Skip to content

Αν ήμουν Μαρωνίτης…

Ιουλίου 26, 2017

Η ανακοίνωση του Μουσταφά Ακιντζί για την επιστροφή των Μαρωνιτών στα χωριά τους, έχει δυο διαστάσεις: μια θετική και μια αρνητική.

Η θετική είναι η πραγματική δυνατότητα μέρους των Κυπραίων να επιστρέψουν στα χωριά και στα σπίτια τους (όσοι ζουν ακόμη). 
Η αρνητική έχει να κάνει με την πολιτική και ιστορική σημασία αυτής της απόφασης: ο Ακιντζί (και η Τουρκία) δεν το έκαναν αυτό επειδή αγαπούν τους Μαρωνίτες. Το έκαναν ως ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση του νησιού και την νομιμοποίηση του καθεστώς τους. Μα, τα ψηφίσματα, οι αρχές το δίκιο θα μου πείτε;;; Όλα αυτά καλά, αλλά σημαντικότερος όλων ο χρόνος. Αν όπως φαίνεται η περίοδος της ΔΔΟ έχει κλείσει τον κύκλο της, ο κόσμος δεν θα σταματήσει να προχωρά.

Η έννοια «βελούδινο διαζύγιο» μπορεί να περάσει από το μυαλό κάποιων. Μπορεί με μια τέτοια διευθέτηση να επιτυγχάνεται εκείνο που πολλοί απεχθάνονται: την αποφυγή δηλαδή του μοιράσματος της εξουσίας με τους ΤΚς, αλλά μια επιλογή βελούδινου διαζυγίου θα σημαίνει πως ξανά και πάλι πρέπει να συζητήσουμε με τους Τκς όλα τα θέματα για τα οποία συζητούσαμε τόσα χρόνια, εκτός αυτού που προανέφερα (διαμοιρασμός εξουσίας) – χωρίς όμως τον συνδετικό παράγοντα της ΔΔΟ.

Που σημαίνει πως η μια πλευρά θα τραβά πετσίν και ή άλλη τομάρι . Με σίγουρη την ανεύρεση εστιών σύγκρουσης, ενώ δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να γίνει με πιο μεγάλα θέματα όπως FIR και γκάζια.

Μπορεί λοιπόν σε προσωπικό επίπεδο να νοιώθουν όμορφα κάποιοι, αλλά ως (μη κανονική) χώρα μπαίνουμε σε δύσκολη περίοδο. Αναμένω φυσικά πως πολλοί πατριώτες του καναπέ θα αρχίσουν να απειλούν τους Μαρωνίτες για να μην επιστρέψουν – είναι αυτονόητο αυτό, γιατί τους χαλούν τη συνταγή.

Σκεφτείτε όμως τι μπορεί να γίνει αν ανοίξει και το Βαρώσι αύριο.

Και σκεφτείτε με ποια λογική και ποιο θράσος θα μπορέσει να ζητήσει ο οποιοσδήποτε βολεμένος και πλανημένος Εκς πολιτευτής από ένα πρόσφυγα, να μην πάει πίσω στο σπίτι του για να πεθάνει!

Ε, όχι, κοπέλια, η επιταγή σας επεστράφη απλήρωτη.

(Η μισή μου καταγωγή , από την πλευρά του πατέρα μου είναι από τον κατεχόμενο Λάρνακα της Λαπήθου. Δεν ήμουν και δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου πρόσφυγα γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Στρόβολο. Υπάρχουν διάφορα διάσπαρτα, μικρά τεμάχια γης που μου ανήκουν (μαζί με δεκάδες άλλους κληρονόμους της οικογένειας) κάπου εκεί. Υπάρχει όμως και ένα μικρό κομμάτι στα Πάναγρα. Εκεί κοντά που έρχεται το νερό από την Τουρκία. Το είχε αγοράσει λίγο πριν το 1974 ο παπάς μου και θα έκτιζε εκεί ένα μικρό εξοχικό. Δεν πρόλαβε – ευτυχώς. Δηλώνω, πως αν μου επιτραπεί, εγώ θα το κτίσω. Και αν ήμουν Μαρωνίτης, θα ετοίμαζα βαλίτσες)

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: