Skip to content

Μια ιστορία μιας πράσινης γραμμής

Μαρτίου 29, 2017

Ειλικρινά δε φανταζόμουν ποτέ πως θα πήγαινα σε ταινία του Πανίκου Χρυσάνθου και θα έπαιρνα ένα από τα τελευταία εισιτήρια – φαντάζομαι έδιωξαν κόσμο αυτή τη νύχτα . Γιατί ο Πανίκος διαλέγει «δύσκολα» θέματα, που δεν αρέσουν σε ένα – στην καλύτερη περίπτωση – mainstream κοινό.

Δυο ώρες αργότερα έφυγα για να γράψω αυτό το ευτελές κείμενο. Δεν θα σας πω για την ιστορία μιας πράσινης γραμμής, γιατί δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα. Ήδη το 1977, χρονιά που τρέχει η ταινία,  είναι πολύ μακριά ακόμη και για μένα που το έζησα, είναι χρονιά ανύπαρκτη για την πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν γύρω μας.

Που είναι βεβαίως κανονικοί, πλήρεις άνθρωποι, οι οποίοι όμως μάλλον δε θα έφευγαν  από την παράσταση με μια πολύ νεκατωμένη κοιλιά.

Επαναλαμβάνω, όχι λόγω της ιστορίας. Δεν ήταν η ιστορία της πράσινης γραμμής που παρακολουθήσαμε, παρακολουθήσαμε την ιστορία μιας ζωής, πολλών ζωών, δικής μας, δικής σας, τη ζωή κάποιου πιο πέρα, ή απέναντι,  μια συλλογική ζωή πλασμάτων που βρίσκονται ή πέρασαν από τον ρότσο. Κοινό χαρακτηριστικό: το παρανοϊκό  στη ζωή μας, σας, τους. Ώρες ώρες τραγικοκωμικό.

Και το χειρότερο: η συνήθεια και η παράδοση σε αυτό.

Αν δεν την είδατε, δεν θα σας την εισηγηθώ. Αν βγάλατε νόημα από αυτές τις 200 λέξεις όμως, να την βρείτε, να την δείτε.

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: