Skip to content

Πάω για μεσημεριανό, αλλά τι νομίζω για το δείπνο;

Απρίλιος 15, 2018

«Μπορούμε -αν θέλουμε- να κλείσουμε σε τρεις μήνες» συμπεραίνει ο Γιώργος Κακούρης  του Πολίτη μετά από ενδιαφέροντες διαλόγους που είχε με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί.

Αυτό δίνει και μια απάντηση στην απορία που διατυπώνει ο Πάτροκλος στην Cyprus Mail εκ μέρους του «the small rational minority» , γιατί δηλαδή να ασχοληθούν τόσο έντονα τα ΗΕ με την ετοιμασία ενός δείπνου τη στιγμή που οι δυο Λεμεσιανοί δεν μιλιούνται πλέον, και τη στιγμή που όλες οι ευρύτερες θετικές συνθήκες έχουν καταρρεύσει.

Από την άλλη, η Κατερίνα Ηλιάδη, πάλι στον Πολίτη, αναφέρεται σε «θετική έκπληξη» των ΗΕ μετά το δείπνο. Αυτό θα είναι η συμφωνία για διορισμό ατόμου που θα διερευνήσει τις δυνατότητες επανέναρξης της διαδικασίας.  Αυτό δεν σημαίνει και κάτι σημαντικό, αλλά θα είναι ας πούμε το «εργαλείο» και η «διαδικασία»  για να προχωρήσει κάτι.

Στο κείμενο της Κατερίνας περιγράφεται ο ισχυρισμός πως για διαφορετικούς λόγους συμφέρει και στις δυο πλευρές η επανέναρξη της διαδικασίας. Μάλλον διαδικαστικοί (παρά ουσιαστικοί) είναι οι λόγοι που παρατίθενται, δηλαδή ο επαναπροσδιορισμός της χρησιμότητας του Μουσταφά Ακιντζί ως ηγέτη των ΤΚ, και η δυνατότητα της ΕΚ πλευράς να προχωρεί με άλλους σχεδιασμούς (γκάζια), επικαλούμενη παράλληλη διαδικασία επίλυσης του βασικού προβλήματος.

Δεν υποτιμώ τα ανωτέρω. Η διαδικασία και το γόητρο είναι πάντα σημαντικά (γι αυτό είναι παντελώς παράλογη η θέση μας για μηδέν εγγυήσεις μηδέν στρατεύματα από την πρώτη μέρα, όπως παντελώς παράλογη είναι και η θέση των ΤΚ να έχουν λόγο για τα γκάζια πριν τη λύση).

Πέραν των συμβολισμών όμως, θεωρώ πως πράγματι και οι δυο πλευρές έχουν ακόμη να κερδίσουν από τη λύση, ενώ αντίθετα έχουν πάρα πολλά ουσιαστικά και σημαντικά να χάσουν αν δεν λυθεί. Ειδικά για την πλευρά μας πρέπει να επισημανθεί πως άνευ λύσης , μας μένει ένα τραγικό στάτους κβο με ανεξέλεγκτη μια χώρα σε κυριολεκτική απόσταση αναπνοής, την οποία λίγοι εμπιστεύονται πλέον ως αξιόπιστο συνομιλητή.  Το μόνο βάσιμο μέτρο σύγκρισης είναι λοιπόν το στάτους κβο και τι μπορούμε να παρουσιάσουμε ως βελτίωση του. Έχω γράψει επανειλημμένα πως η εξαιρετική προσπάθεια του προέδρου Αναστασιάδη μέχρι και το Κραν Μοντάνα ( ή ίσως το Μοντ Πελεράν), απέδωσε βελτιώσεις στο στάτους κβο που ακόμα και αν προστεθούν στις μαξιμαλιστικές θέσεις της Τουρκίας για στρατό και εγγυήσεις,  μας δίνει μια λύση απείρως καλύτερη από το στάτους κβο. Όσο αναξιόπιστη και να είναι η Τουρκία, δεν συγκρίνεται η παρούσα κατάσταση με τη μετά τη λύση εποχή που θα μας έχει εγκαταλείψει με την υπογραφή της και με την υπογραφή της θα αποδέχεται πως όλα τα εδάφη της ΚΔ είναι μέρος της ΕΕ. Όσοι αφελείς (για να είμαι ευγενικός), πολεμούν αυτή την προοπτική κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν:  η στάση τους θα έχει ως αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που φοβούνται – και πολύ χειρότερο!

Έγραψα όμως πολλές φορές πως αν φανεί πως η διαδικασία καταρρέει λόγω της τουρκικής στάσης we are in deep shit. Δεν ξέρω τι προκρίνει πλέον η Τουρκία ως συμφέρον ή ως προτεραιότητα, αλλά ακόμη και αν υπάρχει άρνηση, οι δυο πλευρές στην Κύπρο έχουν και κίνητρο και συμφέρον να τραβήξουν το θέμα μέχρι εκεί που μπορούν.

Το χειρότερο σενάριο θα είναι να εκτεθεί η Τουρκία. Και αυτό θα είναι ακόμη και προς το συμφέρον του Μουσταφά Ακιντζί, που αν δεν επαναλάβει εαυτόν και διαχωρίσει τη θέση του, είναι απλώς τελειωμένος – και αποτυχημένος.

Ο ορθολογισμός λοιπόν και το συμφέρον, δύο πράγματα που συνήθως ταυτίζονται, δείχνουν τον δρόμο.

But still, it is complicated! Η δική μας πλευρά συνειδητά έκτισε μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα τους τελευταίους μήνες απαξιώνοντας πλήρως τον Ακιντζί και τους ΤΚς. «Μαριονέτες της Άγκυρας» ήταν το πιασάρικο μας θέμα και φυσικά αυτό ήταν ένα εξαιρετικά εύκολο μήνυμα να περάσει. Πως αλλάζει αυτό; Και πως «πουλάς» το πολύ πιο δύσκολο εμπόρευμα, τη μόνη εφικτή λύση που υπάρχει;

Πρωταγωνιστές αυτής της ανεξήγητης στάσης ο ίδιος ο ΠτΔ αλλά και ο ΥπΕξ Νίκος Χριστοδουλίδης. Θεωρώ πως ο Ανδρέας Μαυρογιάννης επέδειξε μια πιο ήπια στάση.

Σε κομματικό επίπεδο, οι μίζεροι κεντρώοι εξτρεμιστές έκαναν ό,τι αναμενόταν από εκείνους: υπονόμευση και καταστροφολογία, ενώ οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων κράτησαν πιο θετική στάση, ειδική μνεία εδώ στον Άντρο Κυπριανού που ακόμη και όταν ήταν εντελώς μόνος, έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Θεωρώ όμως πως και ο Αβέρωφ Νεοφύτου αντιλαμβάνεται τι γίνεται.

Από την άλλη πλευρά δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα . Ο Μουσταφά Ακιντζί αδύναμος και απομονωμένος επέλεξε, ή αφέθηκε στο να κάνει ακριβώς αυτό που τον κατηγορούσαμε: να λειτουργεί δηλαδή ως Τούρκος παρά ΤΚς, δημιουργώντας ουσιαστικά ή και συμβολικά προβλήματα στην προοπτική, αλλά κυρίως αυτοκατστρεφόμενος, όπως δηλαδή έκανε ακριβώς και ο Νίκος Αναστασιάδης.

Έχουμε λοιπόν προοπτική;

Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως σίγουρα πως θα έπρεπε. Γιατί διαφορετικά, το χάος.

 

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: