Skip to content

Προς μελλοντικούς μελετητές της οριστικής απώλειας της βόρειας Κύπρου.

Ιουλίου 17, 2017
Ο τίτλος δεν αποτελεί υπερβολή. Θεωρώ και εγώ όπως πολλοί άλλοι πως αυτή τη φορά το πουλλίν επέτασεν οριστικά και αμετάκλητα. Ναι, ακούγονται αναφορές για «κάτι» τον Σεπτέμβρη, αλλά θεωρώ πως αυτά είναι – στην καλύτερη περίπτωση – ευσεβείς πόθοι.
Ο ΠτΔ έχασε την ηθική ανωτερότητα του ανθρώπου που επιθυμεί ειλικρινά μια συμβιβαστική αλλά βιώσιμη λύση, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Αυτό είναι αποτέλεσμα των δικών του παλινδρομήσεων, είναι αποτέλεσμα των δικών του δηλώσεων που εξίσωνε τους λυσοφοβικούς με τους ανθρώπους που τον στήριζαν, και είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής σύγκρισης. Το 2004 υποστήριξε το σχέδιο Ανάν. Το 2017 ο ίδιος πέτυχε ήδη κάτι πολύ καλύτερο, αλλά δεν το πήγε μέχρι το τέλος. Γιατί;
Από την άλλη, ήδη το ΑΚΕΛ που ήταν το πλέον υπεύθυνο κόμμα αυτή την περίοδο, κήρυξε τη λήξη της στήριξης στις προσπάθειες του Νίκου Αναστασιάδη.
Σε αυτά να προσθέσετε και τον αποδεκατισμό των ΜΚΟ και της θετικής προς τη λύση κοινωνίας των πολιτών. Το όποιο μομέντουμ υπήρχε στην αρχή της προσπάθειας πνίγηκε σε τακτικισμούς και απογοητεύσεις.
«Συμβιβαστική αλλά βιώσιμη» λύση έγραψα πιο πάνω. Είχαμε λοιπόν κάτι τέτοιο και το χάσαμε; Πως γίνεται και μέσα από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες που υπήρξαν ποτέ, καταλήξαμε στο να απολεσθεί οριστικά πιστεύω η βόρεια Κύπρος;
Κατ’ αρχάς να θυμίσω πως έγραψα πολλές φορές πως αν οι συνομιλίες καταρρεύσουν με ευθύνη της Τουρκίας, αν δηλαδή φανεί πως η Τουρκία δεν θέλει λύση, τότε θα έχουμε πολύ μεγάλα προβλήματα, αφού αυτό θα σημαίνει πολλά για τον απρόβλεπτο και προβληματικό Ταγίπ Ερντογάν – σε σχέση με την Κύπρο. (Δείτε το σημείο 13 εδώ ). Ε, από όσο αντιλαμβάνομαι, δεν ισχύει (ευτυχώς) κάτι τέτοιο.
Η αποτυχία από ότι φαίνεται από τα διάφορα δημοσιεύματα, επικεντρώνεται στα ζητήματα ασφάλειας. Ένα δηλαδή μη- θέμα κατά την άποψή μου. Η Τουρκία έχει ακόμη επεμβατικά δικαιώματα επί του συνόλου της νήσου ακόμη και σήμερα (και τώρα μας μένουν όλα ατόφια και επ’ άπειρον). Η μόνη φορά που τα εξάσκησε πλήρως ήταν μετά από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Αν έχουμε σκοπό να κάνουμε ξανά κάτι τέτοιο, ε, ναι, χρειάζονται οι εγγυήσεις. Ή αν δεν έχουμε υπόψιν να κάνουμε κάτι τέτοιο (που είναι πιστεύω το πιθανότερο) , δεν θα ήταν πολύ εύκολο να «πουλήσουν» μια συνολική συμβιβαστική λύση που απαντούσε και σε αυτό το ζήτημα, όλοι οι υποστηρικτές της λύσης; Δηλαδή ο ΠτΔ, ο ΔΗΣΥ το ΑΚΕΛ και η (σχετική) κοινωνία των πολιτών; Η λογική θέση για τα επεμβατικά δικαιώματα, είναι να βρούμε ένα τρόπο για να τα ξεφορτωθούμε πλήρως. Δεν συζητάμε τρόπους να επιβάλουμε κάτι καινούργιο, όπως αφελώς νομίζουν κάποιοι.
Πιο σημαντικό όμως θα ήταν η επικέντρωση στο να φτιάξουμε ένα λειτουργικό και ευέλικτο κράτος, να κερδίσουμε κάτι σε έδαφος και περιουσία, να προσπαθήσουμε δηλαδή να δώσουμε κέρδος σε κάθε πολίτη ξεχωριστά και μετά να δούμε το κυρίως συναισθηματικό ζήτημα της ασφάλειας. Φυσικά, μια ικανοποιητική διευθέτηση θα έπρεπε να συμφωνηθεί *και* για αυτό. Ειδικά μετά από την παγίδα στην οποία μπήκαμε από μόνοι μας αναβαθμίζοντας τόσο πολύ αυτό το ζήτημα.
Η ασφάλεια λοιπόν, έχει δυο πτυχές. Η μια είναι τα στρατεύματα, σημείο που φαίνεται πως υπήρχε περιθώριο σύγκλισής, αλλά κυρίως το θέμα των εγγυήσεων και άρα επεμβατικών δικαιωμάτων. Εδώ, παραδέχομαι πως δεν έχω καθαρή εικόνα. Ούτε η επίσημη πλευρά μας είναι ξεκάθαρη για το τι ακριβώς έγινε, για το ποία ήταν η τελική τουρκική θέση (αν υπήρξε τελική τουρκική θέση).
Να ξεκαθαρίσω πως είναι πράγματι θεμιτό και λογικό να απαιτούμε την τελική άρση αυτής της παράλογης πρόνοιας, από την άλλη όμως θεωρώ πως ρεαλιστικά είναι αδύνατο και εντελώς εκτός συζήτησης να δεχτεί η Τουρκία μηδέν στρατό μηδέν εγγυήσεις από την πρώτη μέρα της λύσης. Και εννοούμε, μηδέν τουρκικά στρατεύματα και μηδέν τουρκικές εγγυήσεις. Αυτό που προτείναμε, δηλαδή άλλου είδους εγγυήσεις και στρατό, είναι βασικά μόνο για δική μας κατανάλωση. Αφού λοιπόν η πλευρά μας υιοθέτησε αυτή την παράλογη θέση Κοτζιά, ε, ναι, είναι πολύ πιθανό να ανέβασε και τον πήχη η άλλη πλευρά επιμένοντας στις δικές της μαξιμαλιστικές θέσεις περί ισχύος των εγγυήσεων για πάντα . Ίσως να ξεχάσαμε πως διαπραγματεύσεις κάναμε, δεν είχαμε δυνατότητα να επιβάλουμε κάτι σε κάποιους. Και στις διαπραγματεύσεις σπανίως πετυχαίνουν οι μαξιμαλιστικές θέσεις της κάθε πλευράς. Η μαγκιά είναι να φέρεις τον άλλο στο σημείο του πάρε – δώσε.
Αν αυτά ισχύουν, τότε ο πιο κάτω επίλογος στο χτεσινό άρθρο της Κατερίνας Ηλιάδη, είναι ρεαλιστικά συγχυστικός:
«Ποιος φταίει;
Με δυο λόγια, τα μέρη πήγαν στο Κραν Μοντανά για να συζητήσουν και να συμφωνήσουν ένα νέο σύστημα ασφάλειας και τελικά κόλλησαν στο θέμα της κατάργησης των εγγυήσεων του ’60. Η Τουρκία δεν άνοιξε τα χαρτιά της, περιορίστηκε στο να δηλώνει ευέλικτη, και για αγνώστους λόγους -υπάρχουν πολλές εκτιμήσεις- επέμενε όπως το τελικό πάρε-δώσε γίνει σε επίπεδο πρωθυπουργών. Η ελληνοκυπριακή πλευρά και ο Έλληνας ΥΠΕΞ που ήταν παρών στη διάσκεψη, επέμεναν μέχρι τέλους στο να σημειωθεί πρόοδος και μετά να λάβουν μέρος στη διάσκεψη οι πρωθυπουργοί των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Ο Έλληνας πρωθυπουργός παρασκηνιακά λέει ότι ήταν έτοιμος να αποδεχθεί τη πρόσκληση του γ.γ. του ΟΗΕ αλλά τον απέτρεψε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ενώ δημοσίως δηλώνει ότι όλα έγιναν σε πλήρη συντονισμό με την ελληνοκυπριακή πλευρά. Η ομάδα Άιντε επιρρίπτει ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά, η ομάδα Γκουτέρες νίπτει τας χείρας της, οι αξιωματούχοι της ΕΕ που ήταν παρόντες στη διάσκεψη θεωρούν ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης (κάποιοι αναφέρονται σε κύρια ευθύνη) για την αποτυχία έχει η ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία επέμεινε μέχρι τέλους σε «μηδενικές εγγυήσεις, μηδέν στρατό». Ο Κύπριος ΥΠΕΞ Ιωάννης Κασουλίδης δήλωσε ότι αυτό το τελευταίο ήταν τουρκικό σύνθημα και όχι ελληνοκυπριακή θέση. Τέλος, κάποιοι συμμετέχοντες (από όλα τα μέρη) αναφέρουν με νόημα ότι δεν βοήθησαν τη διαδικασία το μεσογειακό ταμπεραμέντο (υπερβολική αυτοπεποίθηση) του γ.γ. του ΟΗΕ, η έλλειψη πείρας και υπομονής σε μια τόσο σοβαρή διαπραγμάτευση σε επίπεδο Ηνωμένων Εθνών, καθώς και το ότι ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν έκατσε περισσότερο στο Κραν Μοντανά για να ασκήσει την επιρροή του…»
Το πιο πάνω άρθρο λοιπόν μας λέγει πως στο θέμα των εγγυήσεων, η Τουρκία είτε δεν άνοιξε τα χαρτιά της, είτε τα μασούσε, είτε ήθελε να συζητήσει το θέμα σε επίπεδο πρωθυπουργών.
Οποιοδήποτε εξ αυτών ισχύει, εγώ βλέπω πως είχε ανοίξει μια πόρτα.
Δεν γνωρίζω γιατί δεν δεχτήκαμε ή έστω γιατί δεν μπλοφάραμε, για το ζήτημα των πρωθυπουργών. Γιατί αν έρχονταν εκείνοι, θα δημιουργείτο μεγαλύτερη πίεση ειδικά στην Τουρκία (που το ζητούσε), για να καταλήξουμε σε ένα λογικό συμβιβασμό.
Ό,τι και να έγινε όμως, όπως και να φτιαχτεί αυτό το πάζλ, δυστυχώς κάτω δεξιά, γράφει: «τέλος».
ΥΓ. Πώς στ’ αλήθεια λειτουργεί η παραίνεση μας προς τους Τκς για να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με την Τουρκία, ενώ εμείς θα φιλοξενούμε αύριο και για πρώτη φορά τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών στο Εθνικό μας Συμβούλιο;
Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. Ιουλίου 17, 2017 10:50

    εν να προεδρεύσει ο Κοτζιάς του Ε.Σ. τζαι κολλάτε τζιαμέ; Το ότι μπορεί να του ζητήθηκε να δώσει το παρόν επειδή συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις κ έτσι θα ενημερώσει τα μέλη του Ε.Σ. για το τι παίχτηκε δεν παίζει;

    Μου αρέσει!

  2. Μελαθκιώτης permalink
    Ιουλίου 17, 2017 22:47

    Γιάννε τώρα που μακαρίστηκε ο Λουκάς Χαραλάμπους ψηφίζω να τον αντικαταστήσεις στα Κυριακάτικα του άρθρα στον Πολίτη και το Sunday Mail!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουλίου 18, 2017 06:55

      Ευχαριστώ, αλλά τίθεται και λίγο θέμα ανεμομύλων. Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση δέσμευσης σε οποιονδήποτε σχετικό «αγώνα»….

      Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Ιουλίου 18, 2017 15:08

    Too little, too late.
    Αβέρωφ Νεοφύτου: Μας ικανοποιεί το πακέτο Γκουτιέρες
    «Ήταν μια εξαιρετική συνεδρία, είχαμε την ευκαιρία να ενημερωθούμε και από τον ΥΠΕΞ της Ελλάδας. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει το ανιδιοτελές στήριγμα στον αγώνα μας για την απελευθέρωση, η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο κράτος και η Ελλάδα συμπαρίσταται στον αγώνα μας. Η συζήτηση ήταν για τις εγγυήσεις και την ασφάλεια. Το πακέτο Γκουτιέρες για την εγγυήσεις και την ασφάλεια, βρίσκει ικανοποιημένο τον ΔΗΣΥ. Έστω κι αν δεν πετύχαμε μια λειτουργική λύση του κυπριακού στο Κρανς Μοντάνα, για πρώτη φορά ωστόσο στο επίκεντρο ήταν ασφάλειας εγγυήσεων» δήλωσε μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ.
    Σε ερώτηση ο κ. Αβέρωφ απάντησε πως ήταν ξεκάθαρος ο ΓΓ των ΗΕ πως όλος ο κατοχικός στρατός πρέπει να αποχωρήσει και όσο αφορά τα αγήματα είναι θέμα των πρωθυπουργών η αποχώρηση των αγημάτων. Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ τόνισε επίσης πως για τα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεις έχει λόγο η Ελλάδα, και είναι άποψη του κόμματος πως ο ΓΓ των ΗΕ έβαλε ένα πακέτο που ικανοποιεί απόλυτα την πλευρά μας και από δω και μπρος τα ΗΕ και ο διεθνής παράγοντας να στραφούν προς την Τουρκία για να ανοίξει ο δρόμος για λύση του κυπριακού προβλήματος, τόνισε ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ. 18/7/17

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: