Skip to content

Αν ζούσε σήμερα ο παπάς μου θα ήταν 93 ετών.

Νοέμβριος 15, 2017

Ένας συνομήλικος του ήταν σήμερα στις ειδήσεις. Ο Ρόμπερτ Μουγκάπε στην Ζιμπάμπουε.

Θυμάμαι το όνομα από τον καιρό που ήμουν μικρός. Θυμάμαι και μια χώρα που δεν υπάρχει πια: Ροδεσία. Που έπαψε να περιγράφεται με ένα δυτικότροπο όνομα και έγινε το πιο αφρικανικό, Ζιμπάμπουε. Φυσικά, το χώμα, τα δάση τα ποτάμια και τα βουνά, δεν πήραν καν είδηση για αυτές τις αλλαγές. Παραμένουν εκεί, όπως ήταν πάντα.

Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, ο Μουγκάπε μαζί με ένα συνεργάτη Γκόμο νομίζω, ήταν οι μαχητές για ανεξαρτησία, ενάντια στο ρατσισμό σε μια μακρινή χώρα. Και στο δικό μου το ανακατωμένο μυαλό έρχονταν όλα αυτά λίγο ρομαντικά και εξιδανικευμένα.

Μετά, έγιναν πιο ρεαλιστικά. Ούτε ξέρω τι απέγινε ο συνεργάτης του τότε, αλλά μέσα στα χρόνια, ο Μουγκάπε έγινε πρακτικά μόνιμος ηγέτης της χώρας του, ελίσσετο μεταξύ μαρξισμού και εθνικισμού, έπαιρνε ριζοσπαστικές (η απλώς παλαβές) αποφάσεις για την χώρα του, αλλά κυρίως ήταν ο απόλυτος άρχων.

Ε, τώρα νομίζω του κάνουν πραξικόπημα – γι’ αυτό είναι σήμερα στις ειδήσεις.

Ο παπάς μου δεν συμμετείχε σε εξουσία, ούτε του έκαναν πραξικόπημα. Έτυχε όμως να είχε γεννηθεί μια μέρα που περιλαμβάνεται πλέον στις βασικές ιστορικές επετείους που θυμόμαστε κάθε χρόνο. Την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ, στις 15 του Νιόβρη του 1983. Μια μέρα που τονίζεται από τα «πανηγύρια» που κάνουν στον βορρά, όπως απαξιωτικά επιλέγουμε να περιγράφουμε το τι κάνουν απ’ εκεί στις ειδήσεις μας, αλλά και από άλλα «πανηγύρια» που κάνουν κατά καιρούς τα τελευταία χρόνια, κακομαθημένοι ΕΛΑΜίτες διαδηλωτές ή παραπλανημένοι νέοι που βρίσκουν ευκαιρία να αφήνουν τα σχολεία, και πριν πάνε στις καφετερίες, λένε ας ρίξουμε και καμιά πέτρα…. Αυτά τα πανηγύρια, απ εδώ.

Τότε σπούδαζα.

Είχε πάθει ένα σοβαρό πατατράκ λόγω ερωτικής απογοήτευσης, και η ανακήρυξη της ΤΔΒΚ ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για να ασχοληθώ έντονα με κάτι άλλο και να ξεχάσω: εμπλάκηκα με όλες μου τις δυνάμεις στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που γίνονταν  τότε στο Λονδίνο.

Θυμάμαι μια νύχτα έξω από την Τουρκική πρεσβεία είχα συνταχθεί μαζί με τους θερμοκέφαλους της παρέας που ζητούσαν κάψιμο τουρκικής σημαίας. Ευτυχώς είχαν επιβληθεί οι πιο οργανωμένοι ΑΚΕΛικοί φοιτητές και έτσι αυτό δεν έγινε. Βρισκόμουν στις γραμμές της ΕΔΕΚ τότε. Mea Culpa και για το ένα και για το άλλο.

Ήμουν τόσο πολύ προσηλωμένος στον «αγώνα», που μέχρι και τον πρόεδρο Κυπριανού είχα πάει με άλλους φοιτητές για  να υποδεχτούμε στο ξενοδοχείο που έμενε. Φυσικά οφείλω να σημειώσω πως τα πρώτα σημάδια ορθολογισμού ήταν κάπου εκεί στον εγκέφαλο μου, ανάμεσα στα απομεινάρια των ορμονών της ερωτικής απογοήτευσης, και στον εθνικισμό της σημαίας, σκεφτόμουν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό τον πρόεδρο….

Πέρασε ο καιρός.

Η 15η Νοέμβριου είναι τόσο δεδομένη πλέον, που λες πως κάποιοι δεν επιθυμούν καν να την αφαιρέσουν από το ημερολόγιο των πανηγυριών και των «πανηγυριών».

Και επειδή θα ακούσουμε πολλά σήμερα – ελπίζω να υπάρχουν αρκετοί ψύχραιμοι να περιορίσουν τους *σημερινούς* θερμοκέφαλους – ας το θυμόμαστε αυτό: ό,τι και να πείτε, ό,τι και να διακηρύξετε, μια λύση υπάρχει: η λύση. Και γνωρίζετε όλοι πάρα πολύ καλά ποια είναι η μόνη εφικτή λύση και πως μπορούμε να φτάσουμε εκεί.

Τα λοιπά, είναι απλώς σανός.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: