Skip to content

Άλλος ένας φίλος ορφάνεψε.

Φεβρουαρίου 5, 2017

Εντάξει, μην το πάρετε πολύ κυριολεκτικά, γιατί όταν κάποιος βρίσκεται ήδη στην έκτη δεκαετία της ζωής του, ίσως να πρέπει πρώτα να ευλογεί το θεό (λέμε τώρα), που έφτασε μέχρι εκεί, και μετά να λυπάται που έχασε τον τελευταίο του γονιό.

Σε αυτή την περίπτωση όμως η καλά εννοούμενη ισοπέδωση του θανάτου, λειτουργεί ως απόλυτα φυσιολογική πράξη, τα (μεγάλα) παιδιά να αποχαιρετούν τη γηραιά μάνα, να ξέρεις ότι λυπούνται, αλλά να χαμογελούν και αυθόρμητα, εντάξει, καλά πήγε, άφησε πίσω της οικογένεια, ανθρώπους, ιστορία.

Το πλήθος στην τοπική εκκλησία περιλάμβανε πολλούς γνωστούς, με αρκετούς από αυτούς βρεθήκαμε λιγότερες φορές κοινωνικά τα τελευταία χρόνια από όσες σε αυτή την εκκλησία για διάφορες τελετές.

Πιο χαρούμενες παλιότερα, κυρίως αποχαιρετιστήριες τώρα.
Βλέποντας γκρίζα, ώριμα μαλλιά, ή και καθόλου, όπως η επιλογή του γράφοντος, θυμόσουν και τις φωτογραφίες που σκάναρες πρόσφατα σε εκείνο το πάρτι που κάναμε οι συμμαθητές εκείνο τον Ιούνη πριν να πάμε όλοι στο στρατό.

Αλλάξαμε τόσο πολύ από τότε, ή άραγε άλλα πλάσματα βλέπω στις φωτογραφίες;

(Η κηδεία δεν αφορά άμεσα κανένα από τους εικονιζόμενους)

 

Ο φίλος και συμμαθητής, γίνεται λοιπόν επίσημα «ορφανός», έφυγαν όλοι πριν από εκείνο.

Εγώ είχα βρεθεί σε ανάλογη θέση στα τέλη της 4ης μου δεκαετίας, στην τρυφερή ηλικία των 38 ετών όταν είχαν φύγει όλοι οι πριν και πιο πριν από μένα. Και μπορεί ο βολικός μου κυνισμός να έκανε αστεία ακόμη και για αυτό. Έλεγα, «καθάρισα τώρα, δεν έχω κανένα πριν από μένα για να ανησυχώ, ούτε αρρώστιες ούτε προβλήματα, ούτε άλλα τρεχάματα, εσείς οι άλλοι, κοιτάξτε πως θα τα καταφέρετε», αλλά φυσικά, αυτό ήταν άμυνα της κακιάς ώρας.

Γιατί, ναι, δεν είχα ποτέ αρκετή εμπειρία να πάρω ένα μπράβο για κάτι που πέτυχα στη δουλειά, ή τη ζωή μου, λίγο αργότερα δεν είχα κανένα να μου πει ένα καλό λόγο για την οικογένεια και τα παιδιά μας, για τη δική τους πρόοδο, για το δικό τους μεγάλωμα.

Και επειδή πιθανόν να βρεθεί κάποιος υποψιασμένος, δηλώνω πως δεν σκέφτηκα ποτέ πως έχασα και τυχόν βοήθεια και στήριξη, δεν είναι του χαρακτήρα μου αυτά και εδώ, δεν κρύβομαι.

Μπορώ μάλιστα να πω, ότι η έλλειψη οποιουδήποτε πίσω και πριν από μένα, ήταν ώρες ώρες τρομακτική, ένοιωθα πως είχα ένα κενό λίγο πιο κάτω από μένα, ένα κενό από το οποίο έπρεπε να παλέψω, μόνος, χωρίς, άλλα εμπόδια, να μείνω μακριά, όσο τουλάχιστον χρειάζεται.

Γι’ αυτό νέε ορφανέ μου φίλε, καλωσόρισες στο κλαμπ, έχω πολλή εμπειρία και γνώση να μοιραστώ μαζί σου, θα συνεχίσουμε. Έχουμε ακόμη πολλή δουλειά.

Μπορεί ο παπάς στην εκκλησία να έλεγε «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα», ως μια έμμεση απειλή, γίνετε δηλαδή εσείς καλοί χριστιανοί όπως σας προστάζουμε, διαφορετικά δεν θα καταλήξετε ποτέ στην ευδαιμονία του άλλου, του μη ανθρώπινου κόσμου, αλλά παραδόξως είχε και δίκιο: ό,τι και όσο υπάρχει είναι εδώ, μόνο εδώ. Δεν μπορώ να ξέρω τι μου έμεινε να κάνω, αλλά ξέρω πως όσα περισσότερα κάνω και ζήσω τόσο λιγότερο μάταια θα φαίνονται όλα όταν και όποτε  κοιτάζω προς τα πίσω.

Στο κάτω κάτω, κάποιοι πεθαίνουν πολύ πιο πριν από την ημέρα του θανάτου τους.

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: