Skip to content

Χαλάλιν….

Απρίλιος 8, 2017

Όπως πιθανόν να έχετε προσέξει, μου αρέσει το τρέξιμο.

Το ποδήλατο δεν είναι άσχημο, έστω και αν ένα θεματάκι που έχω με το ισχίο, κάνει την ποδηλασία κάπως πιο δύσκολη και έτσι την αποφεύγω. Μετά από καιρό όμως  έκανα σήμερα  το πρωί καμιά 40ρια χλμ. Η αρχική σκέψη ήταν να πείσω και τα  κοπελλούθκια  να πάμε σε κάτι συντομότερο, αλλά δεν….

«Χούμισα» όμως αρκετά την κούρσα μου και έτσι το θέμα ήταν στο προσκήνιο. Άλλωστε αυτή είναι η εποχή του ποδηλάτου, σωστά;

Γευματίσαμε, και ηταν η ώρα που θα έριχνα ένα υπνάκο που τον είχα κερδίσει με την αξία μου. Ο γιος με τον φίλο του έρχονται και διεκδικούν ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι που τους είχα «τάξει». Για να ολοκληρωθεί η πράξη όμως, έπρεπε να μου δώσουν άλλο ένα αντάλλαγμα. Άντε λέω, κάνετε κάτι σχετικό με τα ποδήλατα: να τα πλύνετε και να τα καθαρίσετε όλα και μετά να σας αγοράσω το παιγνίδι.

Έπλυναν, σαπούνισαν, ξέπλυναν και τα τρία ποδήλατα με πολλή όρεξη.

Και όταν τελείωσαν και εγώ είχα αρχίσει να καμμώ, ζητάνε βοήθεια.

  • Τι θέλεις γιε μου;
  • Να μας βοηθήσεις να φουσκώσουμε τα λάστιχα;
  • Ναι, αλλά γιατί;
  • Γιατί θέλουμε να πάμε μια μικρή ποδηλασία στο γραμμικό!
  • Α, να *πάτε* ποδηλασία… μήπως πρέπει να *πάμε* ποδηλασία;

Μέχρι να φουσκώσω τα λάστιχα δούλεψα στο μυαλό μου την ιδέα. Ωραία, θα κατεβαίναμε κάτω στο κέντρο, θα τους αγόραζα ένα παγωτό στη Λήδρας και μετά πίσω, ο υπνάκος θα πάρει αναβολή καμιά ώρα.

Ξεκινήσαμε στο γραμμικό προς τα κάτω.

Όλα καλά, η περιπέτεια φαινόταν πως θα εξελιχτεί βάση σχεδίου. Μέχρι ενός σημείου ναι. Μετά τερματίστηκε απότομα.

Μετά το τέλος του γραμμικού, κάπου εκεί στο πάρκο της Βουλής, ο γιος μας προέκυψε με σπασμένο λάστιχο! Το οποίο μάλιστα πρέπει να είχε τρυπήσει εδώ και ώρα γιατί ηταν κομμάτια….

Μάλιστα, και τι κάνουμε τώρα;

Έπρεπε να πάρω τα μωρά στο σπίτι, το ίδιο και τρία ποδήλατα.

Αφού είμαστε ήδη κάτω Λευκωσία, τόλμησα και εισηγήθηκα να πάμε για εκείνο τα παγωτό. Έχοντας  και την κρυφή ελπίδα πως θα βρίσκαμε και κανένα ποδηλατά στην παλιά πόλη.

Δεν βρήκαμε.

Παγωτό όμως πήραν.  Ενώ πρόσεχα τα ποδήλατα, ο γιος, δυστυχώς, πήρε ποτηράκι.

Μας ταλαιπώρησε, γιατί δυο χέρια είχε.

Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε για Στρόβολο. Λίγο η ανάγκη να φάνε το παγωτό, λίγο οι «αδυναμίες» των 12χρονων, με ανάγκασαν να κουβαλώ δύο ποδήλατα στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.
Επιστρέψαμε ασφαλείς.

Ω, καλά, χαλάλιν….

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: