Skip to content

Πασχαλινές εμπειρίες

Φεβρουαρίου 4, 2017

Πασχαλινές εμπειρίες 1.

Στο σπίτι φίλου με συγγενική παραγωγή ζιβανίας.

Το μέρος μυρίζει ανάλογα. Και εύκολα οι συνειρμοί οδηγούν την κουβέντα με τα οχι και τόσο θρησκευόμενα κοπελλούθκια μας στο περί της θείας κοινωνίας θέμα.

Η κόρη: «Πίνω πάντα μετά τον αδελφό μου «τζείνον το πράμα» (που έχει και τη σχετική μυρωδιά) στην εκκλησία, – για να καθαρίζει με το στόμα του το κουτάλι από τα στομάτων των άλλων».

 

Facebook May 02, 2016 7:31pm

Πασχαλινές εμπειρίες 2.
Στην εποχή του i-phone (έστω και αν όλη η οικογένεια είναι με android), κάποια πράγματα περιγράφονται ως σημαντικά. Όταν ας πούμε την πρώτη μέρα μακριά από το κέντρο φτάνεις στον άλλο σου χώρο και χρειάζεται να γίνουν κάποιες δουλειές, μετρά πάρα πολύ να μοιραστεί έστω μέρος αυτών των δουλειών δια τέσσερα και όχι δια δυο όπως ήταν πάντα.
Και μετά είναι οι άλλες οι δουλειές, οι αποκλειστικά δικές σου, για τις οποίες έχεις τον πλήρη εξοπλισμό. Ναι, το ξανάπαθε ο γιος, να πιάσει το κλαδευτήρι του φραμού και να κάνει (για λίγο) πολύ καλή δουλειά. Αυτή τη φορά η προσοχή του εστιάστηκε στο μεγάλο το κλαδευτήρι με το κοντάρι που μου έκανε δώρο η σύζυγος – από το Lidl. Μόλις κατάλαβε πως δουλεύει έπιασε δουλειά. Του έδωσα προδιαγραφές για κλάδεμα και τα κατάκοψε όλα – και λίγα παραπάνω.


Φυσικά, η εξήγηση που του είχα δώσει, πως δηλαδή η δουλειά ολοκληρώνεται και με το μάζεμα των κλαδεμάτων, δεν έγινε προφανώς κατανοητή αφού αμέσως μετά το κλάδεμα, επήλθε ξαφνική και έντονη κούραση.


Αυτά φυσικά, είναι μικροαστικές εξυπνάδες. Εκείνος που αξίζει να καταγραφεί είναι εκείνος ο άλλος δωδεκάχρονος, με βαρύ βήμα τριανταπεντάρη και καθήκοντα επίσημου ψήστη στο εστιατόριο εκεί στην ποταμοσιά – που ίσως να είναι εκεί για τρεις γενιές. Η περήφανη μάνα του, μας είπε πως όχι μόνο τα καταφέρνει άριστα στο ψήσιμο από πέρσι το καλοκαίρι, αλλά αυτό τον καιρό, τα βράδια κάνει και τον σκοπό στην τοπική λαμπρατζιά, αφού πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να έρθουν οι μιτσιοί του διπλανού χωριού να βάλουν πρόωρα φωτιά – και να ατιμάσουν το δικό του χωριό. Εκείνη τη μερα ήταν με τρεις ώρες ύπνο. Τα συνομήλικα βουτυρούθκια μας, με τουλάχιστον εννιά.


Για να κλείσω όμως, θα επανέλθω στην πρώτη πρόταση αυτής της ανάρτησης. Έπαθαν και οι δυο ξαφνικό και εκπληκτικό κόλλημα με το τάβλι αλλά και το σκάκι. Ο γιος είχε δεχθεί μαθήματα παλιότερα, αλλά προτιμούσε τα Lego. Τώρα όμως με προκαλούσε και έδειχνε πως είχε ξαφνικά ανέβει κατηγορία. Αν μαθαίνει και αυτά τα παιγνίδια στα σχολεία και με τους συμμαθητές, πάμε καλά! Ο ενθουσιασμός απέραντος!


Η κόρη δεν είχε το ανάλογο τουπέ, αλλά μαθαίνει πάρα πολύ γρήγορα και λειτουργούσε και εκείνη με την έγκλιση την προστακτική – προς το παρόν προς τον αδελφό: «Κωστή να παίξουμε τάβλι!»


Και όταν την πρώτη μέρα νύχτωσε και μετά ζήτησαν και πήραν τα ανδροειδή, είπα πως κάνουμε έστω και κάτι μικρό, καλά!

 

Facebook May 02, 2016 9:54pm

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: