές που παρέστησαν. Η πρώτη δεν υπήρχε, της δεύτερης μόνη αντιπρόσωπος έμεινε η θεία, της τέταρτης η κόρη μου, ένα σωρό όμορφες κοπέλες και αγόρια ήταν εκεί από την πέμπτη.

Οι ρίζες απλώνουν και όλο και αποξενώνονται.

Έτσι γίνεται.

 

Και το σχετικό βίντεο:

 

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Ιανουαρίου 31, 2017 14:42

    Μπράβο σας…Συγκινητικό.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: